tag:blogger.com,1999:blog-42021069086294755972012-02-18T21:50:25.732+01:00سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراهااکبر تک دهقانnoreply@blogger.comBlogger1071100tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-11521270462564297822012-02-18T15:52:00.008+01:002012-02-18T21:50:25.741+01:00<div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">بازدید کننده گرامی<br /></span></strong></div><br /><br /><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">فعالیت وبسایت " جمهوری شورایی"، تعطیل میگردد.<br />نقل مطالب این وبسایت، با ذکر منبع و بدون تغییر، آزاد است.<br />همراه با این وبسایت همچنین، وبسایتهای برنامه سیاسی و دموکراسی اقتصادی نیز، تعطیل میگردند.<br /></span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">این یادداشت بدلایل فنی، در وبسایت آرشیو قدیمی جمهوری شورایی، قرار نخواهد گرفت.<br />نشانی آرشیو قدیمی: </span></strong><a href="http://www.j-shoraii.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:130%;">www.j-shoraii.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></strong><strong><span style="font-size:130%;">با آرزوی پیروزی زندانیان سیاسی مقاوم و مبارزین آزادیخواه در داخل کشور.<br /><br /></span></strong><strong><span style="font-size:130%;">اکبر تک دهقان<br />29 بهمن 1390- 18 فوریه 2012<br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-1152127046256429782?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-73289776182713675542010-06-20T23:57:00.003+02:002010-06-21T00:02:07.958+02:00<span style="font-size:130%;"><strong>بازدید کننده گرامی!</strong><br /><strong></strong><br /><strong>وبسایت دموکراسی اقتصادی به روز شده است. در صورت علاقمندی، شما را به مطالعه ترجمه ای تحت عنوان " تأیید برنامه ریاضت اقتصادی دولت یونان توسط بانک مرکزی اروپا " در نشانی زیر دعوت میکنم:</strong><br /><strong></strong><br /></span><a href="http://www.nirouye-kar.blogspot.com/2010/06/blog-post.html"><strong><span style="font-size:130%;">www.nirouye-kar.blogspot.com/2010/06/blog-post.html</span></strong></a><span style="font-size:130%;"><strong> </strong><br /><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-7328977618271367554?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-48440246236990369772010-05-23T19:15:00.000+02:002010-05-23T19:16:21.124+02:00این یک متن آزمایشی است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-4844024623699036977?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-77233631073612890152010-05-08T23:09:00.008+02:002010-05-09T00:07:57.241+02:00<div align="justify"><br /><strong><span style="font-size:130%;">بازدیدکننده گرامی!<br /><br />وبسایت دموکراسی اقتصادی، با هدف کمک فکری به تدوین یک سیاست اقتصادی رادیکال- دموکراتیک در ایران آینده، مجدداً و این بار در سرور بلاگ اسپات، گشایش می یابد. این وبسایت از تاریخ 27 نوامبر 2006 تا 15 مه 2007 ( 25 اردیبهشت 1386)، در سرور بلاگفا، تحت نشانی </span></strong><a href="http://www.nirouye-kar.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:130%;">www.nirouye-kar.blogfa.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> فعالیت داشت. در طول مدت یاد شده، مجموعاً 32 مقاله اقتصادی و مالی ترجمه، و با ارائه توضیحات ضروری در اختیار علاقمندان قرار گرفت.<br /><br />وبسایت دموکراسی اقتصادی، بدلیل محدودیتهای مسئول آن از یکطرف و تشدید سیاست کنترل حکومتی علیه سرورهای داخلی از طرف دیگر، از سوی مسئول این وبسایت از شبکه جهانی اینترنت حذف گردید. در دور جدید فعالیت، نگارنده تلاش میکند، این وبسایت را حداقل هفته ای یکبار به روز سازد.<br /><br />با تشکر از بازدیدهای شما، و توصیه این وبسایت به دوستان علاقمند خود!</span></strong></div><div align="justify"> </div><strong><div align="justify"></div><div align="justify">اکبر تک دهقان، 18 اردیبهشت 1389- 8 مه 2010 </div><div align="justify"><br /></strong><a href="http://www.nirouye-kar.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:130%;">www.nirouye-kar.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="justify"><strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><span style="font-size:130%;">pouyane50@yahoo.de</span></a><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-7723363107361289015?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-45647360010034416032010-04-05T17:56:00.005+02:002010-04-05T18:20:19.243+02:00<div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">بازدید کننده گرامی!</span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="justify"><br />مطلبی که در ذیل همین توضیح درج شده است، آخرین مقاله بازتکثیر و پخش شده از سوی مسئول وبسایت "جمهوری شورایی" است. دلیل این اقدام، شدت گیری رویدادهای سیاسی مربوط به استان سیستان و بلوچستان، و بازداشت رهبر یک سازمان اپوزیسیون رژیم در این منطقه بود. وبسایت جمهوری شورایی هم اکنون- بدلیل محدودیتهای مسئول آن، و نظیر مواردی در گذشته –، دارای امکان فعالیت تبلیغی – ترویجی در سطح کیفی قابل قبول آن نیست. بازدید کننده گان وبسایتهای فردی در اینترنت، خود با وجود چنین محدودیتهایی در این زمینه، آشنا هستند.<br /><br />روشن است، سایتهای اینترنتی خبری- سیاسی، در چهارچوب سیاستهای عمومی خود، مناسبتها و یا موارد معین، ممکن است، مطالبی قدیمی را از هر نویسنده ای، از جمله این نگارنده درج کنند. همچنانکه پیش از این نیز اعلام شده است، در چنین مواردی، نیازی به سوال از نویسنده مطالب وبسایت جمهوری شورایی، و یا حتی قید منبع درج مطلب وجود ندارد. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />اکبر تک دهقان<br />16 فروردین 1389- 5 آوریل 2010</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-4564736001003441603?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-39560055291086802052010-03-02T23:53:00.002+01:002010-03-03T00:10:41.729+01:00<div align="justify"> <br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />انتشار دوم: 11 اسفند 1388- 2 مارس 2010<br /></span></strong><br /><strong>مطلبی که در زیر میخوانید، انتشار دوم و بدون تغییر مقاله ای است، که در مقطع شروع مبارزه مسلحانه در سیستان و بلوچستان از سوی جریان "سازمان جندالله ایران"، بعدها: "جنبش مقاومت مردمی ایران"، نگاشته شده است. اقدام به انتشار دوم مقاله، در شرایطی صورت میگیرد که رهبر این جریان، عبدالمالک ریگی، در توطئه ای مشترک از سوی دولتهای اسلامی پاکستان و ایران، بازداشت شده، تحت شرایط غیرانسانی بازجویی در زندان حکومت اسلامی نیز، به مقابل دوربینهای تلویزیونی کشانده شده است.<br /><br />مطلب فوق به دلیل برخورد اولیه در نوع خود و همچنین اطلاعات موجود در آن، میتواند برای علاقمندان به موضوع در شرایط ویژه فعلی، مفید باشد. انتشار دوم مقاله با تأکید بر این خواسته صورت میگیرد، که سازمانهای بین المللی حقوق بشر، میبایستی براساس وظایف خود، از حقوق انسانی عبدالمالک ریگی و فرد همراه او در بازداشت رژیم اسلامی دفاع نموده، مانع از اعمال شکنجه های بربرمنشانه علیه آنها گردند.<br />---------------------------------</strong><br /><strong><span style="font-size:85%;"><br />انتشار اول:<br />16 خرداد 1385- 6 ژوئن 2006<br /></span></strong><br /><span style="font-size:130%;"><strong>طی چند ماه اخیر، مشخصاً از انتهای سال گذشته، گروهی تحت عنوان " سازمان جندالله ایران" که خود را نزدیک به شهروندان بلوچ با سنت مذهبی سنی معرفی نموده، دست به اقدامات مسلحانه، علیه رژیم ترور اسلامی زده است. بعلت وجود برخی زمینه های مذهبی، قومی و موضوعاتی نظیر فعال بودن باندهای قاچاق مواد مخدر در منطقه، سازمانها و فعالین چپ نسبت به آن با بی تفاوتی برخورد نموده اند؛ این اما همه مشکل نیست. بلکه برخی حتی با انجام یک قضاوت مبهم ( از جمله از سوی نگارنده این سطور)، بر زمینه همان پیشداوریهای پیش گفته دست به موضع گیری زده، ناخواسته در میان مخاطبین خود، موجب ایجاد سوء برداشت شده اند. لازم به توضیح نیست که عنوان " جندالله " و قتل یک گروگان در مقابل دوربین فیلم برداری، و نیزعدم انتشار بیانیه رسمی و منطبق بر ادبیات سیاسی رایج، خود به ایجاد ابهام و اغتشاش کمک میکند. مطلب حاضر به سهم خود تلاش میکند، بخشی از ابهامات موجود در این زمینه را روشن ساخته، در احترام به خلق شرافتمند، تحت فقر و سرکوب بلوچ و سیستانی، سوء تفاهم ایجاد شده را جبران و حق مطلب را در این زمینه ادا نماید.<br /><br />نام جریان " سازمان جندالله ایران"، اولین بار پس از عملیات نظامی در مسیر جاده زابل- زاهدان( تاسوکی) در روز 25 اسفند سال گذشته، بر سر زبانها افتاد. این عملیات به کشته شدن 23 نفر از مسئولین سیاسی و امنیتی محلی رژیم اسلامی و به گروگان گرفته شدن 7 نفر دیگر، منجر شد. این سازمان دو نفر از گروگانهای خود را در اقدامی تلافی جویانه علیه جنایات رژیم اعدام کرده، فرد دیگری را نیز، در پی انجام یک مصاحبه رادیویی مسئول این گروه آزاد کرد. اینکه عناصری از گروه فوق، چه برخوردی به گروگانهای تحت اختیار خود نموده اند، تغییری در اصل حق مردم به توسل به مقاومت مسلحانه، علیه یک رژیم بربرمنش نمی دهد. چنین حقی یک حق شهروندی، و در موازین حقوقی بین المللی نیز، برسمیت شناخته شده است.<br /><br />دقت و کنکاش در مصاحبه ها و اطلاعیه های سیاسی آقای عبدالمالک ریگی( بلوچ)، تصویر یک خشونت طلب، ناسیونالیست افراطی و یک متعصب مذهبی را از او ارائه نمی دهد؛ بر عکس، او بمراتب به یک لیبرال مبارز، شهروند آگاه و حساس، نزدیک تر است. اما او نیز در سن 23 سالگی، ضمن داشتن توانایی های بیش از سن خود در درک شرایط و انتخاب شیوه زندگی، دارای کمبودهای خاص خود نیز است. احزاب سیاسی این کشور، با سنین بالای 50 و 60 سال اعضای کمیته مرکزی آنها، نقاط ضعف و ندانم کاریهایشان از گروه آقای ریگی کمتر نیست؛ چه بسا چندین برابر بیشتر است؛ فقط از نوع دیگری است! بویژه اینکه محفل بازان حرفه ای سراسری یاد گرفته اند، لاابالیگریها و اشتباهات مهلک بعضاً تبهکارانه خود را، حتی به فضیلت ارتقاء دهند. آقای ریگی بلافاصله جنایت صورت گرفته از سوی افراد وابسته به گروه خود را رد کرده، اقدامات دسته جات تروریست در جاده بم- کرمان در روز 23 اردیبهشت 85 را که منجر به کشته شدن 12 نفر غیر نظامی گردید، محکوم نموده، در حد توان و موقعیت خود، با تروریسم کور مرزبندی میکند.<br /><br />با اهداف سیاسی و روشهای مبارزه این شهروند جوان و حساس بلوچ، علیه ماشین آدم کشی اسلامی میتوان مرزبندی نموده، از دید یک مارکسیست- لنینیست و یا لیبرال چپ، به آن برخورد کرد. اما اگر کسی با اندکی دقت، اسناد موجود و منتشر شده، پیرامون مواضع رهبر این گروه را مطالعه کند، در اینصورت از انجام یک قضاوت سریع ( آنچه که تاکنون صورت گرفته است)، پرهیز خواهد نمود. نگارنده این سطور، به مدارک و ادعاهای اثبات شده و یا اثبات نشده، پیرامون رابطه و یا " وابستگی " فرضی گروه مزبور به این یا آن قدرت منطقه ای و جهانی دسترسی نداشته، به نقش احتمالات ناروشنی از این دست، بعنوان عناصر مؤثر در این ارزیابی متوسل نمیشود. از این رو، پایه قضاوت خود را در این رابطه، شرایط موجود و اسناد علنی شده قرار داده، تنها به ارائه یک بررسی کلی بسنده نموده است.<br /><br />گروه آقای ریگی بمثابه یک جریان سیاسی اپوزیسیون در سیستان و بلوچستان، میتواند بر حمایت بخش پیشرو جامعه ایران حساب کند؛ اگر به حداقل ها و موازین یک مبارزه دموکراتیک، حال مسلحانه و یا غیر مسلحانه، پایبند بماند. موضع گیریهای تاکنونی نشان میدهد، او از توانایی واستعداد کافی در این زمینه برخوردار است.<br /><br />1- یک مبارزه دموکراتیک، در عین حال با احترام به حقوق شهروندی و ارزشهای انسانی، توام است. گروگان گرفتن افراد غیر دخیل در سرکوب مردم، و یا ایجاد آگاهانه رعب و وحشت علیه شهروندان معمولی، نمی تواند به اهداف دموکراتیک یک سازمان سیاسی، خدمت نماید.<br /><br />2- یک اسیر که وابستگی او به واحدهای آدمکش رژیم اسلامی محرز گشته است، با اینحال یک زندانی است و حق دارد از همه حقوق یک اسیر، بر اساس مقررات بین المللی برخوردار شود. بوِیژه حقوق اولیه او نظیر تأمین غذا، وسایل استراحت و خواب و نیازهای اولیه تندرستی و بهداشتی او، باید رعایت گردند. او حق دارد، خواهان سطحی از تماس با خانواده، بویژه سالخورده گان، همسر و یا بچه های کوچک خود باشد.<br /><br />3- خرد کردن شخصیت فردی یک اسیر، اقدامی غیر دموکراتیک و خلاف پرنسیپهای یک اعتراض مردمی است. یک انسان اسیر، حال هر کسی، نباید به طعمه ساده ای برای تحقیر و له کردن شخصیت او بدل گردد. همان به، که بکارگیری این روشهای غیر انسانی، در انحصار رژیم بربرمنش اسلامی باقی بماند.<br /><br />4- توسل به قتل یک اسیر در مقابل دوربین فیلم برداری، و عمیقاً غیر انسانی تر از آن، سربریدن یک اسیر نظیر جنایتکاران حرفه ای در عراق، هیچ قرابتی با مبارزه دموکراتیک و حقانیت سیاسی یک جنبش اعتراضی ندارد. اینکه آقای ریگی از این نوع هولناک انتقام کشی ناشی از واکنشی عصبی به جنایات رژیم مطلع نبوده، با آن مرزبندی کرده، و مایل به مقابله به مثل با دشمن، به شیوه قتل اسیران نیست، امری مثبت اما هنوز یک توضیح اولیه است. این باید در عمل نیز اثبات گردد.<br /><br />5- یک گروه سیاسی در شرایط یک جامعه امروزی، باید بر موازین سیاسی – تشکیلاتی معینی استوار گردد. اتکاء به روشهای سنتی و رهبری شخصی، تضمین کافی برای ادامه کاری و ایجاد اعتماد در میان اقشار پیشرو را، بدنبال نخواهد آورد. از این رو تنظیم یک برنامه سیاسی بویژه بنفع کارگران و زحمتکشان، و معرفی آن به افکار عمومی، تدوین یک اساسنامه برای برقراری مناسبات درونی دموکراتیک و رعایت حقوق اعضاء، برای یک گروه سیاسی ضروری است. یک سازمان سیاسی باید بتواند بتدریج یک رهبری جمعی تربیت و انتخاب کرده، اتخاذ تصمیمات آن، بر نشستهای دوره ای نظیر جلسات رسمی کمیته مرکزی متکی گردد. گروه آقای ریگی میتواند از طریق اطلاعیه های رسمی رهبر آن و یا نوع دیگری از ارتباط، با افکار عمومی تماس برقرار نموده، روابط و اقدامات فاقد اتوریته سیاسی گروهی را تحت کنترل در آورد.<br /><br />6- یک گروه سیاسی نه فقط از رهبران، بلکه همچنین از اعضاء و فعالین معمولی تشکیل شده است. از این رو فعالین معمولی آن نیز، باید مداوماً و منظماً تحت اجرای یک برنامه سیاسی دموکراتیک قرار داشته، آموزشهای سیاسی ضروری دریافت کنند. آموزشهای سیاسی در یک گروه، کمک میکند که کسی به اختیار و تشخیص خود دست به اقدام نزده، حقوق شهروندی و ضرورتهای یک برخورد انسانی را در مبارزه و فعالیتهای روزمره، رعایت کند.<br /><br />7- گروه آقای ریگی تحت هیچ شرایطی نباید با دارودسته تروریست و ضد انسانی طالبان در افغانسان، در ارتباط قرار گیرد. رژیم اسلامی در ایران، همان طالبان ددمنش است، و برای جامعه ایران جز نکبت و بدبختی و پلیدی، ببار نیاورده است. کمترین تماس با داروسته خون آشام طالبان، سند خودکشی سیاسی یک جریان سیاسی، در میان اقشار دموکراتیک جامعه ایران است.<br /><br />8- یک گروه سیاسی جدی در سیستان و بلوچستان، مدام در معرض خطر لغزش به دریافت کمک مالی از قاچاقچیان مواد مخدر، قرار دارد. اخیراً نیز ادعا و یا اثبات شده است، بخش بزرگی از قاچاق مواد مخدر در ایران، از طریق شبکه های وابسته به رژیم اسلامی و یا عناصری در حاشیه آن، سازماندهی میگردد. چنین رابطه ای بمثابه امکانی برای تأمین منابع مالی یک گروه، پس از چندی، از گروه سیاسی و اهداف دموکراتیک آن، چیز زیادی باقی نخواهد گذاشت! روشن است یک جریان سیاسی که در مناطق مرزی فعالیت میکند، ممکن است با بازرگانان معمولی و یا با نوعی از تجارت کالاهای مصرفی، بقصد تأمین منابع مالی گروه سر و کار پیدا کند، و این کم و بیش اجتناب ناپذیر و قابل درک است.<br /><br />9- آقای ریگی خود بخوبی به این امر آگاه است، که رژیم اسلامی با توسل به مذهب، دست به اینهمه جنایت زده است. اساساً تلفیق دین و سیاست، پایه حقوقی موجودیت این ماشین آدم کشی را میسازد. از این رو جنبشهای دموکراتیک- کارگری در ایران، قبل ازهمه برای ایجاد یک نظام سیاسی غیر مذهبی، مبارزه میکنند. عنوان " سازمان جندالله ایران " اما، یک عنوان مذهبی بوده، نشان دهنده سطحی از دخالت مذهب در تصورات سیاسی و یا جهت گیری خاصی در سیاست بسیج نیرو، از سوی این گروه است. این مسلماً نمیتواند حمایت بخش مدرن و سکولار جامعه بلوچستان و ایران را از مواضع این گروه، تسهیل نماید.<br /><br />10- یک گروه سیاسی دموکراتیک، باید در محتوای مبارزه خود، بر اصل برابر حقوقی شهروندان متکی گردد. این به این معنی است که برای عضویت در گروه، شروطی نظیر مذهب، قومیت، زبان و نظایر آن، نباید مبنا قرار گیرند؛ از آنجا که برسمیت شناسی تفاوتهایی از این نوع در مناسبات اجتماعی، نقض آشکار اصل برابر حقوقی انسانها است. برای یک جریان اپوزیسیون در سیستان و بلوچستان، باید هدف اصلی همانا مبارزه با سلطه ضد انسانی رژیم اسلامی و ایجاد یک نظام دموکراتیک در منطقه و ایران، برای همه شهروندان صرفنظر از بلوچ و غیر بلوچ، جدا از تفاوت در قومیت، مذهب و جنسیت باشد.<br /><br />11- مردم سیستان و بلوچستان، نه فقط از فقر و عقب مانده گی اقتصادی رنج میبرند، بلکه وجود تبعیضهای ملی نیز، ستمی مضاعف را بر شهروندان بلوچ و سیستانی تحمیل نموده است. مردم سیستان و بلوچستان حق دارند به زبان مادری خود، تا پایان تحصیلات دانشگاهی تحصیل کنند، همه مقامات و مناصب اداری- اجرایی در منطقه را خود انتخاب و عزل کنند، از ثروتهای کشور برای توسعه سریع اقتصادی- اجتماعی بهره مند شده، هر چه زودتر به اینهمه رنج و فقر خاتمه دهند. این اما مستلزم سرنگونی این رژیم پلید است، که نه فقط حقی را برای کسی برسمیت نمیشناسد، بلکه به هر جنبنده ای شلیک کرده، کمترین اعتراضی را به خاک و خون میکشد.<br /><br />12- نظام دموکراتیک– شورایی، باید اولین سال پس از سرنگونی رژیم ترور اسلامی را در ایران، بعنوان سال سیستان و بلوچستان اعلام نموده، منابع مالی و امکانات عظیمی را برای جبران هرچه سریعتر همه عقب ماندگیهای اقتصادی و تبهکاریهای رژیم اسلامی علیه مردم محروم و صبور سیستان و بلوچستان، به این منطقه اختصاص دهد. علاوه بر این، باید بخشی از مراکز و سازمانهای دولتی سراسری به این منطقه منتقل گشته، امکانات دخالت مردم سیستان و بلوچستان در سیاستگذاری و تعیین سرنوشت عمومی کشور را گسترش دهند.<br /><br />13- شرایط دردناک زندگی تحت اختناق رژیم اسلامی، برخی از افراد و جریانات را در خوزستان، آذربایجان و کردستان، به نزدیکی به مواضع افراطی ناسیونالیسم محلی سوق داده است. پیدایش یک گروه مسلح با رهبری جوان، ممکن است عناصری از همین گرایشات افراطی را در سیستان و بلوچستان، به فراست تبدیل فرد اول این گروه، به قهرمان اهداف نازل ناسیونالیستی خود اندازد. آقای ریگی اما، در رساندن پیام مردم محروم و تحت سرکوب بلوچستان به مردم و احزاب سیاسی ایرانی و غیر ایرانی موفق خواهد بود، اگر از افراطیونی از این نوع در سیستان و بلوچستان فاصله بگیرد؛ فاصله، تا چشم کار میکند!<br /></strong><br /></span><a href="mailto:damawand58@yahoo.com"><strong><span style="font-size:78%;">pouyane50@yahoo.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.j-shoraii.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> <br /></span></strong><a href="http://www.radikaldemoktratik.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.radikaldemoktratik.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> <br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </span></strong></div><div align="justify"><br /><strong>لینکهای اضافه شده در انتشار دوم، شامل نشانی مطالبی است که تاکنون در وبسایت جمهوری شورایی، پیرامون مسائل سیستان و بلوچستان و پس از شروع مبارزه مسلحانه در این منطقه، منتشر شده است. ترتیب مطالب از بالا به پایین، از تاریخ قدیم به جدید را در بر میگیرند.<br /><br /><span style="font-size:78%;">اصل مقاله بالا در انتشار اول در وبسایت جمهوری شورایی:<br /></span></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2006/06/blog-post_06.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraii.blogspot.com/2006/06/blog-post_06.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />جنایات افسار گسیخته علیه مردم سیستان و بلوچستان! و توضیح مربوط به آن:<br /></span></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2006/11/blog-post_12.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraii.blogspot.com/2006/11/blog-post_12.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br /></span></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2006/11/blog-post_18.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraii.blogspot.com/2006/11/blog-post_18.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />توحش اسلامی در سیستان و بلوچستان!<br /></span></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/02/blog-post_22.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraii.blogspot.com/2007/02/blog-post_22.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />رؤیایی که به خون نشست!<br /></span></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/05/blog-post_17.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraii.blogspot.com/2007/05/blog-post_17.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />بلوچستان پس از طوفان دریایی اخیر!<br /></span></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_24.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_24.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />اعتراض به جنایات آتی رژیم اسلامی در سیستان و بلوچستان!<br /></span></strong><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2009/07/blog-post_13.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2009/07/blog-post_13.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />توسل به مبارزه مسلحانه، حق دموکراتیک مردم ایران است!<br /></span></strong><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />توضیحی پیرامون مواضع این وبسایت در موضوع سیستان و بلوچستان<br /></span></strong><a name="2160809630748366408"></a><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_19.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_19.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />سازمان ملل و توصیه به آدمکشی در ایران!<br /></span></strong><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_21.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_21.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />محکومیت اقدام جنایتکارانه دولت پاکستان<br /></span></strong><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2010/02/blog-post_24.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2010/02/blog-post_24.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;">لینکهای زیر به انتشار اول مربوط میگردند، که عیناً نقل میگردند:<br /></span><br /></span>برای کسب اطلاعات بیشتر پیرامون حوادث اخیر در سیستان و بلوچستان و گرایشات سیاسی روشنفکران بلوچ، لطفاً به منابعی که در پایین ذکر میشوند، مراجعه نمایید.<br />-----------------------------------------<br />" گفتگو با جمشید امیری از جبهه متحد بلوچستان( جمهوری فدرال)، پیرامون آخرین اخبار درگیریهای منطقه بلوچستان و زمینه های شکل گیری نیروهای مذهبی مسلح بلوچ در سالهای اخیر". تاریخ انجام مصاحبه: 5 خرداد 1385، 26 مه 2006<br /></span></strong><a href="http://www.radiobarabari.net/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.radiobarabari.net</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:78%;">------------------------------------------<br />" رژیم کشتار گسترده در منطقه بلوچستان آغاز کرده است. سکوت جایز نیست. گفتگو با ناصر بلیده ای از حزب مردم بلوچستان پیرامون ابعاد این جنایت رژیم و ماهیت عملکرد نیروهای بومی منطقه با عنوان جندالله و فداییان اسلام." تاریخ انجام مصاحبه: 29 اردیبهشت 1385، 19 مه 2006<br /></span></strong><a href="http://www.radiobarabari.net/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.radiobarabari.net</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:78%;">------------------------------------------<br />نشانی سایت اینترنتی بلوچ اینفو<br /></span></strong><a href="http://www.balochistaninfo.com/balochistaninfo-6.htm"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.balochistaninfo.com/balochistaninfo-6.htm</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:78%;">------------------------------------------<br />نشانی سایت اینترنتی جبهه متحد بلوچستان<br /></span></strong><a href="http://www.baloch2000.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.baloch2000.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />------------------------------------------<br /> نشانی سایت اینترنتی حزب مردم بلوچستان<br /></span></strong><a href="http://www.balochpeople.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.balochpeople.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> <br />------------------------------------------<br />نشانی سایت اینترنتی جنبش ملی بلوچستان- ایران<br /></span></strong><a href="http://www.zrombesh.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.zrombesh.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />------------------------------------------<br /> آدرس تماس با " جنبش مقاومت مردمی ایران " ( جندالله)<br /></span></strong><a href="http://junbish.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">http://junbish.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:78%;">------------------------------------------<br />بیانیه آقای عبدالمالک بلوچ ( ریگی) رهبر جندالله<br />خطاب به ملت ایران و اقوام تحت ستم در ایران<br /></span></strong><a href="http://www.akhbar-rooz.com/news.jsp?essayId=3352"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.akhbar-rooz.com/news.jsp?essayId=3352</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:78%;">سه شنبه 9 خرداد 1385، 30 مه 2006<br />----------------------------------------<br />گفتگوی روز نت " روز"، روزنامه صبح به وقت تهران<br />با عبدالمالک ریگی و گروگانش، مصاحبه کننده: مریم کاشانی<br /></span></strong><a href="http://roozonline.com/08interview/015501.shtml"><strong><span style="font-size:78%;">http://roozonline.com/08interview/015501.shtml</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />---------------------------------------<br />" ده هزار نیروی نظامی رژیم در سیستان و بلوچستان "<br />گزارش و اطلاعیه ای از سازمانهای بلوچستانی، پیرامون تهاجم نظامی اخیر رژیم اسلامی به منطقه<br /></span></strong><a href="http://www.tahapress.com/contentview.php?id=1472"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.tahapress.com/contentview.php?id=1472</span></strong></a></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-3956005529108680205?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-82203887119530535782010-02-24T19:01:00.002+01:002010-02-24T19:06:13.101+01:00<div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />5 اسفند 1388- 24 فوریه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">دولت اسلامی پاکستان، در اقدامی ضد انسانی و در همدستی با رژیم اسلامی در ایران، عبدالمالک ریگی شهروند ایرانی و رهبر جریان اپوزیسیون "جنبش مقاومت مردمی ایران- جندالله" را بازداشت، و به حکومت اسلامی تحویل داده است. سفیر دولت پاکستان در ایران در یک مصاحبه مطبوعاتی و در محل سفارت پاکستان در تهران، تنها یک روز پس از واقعه اعلام کرد: بدون کمک پاکستان، دستگیری عبدالمالک ریگی امکانپذیر نبود.*1<br /><br />واکنش عجولانه دولت پاکستان در رد سناریوی جعلی رژیم اسلامی، مبنی بر دستگیری ریگی صرفاً در جریان یک پرواز تصادفی و بدون کمک اطلاعاتی خارجی، سندی است بر اینکه: رژیم اسلامی، تعهدات اقتصادی و مالی معینی را در جریان این همکاری، به دولت پاکستان سپرده است؛ حداقل چنین امیدهایی را در طرف مقابل ایجاد کرده است. از این رو، دولت پاکستان بسرعت و تنها یک روز پس از دستگیری فرد نامبرده، داستان جعلی منتشره را زیر سوال برده، پایبندی به تعهدات سپرده شده احتمالی را یاد آوری میکند.<br /><br />بازداشت عبدالمالک ریگی، که بنا به گزارش رسانه های " العربیه" و " الجزیره"، یک هفته قبل و احتمالاً در منطقه مرزی میان افغانستان و پاکستان صورت گرفته، از سوی منابع اطلاعاتی حکومت اسلامی به عملیاتی خارق العاده، در یک پرواز هوایی از دبی به قرقیزستان در روز سه شنبه 23 فوریه- 4 اسفند، نسبت داده شده است.<br /><br />عبدالمالک ریگی خود بنیانگذار جریان " جنبش مقاومت مردمی ایران- جندالله" نبوده، بلکه در دوره ای به رهبری این جریان ارتقاء یافته است. از این رو این تصور، که فعالیتهای سیاسی و نظامی جریان مورد بحث به انتها رسیده، رژیم اسلامی از کابوس عملیات نظامی بعضاً بزرگ این سازمان خلاص خواهد شد، تصوری بیهوده است. مبارزه مسلحانه علیه سلطه گری بربرمنشانه رژیم اسلامی در استان سیستان و بلوچستان، بر زمینه شرایط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی موجود ادامه یافته، چه بسا، اشکال بمراتب حادتری بخود بگیرد.<br /><br />بازداشت و اعدام احتمالی عبدالمالک ریگی توسط رژیم اسلامی، نباید مبارزین مسلح در سیستان و بلوچستان را، به روی آوری به سیاست انتقام کشی کور وادار سازد. جنبش مقاومت مردمی ایران در بلوچستان باید هرچه بیشتر بر اهداف دموکراتیک خود تأکید نموده، جهت فعالیتهای خود را صرفاً بر عناصر و ارگانهای جنایتکار رژیم اسلامی، متوجه نماید. این سازمان، علیرغم وجود وضعیت یک جنگ نابرابر، به هر میزان که حقوق انسانی اسیران و مردم غیردخیل در کوچه و خیابان را محترم شمارد، بهمان میزان میتواند بر شرایط تشدید مبارزه علیه رژیم اسلامی، تأثیرات مثبت باقی بگذارد.<br /><br /></span>سرنگون باد حکومت اسلامی!<br />زنده باد آزادی و عدالت!<br />----------------------------------<br />*1- منبع خبر:<br /></strong><a href="http://www.sarkhat.com/fa/group/vgAInq2Y1rQiSlfHjB9BsijMOVXd8I08/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.sarkhat.com/fa/group/vgAInq2Y1rQiSlfHjB9BsijMOVXd8I08</span>/</strong></a><br /><strong>ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-8220388711953053578?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-89509617600420411262010-02-23T02:05:00.007+01:002010-02-25T19:23:36.736+01:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان</span></strong><br /><strong><span style="font-size:78%;">3 اسفند1388- 23 فوریه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">وبسایت جمهوری شورایی، حاصل یک فعالیت فردی است؛ از این رو نظم خاصی در نحوه انتشار مطالب آن وجود ندارد. بدلایل شخصی و متناسب با امکانات، ممکن است، حجم مطالب آن کاهش و یا افزایش یابد. مسئول این وبسایت همچنین، در چهارچوب هیچ تشکیلات و مناسباتی قرار نداشته، تمایل سیاسی فرد و یا افراد دیگری را نمایندگی نمیکند.<br /><br />نویسنده وبسایت، مایل به ایجاد رابطه ای با سایتهای سیاسی نزدیک به محافل منتسب به چپ در خارج از کشور- که از موضع جریانات ضد فدایی، مروج تبعیض و سانسور علیه انتشار مقالات این سایت هستند- نمیباشد. علاقمندان به مطالب وبسایت جمهوری شورایی، میتوانند داوطلبانه و به تشخیص خود، مقالات منتشره و یا لینک آنها را برای افراد، سایتها و مؤسسات، با هدف مطالعه شخصی ارسال کرده، در ترویج ایده های دموکراتیک- انقلابی بکوشند.<br /></span></strong><strong><span style="font-size:130%;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-8950961760042041126?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-54119246226471544112010-02-20T21:39:00.001+01:002010-02-20T21:42:47.240+01:00<div dir="rtl" align="justify"> <br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />1 اسفند 1388- 20 فوریه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;color:#3333ff;">مراسمهای برگزار شده از سوی دهها نهاد سرکوبگر رژیم اسلامی در روز 22 بهمن 1388- که در فضایی تماماً نظامی و دستگیریهای گسترده صورت گرفت- در هیج سطحی، توازن قوای سیاسی قوام یافته طی 8 ماه گذشته را، بنفع رژیم اسلامی تغییر نداد.<br /></span><br />مبارزات مردم در روز 22 بهمن 1388، متناسب با شرایط سرکوب فوق تصور، ظرفیتها و محدودیتهای جنبش اعتراضی، در سطح و محتوای اعتراضات ماههای گذشته قرار داشت. دروغ پردازیها و وارونه سازیهای واقعیات موجود از سوی مسئولین رژیم هم، ادامه سیاست تبلیغی گذشته آنها بود. همه شواهد موجود نشان داد، که قدرت بسیج ضدانقلابی رژیم اسلامی در سطح جامعه، بهیچوجه از میزان لشگرکشی روز 6 دی آن فراتر نرفته است- اگر کمتر نشده باشد. روز 22 بهمن اما در همانحال و بیش از گذشته، به عملکرد منفی تناقضات درونی شرایط توسعه مبارزات مردم، صراحت بیشتری بخشید؛ وضعیتی که از ارتباط جنبش انقلابی مردم با " جنبش سبز" جناحی از رژیم اسلامی، ناشی شده است.<br /><br />صرفنظر از تحلیلهای گوناگون و عمدتاً آشنا، حوادث روز 22 بهمن 1388، ادامه مبارزات 8 ماه گذشته مردم، با عامل تضعیف " جنبش سبز"، یعنی نیروی مدافع حفظ رژیم اسلامی همراه بود. از این طریق، برای توده های مردم بویژه دانشجویان، که مستقل از اراده هر ناظری، در یک ائتلاف نانوشته با اصلاح طلبان حکومتی قرار دارند، محدودیتهای" جنبش سبز"، هر چه بیشتر روشن شد.<br /><br />مدافعین اصلاح طلبان حکومتی، در داخل و خارج، از تهاجم جسورانه مردم در روز 6 دی سال جاری، به وحشت افتاده، علیه ابتکارات انقلابی مردم، انبوه انبوه مقاله و تفسیر منتشر نموده، اطلاعیه صادر کردند. در این میان تشبثات ارتجاعی دارودسته " اکثریت" در خارج و جریان لیبرالهای" ملی- مذهبی" در داخل، بیش از همه نمایان گشت. این دو گرایش که به طیف بنیانگذاران و تثبیت کنندگان حکومت ترور اسلامی تعلق دارند، تخم ترس از قیام توده ای را پراکنده، علناً توسل به " خشونت" ادعایی آنها از سوی " مردم" در روز 6 دی را، محکوم و طرد کردند؛ در این هیاهوی ضدانقلابی، رجوع به بیانیه شماره 17 میرحسین موسوی بویژه، نقش محوری ایفا کرد. تجمعات پراکنده و فاقد جهت گیری مبارزاتی بخشی از مخالفین رژیم در روز 22 بهمن، نشان داد:<br /><br />تهاجم تبلیغاتی جریانات فوق پس از مقاومت شجاعانه 6 دی مردم، بدون تردید نقش مخرب خود را برجای گذاشته است. در روز 22 بهمن، اصلاح طلبان و وابستگان به آنها، تاکتیک " سکوت" را در پیش گرفته، با هدف ایجاد " وحدت کلمه" حول " جمهوری اسلامی؛ نه یک کلمه کمتر، نه یک کلمه زیادتر!"، خود را در تظاهرات دولتی منحل ساخته، از همراهی با دانشجویان و زنان در مقاومتهای خیابانی، خودداری نمودند.<br /><br />مبارزات مردم در روز 22 بهمن 88، تناقض اصلی و همواره موجود جنبش انقلابی را، به شکل عریان تری بروز داد. این واقعیت، که توده مردمی که برای سرنگونی رژیم اسلامی به میدان آمده اند، بدلیل عدم وجود تشکل سیاسی قدرتمند خود، در ائتلاف با جناحی از رژیم حاکم قرار گرفته اند. این رابطه نه فقط استفاده از تضادهای درونی حکومت را موجب شده، بلکه در همانحال و در عمل، محدود شدن در میدان بازی رژیم اسلامی را هم به توده مردم، قبل از همه، نیروی دموکراتیک- انقلابی دانشجویان و زنان، تحمیل کرده است. این موضوع، تناقض اصلی شرایط مبارزاتی کنونی را تشکیل داده، همه تناقضات ثانوی، آشفتگی ها و یا ناکامیهای سیاسی، بنوعی به آن مربوط هستند. شکل گیری ائتلاف فوق، که از یک منطق عینی تبعیت میکند، حاصل ناتوانی مردم از ایجاد یک تشکل سیاسی بزرگ، با برنامه و هدفمند از یک سو، و ناتوانی اصلاح طلبان در حفظ موقعیت برابر قدرت با جناح حاکم بدون حمایت بخشی از مردم، از سوی دیگر است.<br /><br />" جنبش سبز"جناح راست بورژوازی متوسط و خرده بورژوازی مرفه( " طبقه متوسط ")، نه هدف سرنگونی رژیم اسلامی را در برابر خود دارد، و نه دارای چنین ظرفیتی است. این نه " جنبش سبز"، بلکه جنبش انقلابی است، که بخش اعظم مطالبات مردم بویژه مبارزان خیابانی، در چهارچوب آن جای گرفته، و بمراتب فراتر از اهداف لیبرالیسم ارتجاعی و متحدان بین المللی آن است. " جنبش سبز"، که تبهکارانی نظیر سروش و مهاجرانی و " اکثریتی"ها، مدافعین رژیم ساواک، قاضی شرع و شکنجه گر و دادستان دهه 60، و رسانه های ضدکمونیستی بین المللی، " اتاق فکر" آن را تشکیل داده اند، قادر به عقب نشاندن یک دسته کوچک از مأموران گشت ثارالله هم نیست؛ چه رسد به انجام تحولات جدی و یا حتی سرنگونی رژیم اسلامی!<br /><br />جنبش انقلابی مردم در هر گام خود، از طریق " جنبش سبز" مهار گشته، محدود میشود. از این گذشته، هر گونه تخطی جریان انقلابی از قاعده بازی تحمیل شده به آن، بشدت از سوی نهادهای تبلیغی و نمایندگان فکری جریان " سبز" در داخل و خارج تخطئه شده، گرایش به غلبه سرخوردگی در نیروی توده ای جنبش انقلابی را، دامن زده است. اصلاح طلبان حکومتی، لیبرالها و" اکثریتی"ها، با همان وقاحت و بیرحمی دهه 60، دست به ترور فکری مبارزان خیابانی زده، آنها را از خاتمه سیاست ائتلافی با خود می ترسانند. این در شرایطی است، که هنوز هیچیک از تشکلهای دموکراتیک، نظیر سندیکاهای موجود، کانون نویسندگان، تشکلهای ظاهراً قانونی دانشجویان، معلمان، زنان و مدافعین حقوق بشر، دارای حداقل آمادگی برای تأسیس یک جبهه سیاسی نیستند.<br /><br />انحلال تدریجی " جنبش سبز" در جناح میانی رژیم اسلامی ( رفسنجانی، رضایی، لاریجانی)، از طریق پیوستن اصلاح طلبان حکومتی به راه حلهای در حال شکل گیری در بالا، زنان و دانشجویان بمثابه بخش فعال مبارزات کنونی را، در مقابل انتخاب و یا بروز چندین راه خروج از وضعیت حاضر، قرار خواهد داد:<br /><br />1- جناح پیشرو و فعال توده دانشجویان و زنان مشترکاً، تشکل سیاسی ضدرژیمی خود را برپا ساخته، به یک قطب مستقل دموکراتیک-انقلابی در جامعه، مبدل خواهند گشت. از این طریق، زمینه پیدایش یک جبهه سیاسی بزرگ تسهیل شده، سندیکاهای موجود و نهادهای مشابه نیز، به ایجاد چنین جبهه ای تمایل پیدا میکنند.<br /><br />2- عدم توانایی در پیش گرفتن یک راه حل مستقل از سوی جنبش انقلابی، سنگینی تعهدات مالی و سیاسی فعالین جنبش اعتراضی پس از آزادی از زندان، و ادامه سرکوب افسارگسیخته، بتدریج بخش بزرگی از پیشروان فعلی مبارزات خیابانی را به فرار از کشور وادار ساخته، برای دوره ای، سردرگمی، آشفتگی و پراکندگی در سطح جنبش توده ای، حاکم میگردد.<br /><br />3- مبارزات پراکنده کارگری، بویژه در شرایط تشدید بحران اقتصادی، تشکل یابی در صفوف کارگران را تسریع نموده، نقش تضعیف شده جناح چپ طبقه متوسط- در نتیجه بروز وضعیت بالا و عوارض منفی ائتلاف با اصلاح طلبان حکومتی- توسط پیشروان اعتصابات کارگری، جایگزین خواهد شد.<br /><br />4- جامعه قادر به پرکردن خلاء سیاسی ایجاد شده از طریق روند منفی بازگفته نگشته، بی تفاوتی سیاسی، موج پناهندگی به کشورهای دیگر، قیامهای خودانگیخته و اقدامات فردی و گروهی ناشی از استیصال، رواج پیدا میکنند. این سرانجام، در حالت حدت یابی بحران بین المللی رژیم اسلامی در موضوع تولید سلاح هسته ای، میتواند، ابعاد بازهم ویرانگرانه ای کسب نماید.<br /> <br />سرنگون باد حکومت اسلامی!<br />زنده باد آزادی و عدالت!<br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-5411924622647154411?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-67689453189659848912010-02-08T21:23:00.004+01:002010-02-13T21:52:43.366+01:00<div dir="rtl" align="right"></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:85%;">19 بهمن 1388- 8 فوریه 2010</span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:130%;">39</span></strong><strong><span style="font-size:130%;"> سال از حماسه بزرگ سیاهکل، آغاز جنبشی دموکراتیک- انقلابی، که به سرنگونی رژیم پهلوی و مقاومت بزرگ دهه 60 علیه دیکتاتوری تروریستی اسلامی انجامید، سپری گشت. حتی تا همین امروز در این جامعه، تلاشی سیاسی در این عمق و دامنه تأثیرگذاری، صورت نگرفته است.<br /><br />روز 19 بهمن سال 1349 در همان حال، احیاء سنتهای انقلابی جنبش کارگری- کمونیستی، و ارتقاء آن به سطحی نوین نیز بود، که از انقلاب مشروطه تا سیاهکل، نیروی اصلی و تعیین کننده روندهای سیاسی در جامعه ایران بود. نبرد سیاهکل، به دوران رکود و ترس و تحمل تحقیرخاتمه داد، و نسل جوان و تشکل انقلابی مارکسیست-لنینیست ها را بار دیگر، به نیروی آگاه و پرشور تحولات اجتماعی مبدل ساخت.<br /><br />گرامیداشت خاطره رزم آوران سیاهکل و بنیانگذاران سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، باید به کسب تجربه از کار بزرگ نسل گذشته فرا روئیده، در خدمت بسیج نیرو در روزهای سرنوشت ساز کنونی قرار گیرد.</span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-6768945318965984891?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-89578574665552627702010-02-06T16:45:00.004+01:002010-02-06T17:39:59.004+01:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/S22atuCZDeI/AAAAAAAAAFU/9pXuH5nl8_8/s1600-h/khosro_shahi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435170435548909026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 145px; CURSOR: hand; HEIGHT: 181px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/S22atuCZDeI/AAAAAAAAAFU/9pXuH5nl8_8/s320/khosro_shahi.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="font-size:85%;">وبسایت جمهوری شورایی<br />17 بهمن 1388- 6 فوریه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">یدالله خسروشاهی، یکی از بنیانگذاران اصلی سندیکای کارگران صنعت نفت در سال 1349، از سازماندهان مبارزات کارگران این رشته در دهه 50، و از رهبران اعتصاب بزرگ صنایع نفت کشور در پاییز سال 1357، در بیمارستانی در شهر لندن درگذشت. مرگ او در 15 بهمن 1388- 4 فوریه 2010، بدون تردید خسارتی برای جنبش انقلابی مردم، بویژه، در شرایط پرتحول سیاسی کنونی محسوب میگردد.<br /><br />زندگی و مبارزات یدالله خسروشاهی در شرایط سلطه دیکتاتوری سلطنتی و اسلامی، آئینه تمام نمای پیدایش، تشکل و مبارزات بخش پیشرو جامعه ایران، و جانفشانی های عناصر مؤثر آن است. او و صدها روشنفکر انقلابی و کارگر کمونیست دیگر، در دوران رشد فردی و کسب تجارب شغلی، مبارزاتی و آگاهی طبقاتی، با جنبش نوین کارگری- کمونیستی تحت پرچم سیاهکل در تماس قرار گرفته، آن را پربار و قدرتمند ساختند. او و کارگران پیشرو دوره فوق، همان سرنوشتی را از سر گذراندند، که انقلاب بهمن بخود دید. یدالله خسروشاهی و همرزمان او، از کار بزرگ و مبارزات خستگی ناپذیر خود نتیجه میگرفتند، اگر جنبش دموکراتیک- انقلابی، که رژیم سلطنتی را در هم کوبید، قدرت گیری جریان اسلامی و لیبرال را متوقف کرده، به نتیجه میرسید.<br /><br />سازمانده کمونیست یدالله خسروشاهی، داغ شکنجه و زندان رژیم جنایتکار پهلوی در دهه 50، و حکومت اسلامی در دهه 60 را بر پیکر خود داشت. با شکست انقلاب بهمن در سال 1360 و تهاجم رژیم اسلامی به شوراهای کارگری، او نیز دستگیر شده، تا سال 1365 در شکنجه گاههای حکومت اسلامی بسر برد. پس از آن، برای یدالله خسروشاهی، راهی جز خروج از کشور باقی نماند.<br /><br />در خارج از کشور اما، نه یک زندگی سیاسی مولد نظیر دوران اوج تضاد کمونیسم و امپریالیسم، بلکه عمدتاً کشمکشهای فردی و محفلی ارزان و بی ارزش انتظار او را میکشیدند. سطح و کیفیت فعالیتهای یدالله خسروشاهی در خارج را نمیتوان- آنگونه که عناصر چپ محفلی ادعا میکنند- با نقش او در دوران انقلاب بهمن مقایسه کرد؛ بویژه اینکه او خود نیز دچار این توهم گردید، که گویا در مهملات ضد فدایی و ضد شوروی جریانات به اصطلاح " سیاسی کار"، حقیقتی وجود دارد. عناصر بعضاً شارلاتان و ضد تئوری و پراتیک چپ انقلابی در خارج از کشور، از او قهرمانی برای دنیای صنفی و شخصی ناچیز خود ساخته، مانع از شکوفایی توانایی های اجتماعی او در جهت تأثیرگذاریهای سیاسی گشتند. یدالله خسروشاهی به این محافل و باطلاق عبارت پردازیهای شبه سوسیالیستی و ریاکارانه آنها تعلق نداشت. او اما دچار این تصور گردید که گویا با انجام بحثهای اینترنتی به دعوت مشتی محفل باز حرفه ای، روزنه ای بسوی سازماندهی انقلابی در جنبش کارگری گشوده میشود. درصورتیکه حتی بنا بر تجارب زندگی سیاسی خود او هم، هرگونه تغییری در مسیری رو بجلو، تنها از طریق ایجاد یک حزب رزمنده از سنت چپ انقلابی ایران و فقط در داخل کشور، امکانپذیر بود.<br /><br />جریانات محفلی و بعضاً آشکارا ضدانقلابی در خارج- که از انقلاب کنونی به وحشت افتاده، علیه آن دست به تبلیغ میزنند- از او یک " فعال کارگری" ساختند که گویا یک تنه، مستقل از شرایط زمینی و در هوایی آفتابی، دست به سازماندهی اعتصاب بزرگ کارگران صنایع نفت در سال 1357 زد! در صورتیکه جایگاه یک فرد تأثیرگذار در تغییر و تحولات اجتماعی، هرگز نمیتواند جدا از جریان سیاسی اصلی جامعه، در این دوره: نیروی انقلاب بهمن و سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، قابل توضیح باشد. همین نحوه بررسی فرصت طلبانه و مغرضانه تاریخ جنبش کارگری از سوی این جریانات، نشان میدهد، که آنها تا چه میزان با درک اولیه از ماتریالیسم تاریخی هم بیگانه هستند.<br /><br />تجلیل از خاطره یدالله خسروشاهی که همواره نظیر سالهای دهه 50 و بسیار با علاقه و شور و اشتیاق، مخاطبین خود را دعوت به حمایت از مبارزات کارگران در داخل میکرد، باید با بکاربستن همه تجارب ناشی از شکست انقلاب بهمن توأم گردد؛ بکار بستن این تجربه اساسی، که بدون سرنگونی انقلابی رژیم ترور اسلامی، هیچ سطحی از تأمین مطالبات اقتصادی توده میلیونی زحمتکشان، یعنی اکثریت قاطع جامعه، عملی نیست. از آنجا که در ایران تحت دیکتاتوری تروریستی سرمایه، مبارزات صنفی و " کارگری" صرف، قادر نیست به یک روال پایدار تبدیل گشته، معضلی از زندگی روزمره زحمتکشان را حل کند؛ حداقل تجربه 100 سال بیان این حقیقت است. مبارزات صنفی عناصر آگاه در صورتی به سرانجامی ملموس میرسند، که چشم انداز هر لحظه و آتی خود را، ایجاد یک تشکل سیاسی نیرومند در داخل قرار داده، و همه اشکال فعالیتهای موجود را تابعی از نیازهای سرنگونی هر چه سریع تر رژیم اسلامی نمایند.<br /></span></strong><br /><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><span style="font-size:78%;"><strong>www.j-shoraie.blogspot.com</strong></span></a><span style="font-size:78%;"><strong> </strong></span><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><span style="font-size:78%;"><strong>pouyane50@yahoo.de</strong></span></a><strong><span style="font-size:78%;"><br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-8957857466555262770?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-30927721359785483512010-02-02T01:12:00.002+01:002010-02-03T20:01:51.602+01:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />12 بهمن 1388- 1 فوریه 2010<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">اعدام زندانیان سیاسی در شرایط وضعیت انقلابی، به ارعاب مردم منجر نمیشود، بلکه هر اعتراض بزرگ آتی را، از پتانسیل نبرد رویارو و قیام مسلحانه برخوردار میسازد.<br /></span><br />مأموران حکومت اسلامی در روز 8 بهمن- 28 ژانویه، دو نفر از زندانیان سیاسی، محمدرضا علی زمانی و آرش رحمان پور را در زندان اوین به دار آویختند. پیش از این هم زندانیان سیاسی خدایار رحمت زهی شهنوازی در روز 3 بهمن- 23 ژانویه در زاهدان و فصیح یاسمنی در روز 16 دی- 6 ژانویه در شهر خوی، طعمه وحشیگری دژخیمان حکومت اسلامی گشته بودند. به این ترتیب سرنوشت سیاسی روزهای منتهی به روز 22 بهمن و پس از آن، بتدریج رقم میخورند.<br /><br />رژیم اسلامی با ارتکاب این جنایات، در وحله اول، هدف مشخص خود را جلوگیری از تعرض مردم به اساس این دستگاه بربرمنشی در روز 22 بهمن، قرار داده است. حکومت اسلامی، منطقی برای ادامه سلطه گری خود، جز زندان و اعدام نمیشناسد. از این رو، اولین عکس العمل و واکنش طبیعی آن به احساس خطر جدی ناشی از قدرت گرفتن یک جنبش توده ای، توسل به اعدام زندانیان سیاسی است. سران جنایتکار این رژیم در همانحال اما، دست به تست کردن جامعه زده، امکانات سیاسی تبدیل اعدام زندانیان سیاسی نظیر دهه 60 را به سیاست روز خود، آزمایش میکنند.<br /><br />مبارزات مردم از مقطع خرداد 1388- که با اینهمه تغییرات سیاسی در جامعه، هنوز عمر آن به 8 ماه نرسیده است- روز به روز ارتقاء یافته، اقشار وسیع تری را به درون تحولات سیاسی کشانده است. در صورتی که در تمام مدت مزبور، دستگاه سرکوب رژیم اسلامی، هر آنچه که در ارتکاب جنایت در خیابانها و زندانها از دستش ساخته بوده، بکار گرفته است. برای سلطه گران حاکم همچنین روشن شده است که از طریق امید بستن به سازش با اصلاح طلبان، تحمیل یک شکست به مبارزات مردم ممکن نیست؛ از آنجا که اصلاح طلبان، بهیچوجه قدرت تعیین کننده در درون جنبش انقلابی کنونی نبوده، خود در بهترین حالت، به دنبال آن روان شده اند.<br /><br />روی آوری رژیم اسلامی به اعدام زندانیان سیاسی در تهران، نقطه پایانی بر همه تلاشهای ارتجاعی اصلاح طلبان در داخل و خارج، برای سربریدن مبارزات توده ای گذارد. طی تبلیغات گسترده هفته های پس از صدور بیانیه شماره 17 میرحسین موسوی، از سوی داردودسته " اکثریتی ها " و لیبرالها در خارج، گویا شرایط در کشور برای تحقق یک راه حل " مسالمت آمیز" فراهم شده است. در حالیکه نویسنده بیانیه، خود در محتوای اصلی، چیزی بیش از تکرار مطالب همیشگی نگفته، و جمله ای هم به آن اضافه نکرد. علیرغم آن اما، همه ارگانهای وابسته به اکثریتی ها، لیبرالها و سلطنت طلبان، بانگ " پایان تاریخ" سر داده، زمینه را برای طرح شعارهای سازش با جناح خامنه ای آماده دیدند. قتل سه زندانی سیاسی در روزهای 3 بهمن و 8 بهمن در زاهدان و تهران، به همگان نشان داد: حکومت اسلامی به منافع و موقعیت خود کاملاً آگاه بوده، عقل خود را به دست سرسپرده گان دائمی اما رسوا و بی تأثیر خود نسپرده، مقامات سیاسی و واردات کالا از طریق درآمد نفت را، با اصلاح طلبان " تدارکاتچی" و نوکر صف و بزدل، تقسیم نخواهد کرد.<br /><br />رژیم اسلامی خود را آماده میکند، تا از عصر روز 22 بهمن 1388، اعدام زندانیان سیاسی را نظیر روز 30 خرداد سال 1360، آغاز کند. نسل جوان پیشرو، فقط با سیاست حداکثر تعرض قادر است، از نابودی ثمرات 8 ماه مبارزه مرگ و زندگی خود جلوگیری کند. انقلاب رادیکال- دموکراتیک جاری، دارای پتانسیل فوق العاده قدرتمندی برای سرنگونی رژیم اسلامی، و ظرفیت تحمل شکست آن نزدیک به غیرممکن است. اما آزاد شدن کامل این پتانسیل عظیم، به کار و تلاش پیشروانی وابسته است، که در این شرایط دشوار، تنها گذاشتن مردم و راه گریختن از کشور را- نظیر صدها مدعی هنر و روشنفکری در ماههای گذشته - انتخاب نمیکنند؛ بلکه ماندن در عرصه مبارزه عملی، کمک به مردم، شرکت در سازماندهی، ایجاد ارتباطات و با همه توان تعرض کردن را در پیش میگیرند.<br /><br />اگر مبارزان و پیشروان در چنین شرایطی جامعه را تنها بگذارند، در اینصورت نتیجه عملکرد آنها، جز به افزایش تهاجم افسار گسیخته رژیم، و شدت یابی سیاست برده سازی علنی منجر نمیشود. این در وضعیت کنونی جامعه ایران اما، نه به ایجاد یک آرامش گورستانی و تداوم حیات حکومت اسلامی، بلکه به رواج شورشهای پراکنده، وقوع تعرضات از سر یأس و استیصال، سربلند کردن باندهای جنایت و راهزنی از همه طرف، تشدید گسیختگی ملی و کشاندن وضعیت داخلی و بین المللی کشور به اوضاعی خواهد شد، که دیگر مردم ایران، نقشی در تعیین سرنوشت خود نخواهند داشت.<br /><br />سرنگون باد حکومت اسلامی!<br />زنده باد آزادی و عدالت!<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-3092772135978548351?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-48028442379045358882010-01-31T23:18:00.000+01:002010-01-31T23:19:59.400+01:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">یک زن آزاده ژاپنی در خانه خود و با پیانو، سرود زیبای " سر اومد زمستون " ( آفتابکاران جنگل ) را می نوازد، و چه زیبا و پراحساس میخواند. سرودی که به سمبل انقلابیگری و آرمانخواهی نسل گذشته مبدل شد و نسل کنونی هم، آن را با آغوش باز در زندگی سیاسی و دنیای احساسی خود جای داد!<br /> </span></strong><a href="http://www.youtube.com/watch?v=9KdKltCTeKE"><strong><span style="font-size:130%;">http://www.youtube.com/watch?v=9KdKltCTeKE</span></strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-4802844237904535888?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-35298445319082838132010-01-25T03:14:00.006+01:002010-01-25T13:34:37.301+01:00<div align="justify"><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />انتشار سوم: 4 بهمن 1388- 24 ژانویه 2010 *</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">انقلاب بهمن، بزرگترین تحول سیاسی، پس از آغاز توسعه سرمایه داری در ایران، محسوب میگردد. این انقلاب، طی چندین مرحله نضج گرفته، به مرحله شکوفایی و اوج قدرت خود رسیده، در نبود یک نیروی رهبری کننده دموکراتیک- انقلابی و متکی بر حمایت اکثریت مردم، در مصاف با درنده خویی غیر قابل تصور رژیم اسلامی، درهم شکست.<br /><br />1- مقطع کودتای امپریالیستی 28 مرداد سال 1332، که به شکست جنبشهای کارگری- دموکراتیک سالهای 1320 تا 1332 منجر گردید، در عین حال اولین روزهای پیدایش جوانه های انقلاب بهمن را رقم میزند. این مرحله تا اواسط دهه 40 شمسی ادامه یافته، شکل گیری بخش پیشرو نسل جوان، گسترش و تحکیم نسبی موقعیت طبقه کارگر صنعتی جدید، تسلط کامل شیوه تولید سرمایه داری، و سلطه سیاسی، اقتصادی و نظامی- امنیتی امپریالیسم آمریکا را، شامل میگردد. نسل پیشرو انقلابی که در این دوره، شروع به نشو و نما کرده، در عرصه کشمکشهای سیاسی و اجتماعی ظاهر گشت، بر ضرورت سرنگونی رژیم سلطنتی، استقرار نظامی جمهوری و مبتنی بر آزادی و عدالت، برچیدن سلطه سرمایه امپریالیستی، و تحقق حق مردم در تعیین سرنوشت خویش ( استقلال ) دست یافته، آن را هدف سیاسی فوری خود، قرارمیدهد.<br /><br />2- دوره اواسط دهه 40 شمسی تا آماده سازی عملیات سیاهکل، سالهای کسب اولین تجارب مبارزه سازمانیافته به قصد ایجاد یک تشکیلات پیشبرنده مبارزه مسلحانه، و دوره آغازین رویایی متشکل نسل انقلابی جدید، با پلیس امنیتی رژیم شاه را در بر میگیرد. در انتهای این دوره، آمادگی سیاسی- تشکیلاتی- نظامی و وحدت پیشروترین نیروها، برای آغاز مبارزه مسلحانه، تأمین گردید. عملیات نظامی سیاهکل در شامگاه 19 بهمن سال 1349، نتیجه همه تلاشهای این نسل پیشتاز، از فردای کودتای 28 مرداد سال 1332 تا این لحظه، و نقطه عطفی در چرخش سیاسی جامعه، به سوی همه گیر شدن انقلاب بهمن است.<br /><br />3- دهه 40 شمسی نه فقط دوران به بار نشستن نقد انقلابی نسل جوان از حزب توده و جبهه ملی در تئوری و پراتیک اجتماعی، و کسب استقلال سیاسی آن از جریانات سیاسی تسلیم طلب گذشته بود، بلکه در همان حال، مقطع پیدایش یک جنبش فاشیستی اسلامی، در مخالفت با رفرمهای دولتی دهه 40 شمسی هم بود. رفرمهای رژیم سلطنتی که زیر فشار علنی دولت آمریکا- و عمدتاً با هدف پیشگیری از وقوع جنبشهای دهقانی در جهان پس از انقلابات چین و کوبا صورت میگرفت- بسیار دیر و ماهیتی بشدت محافظه کارانه، فرصت طلبانه و کارکردی ناقص داشتند. این سیاست تحت عنوان" انقلاب سفید"، موجب تقسیم- محدود و نه کامل- اراضی بعضی از مالکان بزرگ، برسمیت شناسی حق انتخاب کردن و انتخاب شدن برای زنان، گسترش نسبی سواد آموزی، خدمات بهداشتی و کشاورزی در روستاها گردید. در چهارچوب همین رفرمها نیز، خصوصی سازی بخش بزرگی از مؤسسات دولتی، با هدف واگذاری آنها به عناصر وابسته به رژیم، تحت عنوان" پشتوانه اصلاحات ارضی" قرار داشت. رفرمهای نامبرده اما، نه فقط در شرایط یک دیکتاتوری پلیسی، بلکه بویژه تشدید هر چه بیشتر سلطه ساواک بر آزادیخواهان، و سلب بیرحمانه ناچیزترین حقوق و آزادیهای دموکراتیک انجام گرفتند.*1<br /><br />دستگاه مذهب اسلامی و دلالان بازار تهران، بمثابه دو نیروی اپوزیسیون ارتجاعی رژیم پهلوی، بشدت علیه رفرمهای نیم بند دولتی، دست به مقابله زده، بخشهایی از مردم را هم، هرچند با انگیزه های بعضاً کاملاً متفاوت از روحانیت، بخدمت خود در آوردند. این دو جریان، که طی تمام تاریخ اسلام در ایران، پیکره سیاسی واحدی را تشکیل داده بودند، در نقاطی دلایل مشترک و در نقاطی نیز هر یک دلایل خاصی علیه رفرمهای فوق داشتند. *2<br /><br />اکثریت نیرویی که در انقلاب مشروطیت تحت رهبری شیخ فضل الله نوری، سپس مدرس و دیگران، همراه با مالکان، تجار بزرگ و دربار قاجار، علیه این انقلاب ایستادند، در دهه 40 شمسی نیز، در شرایط شکست جنبشهای ملی و چپ در سال 1332، به یکدیگر رسیدند. رفرمهای دهه 40 شمسی، دستگاه مذهب شیعه، بازاریان، ملاکین، بخشی از کسبه خیابانی، و جناحهای ضد زن و سنتی جامعه را، در شرایط عدم وجود یک فضای سیاسی دموکراتیک، به یکدیگر نزدیک ساخت. از این طریق، قسمت قابل توجهی از نیروی جنبش اسلامی، در مسیر تشکل، و استقلال یابی از جنبش ملی قرار گرفته، شرایط را برای تسویه حساب خونین با هر سطحی از ترقیخواهی مناسب دیدند. این جریان ارتجاعی، تحت رهبری خمینی در مقابله با حداقلی از حقوق اجتماعی و فردی و نه سیاسی، برای زنان و دهقانان، قد علم کرد. دسته بندی در حال قدرتگیری فوق اما هنوز، از عناصر مستعد تشکل و نماینده گان فکری مذهبی – سیاسی جوان خود، یعنی جناحی از خرده بورژوازی شهری- که در هر انقلابی بسیار متحرک است- برخوردار نبود؛ نیرویی مؤثر در تأسیس و تثبیت حکومت اسلامی، که بعدها، تحت تأثیر انشعاب خونین سازمان مجاهدین خلق در سال 1354، سربلند کرد.<br />جریان رادیکال خرده بورژوازی مذهبی در سالهای فوق- و نزدیک به سازمان مجاهدین - به جناحی از جنبش ملی- اسلامی ( نهضت آزادی ) تعلق داشت. سازمان مجاهدین خلق که از کمکهای مالی و تبلیغی دستگاه رسمی مذهبی برخوردار بود، از سال 1350 به بعد، به مبارزه مسلحانه علیه رژیم سلطنتی روی آورد. تحولات درونی فاجعه بار آن در سال 1354 و قتل دو نفر از مسئولین مذهبی توسط عناصر جناح غیرمذهبی جدید، منجر به بروز انشعابی خونین در این سازمان گردید. این انشعاب تحمیل شده از سوی جناح غیرمذهبی، به پیدایش یک نیروی فاشیستی و ضدکمونیست افراطی در میان خرده بورژوازی سنتی و در جامعه، میدان رشد هر چه بیشتری بخشید. جدایی مورد اشاره بسرعت و بویژه در میان لایه های مذهبی جامعه، تأثیرات ضد مجاهدین و ضد کمونیستی وسیعی بر جای گذاشت. رژیم پهلوی نیز فرصت را مغتنم شمرده، از فضای پیش آمده برای تشدید جنگ صلیبی علیه کمونیستها استفاده کرده، در اشکال مختلف، به حمایت از گروههای افراطی روحانیون و بازاریان( تحت عنوان" هیئت های مؤتلفه": لاجوردی، عسگراولادی و ...) دست زد. جریان ایدوئولوژیک، سرکوبگر و کینه توز، یعنی" سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی" بعدی، در هیئت گروههای اولیه تشکیل دهنده آن از اواسط دهه 50 شمسی تا پس از استقرار حکومت اسلامی، بر زمینه حوادث بالا شکل گرفت.<br /><br />نقش رهبری غیرمذهبی شده سازمان مجاهدین، یعنی تقی شهرام، بهرام آرام و دیگران در این تحول- که در اساس به طبیعت تجزیه درونی خرده بورژوازی سنتی، در نتیجه توسعه سرمایه داری تعلق داشت- کاملاً زیانبار بود. نه فقط فروپاشی سازمان سیاسی خرده بورژوازی مذهبی، بلکه بدتر از آن، چسباندن بخشهای مختلف جنبش ارتجاع اسلامی به یکدیگر و کمک به تبدیل آن به یک نیروی انتقام جو، ضد مجاهد و ضد کمونیست افراطی نیز، حاصل این انشعاب مرگبار بود. سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، بازوی فاشیستی رژیم اسلامی از آغاز، نیروی اصلی دستگاه اطلاعات، شکنجه و بازجویی، تعقیب و دستگیری مبارزین، امکانات ادامه جنگ ارتجاعی 8 ساله، بوِیژ تأسیس و تحکیم سپاه پاسداران را بوجود آورد. تلاطمات درونی سازمان مجاهدین از این طریق، در سقوط جامعه ایران به ورطه جهنم اسلامی، نقشی غیرقابل انکار ایفا کرد.<br /><br />به این ترتیب، جامعه اواسط دهه 50 شمسی ایران، در کنار مبارزه مرگ و زندگی سازمان چریکهای فدایی خلق علیه رژیم پهلوی، به صحنه صف آرایی یک نیروی فاشیستی مذهبی هم برای جایگزینی رژیم پهلوی تبدیل شد- نیرویی که هدف اصلی خود را نابودی جنبشهای کمونیستی- کارگری و انتقام کشی از مخالفین دهه های گذشته خود، بویژه زنان، آزادیخواهان، غیرمسلمانان وغیر شیعیان، قرار داده بود.<br /><br />5- در جبهه نیروهای ارتجاعی، نه فقط رژیم سلطنتی، دستگاه مذهب و بازاریان، بلکه همچنین قدرتهای امپریالیستی نیز، با رشد تحولات انقلابی، به جزئی از نقش آفرینان مستقیم حوادث کشور مبدل شدند. امپریالیسم آمریکا، در کنار آن: انگلستان و آلمان و فرانسه، بیشترین حمایت را از رژیم پهلوی به عمل آورده، در شرایط ظهور جنبشهای انقلابی، به فراست ایجاد یک آلترناتیو ارتجاعی، ضد شوروی، ضد کمونیست و تضمین کننده حفظ منافع آتی خود در ایران و خاورمیانه افتادند.<br /><br />نشست اضطراری رؤسای جمهور و نخست وزیران کشورهای غربی مسلط بر سیاست، اقتصاد و ارتش در ایران، در روز 16 دی سال 1357- هفته اول ژانویه سال 1979 در جزیره گوادولوپ*3، و حمایت از انتقال تدریجی قدرت به جریان اسلامی، نقشی استراتژیک در سرنوشت سیاسی جامعه ایفا کرد. طبق توافقات قدرتهای امپریالیستی، میبایستی در چهارچوب سیاست سلطه گرانه آنها، مبنی بر کشیدن یک " کمربند سبز" اسلامی به دور مرزهای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، از استقرار یک رژیم مذهبی در ایران حمایت میگردید.*4<br /><br />4- پس از عملیات سیاهکل، علیرغم شکست نظامی گروه چریکی، جامعه ایران وارد مرحله عملی شروع یک جنبش انقلابی و به مصاف طلبیدن علنی دیکتاتوری سلطنتی، توسط آگاهترین بخش توده های مردم گشته، به این معنا، انقلاب بهمن در شکل مبارزه نیروی پیش آهنگ آن، آغاز گردید. رادیکالیسم و از خود گذشتگی چریکهای فدایی خلق، بسرعت فضای اعتراض و انتقاد علیه رژیم پهلوی را گسترش داده، قدرقدرتی رژیم ساواک را در انظار توده های مردم بی اعتبار میسازد. اقشار وسیعی هر چه بیشتر به تعرض انقلابی روی آورده، مبارزه علیه رژیم سلطنتی، طی فقط 7 سال پس از سیاهکل، به آغاز اعتلاء مبارزات توده ای ارتقاء می یابد. این دوره که از اوائل سال 1356 آغاز میگردد، دوره شروع اعتلاء مبارزاتی است، که در تکامل بعدی خود در سال 1357، به شرایط اعتلاء انقلابی فرا می روید.<br /><br />با ورود توده کارگران به صحنه مبارزات سیاسی، بویژه اعتصابات سیاسی کارگران نفت از اواسط پاییز سال 1357، شرایط سیاسی جامعه در وضعیت انقلابی و غیرقابل بازگشت قرار گرفت. با وقوع قیام مسلحانه، که از سوی سازمان چریکهای فدایی خلق در روز 21 بهمن از مقابل دانشگاه، و بخش پیشرو پرسنل انقلابی ( همافران ) در تهران آغاز شد، بسرعت همه پایتخت و شهرهای دیگر کشور، در وضعیت قیام توده ای قرار گرفت. طی روزهای 21 و 22 بهمن 1357، علیرغم مخالفت صریح خمینی، بازاریان، جبهه ملی، نهضت آزادی و ملی- مذهبی ها؛ همه پادگانها، مراکز پلیس و ساواک، زندانها، و کلیه مراکز دولتی به تصرف قیام کنندگان درآمد. به اینترتیب انقلاب بهمن، که نسلی شجاع آن را آگاهانه و با هدف سرنگونی رژیم پهلوی از سیاهکل آغاز کرد، به اولین هدف فوری خود، یعنی سرنگونی رژیم سلطنتی دست یافت.<br /><br />5- انقلاب بهمن، علیرغم به عرصه کشاندن طبقه کارگر از اوائل سال 1357، اما به وحدت پیشروترین نیروها، یعنی جنبش کارگری و سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، منجر نگردید. دوران تثبیت سازمان فدایی، بمثابه مؤثرترین حزب انقلابی، با ضربات مهلک ساواک به تشکیلات توأم گشته، از آزاد شدن نیرو، ایجاد و تقویت سازمانهای توده ای بکمک آن، ممانعت بعمل آورد. سازمان فدایی بدون طیف گسترده ای از سازمانهای توده ای نزدیک به جنبش انقلابی و درعرصه های گوناگون، قادر به جذب نیرو و گسترش تشکیلات در ابعاد وسیع نبوده، در خود و اجبار حفظ تشکیلات از تعرض پلیس فرورفته، به این دلیل، از امکانات دخالت سازمانیافته در مبارزات مردم، محروم میشد. هرچند، سطح قابل توجهی از سمپاتی در میان توده کارگران، و تمایل به کار مشترک در میان طیف وسیعی از کارگران پیشرو نسبت به سازمان شکل گرفت، اما این به ایجاد ارتباط ارگانیک میان کارگران پیشرو و سازمان فدایی و از این طریق، پیدایش اتحادی محکم حول یک برنامه سیاسی واحد، فرا نروئید. دلیل آن نه فقط ضربات سنگین پلیسی به سازمان، بلکه درعین حال، تسلط جریان فرصت طلب و توده ای " اکثریت "، در سازمان فدایی بعد از قیام 22 بهمن بود.<br /><br />6- ضربات پلیسی پی در پی دستگاه سرکوب رژیم پهلوی به تشکیلات سازمان، از فروردین سال 1354 آغاز گردید. در این تاریخ، رفیق بیژن جزنی، تئوریسین، از بنیانگذاران اصلی، و گرایش فکری مسلط در سازمان، به همراه 6 رفیق دیگر از کادرهای بنیانگذار، نظیر حسن ضیاء ظریفی، محمد چوپانزاده، عباس سورکی و دیگران، در اقدامی جنایتکارانه از سوی رژیم پهلوی، در زندان اوین به قتل رسیدند. تهاجمات پلیسی شدید بعدی دیگر، از زمستان سال 1354 فرا رسیده، در اردیبهشت سال 1355 اوج گرفتند. مرکزیت سازمان برای شناخت علل ضربات تقریباً هر روزه و چاره جویی پیرامون آن، در روز 8 تیر سال 1355 در تهران گرد آمد، که بدنبال آن، محل برگزاری این نشست از زمین و هوا، مورد حمله گسترده پلیس قرار گرفت. یورش نابود کننده ساواک در روز 8 تیر سال 1355، که به کشته شدن 11 نفر از کادرهای مسئول تشکیلات و این یعنی: همه اعضاء رهبری سازمان، قبل از همه، رهبر سازمان حمید اشرف منجر گردید، برای جنبش دموکراتیک- انقلابی، بسختی و تنها تحت شرایطی استثنایی، قابل جبران بود. لطمات مهلک ناشی از ضربات پلیسی فوق، که طی یکسال به جانباختن همه پایه گذاران و دهها تن از کادرهای اولیه سازمان انجامید، سازمان چریکهای فدایی خلق ایران را بطور کامل فلج ساخته، سرنوشت توسعه انقلاب بهمن و امکان تأمین رهبری انقلابی و هدفمند بر آن را، در بوته ای از ابهام فرو برد.<br /><br />7- تضعیف آشکار سازمان فدایی- حقیقت تلخی، که جامعه به آن آگاه شد- موجب تقویت گرایشهای سازشکارانه و ضدانقلابی در تشکیلات گردید. مدت کوتاهی پس از ضربه 8 تیر سال 1355، گروهی از اعضاء، به اصطلاح خود با " نقد مشی چریکی"، در واقع با پذیرش مواضع ضدانقلابی حزب توده، از سازمان جدا شده، به این جریان پیوستند؛ جناح دیگری از همین گرایش نیز- دارودسته نگهدار، طاهری پور، فتاپور و دیگران- از سالها قبل در زندان رژیم سلطنتی، به مشی سیاسی حزب توده- حتی جریان خمینی- نزدیک شده بودند. در شرایط غیبت بیژن جزنی و همراهان او، این گروه به جریان مسلط بر شرایط زندان، مبدل گشت.<br /><br />از اواخر سال 1356، با پیوستن این گروه از زندانیان سیاسی آزاد شده به سازمان و تسلط بر ارگان رهبری، بتدریج این گرایش ضدانقلابی و بیگانه با اهداف سازمان، برتشکیلات غلبه یافته، نه فقط شرایط ضروری در سطح رهبری، برای جبران ضربات بزرگ سالهای 1354 و 1355 شکل نگرفت، بلکه عملاً هرگونه امکانی برای غلبه بر کاستیهای موجود در پراتیک سازمان، ناشی از دوره فعالیت عمدتاً نظامی در گذشته نیز، از میان رفت. حقایق بعدی بدون هیچ تردیدی اثبات کرد، که جناح " اکثریت"، در زندان رژیم سلطنتی، بطور کامل خط و مشی سیاسی حزب توده را پذیرفته، ورود مجدد آنها به سازمان، تنها اقدامی توطئه گرانه برای کشاندن تشکیلات به دنبال حزب توده، کسب امتیازاتی شخصی و گروهی از این طریق، و ختم مبارزه انقلابی در جامعه بود.<br /><br />آنها از طریق فروپاشی سازمان، سهیم شدن در دستگاه دولتی رژیم اسلامی را، هدف خود قرار داده بودند. جانبداری این گروه از اتحاد شوروی نیز حقیقتاً نه به موضوع سوسیالیسم، بلکه به اهمیت روابط اقتصادی رژیم اسلامی با اتحاد شوروی، برای تضمین موقعیت بخش دولتی در رقابت با بخش خصوصی، به این وسیله، بهبود امکانات جذب عناصر این گروه در نهادهای دولتی جدید، مربوط میگردید؛ از آنجا که درگیری با پلیس سیاسی، بویژه سالهای طولانی زندان، موجب عدم کسب تواناییهای شغلی، و فقدان عادت به رقابت در محیط کار بخش خصوصی گشته، آنها را برای دستیابی به موقعیت های شغلی دارای امکان اعمال قدرت، به دستگاه دولتی نزدیک میساخت. این دگردیسی ارتجاعی همچنین، با دیدگاه حزب توده که اساساً اقتصاد دولتی را بخش سوسیالیستی اقتصاد سرمایه داری ارزیابی میکرد، تلاقی کرده، از توجیه تئوریک کافی نیز برخوردار میگشت. چنین شرایط عینی ای در همان حال، با تغییر کاراکتر شخصی آنها در زندان به افرادی محافظه کار، عملاً " بریده "، بی اراده، غیر مبارز، دروغگو، چاپلوس، فرصت طلب و باندباز تکمیل میشد.<br /><br />رد سیاست گذشته سازمان از سوی این گروه، نه صرفاً رد مبارزه مسلحانه، بلکه اساساً رد هرگونه مبارزه ای بود، که امکانات ترقی شغلی در بازار سرمایه داری، در سطح وابسته گان به حزب توده را، از آنها سلب میکرد. برای این گروه فرصت طلب محض، ادغام سازمان فدایی در حزب توده، باید هر چه زودتر همین" عقب مانده گی" فردی- اجتماعی آنها از عناصر این حزب در خارج از زندان را، جبران میکرد. تسلط وابستگان این گرایش ضدانقلابی، بشدت ناصادق و توطئه گر بر تشکیلات، تبعات منفی ناشی از ضربات پلیسی ساواک را چندین برابر ساخته، سازمان فدایی و امکانات آن برای تأمین یک رهبری انقلابی بر جنبش دموکراتیک را، به کمترین سطح ممکن تقلیل داد. *5<br /><br />8- از فردای قیام 22 بهمن سال 1357، از یکطرف سومین مرحله پیشروی انقلاب بهمن آغاز گردید؛ از سوی دیگر این انقلاب، بیشترین خصومت هارترین جناح سرمایه داری ایران، یعنی سرمایه داران بزرگ مالی- تجاری را، علیه خود برانگیخت.<br /><br />انقلاب بهمن در سومین دوره حیات خود که تا روز 30 خرداد سال 1360 ادامه یافت، دارای کیفیت و وظایف بازهم سنگین تری، در مقایسه با دوره گذشته بود. در این دوره نقش تبهکارانه دستگاه مذهب اسلام، ائتلاف بورژوازی تجاری( دلالان و وارد کنندگان کالا، بویژه بازار سبزه میدان تهران)، و خرده بورژوازی با سنتهای فاشیستی( مجاهدین انقلاب اسلامی، شبه روشنفکران دینی)، با جناحهای میانی و راست بورژوازی متوسط نیز( جبهه ملی، نهضت آزادی، ملی- مذهبی ها، حزب توده، " اکثریتی ها")، هر چه بیشتر عریان میگردد. این ائتلاف جنایتکارانه، علیرغم حذف شدن تدریجی برخی از نیروهای بالا از حاکمیت، در مقابل تلاش پیشروان کارگری و روشنفکری برای ایجاد سدی در مقابل حملات روزمره نیروهای سرکوب رژیم در سراسر کشور، دست به تهاجمی همه جانبه علیه مردم میزند. طبقه سرمایه دار ایران که با قیام مسلحانه 22 بهمن و ظهور شوراهای کارگری، بر خود لرزیده بود، عاقبت با یورش وسیع به کمونیستها، کارگران پیشرو، مجاهدین، زنان، آزادیخواهان، جنبشهای منطقه ای و دانشجویان، به قلع و قمع کامل انقلاب بهمن روی آورد.<br /><br />9- مقطع کشتار رهبران شوراهای ترکمن صحرا و درهم شکستن قدرت شورایی در این منطقه ( بهمن 1358 )، تهاجم به دانشگاهها ( اردیبهشت 1359 )، انشعاب در سازمان چریکهای فدایی خلق ایران و پیوستن " اکثریتی ها" به رژیم ( خرداد 1359 ) و آغاز جنگ ارتجاعی ( شهریور1359 )، یک دوره زمانی 7 ماهه را در بر میگیرد. <span style="color:#3366ff;">در نتیجه تحولات این دوره، توازن قوای سیاسی در جامعه، بطور استراتژیک بنفع طبقات حاکمه تغییر کرد. همین دوره، سرنوشت انقلاب بهمن را رقم زده، از این پس دیگر، ثمرات سیاسی مبارزات طولانی مردم ایران، در سراشیب سقوط قرار میگیرد.</span><br /><br />از طریق یورش فاشیستی و روی آوری رژیم اسلامی به تروریسم عریان، از روز 30 خرداد سال 1360، علیرغم مقاومت بیسابقه کمونیستها، مجاهدین و سایر آزادیخواهان، دوران شکست قطعی جنبش دموکراتیک- انقلابی آغاز میشود. طی 9 ماه کشتار بی وقفه هزاران نفر از فعالین سیاسی از توده های مردم تا نیروهای متشکل، نابودی کامل شوراهای کارگری، تشکلهای دموکراتیک و سازمانهای سیاسی، انقلاب بهمن در انتهای سال 1360 شکست میخورد. از سال 1360 به بعد، اعدام زندانیان سیاسی به یک روال روزمره در کشور تبدیل میشود. عاقبت با توسل رژیم اسلامی به قتل عام هزاران نفر از زندانیان جان بدربرده از ترور سالهای گذشته در تابستان سال 1367، آخرین سنگر بر جای مانده از این انقلاب بزرگ نیز فرو میریزد.<br /><br />10- انقلاب بهمن ( 1360- 1349 ) علیرغم پایان تلخ آن، به اعلام بسیاری، در کنار انقلاب اکتبر و انقلابات چین و ویتنام، یکی از بزرگترین انقلابات توده ای در قرن بیستم، محسوب میگردد.<br />--------------------------------------<br />توضیحات<br /><br /></span>*- انتشار اول: 30 خرداد 1385<br />انتشار دوم: 28 بهمن 1385- 12 فوریه 2007<br /><br />مطلبی که در بالا مطالعه نمودید، در اولین انتشار آن، در وبلاگ جمهوری شورایی ( امروزه: آرشیووبلاگ </strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/02/blog-post_17.htm"><strong>http://j-shoraii.blogspot.com/2007/02/blog-post_17.htm</strong></a><strong> )، سپس انتشار دوم، درج شده است. مطلب کنونی، جمعبندی همه نکات، برداشتها و تصورات نگارنده، پیرامون موضوع پیدایش و فروپاشی انقلاب بهمن، تا مقطع فعلی است. در اینجا انتشار سوم این مطلب، بویژه در شرایط پرتلاطم قدرت دیگری یک انقلاب رادیکال- دموکراتیک، با بازبینی و تصحیح نسبتاً کامل آن ارائه میگردد. امید که مورد مطالعه و توجه شما قرار گرفته، در صورت علاقمندی، از طریق نشانی زیر، نظر خود را برای نگارنده ارسال نمایید.<br /></strong><a href="mailto:Pouyane50@yahoo.de"><strong>pouyane50@yahoo.de</strong></a><strong> </strong><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><strong>www.j-shoraie.blogspot.com</strong></a><strong><br /><br />*1- رفرمهای رژیم شاه در دهه 40 شمسی، در سطح جامعه از سوی بخشهای دموکراتیک جدی تلقی نشده، مورد پشتیبانی مؤثر قرار نگرفتند. بخش روشن جامعه بر این امر آگاه بود، که رفرمهای نیم بند فوق، هدفی جز تحکیم سلطه دیکتاتوری شاه را در پیش ندارد- حکومتی که اکثریت قاطع جامعه، آن را رژیمی سرکوبگر، سرنگون کننده دولت محمد مصدق، ضد ملی و سرسپرده امپریالیسم شناخته، هر اقدام آن را با سوء ظن تعبیر کرده، حاضر به اعتماد کردن به آن نبودند؛ علیرغم اینکه، حق رأی برای زنان و برخی تغییرات جدید در روستاها، طبیعتاً باید واکنشی مثبت از سوی جمعیت شهری را بدنبال می آورد. در حالیکه در جامعه ای که رأی مردان در آن هیچ ارزشی نداشت، جز پرکردن صندوقهای نمایشی؛ تأیید حق رأی برای زنان نیز، عملاً به همان سرنوشت حق رأی مردان دچار میشد. هر چند بلحاظ حقوقی، صاحب حق رأی شدن زنان، البته که یک گام به پیش بود.<br /><br />لازم به تأکید است، در دوره قدرتگیری دولت جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران(" جمهوری گیلان"، 1299، رشت)، و دولت دموکراتیک- انقلابی آذربایجان( پیشه وری، 1325- 1324)، یعنی در دولتهای چپ انقلابی ایران، الغاء کامل فئودالیسم، برقراری آزادیهای دموکراتیک، و برابر حقوقی زنان و مردان بطور همه جانبه و توده ای، آنهم پیش از 42 سال و 18 سال قبل از اصلاحات دولتی دهه 40 انجام یافته بودند.<br /><br />*2- گسترش تولید کالایی در اطراف روستاها، باعث روی آوری توده فقیر- عمدتاً و بطریقی، خانه خراب شده از طریق رفرمهای دهه 40- به کارخانجات گشته، تولید و توزیع خرد و سنتی، که بازار دلالی سنتی، همواره نیروی مسلط بر و مشوق آن بود را نیز، دچار تغییرات ساختاری نمود. قطع دست بازاریان سنتی از اقتصادیات خرد، به عوارض جنبی رفرمهای دولتی تعلق داشت، که نقش صنایع و ساختارهای بزرگ را گسترش میداد؛ همان بخشی از اقتصاد، که بازار دلالی اسلامی در آن حوزه، قادر به رقابت با تجار هزار فامیل سلطنتی و یا تجار غربی نبود.<br /><br />انجام رفرمهای دهه 40 که با سرکوب وحشیانه حقوق دموکراتیک مردم توام بود، میتوانست به موقعیت و قدرت دستگاه مذهب- در جامعه ای که زن دیگر برده مرد در شکل سنتی آن نمی ماند- آسیب برساند. ورود سپاهیان دانش و بهداشت به شهرهای کوچک و روستاها، به موقعیت خان و ریش سفید و ملای ده صدمه زده، جامعه روستایی را سریعتر به حوزه مناسبات کالایی میکشاند. از سوی دیگر، با تقسیم زمین- در سطح ناکامل و ناپیگیر- برای قدرت ملاکان محدودیت ایجاد کرده، به این طریق هم، به تضعیف بخشی از دستگاه مذهب- که رژیم خود در جنگ صلیبی ضدکمونیستی به جناح دیگری از آن نیاز داشت- می انجامید.<br /><br />*3- جزیره گوادولوپ واقع در آمریکای مرکزی، یکی از جزائر دریای کارائیب و متعلق به فرانسه است.<br /><br />در مقاله ای در نشانی ذیل، به جمله زیر که مربوط به کنفرانس گوادولوپ بوده، و بر نقش نهضت آزادی در سازش جریان خمینی و قدرتهای امپریالیستی، با هدف مبارزه با کمونیستهای ایران صحه میگذارد، بر میخورید:<br /><br /></strong><a href="http://www.forum.jonbeshesabz.org/topic_4019"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.forum.jonbeshesabz.org/topic_4019</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br /></span><br /><span style="font-size:85%;">" یکی از دستگیرشدگان [ روزهای اخیر] ابراهیم یزدی است. <span style="color:#3333ff;">همان کسی که پیام آیت اله خمینی را تهیه کرد و توسط صادق قطب زاده برای سران جهان [ در کنفرانس گوادولوپ] فرستاد.</span> قطب زاده به اتهام کودتا اعدام شد، دکتر یزدی سالخورده و بیمار هم زندانی است. اعضای حزبش نهضت آزادی هم زیر فشار اعلام می کنند فعالیت خود را متوقف کرده اند."<br /><br />جمله زیر باز هم از ابراهیم یزدی، در منبع زیر، که از توطئه مشترک نهضت آزادی، جریان روحانیت اسلامی و قدرتهای امپریالیستی برای استقرار یک رژیم فاشیستی مذهبی در ایران پرده بر میدارد:<br /><br /></span></strong><a href="http://iranvajahan.net/cgi-bin/news.pl?l=fa&amp;y=1386&amp;m=09&amp;d=26&amp;a=3"><strong><span style="font-size:85%;">http://iranvajahan.net/cgi-bin/news.pl?l=fa&amp;y=1386&amp;m=09&amp;d=26&amp;a=3</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br /><br />« چیزی که آنها [ نماینده گانی از طرف دولت آمریکا] می خواستند بدانند، نقطه نظرات رهبری انقلاب در مورد مسائل کلیدی از جمله روابط با غرب بود، که آن هم تببین شد، که ما با غرب دعوا نداریم و استقلال خودمان را می خواهیم ، حاضریم نفت بفروشیم ... <span style="color:#3366ff;">از آنجا که طبیعت انقلاب ایران، اسلامی و ضد کمونیستی بود، آنها نگرانی از این بابت نداشتند، بلکه می خواستند بدانند که آیا رژیمی که می آید، توانایی مقابله با کمونیسم را دارد یا نه؟</span>»<br /><br />*4- از این رو بخواست آنها، تا روزهای نزدیک به قیام حتی، از آزادی زندانیان سیاسی انقلابی ممانعت شده، حتی المقدور در تأسیس دولت شاهپور بختیار نیز، وقت کشی شد. به این وسیله می بایستی، انتقال قدرت از طریق سازش میان جریان خمینی، لیبرالها و شاهپور بختیار در آخرین لحظات رخ داده، مراکز دولتی از طریق لغزشی ساده و بدون وقوع یک قیام مسلحانه، به جناح خمینی و لیبرالهای حامی او، تحویل داده میشد.<br /><br />*5- پس از سرنگونی رژیم پهلوی و از سال 1358، نه فقط حزب توده با شدت به تهاجم به سازمان پرداخته، آن را به دلیل مبارزه مسلحانه با رژیم سلطنتی، لعن و نفرین میکرد، بلکه رهبران عمدتاً غیرانقلابی بعضی از جریانات چپ محفلی نیز، به همین فعالیت مخرب روی آوردند. در صورتی که رژیم جدید با همه توان به سرکوب مبارزات مردم پرداخته بود، گروههایی نظیر سازمان پیکار، راه کارگر، اتحادیه کمونیستها، اتحاد مبارزان کمونیست( سهند )، توفان، حزب رنجبران، سازمان رزمنده گان و نظایر آنها، تهاجم بیسابقه ای را علیه سازمان فدایی و در محتوا و شکل نظیر حزب توده، آغاز کردند. هدف جریانات فوق، تضعیف اعتماد بنفس انبوه هواداران جوان سازمان، ایجاد احساس گناه و پشیمانی در آنها، از این طریق جذب نیرو و آشکارا حتی، به انشعاب کشاندن سازمان بود. مبارزات مثلاً " ایدوئولوژیک" این جریانات با سازمان و در نفی مبارزه ضدسلطنتی آن، به تقویت مداوم موضع باند فرخ نگهدار، جمشید طاهری پور، علی کشتگر و دیگران در درون سازمان انجامید. در این میان، بدبختانه، حتی سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران- کومه له نیز، علیرغم حضور در یک جنبش توده ای، به لشگرکشی ضد فدایی پیوسته، بدون اعتناء به نیازهای سیاسی مردم کردستان، خصومت ورزی علیه فدایی و جبهه سازی علیه آن با هر محفل بی ریشه و بیگانه با مبارزات مردم را، به بخشی از استراتژی سیاسی روز خود ارتقاء داد.<br /><br />سازمانهای مورد بحث خود در گذشته، نقشی بسیار ناچیز و یا هیچ نقشی در ایجاد شرایط سرنگونی رژیم سلطنتی، ایفا نکردند. در حالیکه سازمان چریکهای فدایی خلق، بعد از کودتای 28 مرداد سال 1332، با فداکاری غیرقابل توصیف نسل پیشرو کشور، قادر شد، بار دیگر کمونیسم و جنبش چپ را در ایران، به یک نیروی اجتماعی بزرگ مبدل سازد. در همه شهرها و بویژه میان مردم زحمتکش و روستایی، فدایی و صمد بهرنگی به بخشی از فرهنگ سیاسی و زندگی روزمره مردم پیوستند. چپ محفلی و رهبران بی اطلاع آنها، بجای استفاده مثبت از این شرایط فوق العاده استثنایی، و ایجاد سدی در برابر پیشرویهای رژیم ترور، هم و غم خود را صرف پراکندن ادعاهای پوچ و غیر مارکسیستی، علیه سازمان فدایی ساختند.<br /><br />در مرکز به اصطلاح " نقد " این جریانات از سازمان، این ادعا قرار داشت: که سازمان فدایی نمی بایستی در دوره رژیم سلطنتی دست به مبارزه مسلحانه میزد؛ بلکه باید تشکیلات را منحل ساخته، اعضاء و کادرهای خود را- اکثراً مهندس و دانشجو، دیپلمه، کارمند و فعال فراری اتحادیه ای – " به درون کارخانجات" اعزام میکرد! آنها اما خود توضیح نمی دادند، چرا در تمام طول دهه 40 و 50 شمسی، کسانی از میان آنها، قادر به ایجاد یک تشکیلات مبارز و فعال نگشته، نیروی خود را " به درون کارخانجات" اعزام نکرده است؟ از این گذشته، اعلام آنها، مبنی بر اینکه کمونیستها باید به جای تأسیس تشکیلات مخفی سیاسی- نظامی در شرایط دیکتاتوری پلیسی، به " کار سیاسی- تشکیلاتی" یعنی فعالیت صنفی بی آزار برای رژیم روی آورده، اتحادیه و سندیکا ایجاد کنند نیز، ادعایی بیگانه با شرایط ایران، تحریف واقعیت و نشانه فلاکت سیاسی آنها بود. در ایران دوره فوق، کمترین تلاش کارگران برای تأسیس تشکیلات صنفی با شدت سرکوب شده، کلیه کارگران دخیل، اخراج و زندانی میشدند. این جریانات اما از آنجا که نه در ایران زندگی کرده، نه درکی از عمل مبارزاتی داشتند، تصورات ذهنی خود در این زمینه را، حتی پس از سرنگونی رژیم پهلوی، همچنان تحت عنوان " بحثهای تئوریک"، ترویج کرده، امروز هم ادامه میدهند. آنها قادر به درک این حقیقت نبودند، که چرا و چگونه باید مهندس و دکتر و دانشجو، در کارخانه، بعنوان کارگر ساده کار کند؟ مگر آنها دارای عادات، روحیات، شخصیت فردی و الگوهای رفتاری یک کارگر ساده هستند؟ از دید این افراد، تحصیل کردگان، باید به آموختن رفتار کارگری- حالات و روحیات عوامانه!- حتی بعضاً لمپنانه دست بزنند، نظیر کارگران جلوه کرده(؟!) و کار سیاسی کنند! تصورات این محافل شبه چپ، شیفته نوشته جات ضد شوروی کارمندان محترم بورژوازی در غرب، و تقویت کنندگان ناخواسته توده ای ها و اکثریتی ها در نابودی چپ انقلابی، هرگز و تا به امروز حتی، از این سطح نازل فراتر نرفت که نرفت!<br /><br />تجربه سی سال پراکندن ادعاهای غیرواقعی جریاناتی- که جز به مطرح شدن نمی اندیشند، که جز لوث کردن عنوان " کمونیسم" و " کارگر" و انشعابات بی انتها، بازده قابل توجه دیگری نداشتند- امروز در مقابل چشمان همگان است. اگر در چنین به اصطلاح " نظریاتی"، یک مولکول حقیقت وجود میداشت، نباید 70 میلیون مردم ایران، 31 سال برده حکومت ولی فقیه میگشتند. نباید صدها هزار شهروندان این کشور اعدام و قتل عام میشدند، نباید طی 8 سال جنگ ویرانگرانه و راهزنیهای دائمی، این کشور به مرز ویرانی کامل گام میگذاشت. نباید در کشوری اینهمه ثروتمند، اکثریت مردم در فقر و بدبختی دست و پا میزدند. نباید دیکتاتوری تروریستی، ابتدایی ترین حقوق انسانها را از آنها سلب میکرد. نباید 31 سال زنان این کشور، به سطح بردگان دوران بدویت اسلامی تنزل میکردند، و نباید سطح رشد یافتگی صنفی- سیاسی طبقه کارگر، آنهم بعد از سه دهه " کار سیاسی- تشکیلاتی" دهها جناح راه کارگر، حزب توده، اکثریت، کومه له، انواع احزاب کمونیست و کارگری و سوسیالیست، اینگونه می بود که امروز شاهدیم. اینکه نتایج بکار بستن این سیاست انحلال طلبانه و مخرب در کردستان چه بود، و چه سرنوشتی نصیب مبارزات شهروندان کرد ساخت، واقعیت تلخ و غم انگیزی است، که نیازی به توصیف ندارد.<br /><br />وضعیت هولناک 31 سال گذشته و امروز جامعه ایران، سندی گویا بر غیرصادقانه بودن همه ادعاهای جریانات چپ محفلی، علیه تئوری و پراتیک سازمان چریکهای فدایی خلق ایران است. آنها اما هنوز هم، همچنان به سینه خود مدال افتخار و حقانیت می چسبانند.<br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-3529844531908283813?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-43423228230482818002010-01-17T19:28:00.002+01:002010-01-17T19:31:33.883+01:00<div align="justify"><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />27 دی 1388- 17 ژانویه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">کشتار بهائیان در ایران، یکی از ابزارهای مؤثر سلطه گری طبقات حاکمه را تشکیل داده است. حکومت اسلامی در این زمینه، تنها جنایتکار تاریخ سده های اخیر نیست، بلکه خود، از سنت دوران قاجاریه، صدارت اعظمی میرزا تقی خان امیرکبیر بویژه، تأثیر گرفته است. اگر از امیرکبیر که بورژوازی مفلوک و بی قهرمان ایران، هنوز ریاکارانه به او آویزان میشود، بعنوان مبتکر جنایت علیه مردم بهایی ایران نام ببریم، این بهیچوجه اغراق در بیان حقایق تاریخی نیست.<br /><br />در نشانی زیر*1 در نوشته ای بدون امضاء- یعنی موضع سایت و به این اعتبار گرایشی از سازمان " اکثریت"- بتاریخ 10 ژانویه 2010، آشکارا از وحشیگری رژیم ایل قاجار علیه بهائیان در دوره ناصرالدین شاه، تحت عنوان اقداماتی برای " حفظ آرامش و امنیت کشور"، نام برده شده، حتی در کمال وقاحت در تأیید این نسل کشی، از منابع بهایی نیز نقل قول شده است! سایت نزدیک به سازمان اکثریت، از این بربرمنشی علیه مردم پیشرو ایران دوره فوق، با عبارت: " برخی از خدمات ماندگار امیرکبیر" نام برده است. نویسنده سایت مزبور، کلیشه رایج رژیمهای سرکوبگر در توجیه جنایات علیه بخشی از جامعه را، با توسل به عبارت " حفظ امنیت کشور" تکرار میکند.<br /><br />تاریخ نویسی جعلی اسلامی- سلطنتی، از امیرکبیر یک قهرمان مقدس، که گویا کسی نباید علیه او چیزی بگوید، ساخته است. در حالیکه، اقدامات رفرمیستی او در چهارچوب یک نظام استبدادی، بدلیل بی اعتقادی او به مردم و حقوق آنها، نه فقط بجایی نرسید، بلکه به نابودی اولین جنبش مدرن بورژازی شهری در سالهای فوق نیز، منجر گردید. امیرکبیر هر میزان که مدافع نوسازی بورژوایی جامعه بوده باشد، اما در برابر مردم، به سیاست سرکوب وحشیانه متوسل گشته، و به نیابت از استبداد حاکم، راه تحولات انقلابی را بست. در صورتی که تأیید حداقل پوشیده اهداف جنبش پیشرو بهائیان، یعنی نفی دستگاه مذهب حاکم و ایجاد یک دولت مدرن از نوع غربی، میتوانست اقدامات اصلاح طلبانه او را، از پشتیبانی توده ای نیز برخوردار سازد. وابستگی امیرکبیر به دستگاه مذهب اسلام و توهم او به امکان رفرم دستگاه سلطنت، هم یک جنبش توده ای را نابود کرد، هم انجام رفرم از بالا را غیرممکن ساخت، و در انتها، سر او را هم بر باد داد. این شیوه " سیاست ورزی" بورژوا- فئودالیسم درباری، تثبیت سلطه قرون وسطایی ایل قاجار تا 50 سال بعدی را در پی داشت.<br /><br />جنبش بهائیان علیرغم هر سرنوشتی که بعدها پیدا کرد، اولین قیام توده ای علیه استبداد فئودالی، و یکی از سرچشمه های مهم انقلاب مشروطیت بود. امیرکبیر از موضع خلف بعدی خود مهدی بازرگان، کمر به خدمت طبقات حاکمه بسته، جنایات آنها را توجیه، و خود جهت جلب اطمینان، پیشبرنده درنده خویی های آنها علیه مردم شد؛ با این تصور، که از این طریق، ظرفیتهای دستگاه دولتی را بکار گرفته، دست به تغییرات اقتصادی- اجتماعی مدرن بزند. شکست جریانات ملی بعدی، نظیر دولتهای بورژوا- فئودال مقطع پس از انقلاب مشروطیت، سرنگونی دولت مصدق، و سر بر آوردن دیکتاتوری فاشیستی اسلامی، همه در عین حال، نشان از بیهودگی و بی نتیجه بودن چنین سیاستی است؛ و این از اواسط قرن نوزدهم تا اوائل قرن بیست و یکم!<br /><br />تأیید جنایتکارانه تبهکاری رژیم ایل قاجار علیه یک جنبش مردمی، از سوی نزدیکان به سازمان " اکثریت"، در شرایطی صورت میگیرد، که حکومت اسلامی با بیرحمی فوق تصوری، شهروندان بهایی را، طی 30 سال از هر حق اولیه ای محروم ساخته، و بطور سیستماتیک، دست به نابودی جامعه بهایی ایران زده است. جا دارد که چنین برخورد غیرانسانی توسط سایت " ایران امروز"، از سوی افکار عمومی دموکراتیک ایرانیان در خارج، با صراحت محکوم و طرد شود.<br />--------------------------------------<br /></span>توضیحات<br />*1-<br /></strong><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/20588"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/20588</span></strong></a><strong><br /><br />بنقل از منبع بالا:<br /><br />" اقدام دیگر امیركبیر در حفظ آرامش و امنیت كشور، قلع و قمع كردن بابی‌ها، یعنی پیروان میرزا علی محمد شیرازی ملقب به باب بود. چنان كه در این زمینه، در كتابی منصوب به بهائی‌ها به نام " ظهور الحق" آمده است:<br /><br />« امیركبیر با قهاریت کامل به اطفاء انوار این امر و اعدام بابیه پرداخت. »<br />بابیه در مازندران ( قلعه طبرسی ) به سركردگی ملاحسین بشرویه‌ای، و ملا محمدعلی قدولس در زنجان به سركردگی ملا محمدعلی حجت، و در تبریز به سركردگی سید یحیی دارابی، آشوب‌ها و فتنه‌هایی برپا كرده بودند، كه امیركبیر موفق شد همه آن‌ها را سركوب كند، و رهبر آن‌ها یعنی میرزا علی محمد شیرازی ( باب) را از بین ببرد."<br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-4342322823048281800?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-79688307707548306482010-01-16T17:36:00.003+01:002010-01-16T17:47:55.521+01:00<div align="justify"><strong>آنچه که به بیانیه شماره 17 میرحسین موسوی، اهمیت و توجه کنونی را بخشیده، نه به محتوای آن، بلکه به اوضاع سیاسی صدور این بیانیه، یعنی ظهور وضعیت انقلابی در جامعه، مربوط میگردد.<br /></strong><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />26 دی 1388- 16 ژانویه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">پس از نبرد رویاروی مردم در روزهای پایانی آذر و اوائل دی ماه- که خصلتی قیام گونه داشتند- فضای سیاسی جامعه، بویژه در سطح طبقات حاکمه نیز، بطور کیفی تغییر کرده است. در نتیجه این شرایط، که موجب پیدایش وضعیت انقلابی در جامعه گشت، بخشهایی از جناحهای حاکم، همچنین ظاهراً اپوزیسیون، که مرگ دستگاه ولایت فقیه را نزدیک دیدند، به تکاپو افتاده، به راه حلهای اضطراری حل " بحران" متوسل شده اند. هدف آنها، حفظ و تحکیم موقعیت خود و رژیم اسلامی، برای جلوگیری از وقوع قیامهای مسلحانه است. برای دوره پس از مدت مزبور اما، قصد آنها چیزی جز ادامه وضع موجود نیست.<br /><br />قدرتنمایی بزرگ مردم در روز 6 دی 1388- 27 دسامبر2009*1، ورود جامعه به وضعیت انقلابی، و زنگ نبرد آخر را به صدا در آورد. این واقعیت عریان، همه طیف ضدانقلابی، از جانی ترین و بیرحم ترین آنها تا عناصر اصلاح طلب ظاهراً مدافع مبارزات خیابانی را، به جنب و جوش در آورد. در این میان و طی مدتی کوتاه، اطلاعیه باند اسلامی مستقر در خارج ( جریان سروش و شرکاء )، و موضع گیریهای مشمئزکننده جریان " اکثریت "*2، با هیجان خبر از یک تغییر کیفی مواضع " سبزها" داده اند. بیانیه ها و موضع گیریهای دیگری بویژه از سوی جناح میانی رژیم نیز، یعنی محسن رضایی - علی مطهری، علی لاریجانی، رفسنجانی و گروهی از آخوندهای حاکم صورت گرفت.<br /><br />همه این اعلام مواضع و ارائه راه حلها، قبل از اینکه جشن تغییر نظر در بیانیه شماره 17 موسوی تلقی گردند، نمایش بسیج طیف مخالفان جنبش انقلابی، برای سربریدن مبارزات توده ای، از طریق بند و بستهای پشت پرده هستند؛ با این هدف مشخص، که مبارزات روز 22 بهمن در سراسر کشور، پیشاپیش غیرضروری شوند.از طریق این جار و جنجال، باید این " حقیقت " ناموجود به دانشجویان حقنه شود: که گرایش به سازش در جناح خامنه ای تقویت شده، دیگر رفتن به خیابان و توسل به مقاومت علنی، ضرورت خود را از دست داده است. هنوز سهم واقعی میرحسین موسوی در این فضاسازی رسانه ای، روشن نیست. او مستقیماً با دانشجویان سر و کار دارد، و در اطلاعیه خود هم، از مذاکره و تماس و امضاء چیزی با جناح خامنه ای، سخنی به میان نیاورده است؛ هنوز! هر چند لحن و کلام او در دفاع از اصل رژیم دیکتاتوری تروریستی و ضدبشری، کاملاً با لحن محمد خاتمی یکی شده، در برخورد به سازمان مجاهدین حتی، به زبان عناصر افراطی رژیم، نزدیک شده است.<br /><br />در اولین گام جهت جعل فضای " بیانیه " ها و " راهکارها "، نامه محرمانه محمد خاتمی به خامنه ای قرار داشت. نامه خاتمی پیش از روز 29 آذر- 20 دسامبر 2009 نگاشته شده، و طبق خبر سایت وابسته به جناح میانی، سایت آینده، حتی با واکنش مثبت رهبر چاقوکشان خیابانی هم مواجه شده است. خامنه ای این نامه را با تأکید: " نجیبانه"، یعنی ریاکارانه، چاپلوسانه و بر پایه دلالی اسلامی اسلامی، خوانده است. جالب اینکه خود خاتمی بنا به اعلام همین سایت، پس از آن در ملاقات با جمعی از دانشجویان اسیر اصلاح طلبان، طرح مسائل کوچک را در " شأن رهبر انقلاب" منحوس خود ندانسته، دخالت رهبر را مختص مسائل " کلان "- نظیر نابودی کشور- معرفی کرده است. از قول عضو سابق شورای سردبیری روزنامه رسالت، امیرمحبیان، خاتمی در این نامه نگاریها تلاش داشته، اختلافات را کاهش داده و اين پيام را به راس و کل نظام انتقال دهد: که جريان اصلاح طلب، برانداز نبوده و در چارچوب قانون اساسی و ارزش های انقلاب قرار داشته، ديدگاههای امام را قبول، و تحت ولايت رهبری عمل می کند؛ و قصد آن صرفاً نقد دولت در چارچوب قانون، و پيشبرد روند اصلاح برای تقويت نظام است. *3<br /><br />جنجال سیاسی فعلی، تلاشی کاملاً مصنوعی، برای حقنه کردن این دروغ بزرگ است، که گویا: تحولات سیاسی مهمی در حال وقوع است؛ و قرار است، رژیم اسلامی به خواستهای مردم تن بدهد! همه بازیگران این شارلاتانیسم علنی، از عمق شیادی خود آگاهند. آنها اما شعور سیاسی مردم، کیفیت رشد یافته انقلاب رادیکال دموکراتیک، و ورشکستگی مطلق رژیم خود را دست کم گرفته، دلشان را به تفسیرهای " صد من یه غاز" بی بی سی و صدای آلمان خوش کرده اند؛ تفسیرهایی که حمایت امپریالیسم، بویژه امپریالیسم آلمان را، از سیاست نابودی جنبش انقلابی، تحت عنوان: " آشتی ملی" بازتاب میدهند.<br /><br />آنچه که به بیانیه اخیر میرحسین موسوی، اهمیت و توجه کنونی را بخشیده، نه به محتوای آن، بلکه به شرایط سیاسی صدور این بیانیه، مربوط میگردد. اوضاع کنونی، یعنی تکوین وضعیت انقلابی و این: مستقل از اراده همگان؛ و پیشروی جامعه بسمت اعتصاب عمومی سراسری و قیام مسلحانه توده ای است. این سطح تحول یافته روندهای سیاسی، همه نیروهای ارتجاعی را، بویژه اصلاح طلبان دست پرورده امپریالیسم، یعنی عبدالکریم سروش، گنجی، عطا الله مهاجرانی*4، و اکثریتی های همدست آنها در دهه 60، هچنین جریانات ظاهراً مستقل به ادعای خود، نظیر ملی- اسلامی ها( نهضت آزادی، ملی- مذهبی ها) و ملی های بیگانه با ملت را به فراست انداخته، به تقدیس این بیانیه روی آورند. دارودسته فوق آگاهانه دست به اغراق زده، بیانیه موسوی را مانیفست خاتمه جنبش انقلابی معرفی کرده، امر و نهی و رهنمودهایی مبنی بر توقف مبارزات دانشجویان را نتیجه گرفته اند؛ دقیقتر: نتیجه گیری خاصی را با تکیه بر نقل قولهای محافل درونی و بیرونی بهم بافته، برای میرحسین موسوی حتی دستور صادر کرده، از او میخواهند، بیانیه بعدی را بر اساس نتیجه گیریهای آنها صادر کند!<br /><br />جنجالهای فوق و حمایت جریانات اصلاح طلب در داخل و دارودسته چاپلوس " اکثریت" در خارج از یک طرف، هدف همیشگی ختم مبارزات مردم، بویژه، از سر گذراندن اعتراضات بزرگ 22 بهمن، و مناسبتهای بعدی را دنبال میکند؛ از طرف دیگر، در نتیجه این سازش بزرگ، باید باند رفسنجانی، رضایی و لاریجانی، سهم هر چه بیشتری از قدرت واقعی نصیبشان شود. برای میرحسین موسوی اما- به اتهام همکاری با دانشجویان- جز لگد خوردن از سربازجوی 209، خرد شدن و خفت و خواری، چیزی برجای نخواهد ماند. او در بهترین حالت میتواند با وساطت " تدارکاتچی" رهبر، یعنی خاتمی کارشناس رشته خیانت به رأی دهنده گان، مورد عفو ملوکانه " رهبر معظم " خود قرار گرفته، به محفل سابق عودت داده شده، در گوشه ای خاک خورده و بپوسد.<br /><br />روزهای فعلی، که همچنان بر سر این بیانیه گربه رقصانی میشود نیز، خواهند گذشت. کارناوال کنونی حول " بیانیه"های بیگانه با واقعیت و" راهکارها "ی دلخواه رهبر جانی، طی مدتی کوتاهتر از آنچه که عوامفریبان فکر میکنند، فراموش گشته، مقالات و مصوبات و فانتزیهای سازندگان آنها، در گوشه ای بر روی طرحهای قبلی، تلنبار خواهند شد. این" کشف" بزرگ فریبکاران، بطور اجتناب ناپذیری به سرنوشت طرح رفراندوم قدیمی همین حضرات، دچار خواهد شد. به این دلیل که در چهارچوب رژیم اسلامی: هیچ سطحی از اصلاح امور عملی نبوده، نیست و نمیتواند ممکن شود. همه اصلاح طلبان از هر نوعی، در داخل و خارج، از این حقیقت مطلع هستند. هدف آنها اما در هر لحظه، پیداکردن بهانه ای برای فریب توده مستقل دانشجویان، و کشاندن مردم به کنج خانه هایشان است. از این رو، هر حادثه هر چند کم اهمیتی را هم( نظیر صدور یک اطلاعیه از سوی موسوی )، به پرچم اقدامات ارتجاعی خود تبدیل میسازند. آنها آیا خود نمیدانند، که جنبشهای اعتراضی بزرگ مردم در سراسر کشور، به میرحسین موسوی و مهدی کروبی، نه فقط ربطی نداشته، بلکه خود آنها هم- طی چندین بار اعلام مستقیم- بدنبال مبارزات خیابانی کشیده شده اند.<br /><br />حکومت اسلامی با ارتکاب درنده خوییهای غیرقابل تصور دهه 60، ملت ایران را بعنوان یک ساختار سیاسی- حقوقی، فرهنگی و اقتصادی نابود کرده، بر جای آن، " امت اسلامی"، یعنی مناسبات و شرایطی از نوع بدویت قومی عربستان 1400 قبل را نشانده است؛ این واقعیت هولناک جاری بوده، 70 میلیون انسان در لابلای آن دست و پا میزنند، و اغراق و شبیه سازی نیست. این دسته جنایتکاران، که تصور و خود-آگاهی " اشغالگر" را از خود داشته، مردم و کشور را بمثابه " غنیمت جنگی" به تصرف درآورده اند، تا آخرین لحظه موجودیت خود، از بازسازی ملت ایران، بعنوان جامعه شهروندان آزاد و برابرحقوق، ممانعت خواهند کرد- حتی اگر نیمی از جمعیت کشور نابود گردد. اگر جامعه ایران، توانایی فرارویی به ملت شهروندان مستقل و آزاد را کسب کرده باشد، در اینصورت این روند، بی چون و چرا، مطلقاً و تماماً، روند سرنگونی رژیم اسلامی تا آخرین خشت آن هم، خواهد بود.<br />----------------------------------------------</span></strong><br /><strong>توضیحات<br /><span style="font-size:85%;"><br />*1- بسیاری و یا همه جریانات وابسته به طیف رسمی چپ معترض، در مقطع راهپیمایی بالا، با تأکید از " راهپیمایی عاشورا" نام برده، مرتباً این عنوان را در هر نوشته و مقاله ای، ذکر کرده اند. نگارنده این سطور، بهیچوجه و هرگز، قادر به درک این رفتار نیروی چپ مبارز نبوده و نیست. در معنای مبارزه طبقاتی، که هم اینک با آهن و آتش جریان دارد، سنت " عاشورا" چیست و چه اهمیت و جایگاهی دارد؟ مگر سال 1357 است، که بازاری درنده خو، جنبشی ضد سلطنتی و دموکراتیک را- که با مبارزه مسلحانه نسل جدید چپ انقلابی از سیاهکل آغاز شد- به سنت ارتجاعی تاسوعا - عاشورای شاهان آدمخوار صفوی وصل کرد؟ یک فرد چپ مبارز، باید این سوال را در مقابل خود قرار دهد: چرا قادر نیست، از تکرار و ترویج اصلاحات سراسر ارتجاعی و مفاهیم بربرمنشانه، دست بکشد؟ اگر همه مردم ایران و جهان، از روز " عاشورا" دم بزنند، برای یک کمونیست و یا یک سکولار آزادیخواه، این روز، فقط و فقط روز 6 دی ماه سال 1388 خورشیدی، برابر با روز 27 دسامبر سال 2009 میلادی است؛ و نه هیچ چیز دیگر!<br /><br />*2- موضع گیریهای جریان " اکثریت"، در اعلام وحشت از راهپیمایی روز 6 دی 88، هم در عزای مرگ یک آخوند اصلاح طلب، و هم در تفسیر بیانیه شماره 17 میرحسین موسوی، یک فضاحت بیسابقه، در محتوای سیاسی، از نوع جنایات دهه 60 آنها بود. حتی سایت مثلاً جناح چپ؟! اکثریت، یعنی سایت "اخبار امروز"، درست در عصر روز 6 دی، در پوشش مقاله گزارش گونه اصلی خود، در کمال بیشرمی در آخر مطلب اعلام میکند: مردم هم دست به خشونت زدند؟! آقای ف- تابان، بشدت دستپاچه شده، خواسته مردمی را که در مقابل چشمان وحشت زده او، خواستار سرنگونی فوری رژیم هستند را به خواست تجدید انتخابات، خلاصه میکند. او باید توضیح میداد، تظاهر کننده گان روز 6 دی، در کجا و با چه شعارهایی، خواستار تجدید انتخابات شده و یا دست به " خشونت" زده اند، و این " خشونت" مردم دیگر چه مقوله ای است؟<br /><br />*3- در این منبع، که در اینجا با اندکی ادیت، نقل شده است.<br /></span></strong><a href="http://www.radiofarda.com/content/o2_khatami_letter_supreme_leader/1911929.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.radiofarda.com/content/o2_khatami_letter_supreme_leader/1911929.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br /><br />*4- عطاء الله مهاجرانی وزیر قلم شکنی در دولت خاتمی، در سخنرانی مشترکی با فرخ نگهدار، این سردسته رجاله گان خارج، که در برلین- حدوداً 4 ماه قبل- برگزار شد، اعلام میکند: رژیم اسلامی، تا صدها سال حکومت خواهد کرد! او البته نگفت که چنین چیزی فقط آرزوی اواست، و نه اینکه برای اثبات چنین خیالی در جامعه، سندی دال بر تأیید آن وجود داشته باشد.</span></strong><br /><strong><span style="font-size:85%;"><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de">pouyane50@yahoo.de</a> <a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/">http://www.j-shoraie.blogspot.com/</a><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-7968830770754830648?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-38717957979973592262010-01-12T11:23:00.001+01:002010-01-12T11:27:09.712+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/S0xOXeFXQWI/AAAAAAAAAFM/ALnrWGnKSl0/s1600-h/fazih-yasamani.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425797816194122082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 126px; CURSOR: hand; HEIGHT: 186px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/S0xOXeFXQWI/AAAAAAAAAFM/ALnrWGnKSl0/s320/fazih-yasamani.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">مرگ ساکت در کردستان<br /><br /><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />19 دی 1388- 9 ژانویه 2010<br /></span><br />زندانی سیاسی 27 ساله فصیح یاسمنی، در روز 16 دی- 6 ژانویه در زندان شهر خوی، توسط دژخیمان ولی فقیه جانی، به دار آویخته شد. فصیح یاسمنی ساکن یکی از روستاهای این منطقه، در سال 1386 به همراه پدر خود، به بهانه همکاری با حزب دموکرات کردستان ایران، بازداشت شده بود. فصیح هم قربانی سیاست تشدید سرکوب رژیم اسلامی گشته، در فاصله ای کوتاه پس از مرگ احسان فتاحیان و مصلح زمانی، طعمه شقاوت اسلامی شد.<br /><br />فصیح یاسمنی، ناشناس در اسارت ماند، و تنها و بیکس، بدون هیچ خبررسانی و هشدار رسانه ای، به دار آویخته شد. مرگ او در سکوتی تلخ و مرگبار نظیر دهه 60 روی داد. او حداقل از این امتیاز برخوردار نبود که حزبی، انجمنی، محفلی، به او فکر کرده، یا با خانواده او تماس گرفته، از حقایق بیشتری از زندگی او، که یک شهروند فقیر روستایی بود، مطلع گردد. در مرگ فعالین سیاسی هم، هنوز معیارهای شغلی و موقعیت اجتماعی، شهرنشین و روستایی بودن، در میزان روشنگری و کمک به آنها نقش ایفا میکنند.<br /><br />در کردستان نه یک حزب توده ای و قابل اعتماد، و نه جنبشی توده ای در کوچه و خیابان حضور دارد؛ و دلیل آن قبل از هر چیزی، دسته بندیهای محفلی، انشعابات بی انتها، و جنگ داخلی بین دو حزب اصلی این منطقه در سالهای گذشته است. مردم کردستان تحت چنین تاریخ سیاسی غم انگیزی، که قربانیان توحش اسلامی و فرصت طلبی جریانات سیاسی پراشتباه بوده اند، دچار بی تفاوتی سیاسی گشته، از زندگی مبارزاتی مولد، فاصله گرفته اند. علاوه بر این و بهمان درجه مهم، همه احزاب و جریانات حتی کوچک در کردستان، به اشکال پنهان و آشکار، به دفاع از حکومت قومی و جدایی طلبی غلطیده، مردم را از نزدیکی به خود، و آینده زندگی خود در کردستان ترسانده اند. در چنین اوضاعی، زندانیان کردستانی، ساده تر از هر استان کشور، به معنی واقعی کلمه " ذبح " میشوند؛ و کسی امکانی برای حداقلی از اقدامات عملی و تأثیرگذار را در اختیار ندارد.<br /><br />جنبش انقلابی کنونی در ایران، که بر خلاف تصور مشتی محافظه کار و ترسو در خارج از کشور، بدون هیچ تزلزلی به پیش خواهد رفت، تنها امکان موجود برای کاهش و یا توقف کامل جنایات رژیم در کردستان است. از این هر تلاشی در منطقه، اگر بدلیل ویرانگریهای گذشته و کنونی جریانات غیرمسئول، عملاً امکانپذیر نیست، باید مستقیماً در خدمت گسترش مبارزات توده ای، در تهران و شهرهای بزرگ قرار گیرد.<br />------------------------------------------<br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-3871795797997359226?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-12293041421837733362010-01-09T21:42:00.005+01:002010-01-12T13:35:14.825+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:78%;"><br />اکبر تک دهقان<br />19 دی 1388- 9 ژانویه 2010<br /></span><br />این شرایط زندگی و تحصیل جمعیت قابل توجهی از مردم ایران است.*1 این کشوری است، که سالانه حداقل 1 میلیار دلار از ثروتهای نفتی آن را، به دارودسته جنایتکار حزب الله لبنان، و تروریستهای حماس و جهاد در نوار غزه اختصاص داده است. اینکه چه مقدار از ثروتهای مردم صرف تغذیه دستگاه فاشیستی مذهب شیعه و آخوندهای جانی در ایران و جهان میشود، باید چندین برابر مبلغ فوق را شامل گردد.<br /><br />این همچنین سندی است بر پوچی ادعاهای ریاکارانه سلطنت طلبان، که گویا در دوران سلطه باندهای سیا و ساواک تحت پوشش دربار پهلوی، وضعیت مردم روستاهای ایران، خوب و خوش و خرم بوده است. در دوره فوق، وضعیت زندگی مردم روستاها، بمراتب ضدانسانی تر از امروز بوده، نمیتوانست بهتر بوده باشد.<br />------------------------------<br />*1- <span style="font-size:85%;">زندگی کپرنشینی در روستای کهوم در زاهدان، و دبستان عشايري كتك در حاشيه شهر اهواز </span><a href="http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=11847"><span style="font-size:78%;">http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=11847</span></a><span style="font-size:78%;"><br /></span><a href="http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=11811"><span style="font-size:78%;">http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=11811</span></a><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-1229304142183773336?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-35080568362985979982010-01-09T15:13:00.005+01:002010-01-12T13:38:45.480+01:00<div align="right"></div><div align="justify"><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />19 دی 1388- 9 ژانویه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">اخیراً مطلبی به نقل از روزنامه کیهان لندن، نوشته الاهه بقراطی در سایت گویا*1 درج شده است. مقاله که انبوهی از تحریفات افراطی سلطنت طلبانه، از نوع مهملات سردسته این جریان- داریوش همایون را- در خود حمل میکند، برای دومین بار به کشف " حقیقت " بزرگی، که ساواک اولین کاشف آن بوده، نائل آمده است. از دید خانم بقراطی و آنهم بعنوان جمعبندی و در آخر مقاله:<br /><br />" شما روشنفکرانی که پرچم سرخ را با شعار « يا حسين » بر گنبد طلايی امامزاده علم می‌کنيد و «حسين » را پيشتاز « نافرمانی مسالمت‌جويانه » می‌شماريد و خامنه‌ای را « يزيد زمان » می‌خوانيد و آيت‌الله حسينعلی منتظری را چون هم « حسين » بود و هم « علی » می‌ستاييد، و آرامگاه او را از حالا زيارتگاه آيندگان می‌ناميد، شما در برابر هر آنچه می‌گوييد و هر دانه‌ای که می‌کاريد، يا هر خاکی که در چشم مردم می‌پاشيد، مسئول هستيد! شما در برابر نطفه‌ای که امروز بسته می‌شود و سرنوشت نسل‌های آينده ايران را رقم می‌زند، مسئول هستيد! شما روشنفکران! اگر راهبَری نمی‌توانيد، دست کم ( به قول رضا مقصدی ) راهبُری نکنيد! امروز هنوز می‌توان گفت شما « مسئول » هستيد. هيهات اگر زمان بگذرد و نسل‌های آينده يک بار ديگر شما را « مقصر » بنامند. "<br /><br />اینکه مقاله خانم بقراط، تا چه میزان تحریف آمیز و شایسته آراسته شدن به همان " تهوع" است، که گویا ایشان به آن دچار میشود، احتیاج زیادی به اثبات ندارد. او یکی از نویسندگان اصلی روزنامه کیهان لندن بوده، سطح شعور سیاسی و فرهنگی جریان سلطنت طلبی را بازتاب میدهد. به راستی چگونه میتوان این فضاحت کیهانی یک ضدکمونیست مادرزاد را " نقد" کرد؟ نگارنده در اینجا، از پرداختن به مطلب کیهان و سایت گویا نیوز- که مقاله در هیچ کجا بهتر از آخر آن نیست- صرفنظر کرده، توجه خانم بقراط و مدیریت کیهان لندن را به نشانیهای زیر جلب میکند. سازمانهای زیر، گروههایی هستند، که خود را رسماً و علناً " کمونیست" معرفی کرده، " پرچم سرخ" در فرهنگ آنها جایی دارد. حال نظر این نگارنده پیرامون غلظت کمونیستی آنها چیست، و آیا آنها را بعنوان کمونیست و انقلابی به رسمیت میشناسد و یا خیر، موضوع دیگری است. در سایت اینترنتی این جریانات، کدام تعاریف مضحک خانم بقراط جایی دارد؟ در کدام مقاله و در چه زمانی و توسط چه نویسنده ای؟!<br /><br /></span></strong><a href="http://fedayi.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://fedayi.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.siahkal.com/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.siahkal.com/</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.wsu-iran.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.wsu-iran.org/</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> <br /><br /></span></strong><a href="http://rahekaregar.com/"><strong><span style="font-size:78%;">http://rahekaregar.com/</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://96.0.88.196/"><strong><span style="font-size:78%;">http://96.0.88.196</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.etehadchap.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.etehadchap.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> <br /><br /></span></strong><a href="http://www.cpiran.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.cpiran.org/</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.sarbedaran.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.sarbedaran.org/</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.toufan.org/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.toufan.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://rowzane.com/fa/index.php"><strong><span style="font-size:78%;">http://rowzane.com/fa/index.php</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.azadi-b.com/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.azadi-b.com</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:78%;"><br /></span></strong><a href="http://www.hafteh.de/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.hafteh.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.maktabemarx.net/"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.maktabemarx.net/</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://rahekargar.net/"><strong><span style="font-size:78%;">http://rahekargar.net</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:78%;">و در انتها، وبسایت همین نگارنده: </span></strong><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /> <br />ترتیب نقل منابع بالا، کاملاً تصادفی است. به این گروه، میتوان دهها سایت و منبع دیگر را که در همین چهارچوب قرار میگیرند را هم اضافه کرد.<br /><br />اگر روزنامه کیهان، خانم بقراط و سایت گویا نیوز، جریانات خیانتکار و رسوا، که دستشان به خون مردم ایران آلوده است، نظیر " اکثریت"، " حزب توده" و سایت رژیمی " پیک نت" را، جریاناتی کمونیستی و حاملین پرچم سرخ میدانند، این مشکل آنها است و نه دیگران! " روشنفکری" که بعد از گذشت 30 سال از جنایات این داروسته " خط امامی"- که در ستایش از حمام خون دهه 60، گلو پاره میکردند،- هنوز به دست آنها " پرچم سرخ " میدهد، باید داوطلبانه و زار زار، بر سطح ناچیز اطلاعات و دانش سیاسی خود، گریه کند.<br /><br />بهر حال کیهان لندن و نویسنده آن، یا از مسایل به این سادگی بی خبرند، و یا برای پوشاندن بی اطلاعی خود، عامداً سر در زیر برف کرده اند. در هر دو حالت، موضوع به خود آنها، و نه به چپ و کمونیست این کشور، مربوط است.<br />----------------------------------- </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:78%;"></span><br />*1- </span><span style="font-size:78%;">نشانی مقاله الاهه بقراط </span></strong><a href="http://news.gooya.com/politics/archives/2010/01/098825.php#more"><strong><span style="font-size:78%;">http://news.gooya.com/politics/archives/2010/01/098825.php#more</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br />سایت گویا نیوز، جریانی در طیف راست، راست افراطی و ضدکمونیست است. اخبار متعددی از وابستگی آن به نهادهای امپریالیستی، حتی نزدیکی سیاسی و مالی آن به حکومت اسلامی، حکایت میکنند؛ این نگارنده، تنها قضاوت رایج در این باره را نقل میکند؛ البته شایعاتی هم از دریافت کمک مالی از دولتهای امپریالیستی از سوی برخی گروههای منتسب به چپ هم وجود دارد.<br /><br />مواضع سایت گویا نیوز بطور صریح و روشن، دفاع از اصلاح طلبان اسلامی، رژیم پهلوی، دولت اسرائیل و ستایش بربرمنشی شاهان گذشته در سرزمین کنونی ایران، تحت عنوان " تمدنهای باشکوه" است. چنین تبلیغاتی بطور مشخص از سوی نویسندگان دائمی این جریان- که در سایتهای دیگری حضور ندارند- صورت میگیرد. از این رو این ظن را تقویت میکند، که مواضع سیاسی این سایت نیز از طریق مقالات همین طیف از نویسندگان، اعلام میگردد. </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </div></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-3508056836298597998?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-39049905597025364472010-01-09T14:52:00.006+01:002010-01-09T15:30:40.579+01:00<div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />12 دی 1388- 2 ژانویه 2010<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">در راهپیمایی بزرگ مردم در شهر قم به تاریخ 30 آذر 88- 21 دسامبر 09 ( مربوط به درگذشت یکی از چهره های مذهبی اصلاح طلب)، عکسهایی از عناصر اطلاعاتی رژیم پخش شد. این عکسها اما، کاملاً سیاه بوده، چهره هیچیک از جوندگان اسلامی، در آنها قابل شناسایی نبودند. تکنولوژی مدرن- که اسلام و آخوندهای درنده خو، هیچ سهمی در پیدایش آن نداشته، همواره ضد آن بوده اند- امکانی ایجاد میکند، که چهره های جانیان اندکی و یا کاملاً شناسایی گردند. </span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424738395055254130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/S0iK1Cyw6nI/AAAAAAAAAEc/S0Ul6o5Q2go/s320/s4nlgz.jpg" border="0" /></span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424738544962206338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/S0iK9xPXeoI/AAAAAAAAAEk/_Yfr_uX-9r0/s320/24m5gmh.jpg" border="0" /></span></strong></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424738694844237394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/S0iLGfmBxlI/AAAAAAAAAEs/hucfeW4vGmU/s320/2wcp4sg.jpg" border="0" />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-3904990559702536447?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-41791492617018429522010-01-08T18:15:00.003+01:002010-01-08T18:21:51.055+01:00<div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">ویژه نامه بولتن" بحران 88 "، بنقل از سایت دیدگاه<br /><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان، 13 دی 1388- 3 ژانویه 2010</span><br /><br /><span style="color:#ff6666;">دیدگاه: چه عامل یا عواملی جناح حاکم را به موقعیت کنونی سوق داده است؟<br /></span><br />با سلام به مسئولین بولتن بحران 88 و خوانندگان آن، و آرزوی تندرستی و پیروزی در سال 2010 میلادی!<br /><br />اکبر تک دهقان: در پاسخ به این سوال شما، باید به عواملی که ذاتی شرایط پس از قدرتگیری رژیم اسلامی محسوب شده، و در مقطع خرداد 88، به تضادهایی لاینحل مبدل شدند، اشاره کنم؛ از این رو، اندکی بازگشت به گذشته، اجتناب ناپذیر است.<br /><br />حکومت اسلامی در ایران پس از سلطنت، هنوز قادر نبود، فوراً بر جامعه مسلط گردد؛ دلیل آن، حضور مردم انقلابی در محیط سیاست، و وجود کشمکش انقلاب و ضدانقلاب، پس از سرنگونی رژیم پهلوی بود. از این رو، با همه اقدامات سرکوبگرانه هر روزه ضد انقلاب اسلامی برای خفه کردن انقلاب بهمن، دوران تثبیت نسبتاً طولانی ای، در برابر آن قرار داشت. هر چه رژیم اسلامی بر پیکر مردم و خواسته های دموکراتیک آنها میکوبید، بهمان میزان، مقاومت در سطوح مختلف شکل گرفته، حتی جناحهایی از حکومت هم، از وحشت از دست دادن موقعیت خود، به اعتراضات علنی علیه جناح غالب، کشیده میشدند. در این مقطع هنوز سطح بالایی از اشتراک منافع میان خمینی، بهشتی، خامنه ای، رفسنجانی، میرحسین موسوی، کروبی، خاتمی، جنتی، منتظری و دیگران وجود داشت. در مقابله با مردم و احزاب انقلابی در اوایل استقرار و استحکام این رژیم در سالهای 57 تا 61، بخش بزرگی از جریانات به اصطلاح ملی حتی، حزب توده و سازمان " اکثریت" هم، با شدت کم و زیاد در کنار جناح غالب رژیم، عمل میکردند. دلیل آن، فرصتهای متعدد ترقی شغلی در حوزه سیاست و اقتصاد برای نیروهای نامبرده، در سایه خروج از کشور و حذف سلطنت طلبان از اقتصاد و بوروکراسی، و اخراج و بازداست و سرکوب وسیع نیروهای پیشرو انقلاب بهمن بود.<br /><br />در تصویر بالا از شرایط فوق، 3 روند و یا سه عامل در کنار هم و علیه یکدیگر، قابل تشخیص هستند:<br /><br />1- رژیم اسلامی به شهادت بیش از 30 سال سلطه گری آن، از هیچ قانون و حد و مرز کلاسیک در جهان کنونی تبعیت نمیکند. سرکوب و آنهم در بربرمنشانه ترین نوع آن، به طبیعت این رژیم، از روز اول پیدایش آن تعلق داشت. رژیم اسلامی با هدف نابودی همه دستاوردهای تکامل اجتماعی جامعه طی 150 سال اخیر، بر سر کار آمده، سر هیچگونه سازش با کمترین علائم مدنیت را نداشت و ندارد. سیاست ضدیت با حقوق دموکراتیک مردم، و سیاست اقتصادی نابود کننده متکی بر فروش نفت و واردات کالا، از عوامل اصلی ای است، که موجودیت آن را به وضعیت کنونی کشانده است. هر دو وجه عمده سیاستهای این رژیم، بطور اجتناب ناپذیری مردم را به مقابله با آن کشانده، و به یک اپوزیسیون درونی آن نیز، شکل داده است.<br /><br />2- مردم ایران مداوماً و به اشکال گوناگون، در کنار و همراه سازمانهای انقلابی، مبارزه کرده و جنگیده اند، تا از تثبیت یک رژیم دیکتاتوری مذهبی، و احیاء مناسبات سرمایه داری در کارکرد ارتجاعی آن، جلوگیری کنند. مبارزات مردمی در دوره های گوناگون، و مقاومت علیه درنده خویی طبقات حاکمه، یکی دیگر از عوامل کشاندن وضعیت رژیم اسلامی به موقعیت فعلی است. رژیم اسلامی در هیچ شرایطی قادر نشد، از سرکوب حداکثر و لحظه به لحظه و پلیسی ساختن کامل کشور، صرفنظر کند.<br /><br />3- گرایشی از حکومت اسلامی درهمه دوره ها وجود داشت، که در سیاست اقتصادی خود، عمدتاً بر زمینه صنعت و تولید، و کمتر بر دلالی و بازار سنتی، تأکید میکرد. تا از این طریق، تجدید سازمان سرمایه داری بهم ریخته بعد از قیام بهمن را، بر زمینه محوریت تولید- عمدتاً متکی بر ارزش افزوده داخلی-، بنحو مطمئن تر و پایدار تری متحقق سازد. در این جریان، دو گروهبندی را، میتوان از دوره های گذشته تا به امروز، مجزا کرد:<br /><br />یکم: جناح نهضت آزادی تحت مسئولیت مهدی بازرگان و ادامه آن در شرایط سال 60 در گروه بنی صدر، که بازسازی اقتصادی را از طریق تکیه به اقتصاد تولیدی و رابطه فعالانه با غرب، کنترل قدرت دستگاه مذهب، از این رو لاجرم: همراه با برسمیت شناسی سطحی از حقوق شهروندی دنبال میکرد و دوم: جناح اصلاح طلبان کنونی، که سلطه طبقه سرمایه دار و بازسازی اقتصادی بر مبنای منافع مشترک بازار دلالی و تولید داخلی را، و تنها پس از بکارگیری یک سیاست ضدکمونیستی افراطی، نابودی دستاوردهای انقلاب بهمن، بویژه قتل عام کامل نسل مبارز این انقلاب، ممکن میدانست. از دید این جریان، پس از یک دوره حکومت فاشیستی- اسلامی،<br /><br />مردم ایران، مدافعین و یا مدعیان چپ، به تب راضی شده، یک نظام شبه غربی، از نوع اسپانیای پس از فرانکو و شیلی پس از پینوشه را، با کمال میل و تحت عنوان " دموکراسی"، خواهند پذیرفت. این همان جناح سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، میرحسین موسوی، کروبی و خاتمی، محمدی گیلانی، موسوی تبریزی، موسوی اردبیلی، صانعی و منتظری، حتی خلخالی بود. برخی از عناصر این جریان نظیر اکبر گنجی، از سال 1362، با اطمینان از نابودی سازمانهای انقلابی و کشتار اکثریت کمونیستها و مجاهدین، خواستار کنار گذاشتن این سیاست، و تسریع در گذار به مدل اسپانیای خود شدند.<br /><br />به طور خلاصه: 3 عاملی که در تمام سالهای گذشته، محتوای حوادث تاکنونی را شکل داده اند:<br /><br />1- عامل سیاست فاشیستی جناح حاکم در برابر مردم، و سیاست حذف جناحهای درونی،<br /><br />2- عامل مبارزه شدید و بعضاً آرام مردم و سازمانهای دموکراتیک- انقلابی، برای تأمین و تضمین حقوق سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دموکراتیک،<br /><br />3- عامل کشمکش جناحهای داخلی رژیم، بر سر چگونگی بازسازی نظام اقتصادی. در اینجا، بدون هیچ تردیدی و با تأکید ویژه: کنترل درآمدهای نفتی، برای تقسیم آن میان دلالان وارد کننده کالا و یا بخش ورشکسته تولید، دولت، دستگاه مذهب و نیروهای متعدد سرکوب جدید، نظیر پاسداران، بسیج و انواع دسته جات ترور، برای دو جناح اصلی رژیم در تمام 30 سال، اهمیت کلیدی کسب کرده است.<br /><br />مبارزات مردم و منازعات دو جناح، در دهه 60 به حذف کامل و یا نسبی هم نیروی مردم مبارز و هم جناح بورژوازی متکی بر تولید در هیئت گروه بنی صدر، یعنی فعال ترین بخش اپوزیسیون داخلی رژیم، منجر گشت. جناح بنی صدر در عمل به عینه دید: بازسازی اقتصادی جامعه بر محور اقتصاد تولیدی، بدون تأمین حقوق شهروندی، و بدون غلبه بر قدرت دستگاه مذهب، غیرممکن است. از این رو، جلب حمایت جنبش ضد رژیمی از سیاست اقتصادی دلخواه این جناح، اهمیت بسیاری برای بنی صدر و همفکرانش کسب کرد. از آنجا که جناح غالب، یعنی بازار دلالی سنتی و دستگاه مذهب، بر بخش اعظم نهادهای سیاسی و نظامی مسلط بود، هیچ راهی برای پیشروی، بجز کاهش و یا حذف نقش فائفه جناح غالب در این عرصه، قادر به تضمین اجرای سیاست اقتصادی خواست جناح بنی صدر وجود نداشت. او اما دقیقا، تاوان همین هوشیاری سیاسی خود را، در آنجا که باید دست به عمل میزد، حتی تا مرحله عملی شدن حکم اعدام خود پرداخت. نزاعهای دو جناح در این دوره، همچنین در اشکال متعدد و نه مستقیم، نظیر دفاع متزلزل از رعایت آزادیهای دموکراتیک و یا علیه آن، خواست هر چند ناروشن برای پایان جنگ و یا ادامه و تشدید آن، و ایجاد مناسبات عادی با غرب و یا مخالفت با آن، سر باز میکردند.<br /><br />تسویه حساب خونین و قتل عام گسترده مبارزین در سال 60 و تا به امروز، تکلیف سیاست اقتصادی را هم، همانطور که جزء اهداف اصلی این بربرمنشی محسوب میشد، معین کرد. دلالان بزرگ و کسبه خیابانی وابسته به آنها در تهران، از طریق بدست گرفتن کامل زندانهاف بیدادگاه ها، دادستانی ها، گروههای ضربت و کمیته ها، در پناه جنگ ویرانگرانه 8 ساله- که خود از الزامات نهادی ساختن کامل اقتصاد دلالی بود-، بر مردم هجوم برده، تا قدرت داشتند، شکنجه کرده و به قتل رساندند. این دارودسته خون آشام، با همراهی کامل " اصلاح طلبان " بشدت سرکوبگر دوره فوق و مدافعین افراطی" خط امام"، همراه با " اکثریتی" ها و حزب توده، شمشیر را از رو بسته، هیج اثری از دستاورهای 150 سال مبارزه و تلاش مردم، برای کسب آزادی و عدالت، بر جای نگذاشتند. مردم و سازمانهای انقلابی، تحت این هجوم وحشیانه، علیرغم مقاومتی حماسی و بیمانند در تمام جنبشهای انقلابی قرن بیستم، بسختی شکست خوردند. سازمانهای انقلابی نابود شده، اکثریت قریب به اتفاق هواداران، اعضاء و کادرهای آنها، به جوخه اعدام سپرده شده، یا تحت شکنجه های هولناک و مصاحبه های تلویزیونی، خرد شدند. در پرتو چنین شرایطی، دستگاه مذهبی- تروریستی، و وارد کنند گان و دلالان بزرگ بازار، بر درآمدهای نفتی مسلط شده، سیاست اقتصادی خود، یعنی تبدیل سرمایه ملی به پشتوانه یک اقتصاد شخصی، مذهبی، خانواده گی، دلالی و مافیایی را، عملی ساختند.<br /><br />رژیم اسلامی به این ترتیب، در چهارچوب مقدورات دوره فوق، خود را تثبیت کرد. این سیاست اقتصادی طی 30 سال، از اقتصاد سرمایه داری ایران، ویرانه ای برجای گذاشت، که در کمترین حدی هم، با اقتصاد کشورهای ترکیه، مصر، مالزی، تایلند، اندونزی، کره جنوبی، آرژانتین، شیلی و مکزیک، قابل مقایسه نیست. در کنار این ورشکستگی شرم آور و هولناک اقتصادی اما، نسل جدیدی از توده معترض در جامعه سر بر آورد؛ نسلی که از روز 18 تیر سال 1378 تاکنون، برای کسب آزادیهای دموکراتیک در میدان سیاست حضور یافته، علیرغم پیشروی ها و عقب نشینی های متعدد، مداوماً قدرتمندتر گشته، و امروز به نیروی سیاسی تعیین کننده در برابر رژیم اسلامی، فرا روییده است.<br /><br />آنچه که در تمام سالهای پس از سال 60، محتوای تظادهای موجود در جامعه را ساخته، در خطوط اساسی و در اشکال متغیر و وجوه جنبی متعدد، بر کارکردها و نقش این 3 عامل و یا سه روند، بنا شده است. با این تفاوت، که تغییرات بین المللی جدید از دهه 90 تا سال 2003، یعنی اشغال عراق و افغانستان از سوی ارتشهای امپریالیستی، فرصتی برای تحکیم موقعیت رژیم از یکطرف، و تشدید مبارزات مردم برای بدست گرفتن سرنوشت خود، پیش از بروز جنگی جدید علیه ایران از سوی دیگر، ایجاد کرد. رژیم اسلامی در پرتو چنین شرایطی، به سیاست تولید مخفیانه سلاح هسته ای صراحت و شدت بخشیده، به تحریکات گسترده علیه اسرائیل متوسل گشت. از این طریق میبایستی اوج گیری روحیات ناسیونالیستی در جامعه، رژیم را در سیاست باجگیری بین المللی، نابودی مبارزات مردم و حذف اصلاح طلبان، از امکانات مؤثرتری بهره مند میساخت. اما در روند حوادث، اقدامات رژیم در این حوزه ها نیز، پس از مدتی به ضد خود تبدیل شده، رویارویی مردم با حکومت اسلامی را در مقطع انتخابات خرداد 88، محتمل تر نمود. بخش فعال کشور در پرتو این اوضاع، هر چه بیشتر از خطرات سلطه این جناح بر مقدرات جامعه در این وضعیت بشدت بحرانی، آگاه گردید. در کنار آن، عربده کشیهای رژیم علیه اسرائیل و نظامات بین المللی نیز، با برجای گذاشتن آبرو ریزی و هزینه سنگین، به نتایج عکس آن، یعنی شروع و تشدید تحریمهای اقتصادی و مالی، منجر شد.<br /><br />آنچه که در مقطع انتخابات 22 خرداد سال 88 رخ داد، چیزی جز بلوغ و لحظه تلاقی انفجارگونه هر سه روند پیش گفته نبود. این عوامل، که هم در ارتباط با یکدیگر و هم مستقلاً رشد کرده، یا گندیده بودند، در شرایط یک تقلب انتخاباتی بیسابقه با یکدیگر برخورد کردند. نتیجه آن از یک طرف، تشدید بیرحمانه سرکوب علیه مردم و اصلاح طلبان، و از سوی دیگر، پیدایش یک اتئلاف اجتناب ناپذیر توده مردم مبارز و اصلاح طلبان رانده از نظام را، بدنبال آورد. مردم از یکطرف، با هدف کسب حقوق دموکراتیک و تعیین تکلیف قطعی با رژیم اسلامی، و اصلاح طلبان هم کمابیش از موضع بنی صدر در دوره خود، با هدف خاتمه دادن به سیاست حذف مداوم از حوزه تصمیم گیری، و مقابله نهایی با سیاست اقتصادی دلالان بازار و کنترل ثروت نفت از سوی آنان، به یکدیگر رسیدند. اصلاح طلبان این دوره، هنوز تا مدتی با تصور اینکه، سرکوب فاشیستی دهه 60 دیگر چیزی از جریانات پیشرو و زمینه ای برای " خطر" کمونیستها و بروز یک انقلاب بر جای نگذاشته، با صراحت بیشتری از برخی از حقوق دموکراتیک مردم به دفاع برخاستند، تا در پناه آن، جناح ولی فقیه را اندکی به عقب برانند. با تحمیل کامل احمدی نژاد به مردم و اصلاح طلبان- که هدف سرکوب کامل، و تسلط نهایی بر بوروکراسی، بویژه ادارات، دانشگاهها، رسانه ها و صنایع نفت، و تصمیم گیریهای اقتصادی را دنبال میکرد- بر دامنه و اهمیت ائتلاف مردم و ناراضیان حکومتی، افزوده گشته، آن را تداوم بخشید.<br /><br />توده مردم و قبل از همه جنبش دموکراتیک- انقلابی دانشجویی، حامل خواستها، آرمانها و اهداف مردم تا پیش از حمام خون دهه 60، و اصلاح طلبان، حاملان بخشی یا همه تصورات اقتصادی و سیاسی جناحهای درونی رژیم اسلامی هستند. این جناح در دوره خاتمی از سال 1376 تا 1384 حتی از برداشتن یک گام کوچک، و اعتراض ساده به نقض وحشتناک حقوق دموکراتیک مردم هم، پرهیز کرد. با این توجیه تبهکارانه، که ضد انقلاب، یعنی مخالفین رژیم و مردم، از طرح خواستهای دموکراتیک سوء استفاده خواهند کرد! اما وقتی بعد از 12 سال بردگی برای جناح حاکم، و ممانعت از ریختن مردم به خیابان، میرغضبان ولی فقیه به سراغ خود آنها آمدند، تلاش کردند، از امکان انتخابات 22 خرداد و نوعی نزدیکی به مردم، بمنظور حفظ خود استفاده کنند. این جرقه زده شد؛ اما در شرایط وجود یک اعتلاء مبارزاتی از اول ماه مه سال 1384، شعله سر کشیده به یک جنبش انقلابی، ارتقاء یافت. این جنبش انقلابی، امروز، سوال بود و نبود حکومت اسلامی را با قدرت تمام، در برابر چشمان همه جهانیان قرار داده است- آن لحظه ای که اصلاح طلبان کنونی، از دهه 60 تاکنون و تا دوره ای با همدستی جناح ولی فقیه، فرارسیدن آن را، مانع شده بودند.<br /><br /><span style="color:#ff6666;">دیدگاه: آیا هنوز عامل یا عواملی در اختیار جناح حاکم هست که بتواند رژیم را از فروپاشی و سرنگونی نجات دهد؟<br /></span><br />اکبر تک دهقان: در پاسخ به این سوال شما، من باید از " عامل یا عوامل" در معنای پاسخ اول، شروع کنم؛ و این یعنی:<br /><br />یکم: آیا رژیم اسلامی برای حفظ خود از فروپاشی، میتواند همچنان سیاست سرکوب فاشیستی را از یک سو و از سوی دیگر، رها کردن کشور در ورشکستگی اقتصادی فعلی را ادامه دهد؟<br /><br />پاسخ به سوال بالا منفی است. رژیم اسلامی قادر نیست، تحت شرایط کنونی و شرایط فرضی آتی دیگری، سرکوبگری عصر حجری خود را دائمی سازد؛ مهمتر: از آن نتیجه دلخواه خاص این لحظه را بگیرد. دلیل اصلی آن، ظهور یک قدرت جدید، یعنی توده مستقل و خود- آگاه به حقوق و جایگاه تاریخی خود است. پیدایش چنین نیرویی، تنها و مستقیماً محصول 30 سال مبارزه مردم با رژیم اسلامی، در اشکال گوناگون و در همه مناطق کشور است.<br /><br />خود- آگاهی و تصورات مردم، بویژه نسل جوان، از خود و شرایط حاکم بر زندگی، درست در این 30 سال و تحت سلطه گری بربرمنشانه حاکم شکل گرفته، بمیزان زیادی از آلودگی به تصوراتی از نوع خود- آگاهی ضد دموکراتیک ساخته و پرداخته رژیم پهلوی، حزب توده، جناحهای مختلف شبه ملی و نظایر آنها، مبرا است. مردم ایران برای اولین بار طی 100 سال پس از مشروطیت، به همان کیفیتی از شعور سیاسی دست پیدا کرده اند، که جناح پیشرو و انقلابی، مدرن و سکولار عصر انقلاب مشروطیت، به آن و در سطحی، دست یافته بود. نیروی پیشرو کنونی در خیابانها، هر چند ممکن است، خود را با موزیک، دیسکو و اشکال تفریحی " تمدن " غربی معرفی کند؛ اما برخلاف مدافعین رژیم پهلوی، این نسل، خود را برده و زیر دست وابستگان رژیم ساواک، قدرتهای غربی و رسانه های ریاکار آنها نخواهد ساخت. نسل جوان کشور، در آتش آرزوی ایجاد یک جامعه عمیقاً دموکراتیک و عادلانه، بلحاط اقتصادی فوق العاده پیشرفته و استحکام ملتی مستقل میسوزد. این میزان از رشد یافتگی فکری و سیاسی بخش پیشرو جامعه، نیرویی است، که رژیم اسلامی با قدرتی بیش از قدرت کنونی خود هم، قادر به شکست کشاندن نهایی مبارزات آن نیست.<br /><br />این نیرو، با همه مبارزات و تجربیات 30 سال اخیر، در خطوط اساسی، از خود و وظایف آتی خود شناخت دارد. آنها نه فقط توده ای دانشجو، بلکه مهمتر از آن، نظیر یک حزب انقلابی و بسیار بزرگ، و بزرگتر ونیرومند تر از هر حزبی در ایران، عمل میکنند. سطح ارتباطات و سازمانیافتگی درونی توده دانشجویان، بقدر کافی رشد یافته، و حزبی است، که مداوماً در حال رشد سیاسی، تاکتیکی و برنامه ای است. حکومت اسلامی قادر به درهم کوبیدن این نیرو نیست؛ حتی قادر نیست بطور موضعی و موقتی، آسیبی جدی به آن برساند. علاوه بر این، بتدریج بخشی از دانش آموزان سالهای آخر- که این نیز رقمی میلیونی است- به مبارزات دانشجویی، و به صف " حزب دانشجو" می پیوندند.<br /><br />رژیم اسلامی دیگر دارای ظرفیت و امکانی، برای تحمیل هر چه بیشتر بار ورشکستگی اقتصادی کنونی، بر شانه های نحیف توده های زحمتکش نیست. از دید اکثر ناظران، بخش اعظم بانکها و مؤسسات به اصطلاح تولیدی، سالها است که ورشکسته اند. بخش بزرگی از کارخانجات، حتی در موقعیت پرداخت بموقع دستمزدهای کارگران نیستند. حکومت اسلامی و دستگاههای مختلف مذهبی و سرکوب، که به دلالال واردکننده کالاهای خارجی مبدل شده اند، بازار داخلی و توسعه آن را به حال خود رها کرده، مسائل را از امروز به فردا محول نموده اند. دسته جات فوق، تقسیم سهم ناچیزی میان مردم، تحت عنوان جبران نقدی حذف سوبسیدهای دولتی را، با جار و جنجال، به عنوان سیاست اقتصادی مهم خود معرفی میکنند.<br /><br />هرتغییری در سیاست اقتصادی کشور، مستلزم غلبه کامل بر قدرت دلالان و واردکنندگان کالاها است. یک چین تحولی اما، بمعنای کامل کلمه، تحت شرایط رژیم اسلامی، غیرممکن است. بخش اعظم نهادهای سرکوب، مستقیماً از سوی بازاریان و آخوندهای اسلامی هدایت، کنترل و یا تغذیه مالی میگردند. اکثریت قریب به اتفاق دلالان رژیمی، در مراکز دولتی، قانونگذاری و قضایی نشسته، خود سر رشته دار وضعیت سیاسی، اقتصادی و قضایی حاکم هستند. اتخاذ یک سیاست اقتصادی جدید، که جامعه را از فلاکت غیرقابل توصیف کنونی خارج سازد، چگونه امکان دارد- در حالیکه، این موضوع به اساس پیدایش رژیم اسلامی، و دلایل ارتکاب همه جنایات آن پیوند خورده است. زندگی و شیوه سلطه گری حکومت اسلامی، خود مستقیماً به بازتولید مداوم نظام اقتصادی حاکم، وابسته است.<br /><br />دوم اینکه، آیا مردم حاضر هستند، سلطه گری وحشیانه کنونی را پذیرفته، به خانه های خود رفته، از هدف اصلی خود، یعنی سرنگونی رژیم اسلامی در همین مرحله، دست بکشند؟ یعنی از این طریق، راهی برای حفظ رژیم گشوده شود؟<br /><br />با اطمینان مطلق خیر! مردم نه فقط عقب نشینی نکرده، به خانه های خود نخواهند رفت، بلکه آنها هر روز خود را سرزنش میکنند: چرا این رژیم جنایتکار قادر شد، 30 سال بر گرده آنها سوار شود؟ توده مردم، هم اینک طی مبارزات کوبنده تاکنونی، قادر شده اند، سنگرهای متعددی را تصرف کرده، فضای سیاسی جامعه و روانشناسی شهروندان را تغییر بدهند. امروز دیگر، شعار مرگ بر خامنه ای، و عکس نحس او را به آتش کشیدن، به یک حرکت اعتراضی ساده ای مبدل شده است- در حالیکه چنین اقدامی، تا 7 یا 8 ماه پیش، هنوز قابل تصور نبود.<br /><br />امروز دیگر از ترس و وحشت هولناک گذشته، خبری نیست. مردم چیزی بنام " نظام مقدس جمهوری اسلامی" را برسمیت نشناخته، نه فقط بدنبال جدایی دین از حکومت، که حتی خواهان سرنگونی آن تا بهار سال 1389 هستند. حکومت اسلامی همواره برای اعمال سلطه بیرحمانه بر مردم، مذهب و مقدسات آسمانی را به کمک میگرفت. در حالیکه امروزه دیگر جناحهای متعددی از رژیم، از توسل به چنین خرافاتی برای حفظ رژیم، بیزار و یا خسته شده اند.<br /><br />در انتها اینکه، آیا جناح اصلاح طلبان، جایی برای عقب نشینی دارد و آنها قادر هستند، با شکستن ائتلاف کنونی خود با مردم، بتنهایی در سیاست اصلاح رژیم و تغییر سیاست اقتصادی خانه خراب کن آن، گامی بردارند؟<br /><br />در این رابطه هم، میتوان برای بخشی از اصلاح طلبان با اطمینان از پاسخ منفی، سخن گفت. اصلاح طلبان، بویژه بخش فعال آن، بخوبی میدانند، که در صورت تسلیم شدن به رژیم و فاصله گرفتن از مردم، نه فقط به هیچ چیزی دست نخواهند یافت، بلکه خود را داوطلبانه به طعمه ساده ای، برای گرگان گرسنه 209، مبدل خواهند ساخت. رژیم اسلامی نه فقط " کنار کشیدن" بلکه تسلیم محض، و این یعنی، توبه کردن و از طریق مصاحبه تلویزیونی به توده دانشجویان لگد زدن را، از آنها طلب خواهد کرد. اصلاح طلبان کنونی که 8 سال و برخی بیش از 20 سال، در دخمه سوته دلان، کنار هم مچاله شده، غبار انزوا و افسرد گی بر چهره شان نشسته بود، تنها از طریق قدرت مردم، از غاری که در آن می پوسیدند، رها شده، به خیابان آمده، حتی تا مرز کسب مقام ریاست جمهوری، پیش رفتند. نتیجه خروج آنها از ائتلاف کنونی با مردم، نه بازگشت دوباره به همان کوی و کتابخانه، بلکه تسلیم و خرد شدن، و تحمل ذلتی است، که آنها را هر ثانیه، تحلیل خواهد برد. اگر آنها، حتی بعنوان شهروندان معمولی، قصد دارند، دوران بازنشستگی خود را در کنار نوه های خود سر کنند؛ باید بدانند، که برای حفظ همین مقدار حق زندگی هم، باید به پیمان نانوشته خود با توده دانشجویان، احترام بگذارند.<br /><br />اگر اصلاح طلبان از مردم جدا شوند- مردمی که فعلاً به ائتلاف با آنها نیاز دارند- در آنصورت فکر عملی شدن یک سیاست اقتصادی مولد را هم، باید با خود به گور ببرند. طبقه متوسط اسلامی، بشرطی میتواند از سیاست اقتصادی و مدیریت سیاسی کنونی جان سالم به در ببرد، که تغییرات اساسی در اقتصادیات و ادارات صورت پذیرد؛ این به ویژه به مشاغل آکادمیک و کار فکری، مربوط است. در شرایط سلطه گری کنونی، اقتصاد کشور با سرعت در اعماق فرو میرود، و بخش بزرگی از تحصیل کرده گان، ناچاراً راه خارج از کشور را در پیش میگیرند. این وضعیت، شرایط و موقعیت طبقه متوسط شهری، اسلامی و غیر اسلامی را نابود کرده، آن را بمثابه یک نیروی اجتماعی، با خطر فروپاشی اجتماعی مواجه میسازد. هر گونه " تغییر" در این وضعیت، باید قبل از هر چیز، شامل مدیریتهای اقتصادی و سیاسی در کشور شوند- آنچه که، تحت شرایط ادامه سلطه رژیم اسلامی و بازگشت از پیشرویهای تاکنونی مردم، بهیچ وجه امکان پذیر نیست و نخواهد شد.<br /><br />اصلاح طلبان اگر راه جدایی از مردم را در پیش گرفته، همه تلاش خود را صرف حفظ رژیم از تعرض توده های انقلابی کنند، نه موفقیت، بلکه سرشکستگی و شکست نصیب آنها خواهد شد. حکومت اسلامی با اینهمه درنده خویی و هزینه ثروتهای هنگفت ملی، قادر نیست، ادامه حیات چندش آور خود را تضمین کند؛ حال اصلاح طلبان، که مشتی روشنفکر حراف، توسری خورده و زوار در رفته، و ترسو و از همه جا رانده ای بیش نیستند، که ساعتها حول ضرورت بیان حقیقت وراجی میکنند، اما خود از بیان آن وحشت میکنند؛ چگونه قادرند، نقش مؤثری در حفظ رژیم اسلامی ایفا کنند؟ به این اضافه کنیم: در چهارچوب درک آنها از " عقلانیت"، چرا باید خواست مردم برای تغییرات اساسی در کشور، یعنی دور انداختن بلیه آسمانی حکومت اسلامی، رد شده، غیر عقلانی تلقی شود؟ مردم برای هدف انسانی و در همه وجوه آن، عقلانی خود، هزار و یک دلیل دارند و اصلاح طلبان، حداقل یک بار هم شده، به حرف مردم، بدون ترس از شبح اسلام و " پیامبر" گوش کنند!<br /><br /><span style="color:#ff6666;">دیدگاه: نقاط قوت و ضعف خیزش کنونی چیست؟</span><br /><br />اکبر تک دهقان: این سوال مهمی است، که کمتر در لابلای تحلیلها، اخبار و گزارشات به آن بر میخوریم. " خیزش کنونی" که من از آن بدون هیچ ابهام و احتیاطی، بعنوان یک جنبش انقلابی نام میبرم، از برخی نقاط قوت بزرگ و غیرقابل چشم پوشی بهره برده، همچنین از یک رشته نقاط ضعف و بعضاً قابل چشم پوشی، رنج میبرد.<br /><br />در وحله اول: جنبش انقلابی کنونی، دوران بلوغ اولیه خود را از سر گذرانده، چندین مرحله ابتدایی و آزمایش سخت را، پشت سر گذاشته است. ما میدانیم، تا مدتها، عناصر نزدیک به جریانات ارتجاعی، نظیر لیبرالها، اکثریتی ها، توده ای ها، و جمهوریخواهان دروغین، در خیابانهای تهران، با بستن دهان خود و مردم، مانع از بروز و رشد جنبش توده ای میشدند. آنها مردم را به هوا کردن بادکنکهای رنگی، و یا زدن اطو به پریز برق تشویق کرده، مانع از رشد خلاقیت مردم می گردیدند. این دوره نوجوانی مستقیم جنبش کنونی، اهمیتی جدی داشت. بدلیل اصرار این جریانات- که خود، از حسابرسی جنایات دهه 60 خود در هراس اند- این یک خطر- نه تعیین کننده اما نسبتاً جدی- میتوانست به توسعه جنبش آسیب رساند. این افراد با وقاحت در سایتهای اینترنتی نزدیک به حزب توده، اکثریت، و مدافعین رژیم پهلوی، با روحیه ای قیم مآبانه به مردم امر و نهی نموده، خود را برای کشاندن مردم به خانه های خود، هلاک میکردند.<br /><br />عناصر وابسته به جریان ضد انقلابی حزب توده و اکثریت و قاتلان دهه 60، در عرصه شعر و هنر نیز فعال شده، برای جانباختگان مثلاً شعر سروده، در پوشش آن اما، بشیوه ای ارتجاعی و ریاکارانه، جوانان را از خیزش و تلاش بازداشته، عدم خطر کردن را توصیه میکردند. جنبش مبارزاتی مردم ایران، امروز از شر سمومات " اکثریتی"، " توده ای" و " لیبرالی" تا حد قابل قبولی، رها شده است. پس از یک دوره تب و تاب اولیه، نسل پیشتاز باز هم بر فضای سیاسی جامعه مسلط شده، محکم روی پای خود ایستاد. از گذراندن این مرحله اولیه رشد جنبش، باید با اطمینان، بمثابه یکی از نقاط قوت بزرگ آن نام برد.<br /><br />دوم اینکه: جنبش اعتراضی کنونی، از مرحله تظاهرات مناسبتی هم " عبور" کرده، پس از اعتراضات وسیع روز 16 آذر در تمام کشور، به مبارزات و کشمکشهای هر روزه، گام گذاشته است. این یک گام بلند، و تضمین برگشت ناپذیر شدن جنبشهای اعتراضی است. هم اکنون بسیاری از دانشگاههای کشور را موج اعتراضات و تحصن و اعتصابات هر روزه، فرا گرفته است.<br /><br />نکته سوم در توصیف نقاط قوت جنبش کنونی این است، که در سازماندهی و ارتباطات، این جنبش بر مکانیزمهای توده ای متکی بوده، چهر ها وشخصیت ها نیستند، که جهت گیریها و مناسبات میان دانشجویان را تعیین میکنند. چندین میلیون دانشجو در سراسر کشور، به شیوه های ابتکاری، میان خود سیستم ارتباطی و تقسیم کار ایجاد کرده اند، که بخش بزرگی از آن، پیش از این، اصلاً سیاسی نبودند. این شیوه سازماندهی، بقاء این جنبش را تضمین کرده، آن را از زیانهای فراز و نشیب هایی که هر جنبش اجتماعی مشمول آن میگردد، حفظ میکند. همچنین نوع شبکه ای ساختار سازماندهی، از امکانات بیشتری برای جلوگیری از غلبه خطوط معینی- که میتوانند زیانبار باشند- برخوردار است. ساختار کنونی سازماندهی مبارزات دانشجویی، نیروی بزرگی را آزاد کرده و تحت پوشش در آورده، و توده دانشجویان را، از امکانات بیشماری برای تماس مستقیم با یکدیگر، برخوردار ساخته است.<br /><br />از میان ضعفهای جنبش توده ای، که بمرور میتواند در سطوحی رفع شود، عدم وجود برنامه دقیق، برای دفاع از خواسته های مشخص، و محکومیت بموقع سرکوب و جنایت علیه توده های مردم است. برای مثال، هم در خیابان و هم در سطح اطلاعیه ها، عمدتاً بر آزادی بیان و حقوق شهروندی، تأکید میگردد. در حالی که علاوه بر این تبلیغ عمومی، بویژه، قطع فوری اعمال تبعیضهای جنسیتی و لغو امروز جداسازیهای جنسی در ادارات و دانشگاهها، و یا قطع فوری اعدامهایی که هیچ دادرسی قابل اعتمادی پشتوانه آنها نیستند، باید حتماً و در شرایط فعلی با جدیت مطرح شده، دنبال گردد. در مواردی نظیر اعدام احسان فتاحیان و مصلح زمانی در سنندج و کرمانشاه، هیچگونه واکنشی از سوی طیف گسترده " سبز"، صورت نگرفت. جنبش تود ای هنوز از طریق مجاری رسمی – تحمیل شده بر آن؟!-، بطور مشخص و در لحظه وقوع بی عدالتی و سرکوب، از حقوق دموکراتیک توده های مردم، دفاع نمیکند. این نمایش آن است که کارگاه سیاسی این جریان، در دست عناصری است، که خود مستقیماً جزء بخش لاینفک جنبش دانشجویی نبوده، صرفاً در ائتلاف موقتی با آن قرار داشته، به برخی از محاسبات فرصت طلبانه نزدیک شده اند.<br /><br /><span style="color:#ff6666;">دیدگاه: آینده را چگونه ارزیابی می کنید؟<br /></span><br />اکبر تک دهقان: به اعتقاد من، آینده جنبش انقلابی کنونی در ایران، بسیار روشن است. امکان تحمیل یک شکست از سوی رژیم اسلامی، و یا خیانت بزرگ از سوی اصلاح طلبان- هر چه بیشتر به پیش میرویم-، کمتر و کمتر میشوند. این اعتراضات قادر شدند، در فاصله کودتای انتخاباتی 22 خرداد تاکنون، پتانسیل عظیم درونی جامعه علیه رژیم اسلامی را آزاد کنند. روشن است، هر گونه شکست و ناکامی این جنبش، باید این نیروی آزاد شده را، به یک نتیجه قابل قبول گره بزند. مردم اما تا از کار بزرگ خود نتیجه بزرگی نگیرند، به خانه های خود بر نگشته، زمین زیر پای همگان، همچنان داغ باقی خواهد ماند. آنچه که امروز مردم را به سوی پیروزی میبرد، بیش از هر چیزی، عملکرد دینامیزم درونی جامعه است، که جز سرنگونی رژیم اسلامی، سرانجام دیگری، آن را به سکون نخواهد کشاند. اصلاح طلبان تاکنون، به اشکال گوناگون قادر شدند، بر رشد کیفیت این جنبش، نظیر طرح شعار های مشخص، تأثیر نه چندان دلخواه جامعه باقی بگذارند، اما این جنبش اعتراضی بزرگ، مداوماً رشد کرده، آنان و هر فرد و حزب سیاسی در خارج از کشور، حتی دولتها و سازمانهای بین المللی را هم، بدنبال خود کشانده، آنها را، به تأیید حقانیت خود وادار ساخته است.<br /><br />رِژیم اسلامی هم اینک برای وقوع جنگی در خاورمیانه، حتی جنگی اتمی، دقیقه شماری میکند. این یک امر جدی است، و رژیمی که سخنگویان آن، از جویدن خرخره مخالفین صحبت میکنند، از راه انداختن چنین جنگی ابایی نخواهد داشت. نقش و اهمیت تاریخی اعتراضات کنونی، همچنین در ممانعت از به واقعیت پیوستن چنین فاجعه غیرقابل تصوری است؛ که جهان پس از پایان جنگ دوم، نظیر آن را ندیده است.<br /><br />با تشکر از فرصتی که شما دوستان در " بولتن بحران 88"، در اختیار من گذاشتید. با آرزوی تندرستی، و امید به پیروزیهای بزرگ مردم ایران!<br /><br /></span></strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong><span style="font-size:78%;">pouyane50@yahoo.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:78%;"> </span><br /></span><span style="font-size:78%;">منبع: سايت ديدگاه </span></strong><a href="http://www.didgah.net/vidginamehMatnKamel.php?id=19739"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.didgah.net/vidginamehMatnKamel.php?id=19739</span></strong></a><br /><a href="http://www.didgah.net/pfiles/vijeh88.pdf"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.didgah.net/pfiles/vijeh88.pdf</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-4179149261701842952?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-12187433396570948892009-12-31T04:37:00.006+01:002009-12-31T05:16:29.142+01:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/Szwe9bEeMYI/AAAAAAAAADk/HtftmkT0X50/s1600-h/1z4llw8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421242092034601346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/Szwe9bEeMYI/AAAAAAAAADk/HtftmkT0X50/s320/1z4llw8.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#ff6666;"><span style="font-size:130%;">مونای مردم ایران، مونای صلح و دوستی!</span><br /></span><br /></strong><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">او در روز 28 خرداد سال 1362، در سن 16 سالگی و بهمراه 9 زن دیگر، توسط دژخیمان خمینی جلاد، در قتلگاه عادل آباد شیراز، به دار آویخته شد. " جرم ": عدم انکار دیانت بهایی ". *1</span><br /></span><br /></strong><span style="font-size:78%;"><strong><span style="font-size:85%;">اکبر تک دهقان<br />9 دی 1388- 30 دسامبر 2009<br /></span><br /></strong></span><strong><span style="font-size:130%;">با اطمینان میتوان ادعا کرد: هیچ بخشی از جامعه ایران، در سطح شهروندان بهایی، مورد سرکوب و تبعیض و تحقیر این رژیم خون آشام واقع نشدند؛ این در حالیست که بهاییان هنوز از نظر تئوری، در چهارچوب اسلام قرار داشته، ضد دین محسوب نمی شوند. از سالها و دهه ها پیش از سرنگونی رژیم سلطنتی، خانه های بهاییان در مناطق مختلف تهران و بسیاری از شهرهای دیگر، مورد تهاجم دسته جات لباس شخصی قرار گرفته، به آتش کشیده میشدند. این جانیان، مستقیماً زیر نظر مسئولین مساجد و " امام جماعت" ها قرار داشته، هرگز هم از سوی دستگاه قضایی رژیم پهلوی، بازداشت و محاکمه نشدند.<br /><br />مونای عزیز، خود در آخرین نوشته، چند ماه قبل از اعدام، تحت: "<span style="color:#3366ff;"> چرا در کشور من هم کیشانم از خانه هایشان ربوده میشوند؟ شبانه و با لباس خواب به مساجد برده میشوند و شلاق و کتک میخورند؟ و همانگونه که اخیرا در شهر خودمان )شیراز( دیده ایم خانه هایشان غارت و آتش زده میشوند؟</span> "، به جهنمی که سلطه گران بربرمنش حاکم علیه آنها ساخته اند، اشاره کرده است.*2 </span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="justify"><br />جهان باید بداند: مونا و همه زنان و مردان جانباخته بهایی، بخشی از وجود مردم ایران بوده، مرگ تلخ و تنهایی تأثر انگیز و ایزولاسیون جنایتکارانه آنها، نابودی زندگی و لحظات زیبای زندگی همه ما هم بود. به این امید، که بختک زشتی و پستی و رذالت، هیولایی که سزاوار نفرت همه تاریخ و بشریت است، با قدرت مردم مستقل و آزاده، از سینه این مردم بدور افکنده شود؛ و نسل جوان، نسلی که مونا و دهها هزار جوان نظیر او، پیشگامان گذشته آن بودند، جامعه ای آزاد و شایسته انسان بسازد.<br /><br />در زیر در معرفی مونا، انشاء او برای کلاس درس، در آخرین ماههای زندگی اش، درج میگردد. در همین نوشته کوتاه، آگاهی و عشق و شور زندگی، موج میزند. این سندی است، که نشان میدهد: رژیم اسلامی در نابودی نسل جوان گذشته، بر چه هدفی متمرکز گشته بود؟ خصومت ورزی افراطی آنها با نسل جوان، بدلیل ضدیت آنها با شور و جوانی و زیبایی، ضدیت آنها با کار و تلاش و آرمانخواهی، و بیگانگی آنها با دوستی، عشق و زندگی، دشمنی با حقیقت و راستگویی بود. درنده خویی های این رژیم پلید علیه نسل جوان کنونی هم، درست با همین انگیزه های ضد بشری، صورت میگیرد.<br /><br />رژیم اسلامی امروز در جهنمی که خود آفریده، بر زمین میخکوب شده است. مردمی که تا 6 ماه پیش نظیر برده، بدلیل نوع پوشش و معاشرت خود، در روز روشن تحقیر شده، مورد ضرب و شتم واقع میشدند، امروز پوتین مزدور ولی فقیه جانی را بر باطوم مزدور دیگری آویخته، با آن عکس یادگاری میگیرند! این سرنوشت دستگاه مخوف و ضد انسانی ای است، که مونای عزیز مردم ایران را، با شقاوت غیر قابل تصوری از آنها گرفت.<br /><br /></span></strong><span style="font-size:130%;color:#009900;"><strong>یاد مونای عشق و آزادی گرامی باد!<br /></strong></span><strong><span style="font-size:130%;">------<br /><br />متن انشاء مونا محمود نژاد، دختر 16 ساله بهایی، چند ماه قبل از اعدام او!*3 </span></strong></div><p align="justify"><br /></p><div align="justify"><br /><span style="font-size:130%;"><strong>موضوع انشاء کلاس او در مدرسه، که از سوی معلم تعیین گشته است:<br /></strong><br /></span><strong><span style="font-size:130%;">آزادی میوه اسلام است. هرکس آن را چشیده بهره برده است.<br />--------<br /><br /></span></strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"><strong><span style="color:#3366ff;">آزادی درخشنده ترین کلمه در میان کلمات درخشان موجود در دنیاست.</span></strong><br /></span><br /></span><strong><span style="font-size:130%;">بشر همواره درباره آزادی سوال پرسیده و خواهد پرسید که چرا از آن محروم بوده است؟چرا از زمان آغاز حیات بشر بر روی این سیاره آزادی وجود نداشته؟ </span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#3366ff;">همیشه افرادی نیرومندو بی انصاف بوده اند که بخاطر خواسته های شخصی شان به هرگونه جور و ستمی متوسل شده اند.<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">چرا در کشور من هم کیشانم از خانه هایشان ربوده میشوند؟ شبانه و با لباس خواب بهمساجد برده میشوند و شلاق و کتک میخورند؟ و همانگونه که اخیرا در شهر خودمان (شیراز) دیده ایم خانه هایشان غارت و آتش زده میشوند؟</span><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#3366ff;">صدها نفر با ترس خانه هایشان را ترک میکنند. چرا؟ بدلیل نعمت آزادی ای که اسلام آورده؟چرا من آزاد نیستم تا عقایدم را در این جامعه بیان کنم؟ چرا آزادی بیان نداشته ام بطوریکهدر نشریات بنویسم و در رادیو و تلویزیون درباره عقایدم حرف بزنم؟<br /><br /></span>چرا نمیتوام بگویم یک بنیانگذار نوین جهانی با حقایقش آمده تا ما را راهنمایی و یاری کند تاباشیم آن طوری که براستی باید باشیم؟ بهاالله یک کتاب جدید آورده است. کتابی که <span style="color:#3366ff;">ما را ازدشمنی و عداوت نجات خواهد داد. ما را از تبعیض می رهاند. ما را از تفکرات جناحی وخشونت آزاد میکند</span>. کتاب او مادر همه کتابها میتواند باشد و من هنوز اجازه ندارم تا دربارهآن صحبت کنم یا این آگاهی را در اختیار جامعه خود قرار دهم. بله! آزادی و اختیار هدیه خداست و هدیه خوبی است برای من!!!! </span></strong></div><strong><p align="justify"><br /></p><div align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">مونا محمود نژاد، 16 ساله </span></div><p align="justify"><br /></p><div align="justify"><span style="font-size:130%;">تاریخ اعدام: 28 خرداد 1362 - زندان عادل آباد شیراز</span></div><p align="justify"><br /></p><div align="justify"><span style="font-size:130%;">جرم : عدم انکار دیانت بهایی<br /></span>-----------------------------<br /></div><div align="justify"></div><p align="justify"><br /></p><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421245500185565746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 185px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SzwiDza-2jI/AAAAAAAAADs/oHBHKjfsB8I/s320/Masih-Farhangi.JPG" border="0" /><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#009900;">بیاد دکتر مسیح، از زندانیان بهایی در زندان اوین، سالهای 1359- 1360<br /></span><br />دکتر مسیح فرهنگی، نزد زندانیان سیاسی چپ و مجاهد در بند 2 عمومی زندان اوین، بطور خلاصه " دکتر مسیح " نام داشت.*4 او که هر روز، با کیف پزشکی خود، به زندانیان سر میزد، انسانی از صمیم قلب دوست داشتنی، و مورد احترام بی چون و چرای زندانیان سیاسی جدید بود. دکتر مسیح در همان تاریخ و در سن تقریباً 70 سالگی، از حکم قتل خود، صادره از سوی بیدادگاه بربرمنشی خمینی مطلع شده بود؛ اما این سرنوشت تلخ، هیچگونه اثری از ناراحتی، ترس و اظهار پشیمانی در چهره او بر جای نگذاشته بود. ما هر روز به دیدن او نیاز داشتیم، نه فقط بعنوان دکتر، بلکه قبل از همه: بعنوان انسانی آزاده و با شرافت، که در ما، شور مقاومت را تقویت میکرد. دکتر مسیح، کسی بود، که همه ما- زندانیان جوان و بعضاً نوجوان را- صمیمانه دوست داشت و ما روح بلند و آزاده، و پایداری او را میستودیم!<br /><br />دکتر مسیح در روزهای اعتصاب غذای یک هفته ای زندانیان سیاسی، در اوایل سال 1360 در بند 2 عمومی زندان اوین، در کنار زندانیان و برای آنها بود. او مداوماً توجه مسئولین بند را به وضع وخیم برخی از زندانیان جلب کرده، پذیرش خواستهای زندانیان سیاسی، بمنظور پایان دادن به اعتصاب غذا را، توصیه میکرد. او از مطالبات زندانیان دفاع کرده، به ما قوت قلب داده، با نگاه مستقیم به چشم، و با لحنی پرشور و محکم میگفت: " <span style="color:#009900;">شما مقاوم هستید. شما پیروز میشوید!</span>"<br /><br />دکتر مسیح همراه با 3 نفر دیگر از شهروندان بهایی، در روز 3 تیرماه 1360 و در سن 69 سالگی، فقط به دلیل باور به دین بهاییت و تسلیم نشدن در برابر جلادان حاکم، در زندان اوین تیرباران شد.<br /><br /><span style="color:#009900;">یاد و خاطره دکتر مسیح عزیر و دلسوز گرامی باد!</span><br /><br />---------------------------------<br />توضیحات<br /><br />*1- سایت مونا Mona’s Dream، و موزیک دل انگیز و زیبایی، که تا ساعاتی ادامه دارد. </span></strong></div><p align="justify"><a href="http://www.monasdream.com/"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.monasdream.com/</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />- در نشانی بالا همچنین، تصاویر هر 10 زن اعدام شده شیرازی، که مونا هم- سمت چپ نفر اول در میان آنهاست- را می بینید.<br /></span></strong><a href="http://www.alefbe.com/article_Vahdati.htm"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.alefbe.com/article_Vahdati.htm</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />- در نشانی بالا، اطلاعات مفصلی از زندانیان شیرازی که همراه با مونا به دار آویخته شدند، قابل دریافت است:<br /><br />*2- در نشانی زیر، در زیر نویس( 2) از مقاله ای بنقل از نشریه "حقیقت"، توضیحی مربوط به فعالیتهای ضد بهایی منتظری، در دوره جوانی او در شهر نجف آباد، درج شده است. هدف این نگارنده در اینجا، بهیچوجه موضع گیری پیرامون فرد مزبور، بویژه در شرایط فعلی، نیست؛ بلکه ارائه سندی است، که نشان میدهد: آخوندها و بازاریان رژیم اسلامی، همواره متوسل به اقدامات سیستماتیک ضد انسانی و سرکوبگرانه علیه شهروندان بهایی شده اند. هولناک اینکه، شخص نامبرده در بالا، همین سند را بمثابه جزئی از افتخارات گذشته، در خاطرات خود که در سالهای اخیر منتشر شده، با غرور و افتخار ذکر کرده است! </span></strong></p><strong><span style="font-size:130%;"><div align="justify"><br /></span></strong><a href="http://www.brwska.org/fa/index.php?mode=print&amp;news=3859"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.brwska.org/fa/index.php?mode=print&amp;news=3859</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />" <span style="color:#3366ff;">تمام طبقات و اصناف نجف آباد را دعوت كردم و همه عليه بهائيت اعلاميه دادند. مثلا نانواها نوشتند ما به بهائيان نان نمي فروشيم. راننده ها امضاء كردند كه ما ديگر سوارشان نمي كنيم. از همه علماي نجف آباد و افرادي كه با صنف هاي مختلف مربوطند كمك گرفتيم. خلاصه كاري كرديم كه از نجف آباد تا اصفهان كه كرايه ماشين يك تومان بود يك بهائي التماس ميكرد پنجاه تومان بدهند و او را نمي بردند</span>."<br /><br />*3- منبع برداشت انشاء مونا برای مدرسه:<br /></span></strong><a href="http://v-persians.blogspot.com/2009/06/16.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://v-persians.blogspot.com/2009/06/16.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />*4- زندگینامه شهروند بهایی دکتر مسیح فرهنگی را، در این نشانی بخوانید:<br /></span></strong><a href="http://bahaimartyrs.blogspot.com/2008/08/blog-post_15.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://bahaimartyrs.blogspot.com/2008/08/blog-post_15.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><br />- وبسایت " شهدای امر بهایی"؛ در این سایت، لیستی از جانباختگان شهروندان بهایی را می بینید، که صرفاًَ به دلیل بهایی بودن، توسط دژخیمان رژیم اسلامی به قتل رسیدند: </span></strong><a href="http://bahaimartyrs.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:85%;">http://bahaimartyrs.blogspot.com/</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /><br /></span><br /><br /><br /></div></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-1218743339657094889?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-22496322698615342182009-12-30T15:25:00.002+01:002009-12-30T15:27:47.470+01:00<div dir="rtl" align="right"> </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;">سايت </span></strong><a href="http://www.facebook.com/mousavi?ref=mf"><strong><span style="font-size:130%;">موسوی </span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;">و </span></strong><a href="http://www.facebook.com/zrahnavard?ref=nf"><strong><span style="font-size:130%;">زهرا رهنورد</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> در فيس بوک:</span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;"> در صورت دستگیری هر کدام از سران اصلاحات، وعده ما: انقلاب تا آزادی. </span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;">از هم اکنون: بسیج شبکه ی رسانه ای برای اطلاع رسانی وسیع، تا ظهور ارتش سبز ( اس ام اس، ایمیل، اسکناس، دیوارنویسی، اعلامیه، اینترنت).</span></strong></div><p><strong>سایت پیک ایران <a href="http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=11512">http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=11512</a><br />[تاريخ مطلب: نهم دی ۱۳۸۸ برابر با سی ام دسامبر ۲۰۰۹] </strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-2249632269861534218?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-44195829112710610322009-12-28T19:43:00.000+01:002009-12-28T19:48:34.909+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:130%;">کشور هم اینک به وضعیت انقلابی گام گذاشته، جز تدارک اعتصاب عمومی سراسری و قیام مسلحانه توده ای، راه دیگری در برابر جامعه، قرار ندارد.<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />7 دی 1388- 28 دسامبر 2009<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">مردم ایران طی راهپیماییهای بزرگی در روزهای 30 آذر در قم، 5 دی، و بویژه 6 دی در تهران و چندین شهر بزرگ و متوسط، دست به مبارزه رویارو علیه رژیم فاشیستی حاکم زدند. سرکوبگران با تمام قوا به پرتاب گاز اشک آور و ضرب و شتم مردم، و شلیک مستقیم به سوی مردم متوسل شدند. علیرغم ناتوانی محض دسته جات سرکوب در برابر تظاهرکنندگان، جانیان خامنه ای حداقل 15 نفر از تظاهر کنندگان را در تهران، تبریز و شیراز به قتل رساندند. بر اساس آمارهای علنی شده، صدها نفر زخمی گشته، بیش از 1100 نفر نیز بازداشت شده اند.<br /><br />مبارزات مردم علیه سلطه گری ضدانسانی رژیم اسلامی، از وقایع 16 آذر به بعد، تقریباً هر روزه ادامه یافته، طی مدتی کوتاه در روزهای 30 آذر، 5 و 6 دی، به مرحله کیفی جدیدی گام گذارد. این مرحله، که از پی 6 ماه اعتلاء انقلابی سر بر آورد، ایستگاه آخر برای هر دو طرف این تقابل سرنوشت ساز است. حکومت اسلامی دیگر قادر به سرکوب تظاهرات خیابانی، به شیوه بیرحمانه تاکنونی نیست. مردم هم شجاعانه به پیش رفته، حتی با درگیری تن به تن، سرکوبگران را به عقب میرانند. مردم بدون هیچ ابهامی اعلام کردند، که هدف آنها سرنگونی فوری رژیم اسلامی است و لاغیر. این مشخصه اصلی شرایط کنونی است، و طرفین را به طور اجتناب ناپذیری، بسوی نبرد آخر سوق میدهد. حرکت کوبنده 6 دی، نه یک قیام در معنای کلاسیک آن، اما دارای برخی خصوصیات یک قیام توده ای بود. این شاهدی است بر اینکه، توده مردم بیش از گذشته، به تسویه حساب با رژیم اسلامی فکر کرده، دیگر حوصله ای برای نصایح مشفقانه کسی ندارند.<br /><br />مبارزات خیابانی گسترده در تهران و چندین شهر کشور، همه نیروی سرکوب رژیم را به خیابان کشاند. تاکتیک سرکوب واحدهای نظامی، حضور فوق العاده در خیابان، و جلوگیری از شکل گیری هرگونه تجمع بزرگ بود. در صورتی که از ساعاتی پیش از ظهر، مردم مداوماً به هم رسیده، واحدهای سرکوب را به عقب رانده، بعضاً در گوشه ای در تله انداخته، آنها را خلع سلاح کردند. دستگاه سرکوب حکومت اسلامی، قادر به حفظ آرایش منظم، که سرکوب توده های معترض را عملی سازد نبود. از این رو پس از آغاز تظاهرات گسترده خیابانی، هرج و مرج و فرار و گسیختگی بر آنها غلبه کرده، علیرغم تیراندازی مستقیم به میان جمعیت، از تسلط بر تظاهرکننده گان عاجز ماندند. شهر تهران برای اولین بار پس از استقرار رژیم فاشیستی اسلامی، دیگر در کنترل کامل آن قرار نداشت. دستگیریهای وسیع، عمدتاً در خیابانهای حاشیه ای و خلوت، در انتهای راهپیمایی و یا ساعات و روز پس از خاتمه تظاهرات، در خانه و محل کار رخ داده است.<br /><br />ناتوانی حکومت اسلامی از تسلط بر مردم، نه فقط از کاهش قدرت سرکوب آن، بلکه همچنین از بلاتکلیفی و سردرگمی رأس هرم سیاسی رژیم، ناشی شده است. در کانون اصلی قدرت، یعنی رهبر، رئیس جمهور، مجلس، قوه قضائیه، سپاه پاسداران، ارتش اسلامی و دلالان بزرگ بازار تهران، انسجام لازم برای بکارگیری سرکوب فوق العاده، از نوع حمام خون دهه 60 وجود ندارد. دلیل اصلی آن بطور قابل درکی، شکست فوری این سیاست، و حتمی شدن وقوع قیام مسلحانه مردم خواهد بود. در چنین حالتی، اقدام مسلحانه مردم علیه سرکوبگران، میتواند به فاصله کوتاهی شروع شده، تا پایان سرنگونی حکومت اسلامی، بی وقفه ادامه پیدا کند. از این رو، رژیم اسلامی حاضر نیست، از فرصتهای باقی مانده، نظیر سازش با اصلاح طلبان و دست یافتن به " آشتی ملی"!؟ صرفنظر کرده، و دست به ریسک آخر بزند. بویژه اینکه، جناح میانی رژیم، یعنی رفسنجانی، رضایی و لاریجانی - که قدرتمندترین جناح در نظام اداری و اقتصادی است- ، نمیتواند با این سیاست همراهی کند- حتی اگر ظاهراً برای بقاء " نظام"، به برخورد با " قانون شکنان" معتقد باشد. برای طبقه سرمایه دار ایران، که همین جناح، نماینده حقیقی آن بوده و هست، دیگر راهی بجز " اصلاح امور" در رژیم اسلامی، قابل تصور نیست.<br /><br />عدم توانایی سرکوب قطعی در شرایط کنونی، منجر به تشدید مبارزات توده ای شده، ممکن است، عقب نشینی پشت عقب نشینی را به رژیم اسلامی، تحمیل کند. وضعیت شکننده حکومت اسلامی، به فقدان قدرت واقعی آن برای تهاجم سرنوشت ساز مربوط بوده، آن را نمی تواند، با عربده کشیهای پوچ و اطلاعیه های غلاض و شداد، حتی دستگیریهای بسیار گسترده کنونی، جبران سازد. حکومت اسلامی، هم اینک صدها هزار وسایل نظامی سنگین و سبک و چندین صدهزار نیروی مسلح و آماده به خدمت، در اختیار دارد. اما اگر این نیروی عظیم، امیدی به حفظ رژیم نداشته، از آینده خود نگران باشد، قادر به ایجاد اراده واحدی بر علیه مردم نخواهد بود. این درست حالتی است، که هم اینک وجود داشته، پیوسته گسترش می یابد. فروپاشی شرایط ایجاد اراده واحد در سطح کل رژیم، که دو جناح اصلاح طلبان و جناح میانی را کامل و یا نیمه تمام، از جناح بسیج و خامنه ای جدا ساخته است، حداقل 6 ماه است که وجود دارد.<br /><br />در فرارویی شرایط اعتلاء انقلابی رشد یابنده تاکنونی به وضعیت انقلابی، حادثه ای ظاهراً کم اهمیت نیز، نقشی بیش از حد تصور ایفا کرده و آن، تهاجم شجاعانه مردم سیرجان به تخت و تیر و چوبه دار در روز 1 دی، در دو مرحله صبح و عصر است. این اولین تهاجم نسبتاً موفق مردم به دژخیمان رژیم محسوب شده، از خصلت قیام مسلحانه برخوردار بوده، و ابراز وجود قهرآمیز توده تحت ستم، علیه 30 سال ترور و تحقیر را به نمایش گذاشت. مردم تهران، طی 6 ماه بدفعات در خیابانها حضور یافته، به انتظار خیزش مردم شهرستانها نشسته بودند. آنها، با مشاهده این تلاش جسورانه مردم سیرجان، خود را در راه پیموده شده، هر چه بیشتر محق یافته، راهپیماییهای روزهای 5 و 6 دی را، به صحنه مقابله با جانیان ولی فقیه، مبدل ساختند.<br /><br />سر بر آوردن وضعیت انقلابی، در شرایطی رخ میدهد، که طبقه کارگر ایران، نه فقط دارای صف مستقل و اراده سیاسی واحدی نیست، بلکه از حداقلی از تشکل صنفی نیز محروم است. صدمات سنگین به نیروی گسترده چپ انقلابی از سوی حزب توده، " اکثریت " و رژیم اسلامی، و سپس غلبه محافل صنفی - تحت پوشش " کمونیست" و " کارگر"- طی 30 سال، ویرانه ای شرم آور، از سطح و میزان رشد سیاسی و صنفی طبقه کارگر، بر جای گذاشته است. از این رو، باید به نقش دانشجویان، بمثابه "حزب" رهبری کننده انقلاب کنونی، چشم دوخت. توده دانشجویان ناچارند، طی تماسهای فردی و گروهی فشرده با توده کارگران، آنها را به ورود به عرصه تغییر و تحولات سیاسی، قبل از همه، انجام وظایف ملی و شهروندی در قبال جامعه، ترغیب نمایند.<br /></span></strong><a href="http://www.radikaldemokratik.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.radikaldemokratik.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong><span style="font-size:78%;">pouyane50@yahoo.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:78%;"><br /></span>ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-4419582911271061032?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-24066183663622168622009-12-26T02:31:00.000+01:002009-12-28T19:47:35.212+01:00<strong><span style="font-size:130%;"><div dir="rtl" align="justify"><br />حوادث سیرجان سندی است بر اینکه: رشد مداوم جنبشهای اعتراضی در ایران، لاجرم به بروز قیامهای مسلحانه توده ای، منجر خواهد گشت.<br /><br /><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />4 دی 1388- 25 دسامبر2009<br /></span><br />روز 1 دی ماه 1388 در سیرجان، صحنه ای به نمایش گذاشته شد، که سران ماشین آدمکشی اسلامی، باید آن را خوب بخاطر سپرده، پیام آن را درک کنند: مردم ایران برای اولین بار در طول 31 سال بربرمنشی رژیم اسلامی، به اجرای حکم اعدام و بویژه در ملاء عام اعتراض کرده، طناب و تخت و چوبه دار را به آتش کشیده، حتی زندانیان را فراری دادند. این در کشوری است، که لیبرالهای دارای مدارج آکادمیک آن، طی 8 سال حکومت خود و تا به امروز، هرگز اعدامهای وحشیانه، آنهم در ملاء عام را، حتی یکبار محکوم نکرده اند. کلیه جناحهای ملی و ملی- اسلامی و لیبرالها در داخل، طی 30 سال، بویژه در دهه 60، به چنین شیوه ضد حقوق اولیه انسانی رفتار کرده اند.<br /><br />دو زندانی اجتماعی بنامهای اسماعیل فتحی زاده و محمد اسفندیارپور، در تاریخی نامعلوم و بدلایلی کلی، از سوی جنایتکاری تحت عنوان " قاضی شرع" در سیرجان، به اعدام محکوم شده اند. اینکه دقیقاً جرائم نامبرده گان چیست، چگونه و طی چه مرحله ای از دادرسی، به چنین سرنوشت تلخی دچار شده اند، اصلاً روشن نیست. دستگاه بیدادگری ولی فقیه هیتلری، تنها از سرقت مسلحانه، سخن به میان آورده است. صدور حکم اعدام برای سرقت، خود، نمایش بی عدالتی محض است. سارقین احتمالی جز قصد سرقت و یا انجام آن، خطایی نکرده اند، به همین دلیل اما، به اعدام محکوم شده اند. در همان حال اما روشن است، که هر دو فرد، در شرایط سلطه این رژیم تبهکار به دنیا آمده، در سایه حکومت و اسلام لعنتی آن، برای تأمین هزینه های زندگی رزومره خود احتمالاً از طریق سرقت، کشیده شده اند.<br /><br />مأموران جنایتکار حرفه ای رژیم، که بدون آدمکشی و لذت بردن از آن، روزشان به شب نمیرسد، در کمال قساوت، لوازم قتل دو شهروند نامبرده را آماده میسازند. این در ساعات اولیه روز سه شنبه 1 دی در مرکز شهر روی میدهد. بر طبق تبلیغات قبلی سرسپردگان ولی فقیه، هزاران نفر و هر کسی بقصدی، به سمت محل " جشن آدمکشی" سرازیر میگردند. در لحظات شروع این نمایش ضدانسانی، حادثه ای رخ میدهد، که مأمورین درنده خوی اسلامی فکر آن را نکرده اند.<br /><br />دو زندانی که یکی طناب به گردن، و دیگری در حال دست تکان دادن ایستاده اند، بیکباره شاهد صحنه هجوم مردم، بویژه دوستان و بستگان خود به قسمت تخت اعدام میگردند. از همه طرف سنگ باران مزدوران رژیم، آغاز میشود. در همهمه فریاد و شلیک تیر، باطوم کشی و آتش زدن خودروهای عناصر رژیم، هر دو زندانی، زنده توسط مردم آزاد شده، به همراه آنان صحنه اعدام را ترک میکنند.<br /><br />مأموران رژیم بلافاصله دست به جستجوی گسترده زده، همه راههای ورودی و خروجی شهر سیرجان را در اختیار میگیرند. عاقبت بعد از چندین ساعت، هر دو زندانی و گروهی از بستگان آنها، در روستایی در نزدیکی شهر بازداشت میشوند. جانیان ولی فقیه که سرمست از دستگیری آنها، خود را در موضع قدرت احساس میکنند، بعد از ظهر همان روز، بساط توحش خود را دوباره در همان محل پهن کرده، متهمین را به محل سابق میکشانند. بویژه اینکه تبهکاران شاغل در باندی تروریستی تحت عنوان: " شورای تأمین شهرستان سیرجان"، با شدت بر اجرای حکم اعدام در همان روز و همان محل، اصرار دارند.<br /><br />بیش از 5 هزار نفر از مردم شهر، اینبار با هدف مقابله جدی تر با جانیان، به سوی محل اعدام زندانیان سرازیر میگردند. بلافاصله با انتقال زندانیان به محل، سنگ پرانی، شعار و ناسزاگویی از سوی جمعیت آغاز میشود. مردم از همه طرف به محل تخت اعدام هجوم می آورند. مأموران بطور کور و وحشیانه ای، دست به شلیک مستقیم بسوی مردم میزنند. چندین خودروی عوامل رژیم و تخت اعدام به آتش کشیده میشوند. میرقضبان رژیم، بناچار هر دو زندانی را به زندان، انتقال میدهند. در تیراندازی وحشیانه مأموران، 4 نفر از مردم شجاع و آزاده شهر جان باخته، بیش از 30 نفر از آنان زخمی میشوند، که بگفته پزشکان، برای 7 نفر راه نجاتی نیست. حتی تعدادی از مجروح شدگان، به بیمارستانهای شهر کرمان اعزام میگردند. طبق خبرهای بعدی، دو زندانی احتمالاً سارق مسلح، در داخل زندان به دار آویخته شده اند.<br /><br />حادثه سیرجان نه فقط نمایش قدرت اعتراض مردم، بلکه بسیار بیش از آن، نمایش کیفیت سیاسی شرایط کنونی جامعه ایران است. همه آنها که شب و روز، مشغول ترساندن مردم از توسل به عمل انقلابی هستند، چنین حادثه ای باید حکم تلنگری برای آنها داشته، بخود آیند. مردمی که بیش از 30 سال تحت توحش این رژیم جنایتکار، بمعنی واقعی کلمه، شکنجه شده اند، عقل شان را به دست دارودسته " اکثریت" و سلطنت طلبان نخواهند داد. توده مردم مستقل، با قدرت، این رژیم جانی را به زیر کشیده، یک به یک از همه آنها، حتی اگر سر به چندین صدهزار بزنند، حساب پس کشیده، نقشه " مدل اسپانیا" ی دشمنان مردم را، نقش بر آب خواهند کرد.<br /><br />دسته جات ارتجاعی در کشور، تحت هر عنوانی، هدف تحقق مدل اسپانیا و آمریکای جنوبی، بیش از همه، شیلی و آرژانتین را در سر دارند. طبق این تئوری مسخره، گویا در ایران هم، از طریق اعتراضات کنترل شده، سازشهایی در بالا صورت گرفته، دولتی اسلامی- دموکراتیک، متشکل از همان بنیانگذاران رژیم اسلامی بر سر کار می آید. این دولت هم، متوسل به سیاست " آشتی ملی" شده، دست شکنجه گر و شکنجه شده را بهم رسانده، قاتل را با مادر داغدار 5 فرزند کنار هم مینشاند، و مردم هم به خانه های خود میروند. عیب این نقشه بشدت ارتجاعی و قبل از همه ضدکمونیست، در لاپوشانی شرایط تأسیس حکومت فاشیستی اسلامی، و 30 سال نابودی و جنایت از سوی آن است. عیب این نقشه در آنجاست، که پنهان میکند، که گروهی تاجر و دلال بازار سبزه میدان و آخوند خلف شیخ فضل الله نوری، طبق طرح توطئه گرانه ملیون دروغین و ملی- اسلامی ها- که به تأیید قدرتهای امپریالیستی نیز رسانده شده بود- بر سر کار آمده، در کشور بمعنی واقعی کلمه حمام خون به راه انداخته، بردگی محض را به مردم تحمیل کردند. آنها جامعه، اقتصاد و فرهنگ و ابتدائی ترین ارزشهای رایج در مناسبات انسانی را، نابود کردند.<br /><br />رویداد سیرجان، اولین جرقه از آتشی است، که از این پس در هر موقعیت تصادفی، شعله خواهد کشید. بعلل گوناگون، سرنوشت تحولات سیاسی در ایران کنونی، نه از طریق یک قیام مسلحانه نسبتاً سهل و ساده در تهران، بلکه از طریق یک رشته از قیامها و خیزشهای متعدد در شهرستانها، رقم خواهد خورد. همگان و قبل از همه دوستان مردم، باید پیام خیزش سیرجان را درک کرده، در محاسبات آتی خود، به آن مراجعه کنند.</span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span></strong><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong><span style="font-size:78%;">pouyane50@yahoo.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-2406618366362216862?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-69316945234072385722009-12-24T14:35:00.000+01:002009-12-24T14:56:44.510+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:85%;">نشانی مطلب در سایت افغانستان آزاد: </span><div dir="rtl" align="justify"><strong><a href="http://www.afgazad.com/Tarixi/122209-Akbar-21-Aazar-Roze-Tawahoshe-Saltanati.pdf"><span style="font-size:85%;">http://www.afgazad.com/Tarixi/122209-Akbar-21-Aazar-Roze-Tawahoshe-Saltanati.pdf</span></a><span style="font-size:85%;"> </span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">نشانی مطلب در وبسایت جمهوری شورایی:</span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2009/12/21.html"><span style="font-size:85%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2009/12/21.html</span></a><br /></strong></strong></div></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:130%;"><strong>پیش از این، مطلبی تحت عنوان: "21 آذر، روز توحش سلطنتی علیه مردم ایران"، برای سایت شما ارسال گشته، که در سایت شما نیز، درج شده است. اینجانب در کنترل بعدی این مقاله، به نکته ای در آخر آن برخوردم، که نشان از نوعی ابهام دارد. برای رفع هرگونه شبهه ای، توضیح زیر برای شما ارسال میگردد. با تشکر پیشاپیش از درج آن در سایت شما.<br /><br />پاراگراف مورد بحث، در انتهای مطلب و در قسمت " توضیحات" قرار داشته، چنین است:<br /><br />" <span style="color:#3366ff;">*5- از اوایل قرن نوزدهم تا آخر این قرن، بخشهای بزرگی از سرزمینهای تحت کنترل ایل قاجار در شمال و شرق ایران کنونی، بدلایل گوناگونی، بعضاً اجتناب ناپذیر، از سوی قدرتهای استعماری تصرف شد. در این میان، نقش انگلستان و حمایت پشت پرده فرانسه، از روسیه کمتر نبوده، چه بسا بیشتر بود. در حالیکه، در تاریخ نویسی ارتجاعی سلطنتی و بورژوازی ملی مفلوک و آخوندی، همه موضوعات فقط به روسیه محدود میشود- از آنجا که ظاهراً انگلستان، تبهکاریهای خود در این رابطه را، با تأسیس دیکتاتوری ضدملی پهلوی، و حمایت همه جانبه از این رژیم، جبران کرده است!!</span><span style="color:#333333;">"</span> </strong></span></div><div dir="rtl" align="justify"> </div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:130%;"><strong>زبان این مطلب در جمله: " <span style="color:#3366ff;">...، بخشهای بزرگی از سرزمینهای تحت کنترل ایل قاجار در شمال و شرق ایران کنونی، بدلایل گوناگونی، بعضاً اجتناب ناپذیر، از سوی قدرتهای استعماری تصرف شد.</span><span style="color:#333333;">"</span>، طوری است، که گویا این نگاه به مسئله، موضوع جدایی تدریجی و استقلال افغانستان را کم اهمیت جلوه داده، آن را ناشی از توطئه های استعمار انگلستان تلقی میکند. این چنین برداشتی از مطلب اما، جزء درک نویسنده از این مورد، و موارد دیگر نظیر آن در قفقاز و آسیای مرکزی نیست. کمااینکه پیش از این طی چندین مقاله، پیرامون ملت بطور کلی و ملت ایران بطور خاص، پایه های نظری دیدگاه خود را بیان نموده ام.<br /><br />در جملاتی کوتاه در اینجا، به تفاوت دید خود، با جریانات سلطنت طلب و ملی گرایان دروغین ایرانی در این رابطه، اشاره میکنم:<br /><br />قرون 18 تا 20 میلادی در جهان، دوران پیدایش کشورهای جدید در ابعاد وسیع است. بتدریج از نواحی قلمرو پادشاهان و ایلات در حال فروپاشی در آسیای نزدیک و مرکزی نیز، ملتهای جدید سر بر می آورند. عامل استعمار، عمدتاً روسیه و انگلستان نیز در این رابطه، بسته به شرایط، نقشی کند کننده و یا تندکننده و نه تعیین کننده، ایفا میکنند. ایران، افغانستان، و سپس آذربایجان، ارمنستان، گرجستان، ترکمنستان، ازبکستان، قرقیزستان، تاجیکستان و قزاقستان به این پروسه تعلق دارند. روشن است، بحث بر سر دقایق این روند، سطح توسعه یافتگی اقتصادی- اجتماعی، پیش و پس از استقلال کامل، و یا شرایط نفوذ قدرتهای استعماری، بحث دیگری است.<br /><br />از دید این نگارنده، اگر از دوران نادرشاه افشار در دهه 40 قرن هجدهم، ایران در مسیر ترقی و پیشرفت همه جانبه سرمایه داری قرار میگرفت، احتمال پیدایش یک فدراسیون، شامل بخشی از کشورهای نامبرده هم، میتوانست یک احتمال عینی بحساب آید. در غیر اینصورت، وضعیت پیش آمده، تنها آلترناتیو ممکن بوده، و باید صریح و بدون هیچ ابهامی، آن را از زمان فوق، بمثابه یک واقعیت مسلم تاریخی برسمیت شناخت.<br /><br />فرهنگ سیاسی ارتجاعی سلطنتی و اسلامی در ایران، طی 100 سال از طریق کتب درسی، رسانه های همگانی، دستگاههای دولتی، نویسندگان ارتجاعی و به تشویق جریانات امپریالیستی شکل گرفته، که موضوع بازگفته در بالا را، بمثابه یک واقعیت تاریخی اجتناب ناپذیر، مورد چون و چرا قرار داده است. در چهارچوب فرهنگ سیاسی ارتجاعی حاکم، کشورهای نامبرده، بخشی از ایران بوده، که گویا دیگران آن را اشغال کرده اند. آنها فراموش میکنند، که شاهان و آخوندها، ملاکین و بازاریان ایرانی، تا چه میزان نسبت به مردم این مناطق، با بیرحمی و بربرمنشی رفتار کرده، آنها را به تأسیس یک کشور مستقل، و یا تحت الحمایگی روسیه و انگلستان، ناچار ساخته اند.<br /><br />فرهنگ سیاسی رسمی در ایران، درکی از روند پیدایش ملتها نداشته، چنین حقی را برای توده مردم، حتی مردم ایران نیز قائل نبوده اند. پیدایش ملت، تحت شرایط تاریخی و اقتصادی- اجتماعی معینی اجتناب ناپذیر بوده، عوامل خارجی، تنها زمان تحقق آن را، اندکی به جلو انداخته، یا به تأخیز می اندازند؛ این عوامل اما، قادر به توقف این روند نیستند. کشورهای نامبرده در بالا نیز، محصول چنین شرایطی از توسعه و پیدایش بوده، روشنفکر ضد دموکراتیک ایرانی هم، باید کاملاً داوطلبانه، آن را پس از 200 سال بپذیرد. جریانات سلطنت طلب همین امروز هم، در هر فرصتی با وقاحت تمام، حتی موجودیت کشورهای تاجیکستان و ترکمنستان را زیر سوال برده، آنها را دست ساخت استالین معرفی میکنند! این بیان عمق فرهنگ ارتجاعی طبقات حاکمه ایران، علیه کشورهای همسایه، خصومت ورزی وانکار حق حاکمیت ملی ملتهای صلح دوست همسایه ایران است. چپ انقلابی ایران، گرفتار هزار بدبختی، در موقعیت برخورد و نقد وحشیگری ایلاتی طبقات حاکمه علیه کشورهای دیگر نبوده، همین محدودیت، عربده کشیها و دخالتهای ویرانگرانه دسته جات ارتجاعی علیه همسایگان ایران را، تسهیل ساخته است.<br /></strong></span><strong><span style="font-size:85%;"><br />اکبر تک دهقان، 3 دی 1388- 24 دسامبر 2009<br /></span></strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong><span style="font-size:85%;">pouyane50@yahoo.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:85%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></strong></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><strong>ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-6931694523407238572?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-29884752433482905032009-12-23T13:55:00.000+01:002009-12-23T13:59:50.559+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong>خلاصی از اسلام و هویت یابی سنتی با مسیحیت، حق دموکراتیک شهروندان است. هویت سنتی اسلامی، حامل کمترین ظرفیتی برای جذب ارزشهای انسانی، رشد فرد و جامعه نیست.<br /></strong><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />2 دی 1388- 23 دسامبر 2009<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">مأموران رژیم اسلامی در اقدامی وحشیانه، به محل برگزاری جشن و تجمع ساده شهروندان مسیحی در کرج حمله کرده، دو نفر از مسئولین گردهم آیی آستانه سال نو میلادی را، بازداشت کرده اند. ایلغار درندگان و" جوندگان" ولی فقیه، بدون هرگونه اخطار و اطلاع قبلی، در روز پنجشنبه 27 آذر- 17 دسامبر، رخ داده است. در این تهاجم تروریستی، 15 نفر از عناصر پاسدار و لباس شخصی شرکت داشته، دست به ارعاب و دستگیری مردم زده اند. کلیه کتابها و برخی دیگر از وسایل شخصی این کلیسای خانگی به غارت رفته، علاوه بر آن، از 70 نفر حاضران مراسم عکس برداری شده، باید به بیدادگاه این رژیم مراجعه کنند.*1<br /><br />سلطه رژیم اسلامی، این بختک غیرقابل تحمل، که برسینه مردم این کشور سنگینی میکند، نه فقط مظهر دیکتاتوری تروریستی آخوندها و بازاریان، بلکه تجسم رژیم مطلقه مذهب اسلام نیز هست. حکومت اسلامی حتی افراطی تر از دسته راهزن محمد تاجر در عهد عتیق رفتار کرده، کمترین حقی را برای شهروندان غیر اسلامی و غیرشیعی قائل نیست. در کشوری که باورهای غیر اسلامی و غیرشیعه، بخشی از سنتهای بر جای مانده از گذشته است، یک رژیم افراطی شیعه، حقی در هیچ سطحی، حتی برگزاری یک جشن خانگی را برسمیت نمیشناسد. براستی دلیل اینهمه سرکوبگری، که ابتدایی ترین حقوق انسان را هدف گرفته است، چیست؟<br /><br />حکومت اسلامی، نه فقط با مخالفین خود، بلکه با ارزشهای انسانی اولیه هم، خصومت دارد. در قاموس اسلام و رژیم بربرمنش آن، انسان برده ای بیش نیست، و نباید حقوقی بیش از یک برده هم شامل حال او شود.*1 حکومت اسلامی برخلاف تحلیل یکسره غرض ورزانه سلطنت طلبان، نه بدلیل مذهبی بودن مردم، بلکه بدلیل فاصله گرفتن مردم ایران از مذهب، در این کشور سر بر آورد. رژیم اسلامی، مجازات بیرحمانه مردم ایران، و " مکافات " اسلامی ترقی خواهی غیرمذهبی جامعه ایران است، که از اواسط قرن نوزدهم، بویژه با انقلاب مشروطیت، به سمت گیری اصلی تحولات اجتماعی جامعه ایران تبدیل گشته بود. قائل شدن کمترین حقی برای رشد و ترقی، از جمله حق داشتن عقاید غیراسلامی و زندگی علنی با آن، بهیچوجه در چهارچوب چنین مذهبی نمی گنجد.<br /><br />تبهکاری رژیم اسلامی در تحمیل اینهمه بی حقوقی به مردم ایران، یک طرف واقعیت زشت حاکم است، طرف دیگر آن، سکوت تأیید آمیز این نحوست از سوی روشنفکران دینی و لیبرال این جامعه است. این گروه از روشنفکران، که نظیر همان آخوند وحشی، لکه ننگ بزرگ این جامعه هستند، تاکنون به هیچ یک از جنایات مشخص حکومتی- که مثلا اپوزیسیون آن هستند- اعتراضی نکرده اند. آنها فقط تحت شرایط مبارزه توده ای کنونی، برای عقب نماندن از دانشجویان، کلی گویی کرده، از کاهش سهم خود در سلطه گری بر این مردم اسیر و گروگان نالیده اند. حتی عناصر " سبز" آنان در میان دانشجویان، فضا را برای طرح روشن و مشخص جنایات رژیم محدود ساخته اند- طوری که بندرت، کسی به سمت طرح مشخص تبهکاریهای این باند آدمکش میرود.<br /><br />مسیحیان ایران، بایستی بسهم خود در مبارزه همگانی برای برچیدن این رژیم جنایتکار بیفزایند. شهروندان مسیحی، بمثابه بخشی فعال از جنبش ترقیخواهی در صد سال اخیر، در فردای سرنگونی این رژیم خون آشام، نه فقط وسیعاً از همه حقوق شخصی و اجتماعی برخوردار خواهند گشت، بلکه در یک ایران آزاد، به بخشی از نظام تصمیم گیریهای کلیدی در همه حوزه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تعلق داشته، نقشی شایسته توانایی ها و علائق خود، کسب خواهند کرد. شهروندان مسیحی، نباید از حق خود مبنی بر تبلیغات مذهبی مسیحی، و کمک به مردم اسلام زده کشور برای خروج از این دین توحش و ضد زندگی، عقب بنشینند. آنها میتوانند، مردم عاصی از دین ریاکاری و بربریت اسلامی را با روی باز پذیرفته، در میان خود و با حقوق برابر، جایی برای آنها باز کنند. این نیز به سهم خود، تلاشی آزادیخواهانه، در مبارزه برای استقرار یک نظام دموکراتیک و شایسته انسان در این کشور است.<br />--------------------------------</span></strong><br /><strong>توضیحات<br /></strong><br /><strong><span style="font-size:85%;">*1- در سالهای پس از شکست انقلاب بهمن، یکی از آخوندهای رژیم در روزنامه اطلاعات، در ستونی در سمت چپ یکی از صفحات آن، مطالبی در رابطه با اسلام می نوشت. او در چندین شماره، روش خرید و فروش برده و یا آزاد شدن برده را توضیح میدهد. به این ترتیب که یک برده، تحت چه شرایطی میتواند، با پرداخت پولی به صاحب خود، آزاد شود! البته نوشته آخوند مزبور، نه ذکر تاریخ گذشته، بلکه ارائه راه حل برای شرایط کنونی جامعه بود! یک نشریه خارج از کشوری وابسته به سازمان مجاهدین، طی مطلبی به این موضوع اشاره کرده بود. نگارنده، دارای امکان ذکر تاریخ و منبع دقیق آن نیست.<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-2988475243348290503?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-53750870850978485502009-12-18T19:03:00.000+01:002009-12-18T19:10:57.513+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />27 آذر 1388- 18 دسامبر2009<br /></span></strong><br /><span style="font-size:130%;"><strong>تهاجم افسارگسیخته رژیم اسلامی به مردم از مقطع 16 آذر، در اساس، دارای محتوا، علل و انگیزه هایی نظیر مقطع پس از انتخابات است. اما بدلیل رشد یافتگی سیاسی جامعه، و عبور موفقیت آمیز این جنبش از چندین مرحله، نتایج یورش رژیم دراین لحظات، بمراتب بیش از دوره خرداد 88، به زیان آن تمام خواهد شد؛ هرچند آنها چشم بر حقایق بسته، خود را فریب میدهند.<br /><br />تقلب وسیع انتخاباتی در مقطع خرداد، و بوِیژه توسل به سرکوب وحشیانه پس از آن، یک فرصت طلایی برای مردم بوده، تاریخاً نقشی فوق العاده مثبت ایفا کرد- هرچند خسارات آن، یعنی جانباختن، بازداشت، شکنجه و ضرب و شتم بربرمنشانه گروه وسیعی از مردم، عمیقاً دردناک و غیرانسانی بود. حتی اگر رژیم اسلامی، چنین حماقت بزرگی را مرتکب نمیشد، جامعه باید بترتیبی، رژیم را به ارتکاب این تبهکاری، تحریک و تشویق میکرد. چه بسا راهپیماییهای گسترده روزهای پیش از انتخابات، همین نقش را هم ایفا کرده است! حداقل برای بسیاری از راهپیمایان نزدیک به نیروهای مبارز روشن بوده، که اقدام آنها برای جناح حاکم، تحریک آمیز، و عملاً رژیم را به تقلب انتخاباتی تشویق خواهد کرد! مدتی طول خواهد کشید، تا سران حکومت اسلامی درک کنند، که کودتای نظامی آنها در 22 خرداد 88، در واقع تله ای بود، که جامعه بطور آگاه و ناخودآگاه، برای آنها پهن کرده بود.<br /><br />در صورت عدم وقوع تقلب گسترده انتخاباتی و پذیرش میرحسین موسوی بعنوان رئیس جمهور، اصلاح طلبان- تهی از هرگونه شجاعت و استقلال از دستگاه مذهب- که از سایه خود ترسیده، مشتی بزدل و " تدارکاتچی" جناح حاکم بودند، حداقل بمدت 4 سال، به روش گذشته مردم را فریب داده، از تحول سیاسی جامعه، ممانعت میکردند. درحالیکه ابتکارات مستقل مردم بویژه دانشجویان، پس از کودتای 22 خرداد، فوراً شکوفا شده، دوره رشد سیاسی جامعه را، حداقل 4 تا 6 سرعت بخشید.<br /><br />جامعه امروز، پس از تظاهرات کوبنده 16 آذر، در کجا قرار دارد؟ در اینجا تلاش میشود، شرایط و احتمالات آتی، گام به گام شناخته شوند:<br /><br />1- اعتراضات 16 آذر در سراسر کشور، زنگها را برای رژیم اسلامی به صدا در آورد. آنها دیدند که حریف، قدم به قدم پیشروی کرده، شعارهای " تند" و " افراطی" مطرح کرده، حال، عکس " امام" را هم آتش میزنند. سرکرده دسته جات حاکم، علی خامنه ای، شرایط سیاسی جامعه را در یک جمله کوتاه خلاصه کرد: " مخالفین جان گرفته اند!" او آخرین تهدید و قصد یک سرکوب گسترده تر را هم فرموله کرد: " انتخابات تمام شد، کنار بکشید!" فرمانده پلیس هم از " شوخی گذشت"! و از برخورد قاطعانه خبر داد. این رژیم از روز 22 خرداد، با شدت و حدت و قاطعیت توصیف ناپذیری، دست به سرکوب مخالفین زده است. اما نتیجه ای جز رادیکال تر شدن مبارزات توده ای ببار نیامده است. از این رو، تهدیدات کنونی آن را باید در ظرف تحلیلی دیگری قرار داد.<br /><br />2- رژیم اسلامی از روزهای پیش از 16 آذر دست به تشدید سرکوب زده، اما به جایی نرسیده است: بازداشتهای وسیع دانشجویان، صدور احکام سنگین زندان، فرامین غلاض و شداد، و حتی نمایش قصد ترور میرحسین موسوی و زهرا رهنورد، تنها برخی از موارد روی آوری به سیاست " مشت آهنین" را تشکیل میدهند. پس امروز چرا، همان سرکوب حیوانی تاکنونی را تکرار و وعده میدهد؟ آنها آیا خود نمی دانند، که 6 ماه است که تهدید میکنند، باطوم میکوبند، شلیک میکنند، شکنجه و تجاوز میکنند، میدرند و میکشند؟ چه چیزی باید به آنها کمک کند، که اینبار مردم معترض، یعنی اکثریت قاطع جامعه ایران بویژه دانشجویان، از نعره کشیهای امروز آنها بترسند. چه چیزی در اقدامات آنها، باید متفاوت از قبل بحساب آمده، کاملاً جدی تلقی شده، مردم را به خانه های خود بکشاند؟ این رژیم هنوز دست به چه کارهایی برای توقف جنبش انقلابی- که هر لحظه نیرومند تر میشود- نزده است؟<br /><br />3- رژیم اسلامی، تاکنون همه وحشیگریهای ممکن را علیه مردم، مرتکب شده است؛ بجز 3 مورد! یکم: این رژیم هنوز قادر نشده است، کسی را بجرم شرکت در این مبارزات، اعدام کند؛ دوم: رژیم اسلامی به بازداشت و محاکمه میرحسین موسوی*2، محمد خاتمی و مهدی کروبی اقدام نکرده است؛ و سوم: رژیم اسلامی دست به آزمایش بمب هسته ای، و یا آغاز جنگ خارجی نزده است. به اینترتیب روشن میشود: حکومت اسلامی و قاطعیت جدید آن، باید به عرصه هایی مربوط گردد، که تاکنون به هر دلیلی در آن، گام نگذاشته است؛ این اما هنوز چیزی در باره توانایی عملی آن نمیگوید.<br /><br />4- دستگیری موسوی- یعنی حذف کامل جناح اصلاح طلبان-، از یک طرف عملی نیست؛ از آنجا که بطور مادی و واقعی، این جناح، یک پای اصلی موجودیت رژیم اسلامی، از آغاز، حتی از دهه 20 شمسی تاکنون است. تلاش قطعی برای حذف اصلاح طلبان، بدون اغراق، یک خودکشی سیاسی تمام عیار برای رژیم اسلامی بوده، عمر این ماشین خون و کثافت را به سطح ناچیزی تقلیل میدهد؛ و باید آنرا- منهای خسارات انسانی آن به هر کسی- از صمیم قلب آرزو کرد! از سوی دیگر اما، جناح میانی در رژیم، یعنی رفسنجانی، رضایی و لاهیجی- که بخش اعظم بوروکراسی و مدیریت اقتصادی را در کنترل دارند- بشدت با آن مخالف خواهند بود. دقیقتر: آنها جناح بعدی اصلاح طلبان را تشکیل خواهند داد؛ آنهم در فاصله چند هفته، حتی چند روز!<br /><br />حکومت اسلامی قادر نیست، خود، " خرخره" خود را " بجود"*1. برخورد وحشیانه با دانشجویان حامل رنگ سبز در خیابان، با دستگیری و محاکمه موسوی متفاوت است. دانشجوی مبارز و معترض، بخشی از رژیم اسلامی نبوده، تاریخ مشترک 100 ساله هم، با سنت گذشته این حکومت ندارد. او تنها در یک اتئلاف اجتناب ناپذیر با اصلاح طلبان قرار گرفته است. اما اصلاح طلبان، جناح اصلی و چه بسا افراطی قتل عامهای دهه 60، و پیش برنده گان عمده جنگ نابوده کننده 8 ساله را تشکیل میدهند. یعنی تاریخ اخیر آنها و جناح خامنه ای، جنتی و عسگر اولادی، تا کوچکترین زوایا هم در هم تنیده، و ارگانیک به یکدگیر وابسته اند. به این اضافه کنیم: ترس رژیم از اینکه، موسوی و کروبی نه فقط توبه و مصاحبه نکنند، بلکه به بسیاری از ناگفته های تابوی بزرگ، یعنی اصل تأسیس حکومت اسلامی در این کشور اشاره کرده، آن را زیر سوال ببرند، یک احتمال واقعی است. جناح حاکم باید از سکوت کامل موسوی و کروبی در مورد مسائل استراتژیک، نظیر حمام خون دهه 60، جنگ 8 ساله، نابودی ثروت مردم برای تأمین هزینه دستگاه مذهب، بی حقوقی مطلق زنان و ... مطمئن گردد. از این رو آنها در اتخاذ هر تصمیمی، که ممکن است، همه چیز را زیر سوال برده، وضع را بدتر سازد، ناچار هستند، نصایح جناح رفسنجانی، رضایی و لاهیجی را، در محاسبات خود وارد کند.<br /><br />5- تهدیدهای سرکوبگرانه جدید، برخلاف تصور طراحان رژیم، حتی مورد حمایت عملی پایگاه اجتماعی آن هم قرار نخواهد نگرفت. به این دلیل ساده، که آنها در سایه غارت ثروتهای مردم طی 30 سال، از زندگی تثبیت شده و جا افتاده ای برخوردار گشته، حاضر به ریسک کردن نبوده، بنوعی حتی به سازش- نظیر جناح رفسنجانی- تمایل دارند؛ بویژه اینکه، اکثریت نیروی اجتماعی رژیم مطمئن هستند، که رئیس جمهور واقعی حکومت اسلامی، میرحسین موسوی است و نه احمدی نژاد. ترس آنها از قدرت کوبنده مردم، آنها را هر چه بیشتر محافظه کارتر ساخته، حاضر به گلو " جویدن"، و خود را به کشتن دادن برای جنتی و یزدی نیستند. این همان دلیل اصلی است، که چرا این نیرو، نه در جایی ظاهر شده، و نه دست به راهپیماییهای میلیونی زده است.<br /><br />6- رژیم اسلامی، فاکتور بی ارزش ماه محرم را، از نو کشف و در محاسبات خود گنجانده، آتش زدن عکس خمینی و قتل شیخ عرب حسین در قرن هفتم میلادی را، بهم پیوند داده، به انتظار ظهور معجزه ای سیاسی نشسته است. در صورتی که حکومت اسلامی دیگر در موقعیتی نیست، که از محرم و هیچ مراسم مذهبی دیگری، لحظاتی برای تحکیم قدرت خود بسازد. این رژیم بر روی زمین مواجه با قدرت میلیونی مردم گشته، از دست ارواح و اشباح عصر کهن، کاری ساخته نیست. حکومت اسلامی با همه توان، در روز روشن به وحشیگریهایی علیه مردم دست زده، که برای کارت استفاده سیاسی و احساسی از مذهب، دیگر اعتباری باقی نمانده است. ماه محرم، قادر نیست، نیرویی میلیونی از سینه زنان و زنجیرزنان و تیرخلاص زنان را بسیج کند. جامعه در مسیر رشد، فکر و عقلانیت قرار گرفته، ارواح و اشباح متعلق به صحاری عربستان 1400 قبل، قادر نیستند، سدی در برابر آن ایجاد کنند.<br /><br />جنبش انقلابی در کشور، رشد کرده، به سمت طرح شعارها و مطالبه مستقیم سرنگونی میرود. این بطور ناگهانی در روز 16 آذر 88 اتفاق نیافتاد؛ بلکه طی 6 ماه مداوماً رشد کرده، در این روز، تنها سر باز کرد. از این مهمتر، مبارزات دانشجویان در روز 16 آذر متوقف نشده، به انتظار یک مناسبت دیگر نمانده است. بلکه از روز 17 آذر و در اشکال گوناگون ادامه یافته است. این سندی است بر اینکه، توده دانشجویان، از تظاهرات مناسبتی*1 عبور کرده، به سمت اقدامات اعتراضی هر روزه و در سراسر کشور، گرایش پیدا کرده اند. این تغییر تاکتیک سیاسی، از زوایای گوناگونی اجتناب ناپذیر شده است. بطور خاص، اشکال تاکنونی اعتراض، موجب دلسردی بخشی از توده دانشجویان شده، با اخراج و تعلیق از تحصیل، تمایل به خروج از کشور، شدت گرفته است. طبق آمارهای فعلی، طی 6 ماه اخیر، بویژه ماههای نزدیک، بیش از 4200 نفر از ایرانیان، قبل از همه، از میان فعالین سیاسی، هنرمندان و دانشجویان، در کشورهای غربی درخواست پناهندگی نموده اند.<br /><br />تاکتیک سیاسی سرکوب افراطی کنونی رژیم، بر واقعیت رواج اعتراضات هر روزه، همچنین امکان ظهور یک جنبش کارگری سیاسی، متکی شده است. این واقعیتی است، که ورود توده کارگران به مبارزات و با خواستهایی در حمایت از دانشجویان، همه نقشه های سرکوب و سلطه گری رژیم اسلامی را، بیکباره بر سر آنها آوار خواهد ساخت. کابوس اصلی رژیم اسلامی، ورود یک طبقه اجتماعی به عرصه کشمکشهای قدرت است، که بنا به موقعیت خود در تقسیم کار اجتماعی، قادر است با سرعت، قدرت اقتصادی و مالی دستگاه حاکم را به زمین بکوبد. از این رو، موضوع به آتش کشیدن جنازه خمینی، و تظاهرات هر روزه، اهمیتی بیش از آنچه که دارند، کسب میکنند.<br /><br />کیفیت توازن قوای سیاسی در کشور- آنچه که حاکمان به القاء آن دست زده اند- به نفع رژیم اسلامی تغییر نکرده، دارای ظرفیتی برای تغییر در این جهت هم نیست؛ اقدامات و عربده های کنونی رژیم در محتوا، تنها یک خیز دیگر، نظیر مراحل متعدد تاکنونی، برای ابراز قدرت و ترساندن مردم است. در کنار آن اما، عدم توانایی سرکوب قطعی مردم، بطور واقعی حکومت اسلامی را به صرافت نوعی پذیرش وضع موجود، و کشاندن موسوی به رعایت " خط قرمز" ها، انداخته است. سران حکومت، توده دانشجویان و موسوی را تهدید به سرکوب قاطعانه تر میکنند، در کنار آن، در لحن و کلمات و سخن، ناتوانی خود را بروز داده، نوعی خواست سازش با اصلاح طلبان را هم بنمایش میگذارند. این، شرایط واقعی رژیم اسلامی بوده، و فاقد زمینه ارتقاء به سمت درنده خوییهای بیش از حد تصور است. اینکه اصلاح طلبان، به سمت تسلیم شدن به یک سازش رفته، رشته های تاکنونی خود را پنبه کنند، با " عقلانیت" ادعایی آنها، سر سازگاری ندارد. این بویژه قبل از هر چیز مستلزم آن است، که میرحسین موسوی، دست به تصفیه وسیع صفوف هواداران خود زده، بطور عملی، برای ایجاد صفی از معترضان در چهارچوب قانون اساسی، اقدام کند. شواهد فعلی، بر قطعی بودن ورود به چنین پروسه ای از سوی اصلاح طلبان و قبل از همه، بر امکان موفقیت آن، دلالت نمیکنند.<br /><br />رژیم اسلامی، قادر به اعدام بازداشت شدگان اخیر، بازداشت موسوی، خاتمی و کروبی نیست. اما دارودسته حاکم، بر حجم بازداشتها و صدور احکام سنگین، و به اعدام زندانیان اجتماعی و یا سیاسی در برخی مناطق افزوده، بر شدت سرکوب تظاهرات خیابانی، دامن خواهد زد. رژیم اسلامی، بر تلاشهای خود بمنظور آزمایش بمب هسته ای سرعت بخشیده، بهانه جویی برای شروع یک جنگ خارجی را، افزایش خواهد داد. بجز احتمالات ذکر شده، هیچ راه دیگری برای حکومت اسلامی، نه زمینی و نه آسمانی، بمنظور غلبه بر وضعیت موجود، و یا پوشاندن ناتوانی خود، باقی نمانده است.<br /></strong></span><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:85%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"> </span></strong><a href="http://www.radikaldemokratik.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:85%;">www.radikaldemokratik.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br />آرشیو: </span></strong><a href="http://www.j-shoraii.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:85%;">www.j-shoraii.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"> </span></strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong><span style="font-size:85%;">pouyane50@yahoo.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br />---------------------------</span></strong><br /><strong><br />*1- دراشاره به سخنرانی آخوند جونده، شجونی<br /></strong><a href="http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=76810"><strong>http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=76810</strong></a><strong><br /><br />*2- میرحسین موسوی بدون تردید، بیشترین حمایت را – با هر تحلیلی و به هر دلیلی- در میان دانشجویان و استادان دانشگاهها دارد. او برخلاف ظاهر آرام، برخورد ظاهراً منفعلانه و نصایح اصلاح طلبانه، بر اوضاع کشور و محتوای سیاسی شرایط، مسلط است. موسوی بشیوه ای – که این نگارنده مایل به جار زدن آن نیست!- از طرق ساده و علنی، با جامعه تماس گرفته، نیروی نزدیک بخود را بلحاظ فکری و سیاسی، تغذیه و هدایت میکند. او حداقل در این رابطه نشان داده است، که به پیمان اتئلاف نانوشته با توده دانشجویان و نه فقط " خودی ها"، حدوداً پایبند مانده است. جناح " اقتدار گرا"، در هیئت میرحسین موسوی، با حریف " عاقلی" طرف است، که با از سر گذراندن 6 ماه کشمکش رو در رو با این جناح، دیگر کاملاً " خودی"، بمعنای گذشته آن نیست. موسوی در اینجا اما تنها نیست. او با خود، بخشی از نیروی حامی سنتی این رژیم را به همراه کشیده، در ارتباط با آنان، نقش روشنگرانه و معلم فکری را داشته، قادر است، یک انشعاب اجتماعی را به رژیم اسلامی تحمیل کند. هم آنکه، برای جناح حاکم، اصلا قابل قبول نیست. چنین انشعابی، همه حوزه های قدرت و مالکیت را در بر گرفته، جناح حاکم قادر به بی اعتنایی به آن، نخواهد بود.<br /><br />*3- " تظاهرات مناسبتی"، به تظاهرات سیاسی در مناسبتهای خاص اشاره میکند. بهر حال این ترکیب، از نظر دستوری و سیاسی نادرست نیست.<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-5375087085097848550?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-74229183937674019792009-12-17T22:00:00.000+01:002009-12-17T22:44:20.347+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/Syqiv3fbeFI/AAAAAAAAADc/xLh_mBlUGsk/s1600-h/mosleh_zmani_220_200.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416320445099767890" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/Syqiv3fbeFI/AAAAAAAAADc/xLh_mBlUGsk/s320/mosleh_zmani_220_200.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;">مصلح زمانی، جوان 23 ساله سنندجی، پس از 6 سال زندان، صبح امروز در زندان دیزل آباد کرمانشاه، به دار آویخته شد. تنها به " جرم " عشق ورزیدن؛ تنها و تنها به " جرم " عشق ورزیدن!<br /><br />رژیم اسلامی بر اساس باورهای جنایتکارانه مذهبی و در چهارچوب شرایط جدید سرکوب و ترور نسل جوان، آگاهانه و در آستانه ماه محرم، ماه شیادی و مظلوم نمایی، جوانی" سنی" را، نظیر قربانی و به انتقام قتل فرزند " امام حسین" نکبت خود از سوی سنیان عصر حجرعربستان، سر برید! درست نظیر یک قربانی! در کشوری با " تمدن " زشت و ننگین 7000 ساله آن، تمدن نکبت و سلطه گری و دروغ و پلیدی! " تمدن " آدمکشان و ریاکاران و جانیان حرفه ای!<br /><br />ایران و صاحبان ثروت و نفوذ و " روشنفکران " لیبرال و مذهبی آن، بیش از آنکه ترحم انگیز باشد، نفرت انگیز و چندش آور شده است!<br /><br />در این میان شیادانی در خارج یافت میشوند، بدون هیچ شباهتی به مردم شرافتمند کرد، که در هر تجمع محفلی و کاغذ سیاه کردنی، ادعا میکنند: بیش از 30 سال است، که در کردستان یک جنبش انقلابی وجود داشته، هرگز هم دچار شکست نشده است. معلوم نیست، این " جنبش انقلابی" کذایی و روئین تن، چرا قادر به ایجاد حداقل شرایط بسیج نیرو در این منطقه نیست؛ در حالیکه، ضدانسانی ترین جنایات، آنهم پی در پی، در این منطقه رخ میدهند.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-7422918393767401979?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-87453204353111864972009-12-16T12:40:00.000+01:002009-12-16T12:45:29.365+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong>مسئولین جنایتکار زندان دیزل آباد کرمانشاه: " در این هفته، مصلح را به قصابخانه میبریم"<br /></strong><br /><span style="font-size:78%;"><strong>اکبر تک دهقان<br />25 آذر 1388- 16 دسامبر 2009<br /><br /></strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>انجمن دفاع از زندانیان سیاسی و حقوق بشر ایران*1، طی اطلاعیه ای بتاریخ سه شنبه 23 آذر- 14 دسامبر، خبر از قصد دستگاه بیدادگری رژیم، برای قتل نوجوانی در کرمانشاه میدهد. این حقیقت تلخ که باور کردن آن غیرممکن است، باید به همگان نشان دهد، رژیم اسلامی در هدف کنونی خود برای قلع و قمع مبارزات مردم، مصر و جدی است.<br /><br />جوان سنندجی مصلح زمانی، در 17 سالگی با دوست دختر خود در اطراف شهر سنندج، بازداشت شده است. " جرم" او داشتن رابطه " نامشروع" با دوست دختر خود است. به دلیل این رویداد صرفاً عادی انسانی، و فاقد هرگونه اهمیت قضایی، مصلح در زمان فوق، از سوی قاضی بیدادگاه سنندج، به اعدام محکوم میشود. مراجعه به مرکز بیدادگری در تهران هم نتیجه ای ببار نیاورده، حکم فوق تأیید میگردد. از آن پس، 6 سال است که او با این حکم ضدانسانی دست و پنجه نرم کرده، در زندان سنندج، به بند کشیده شده است. اجرای این حکم در تیرماه سال 1386، بدلیل اعتراضات خانواده طرفین و مردم متوقف شد. این در حالی است، که دوست دختر و خانواده او، تاکنون چندین بار و کتباً از هر گونه شکایتی خودداری کرده، مخالفت خود را با اجرای حکم جنایتکارانه اعدام، اعلام کرده اند.<br /><br />تبهکاران مستقر در زندان سنندج، بشدت بر اجرای حکم اعدام او اصرار دارند؛ و از آنجا که امکان اجرای حکم در این شهر را مشکل میدیدند، پرونده و سپس خود زندانی را به زندان دیزل آباد کرمانشاه، منتقل نموده اند. حال در همین هفته، خبر اجرای حکم اعدام او برای روز پنجشنبه 26 آذر، اعلام گردیده است. زندانی مصلح زمانی، بمحض شنیدن خبر قتل او در این هفته، از هر دو پا فلج شده، که پزشک زندان آن را تأیید، و اجرای حکم را غیرانسانی و غیرقانونی دانسته است.<br /><br />با وجود دهها حزب و سازمان در کردستان، اما هنوز کمترین اطلاعات منظم و قابل اعتمادی، در باره عناصر جنایتکار صاحب قدرت و موقعیت در این استان، بویژه عکس و آدرس آنها، وجود ندارد. باید برای این همه حزب و سازمان در کردستان، که قصد حکمرانی تا خراسان شمالی را دارند، ساده باشد، که لیست اسامی همه قضات، شکنجه گران، مأمورین انتظامی، زندانبانان و کارکنان مراکز آدمکشی در شهرهای کردستان را بدست آورند. انتشار منظم تصاویر و مشخصات قاتلان در این منطقه، خود سهمی جدی در توقف و یا تعدیل وحشیگریهای آنها، ایفا خواهد کرد.<br /><br />هم اینک 13 زندانی سیاسی و اجتماعی محکوم به اعدام، در کردستان وجود دارند. دستگاه بیدادگری رژیم، که در روشهای خود مهارت کسب کرده، همواره گروهی از زندانیان را در صف اعدام نگه داشته، تا درصورت تخفیف زیر فشار افکار عمومی، حداقل قادر به قتل یک یا دو نفر از آنها شود. از این رو، اگر زینب جلالیان و یا فرزاد کمانگر، از دست آدمکشان حاکم جان سالم بدر ببرند، این به این معنی است، که احتمالاً فرد دیگری در همین روزها، بدار آویخته خواهد شد. به اینترتیب، مصلح زمانی یکی از کاندیداهای حقیقی این نوع قتل سازمانیافته است. اینکه خبر اعدام مصلح، میتواند مستمسکی برای اجرای همین حکم، علیه زندانیان نامبرده در بالا باشد، دور از انتظار نیست. قصد رژیم اسلامی برای دست زدن به جنایت فوق اما، تنها مورد در روزهای اخیر نبوده است<br /><br />مأمورین رژیم اسلامی در شهر اهواز همچنین، طی دو روز یکشنبه و سه شنبه هفته جاری، دو گروه از زندانیان سیاسی و عادی را در این شهر به دار آویختند. آنها حتی از " امت شهید پرور" خون آشام خود هم، از طریق تبلیغات خیابانی دعوت کردند، در مراسم آدمکشی شرکت کرده، از آن لذت ببرند. دژخیمان رژیم اسلامی هرگز تا این حد وقیح نبودند، که به چنین شیوه ای، برای توسل به ارعاب مردم دست بزنند.<br /><br />هچیک از جریانات مدعی " ملی" بودن، کمترین اعتراضی به بربرمنشی آشکار رژیم اسلامی علیه مردم، در موارد مشابه بالا نکرده، برعکس، همچنان جامعه بجان آمده را به " عدم خشونت" فرامیخوانند؛ آنها تنها به جایگاه آتی خود در ساختار قدرت فکر کرده، حقوق مردم برایشان پشیزی ارزش ندارد. در صورتیکه، بر اساس بدیهیات دفاع از حقوق ملت، آنها میبایستی حداقل در چنین مواردی، با تکه اعلامیه ای، از جوانی که فقط بجرم رابطه با دوست دختر خود به بالای دار میرود، دفاع کرده، از تبلیغات خیابانی برای آدمکشی در ملاء عام، اعلام انزجار کنند.<br /></strong></span><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"> </span></strong><a href="http://www.radikaldemokratuik.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.radikaldemokratik.blogspot.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:78%;"><br /></span></strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong><span style="font-size:78%;">pouyane50@yahoo.de</span></strong></a><br /><strong>----------------------------<br />توضیحات<br /><span style="font-size:85%;">*1- نشانی اطلاعیه مورد استناد این مقاله:<br /></span></strong><a href="http://www.azadi-b.com/J/2009/12/post_11.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.azadi-b.com/J/2009/12/post_11.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br />نشانی سایت اینترنتی انجمن مذکور:<br /></span></strong><a href="http://anjomane-d.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:85%;">http://anjomane-d.blogspot.com/</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:85%;">Tel: 0044-7930193378 تماس با مسئول انجمن:<br />طوماری برای اعتراض علیه این حکم جنایتکارانه:<br /></span></strong><a href="http://www.petitiononline.com/MZ2207/petition-sign.html"><strong><a href="http://www.petitiononline.com/MZ2207/petition-sign.html"><span style="font-size:85%;">http://www.petitiononline.com/MZ2207/petition-sign.html</span></strong></a></a></div><div dir="rtl" align="justify">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-8745320435311186497?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-45688124439535047182009-12-15T01:33:00.000+01:002009-12-15T01:44:50.469+01:00<strong><div dir="rtl" align="justify"><br />هدف رژیم و اصلاح طلبان از جنجال کاذب پیرامون عکس خمینی، محدود ساختن مبارزات توده ای به چهارچوب حکومتی است.<br /><br /></strong><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />23 آذر 1388- 14 دسامبر2009<br /></span><br /></strong><strong><span style="font-size:130%;">در روز 16 آذر، طی یکی از تظاهراتهای بزرگ دانشجویی، عکسی از خمینی جلاد، بنیانگذار کوره آدم سوزی اسلامی، بحق و کاملاً قابل انتظار، هر چند پس از ماهها ترس و تعلل، به آتش کشیده شد؛ البته اینکه، این حادثه برای اولین بار روی داده باشد، هنوز قابل اثبات نیست. پس از آن، جناح حاکم رژیم اسلامی، کاملاً سازمانیافته، دست به انجام تبلیغاتی در این رابطه زده، مستقیم و غیرمستقیم، جناح اپوزیسیون خود، اما در واقع توده میلیونی معترضین را، به انجام اقدامات سرکوبگرانه تهدید میکند. همه ماجرا، احمقانه تر و ناشیانه تر از آن طراحی شده و در حال اجرا است، که حکومت اسلامی قادر شود، بر آن اساس، دست به قلع و قمع جنبش انقلابی، حتی اتخاذ یک سیاست جدی علیه آن بزند. آنها دیگر قادر نیستند، این بازی را به یک شام غریبان جدید تبدیل ساخته، و کمترین نتیجه سیاسی قابل اتکائی از آن بگیرند.<br /><br />در روز 21 آذر، سایت کلمه وابسته به جناح موسوی، اطلاعیه کوتاهی با عنوان " مردم هوشیار باشند، اتفاقی در پیش است "، از میرحسین موسوی را درج کرد. در این اطلاعیه آمده است:<br /><br />" <span style="color:#3366ff;">در پی اجرای سناریویی از پیش طراحی شده « حرمت شکنی از امام »، و نسبت دادن آن به دانشجویان، از دیروز رسانه های رسمی، تبلغیات حجیم و هدف‌داری را آغاز کرده‌اند، که با توجه به اطلاعات به دست آمده، به نظر می‌رسد، زمینه ‌چینی برای برخی رفتارهای غیرمتعارف جدید باشد."</span>*1 </span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><br /><span style="font-size:130%;"><strong>سایت کلمه سپس به کلیه حامیان" جنبس سبز" توصیه کرده است: در این زمینه کاملا هوشیار باشند، و مرتبا خود را از آخرین تحولات، مطلع نگهدارند.<br /><br />همه داستان ظاهراً از روز 16 آذر و اخبار ساعت 20.30 صدا و سیمای رژیم، شروع شد. در این برنامه، تصاویر و اطلاعاتی درست و نادرست از تجمعات دانشجویی، از آن میان، تصویری از یک عکس پاره و یا آتش زده خمینی، که بر روی زمین افتاده، پخش میگردد. اینکه مسئولین باند مافیایی صدا و سیما، قصد معینی از اقدام خود داشتند، بدون هیچ تردیدی روشن است. پیش از آن، خاکریز تقدس قلابی علی خامنه ای سقوط کرده بود، و دیگر نباید سنگر تقدس بنیانگذار این ماشین آدمکشی هم از دست میرفت؛ در آن صورت دیگر، چیز زیادی از رژیم تقدسات ارتجاعی- که تماماً از طریق ترور و اعدام ایجاد شده اند- باقی نمی ماند.<br /><br />بیش از 6 ماه است، که شعار " مرگ بر خامنه ای"، و پاره کردن و آتش زدن عکس او، به واقعیت جاری تعلق دارد. در حالیکه، حتی یکبار آه و ناله صدا و سیمای رژیم بلند نشده، و کسی از خیل جانیان و مداحان ریز و درشت حاکم، برای تقدس خاکستر شده خامنه ای، اشکی نریخته است. تئوریسینهای رژیم اسلامی در صدا وسیما و کیهان آن، ظاهراً دست به کشف تازه ای زده، برای پوشاندن ناتوانی محض خود از مقابله با جنبشهای اعتراضی، توجیه جدیدی تراشیده، تاکتیک فرار به جلو را اتخاذ میکنند.<br /><br />جنجال به راه افتاده، در نگاه اول، به نوعی پاپوش دوزی برای میرحسین موسوی شبیه است؛ البته در سطح معینی، این موضوع صادق است. اما اصل موضوع مهم تر است. " متفکرین" رژیم اسلامی، به این وسیله قصد دارند القاء کنند، که همه 6 ماه سرکوبگری جنایتکارانه آنها، نوعی شوخی و ادب کردن، نظیر حکم فلک کردن بچه ها در کلاس را داشته، کسی نباید خیال کند، این رژیم قادر به سرکوب تظاهرات نیست. به این ترتیب، آنها به مردم ندا میدهند، که مبارزات تاکنونی مردم، نه مبارزات ضدرژیمی و با هدف سرنگونی این ماشین آدمکشی، بلکه نوعی اعتراضات در چهارچوب رجوع به " امام" آنها، و اجرای بهتر قانون اساسی بوده است؛ تقریباً همانکه اصلاح طلبان خود میگویند! دلیل توسل آنها به ایجاد این دلخوشی برای خود و به اصطلاح تهدید جدید مردم، وقوع تظاهرات گسترده، مستقل و علناً ضد رژیمی 16 آذر در سراسر کشور، و پنبه شدن همه رشته های تهدید، سرکوب، شکنجه و دستگیریهای گسترده، و احکام طولانی زندان در مقطع اخیر است. در حالیکه پیش از آن، تهدیدهای غلاض و شداد فرماندهان سرکوب، بازداشتهای وسیع و حبسهای طولانی دانشجویان، باید درست از همین تحول، یعنی اعتراضات قدرتمند و مستقل 16 آذر آنهم در سطح سراسری، جلوگیری میکردند.<br /><br />راه چاره بالا در عین حال، نوعی چراغ سبز به موسوی است. او باید شیرفهم شود، که جناح حاکم، او را در سطح یک مخالف قانونی پذیرفته، از آنجا که او، از خط قرمزهای تاکنونی مورد توافق دو جناح، یعنی توقف در ایستگاه خمینی، عبور نکرده، بلکه بگفته بعدی موسوی و مورد انتظار جناح حاکم: پاره کردن عکس خمینی، باید کار ضد انقلاب بوده باشد! به این ترتیب، دو جناح رژیم به نوعی توافق ناگفته دست پیدا میکنند: اعتراضات خیابانی تا سطحی آری، جسارت به مقدسات حکومتی خیر! دقیقتر: اعتراضات خیابانی؛ بشرط عدم پیشروی آن به سمت یک قیام مسلحانه!<br /><br />چنین توافقی اما، در همین سطح ناگفته ها محدود نمی ماند. موسوی و کروبی، با تاییده ای که از " کودتاچیان" دریافت میکنند، باید با جدیت هر چه بیشتری، به مهار زدن بر مبارزات روزمره مردم بپردازند؛ بهر حال، تعهد در مقابل تعهد! اینکه آیا در جناح اصلاح طلبان امیدی به حفظ رژیم وجود دارد و یا خیر، هنوز ناروشن است؛ از این رو، امکان موفقیت تاکتیک سیاسی قاطعیت علیه " ضدانقلاب" درون اعتراضات، فعلاً خیالی بیش نیست. همین گنگی و ابهام، بزرگترین مانع دست و پاگیر برای موسوی و کروبی خواهد بود. آنها باید بر اساس محاسبات " عقلانی"، از میزان پایبندی حریف به تعهدات نانوشته مطمئن گشته، کبوتر را در هوا نخرند.<br /><br />سرکوبگران رژیم اسلامی، بمدت 6 ماه است، که مردم را در کوچه و خیابان، به گلوله بسته، آنها را مورد ضرب و شتم وحشیانه قرار داده، شکنجه و تجاوز در زندانها، هسته اصلی شیوه بازجویی آنها از بازداشت شدگان را تشکیل داده است. آنها پیش از هر تجمعی، مردم را با هزار و یک ترفند و تهدید، از عواقب اعتراضات خیابانی میترسانند. با اینحال، بازهم صدها هزار نفر انسان بی باک، به خیابانها می ریزند و به تهدیدات و وحشیگریهای آنها، پوزخند میزنند. بنا براین، برای رژیم اسلامی، بعد از 6 ماه کامل تکرار وضعیت کنونی، سوال معروف " چه باید کرد؟" بطور واقعی مطرح میشود.<br /><br />ترفند جدید و مثلا فکر شده در " اتاق فکر" حاکمان، باید تواًمان به چند هدف دست یابد:<br /><br />1- تهدید دستگیری موسوی و کروبی را، نظیر شمشیر داموکلوس، بالای سر آنها و معترضین نگاه دارد، تا آنها در انجام اقدامات بعدی خود، محتاط گردند.<br /><br />2- از فروریختن هر چه بیشتر تقدسات ارتجاعی خود، نظیر " مقام معظم رهبری" و " امام خمینی"، جلوگیری کند.<br /><br />3- مرز برخورد به خمینی را به عنوان خط قرمز کشمکش میان دوجناح یادآوری و تثبیت کرده، تظاهرکننده گان را وادار به رعایت آن سازد؛ و این چیزی جز شکست تدریجی مبارزات مردم، نتیجه ای ندارد.<br /><br />4- رژیم اسلامی درعین حال به شیوه جبونانه ای، و بطور غیرمستقیم " نخ " میدهد، که حکومت، دیگر از خیر تقدس و " حرمت" رهبر شیاد فعلی خود گذشته است! البته با اینهمه شعار و پاره کردن عکس او، دیگر تقدسی برای او نمانده، و احیاء " حرمت " یک جنایتکار رسوای خاص و عام، عملاً هم غیرممکن شده است.<br /><br />5- میان تظاهرکنندگان تفرقه ایجاد کرده، طوری که عناصر چپ و مبارز از سوی طرفداران موسوی، به جدا شدن از تظاهراتها مجبور شوند. از این طریق، تظاهراتها را، به عنوان یک واقعیت مسلم پذیرفته، اما میان عناصر شریک در آن، صفبندی خودی و غیر خودی را تشدید کنند.<br /><br />6- مبارزات خیابانی در 16 آذر نشان از تغییر کیفیت اعتراضات، و نزدیک شدن به حسابرسی به خمینی جلاد داشت؛ که ادامه آن، برخورد تند و تهاجمی علیه خمینی و اساس پیدایش نظام اسلامی را بدنبال خواهد آورد. تاکتیک سیاسی رژیم اسلامی در ماجرای اخیر، جلوگیری از اوج گیری مبارزات به این سطح است.<br /><br />7- براساس تئوری جدید متفکرین تبلیغاتی رژیم، تاکتیک جدید باعث تقویت موقعیت طرفداران موسوی و کروبی در میان دانشجویان شده، آنها را به مرزبندی بیشتر با غیرخودی ها سوق داده، یک جنبش اعتراضی سبز قانونی بوجود می آید. به اینترتیب، ناخالصی های فعلی این جنبش تصفیه شده، و آنچه که عناصر اسلامی- افراطی در این جناح مطرح میکنند، یعنی، جبهه ای از طرفداران " جمهوری اسلامی"، تشکیل میگردد. این جبهه دیگر نیازی به راهپیمایی نداشته، پیرامون این بند و آن بند قانون اساسی، میتوان با خیال راحت و پشت درهای بسته، با یکدیگر چانه زد.<br /><br />8- سیاست توسل به حفظ تقدس خمینی، در همان حال، نوعی تست کردن موسوی و انجمنهای اسلامی دانشگاهها است. از دید مبتکران این سیاست: از آنجایی که موسوی عاشق و شیفته خمینی- از دید حاکمان و بدرست، احساسی عقب مانده و کودکانه – است، بنابراین میتوان موسوی را از چشم اسفندیار او مورد تهاجم قرار داد. به این ترتیب که او را وادار ساخت، در این رابطه بنفع " امام" و رژیم اسلامی موضع گیری کند. در غیر اینصورت معلوم میشود، که علاقه او به خمینی فقط نوعی سیاست " تقیه " برای دستیابی به اهداف سیاسی است. بنظر طراحان سیاست بالا، موسوی در صورت شکست در این آزمایش، از سوی طرفداران " صادق" نظام، یعنی خانواده شهدا و معلولین جنگ، و انجمنهای اسلامی دانشگاهها، طرد شده، حداقل مورد چون و چرا قرار میگیرد.<br /><br />9- شخص موسوی از سوی جناح حاکم بطور نانوشته مأموریت خواهد داشت، خود مواظب شعارهای تظاهر کننده گان بوده، از سمت گیری " ساختارشکنانه" آن ممانعت کند.<br /><br />10- حال که نمیتوان مستقیماً از این رژیم جانی دفاع کرد، باید " حرمت" نداشته خمینی، عمده شده، نوعی احترام به او طلب گردد. در قاموس این رژیم و در ذهن هر شکنجه گر و بسیجی، حفظ " احترام" به خمینی جنایتکار، یعنی حفظ وضع موجود!<br /><br />11- نزدیکی ماه محرم، یعنی ماه شیادی و مظلوم نمایی، سران رژیم را به فراست موضوعی که به موضوع سینه زنی و گریه و زاری عمال آن تبدیل گردد، انداخته است. از این رو، مداحان و تیرخلاص زنان، که دیگر کسی در خیابان برای درنده خویی های آنها، تره خرد نمیکند، تریبونی برای شیادی پیدا کرده، از طرق سهل تر و " نرم " تری به سراغ مردم معترض بروند.<br /><br />توسل به تاکتیک تحمیل حفظ تقدس خمینی به تظاهرکننده گان، و وادار ساختن آنها به تبرئه خود، علامتی است که رژیم اسلامی، دیگر امیدی به توقف مبارزات مردم از طریق سرکوب نظامی ندارد. حال از این پس باید، با راه اندازی شام غریبان خمینی و نعره کشی واماما واماما، این درماندگی حکومت اسلامی جبران، و یا حداقل پنهان شود.<br /><br />سیاست رفتن به سراغ مقدسات مذهبی و حکومتی، از یک طرف تیر آخر این رژیم جانی برای کنترل و یا توقف مبارزات توده ای است، از سوی دیگر، نمایش فرسودگی هر دو جناح رژیم اسلامی است. جناح غالب، هر نوع وحشیگری برای توقف مبارزات مردم را امتحان کرده، درمانده تر از روز اول، به گل نشسته است. جناح موسوی، ناچار است، مداوماً به دنبال مردم حرکت کرده، آنان را از توسل به یک قیام مسلحانه(" عدم خشونت") باز دارد و هر روز، روز از نو و روزی از نو! او دیگر نمیتواند سیاست دنباله روی از مردم را نظیر ماههای گذشته ادامه دهد- از آنجا که مبارزات روزمره بطور اجتناب ناپذیری، به سمت تاکتیکهای سرنگونی رژیم، تمایل پیدا میکنند.<br /><br />موضوع بالا، همانطور که گفته شد، دو طرف دارد؛ یعنی موسوی و جناح " جبهه جمهوری اسلامی" او هم، جزئی از بازیگران تأتر حکومتی کنونی هستند. در این جناح، بخش مرفه طبقه متوسط شهری و قبل از همه تهرانی، صاحبان موقعیتهای اداری، تخصصی و بویژه دارندگان مدارج دانشگاهی، سود برندگان از نابودی سازمانهای انقلابی و 8 سال جنگ ویرانگرانه، و شاغلین لیبرال در دفاتر شرکتهای خارجی مقیم ایران نشسته اند؛ یعنی پایگاه اجتماعی خاص میرحسین موسوی و مهدی کروبی؛ یعنی همه آنهایی که بعد از حمام خون دهه 60، با حدت و شدت، دانشجویان بازمانده از ترور و ترسیده از قتل عام نسل خود را، با روح عظمت طلبی اسلامی- هخامنشی، و نظریات ضدکمونیستهای مدافع بازار سرمایه داری مسموم کردند.<br /><br />این جریان تحصیل کرده گان ارتجاعی، و مجرمان قلم بدستی که بر محل کار اعدام شدگان و فراریان از کشور تکیه زده اند، از جنجال پیش آمده، کمال استفاده را خواهند برد. آنها و برخی مسئولین راست انجمنهای اسلامی، تلاش خواهند کرد، از فضای پیش آمده، هر چه بیشتر برای تبلیغ و تثبیت سیاست خود، یعنی جلوگیری از ابتکارات مستقل توده دانشجویان و توسعه انقلاب کنونی، سود ببرند. جناح راست افراطی طبقه متوسط اسلامی، بر پشتیبانی از موسوی تأکید کرده، و با " امام خمینی " لعنتی خود، تجدید عهد خواهد کرد. این نیروی " اساتید" و صاحبان مدارک فاقد کیفیت علمی، بخوبی به این حقیقت آگاه است، که امتیازات فعلی آن، نه ناشی از غلبه بر حریفان خود در رقابتی آزادانه در بازار کار، بلکه محصول حذف رقیبان از طریق قتل عام آنها است. این راز سرسپردگی آنها به اصلاح طلبان، کینه و نفرت افراطی علیه کمونیستها و آه و ناله علیه " توهین" به ساحت نحس " امام ره " شان است.<br /><br />برخلاف تصور همه نقش آفرینان اسلامی و لیبرال جنجال کنونی، مبارزات توده ای در کشور، بدون کمترین تزلزلی به پیش خواهد رفت. نه تنها این، بلکه توده دانشجویان، از این پس بیش از گذشته در موقعیتی خواهند بود، که به جنایات خمینی جلاد فکر کرده، بنیانگذار هیتلرمنش 30 سال بردگی اسلامی در این کشور را بهتر بشناسند. مقدسات رژیم اسلامی، از این پس هر چه بیشتر در مبارزات روزمره مردمً، لگد خواهند خورد. مردمی که به قصد کسب حقوق زمینی به خیابان آمده، خود را به آب و آتش میزنند، بتدریج طوق وحشت از قدرتهای مقدس را پاره کرده، ردای آسمانی این سلطه گران بربرمنش خاکی را از</strong> <strong>قامت</strong></span><strong><span style="font-size:130%;"> آنها کشیده، و چهره حقیقی قاتلان و شکنجه گران مقدس را، لخت و عریان در برابر چشمان همگان قرار خواهند داد.<br /></span></strong><span style="font-size:78%;"><br /></span><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><span style="font-size:78%;"><strong>www.j-shoraie.blogspot.com</strong></span></a><span style="font-size:78%;"><strong> </strong></span><a href="http://www.radikaldemokratik.blogspot.com/"><span style="font-size:78%;"><strong>www.radikaldemokratik.blogspot.com</strong></span></a><span style="font-size:78%;"><strong> برنامه سیاسی </strong></span><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><span style="font-size:78%;"><strong>pouyane50@yahoo.de</strong></span></a><span style="font-size:78%;"><strong> </strong></span><a href="http://www.j-shoraii.blogspot.com/"><span style="font-size:78%;"><strong>www.j-shoraii.blogspot.com</strong></span></a><span style="font-size:78%;"><strong> آرشیو<br /></strong>-------------------------------------------</span><br /><strong><span style="font-size:85%;">توضیحات<br />*1- رنگ آبی و خط کشی، از این نگارنده است. نشانی یادداشت موسوی: </span></strong><a href="http://hammihannews.com/news/7931"><strong><span style="font-size:85%;">http://hammihannews.com/news/7931</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-4568812443953504718?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-72046885298034418212009-12-13T20:00:00.000+01:002009-12-13T20:12:15.345+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />انتشار اول: 27 آذر 1384 – 18 دسامبر 2005<br />انتشار دوم: 22 آذر 1388- 13 دسامبر 2009 *1<br /></span></strong><br /><span style="color:#3333ff;"><strong>تقدیم به نسل جوان کشور که پیرامون تاریخ معاصر ایران، از طبقات حاکمه جز دروغ و تحریف، در اختیار آنان قرار نگرفته است!<br /></strong></span><br /><strong><span style="font-size:130%;">روز بیست و یکم آذر سال 1325، یاد آور جنایت بزرگ رژیم پهلوی و ماشین سرکوب آن، علیه شهروندان کشور در آذربایجان و کردستان است. در این روز و روزهای پس از آن، با تهاجم سنگین ارتش جنایتکار شاه، و حمایت فعالانه قدرتهای امپریالیستی، دولتهای دموکراتیک و خود مختار در آذربایجان و کردستان سقوط کرده، سرنوشت مبارزات مردم ایران، برای چندین دهه، بنحو فاجعه باری رقم خورد. ارتش سرسپرده شاه، که 5 سال پیش از آن، بدون کمترین مقاومتی، کشور را به ارتشهای متفقین تحویل داده بود، در کشتار کمونیستها، مردم زحمتکش و شرافتمند ایران، لحظه ای درنگ نکرده، به بربریت تمام عیار متوسل گشت*2. برای جنبش انقلابی کارگری- کمونیستی، یاد آوری این روز تلخ و گرامیداشت خاطره جان باختن دهها هزار نفر از مردم مبارز و محروم، بزرگداشت سنتهای انقلابی تاریخ خود، و درس گیری از تجارب آن است.<br /><br />در میان دو جنبش انقلابی یاد شده، بویژه دولت پیشه وری بمثابه جناح چپ انقلابی جنبشهای دموکراتیک- کارگری دهه 20 تا اوائل دهه 30 ( جنبش ضد استعماری و ملی شدن صنعت نفت)، جایگاه ویژه ای کسب کردند. این دولت پس از پیروزی، قادر به تحقق یک برنامه مردمی در عرصه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی گشت. دلایل اصلی پیدایش و قدرت گیری آن را میتوان چنین برشمرد:<br /><br />1- ریشه دار بودن سنتهای سوسیال- دموکراسی انقلابی در آذربایجان، و وجود روحیات و سنتهای حزبیت و تشکل یابی در میان مردم.<br /><br />2- نقش تعیین کننده مردم آذربایجان در انقلاب مشروطه، و وجود سابقه و زمینه نیرومند در این منطقه برای تحقق کامل اهداف این انقلاب.<br /><br />3- توسعه دموکراتیک سرمایه داری در آذربایجان بر خلاف تهران، و از این طریق وجود زمینه واقعی خواست حقوق شهروندی از سوی کارگران و طبقه متوسط شهری.<br /><br />4- سیاست تحقیر فردی و اجتماعی آشکار علیه شهروندان غیر فارس زبان، و نفی حقوق بدیهی مردم در کاربرد زبان مادری از سوی رژیم پهلوی.<br /><br />5- غلبه فرهنگ شوینیسم فوق ارتجاعی " قوم پارس" دوران بدویت، و نحوست " نژاد آریا " بر مناسبات فرهنگی- اجتماعی و سیستم آموزشی، که با عادات دموکراتیک مردم آذربایجان سازگار نبود.<br /><br />6- عدم امکان دخالت مردم آذربایجان در اداره منطقه، درحالیکه خود در انقلاب مشروطه از بانیان انجمن های ایالتی و ولایتی بودند، و این به بخشی از فرهنگ سیاسی مردم آذربایجان تعلق داشت.<br /><br />7- انحصار موقعیت های اداری و قدرت از سوی وابستگان پهلوی، و اعمال تبعیض تحقیر آمیز علیه شرکت مسئولین غیر فارس زبان در نظام اداری سراسری.<br /><br />8- سلطه دیکتاتوری افسارگسیخته، و تمرکز افراطی حکومت مرکزی در رژیم پهلوی.<br /><br />9 - فقر هولناک حاکم بر زندگی زحمتکشان، در کنار آن غارت علنی ثروتهای کشور از طریق کمپانیها و دولتهای امپریالیستی، و نقش آشکار دربار در این تبهکاری.<br /><br /> 10- محدودیت وسیع آزادیهای سیاسی در کشور، و بویژه سرکوب بی وقفه فعالیتهای کمونیستی و اتحادیه ای که رهبرانی نظیر پیشه وری، بیشترین صدمات را از آن متحمل می شدند.<br /><br />11- نقش رژیم پهلوی در نابودی دست آوردهای دموکراتیک انقلاب مشروطه، و جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران( رشت، 1299)، که جزء مهمی از خود-آگاهی سیاسی مردم آذربایجان را می ساخت.<br /><br />12- سرسپرده گی رژیم پهلوی به قدرتهای امپریالیستی و نقض مداوم استقلال کشور از سوی دربار سلطنتی، که با روحیات شکل گرفته مردم آذربایجان از طریق انقلاب استقلال طلبانه مشروطه، بیگانه بود.<br /><br />13- تأثیر تجربه جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران( رشت، 1299)، که بسیاری از انقلابیون آذربایجانی، از جمله حیدر عمواغلی و پیشه وری، از رهبران آن بودند. دولت جمهوری، از طریق توطئه امپریالیسم انگلستان، دربار قاجار و تهاجم جنایتکارانه قزاقان، تحت فرماندهی رضاخان سرنگون شد. قتل حیدرخان، که در اثر توطئه دسته جات نزدیک به رژیم مرکزی صورت گرفت، جزئی از خودآگاهی بخش پیشرو جامعه آذربایجان را تشکیل میداد.<br /><br />14- تأثیر مثبت حضور ارتش سرخ در ایران، بویژه اینکه این ارتش، قدرت مهیب فاشیسم را در جهان در هم شکسته بود؛ قدرتی که حامی اصلی دیکتاتوری رضاخان را تشکیل میداد.<br /><br />15- اتوریته معنوی ناشی از موقعیت سیاسی جمهوری شوروی آذربایجان، که بخشی از یک ابرقدرت جدید بوده، و در سطح توسعه یافتگی بهتری نسبت به آذربایجان ایران، قرار داشت.<br /><br />16- سوء ظن مردم آذربایجان به احتمال تحکیم دوباره نفوذ قدرتهای امپریالیستی، و نابودی آزادیهای نیم بند ناشی از سقوط رضاخان.<br /><br />دولت پیشه وری، ادامه مستقیم انقلاب در نیمه راه متوقف مانده مشروطه، و جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران، در دوره شکوفایی شرایط جدید توسعه این جنبشها، در شرایط تضعیف قدرت سلطنت، و تقویت هر چه بیشتر قدرت شوروی و کمونیسم در جهان بود.<br /><br />در شناخت ماهیت مبارزات سیاسی در هر دوره ای و تحت رهبری هر طبقه ای، آنچه برای کارگران کمونیست و روشنفکران انقلابی اهمیت دارد، نحوه برخورد این جنبش به حقوق سیاسی- اجتماعی توده های مردم، قبل از همه زحمتکشان است. در درک انقلابات اجتماعی و موضع گیری نسبت به آنها در ایران، هیچ معیار دیگری بجز این، نمی تواند مبنا قرار گیرد. بر این اساس، دولت پیشه وری نه فقط در محتوای سیاست و برنامه های خود، نماینده مردم زحمتکش آذربایجان، بلکه بدون هیچ تردیدی، نماینده حقیقی منافع اکثریت زحمتکشان ایران نیز بود.<br /><br />اقدامات گسترده دولت پیشه وری، در تأمین برابر حقوقی شهروندان و مبارزه با تبعیض علیه زنان، ایجاد امکانات وسیع سواد آموزی، کسب مهارت شغلی و سازمانیابی اجتماعی برای آنان، و درک و ترویج این ضرورت در توسعه اقتصادی- اجتماعی در کشوری با سنتهای سرکوبگرانه اسلامی، تنها یکی از عرصه هایی است، که ماهیت عمیقاً مردمی این دولت را آشکار می سازد. دولت پیشه وری در مدت کوتاهی، دست به اصلاحات ارضی سراسری در منطقه زده، قدرت مالکان، تجار بزرگ و دسته جات راهزن را درهم شکسته، با تقسیم زمینهای 3437 روستا، دهقانان زحمتکش را برای اولین بار در ایران و خاورمیانه، از زمین و ابزارهای ارتقاء سطح زندگی خود، بهره مند ساخت. اقدامات اقتصادی و اجتماعی دولت پیشه وری، با و جود امکانات مالی ناچیز آن، یعنی بخشی از درآمد مالیاتی منطقه آذربایجان، به اعلام بسیاری از منابع، از همه برنامه های عملی شده دوران بیست ساله سلطه رضا شاه در این منطقه بیشتر بود. از این میان بویژه به طرحهای همگانی سواد آموزی، ایجاد 500 مدرسه در عرض یک سال، تأسیس دانشگاه و فرستنده رادیویی تبریز، تأمین برق و آب آشامیدنی، ایجاد درمانگاه و مدارس در روستاها، ایجاد و گسترش راههای ارتباطی، شهرسازی و امور رفاهی دیگر، می توان اشاره کرد. دولت پیشه وری حق آزادی بیان و تشکل را بطور کامل تضمین نموده، و هرگونه سانسور و سرکوب رایج در رژیم سلطنتی را ملغی ساخت. با برگزاری انتخاباتی آزاد و تشکیل انجمن ایالتی، وسیعترین سطح دخالت دموکراتیک مردم در تعیین سرنوشت خود در ایران شرایط مورد بحث، عملی گشت. دولت خود مختار همچنین، حق مردم در بکار گیری زبان مادری خود در زندگی روزمره و در نظام اداری- آموزشی را به رسمیت شناخته، به تحقیر رایج و سلطه شوینیسم " قوم پارس" رژیم پهلوی در آذربایجان، خاتمه داد. دولت دموکراتیک پیشه وری، نه فقط دستاوردهای دموکراتیک انقلاب مشروطه و حقوق مردم را احیاء نمود، بلکه منطبق با شرایط جدید داخلی و جهانی، چندین گام نیز از آن فراتر رفت.<br /><br />برای رژیم پهلوی، بویژه اربابان امپریالیست آن، که دموکراسی و عدالت در ایران، به سلطه گری و غارت ثروتهای ملل خاورمیانه پایان میداد، دولت پیشه وری یک گستاختی باورنکردنی مردم به ساحت نحس قدرت و ثروت آنها بود؛ از این رو، اقدامات وسیع توطئه گرانه برای برچیدن آن، آغاز گردید. سیاست دیپلماسی فریبکارانه با دولت خودمختار، و دادن وعده های پوچ اقتصادی به اتحاد شوروی- که سیاست خارجی آن تحت رهبری جناح استالین، فاقد اصول روشن و انباشته از فرصت طلبی و حماقت بود- آغاز گردید. تحولات این دوره، به علل متعدد داخلی و بین المللی، به تغییر توازن قوای سیاسی در مناسبات میان دو نیرو، منجر گردیده، دولت مرکزی سرسپرده امپریالیسم، در موقعیت انجام یک تهاجم نظامی سنگین به آذربایجان قرار گرفت.<br /><br />هجوم جنایتکارانه ارتش شاه در روز 21 آذرماه 1325 و دلایل متعدد دیگر، به سقوط دولت انقلابی- دموکراتیک در آذربایجان منجر گشت:<br /><br />1- جنبش ملی در آذربایجان، دارای سابقه و سنت مستقلی نبوده، خود، بخش فعال و پیشرو جنبش ملی در ایران را تشکیل میداد. در تاریخ جدید ایران، این اولین بر آمد یک جنبش ملی منطقه ای در آذربایجان بود. برای اکثریت مردم آذربایجان هنوز کاملاً روشن و قابل درک نبود، که چه آینده ای در انتظار آنهاست. مردم با روحیات، عادات، احزاب و سنتهای یک جنبش ملی ویژه آذربایجان، رشد نکرده بودند. تکیه بر حق استفاده از زبان مادری، علیرغم ضرورت و اهمیت دموکراتیک آن اما، نمی توانست یک حمایت با ثبات از دولت انقلابی بدنبال آورد؛ بویژه اینکه بورژوازی و روشنفکران آذربایجان در مناسبات سراسری خود، به تسلط بر زبان فارسی و کاربرد آن، نیاز داشتند. همچنین خواست تأمین دموکراسی، مبارزه با فقر، تأمین عدالت و یا احیاء انجمنهای ایالتی و ولایتی (شوراها) و تحکیم استقلال کشور، خواستهای فوری اکثریت مردم و نه فقط مردم آذربایجان بود. اگر یک جنبش ملی قادر شود، خود را با مطالبات سراسری بیان و هویت یابی کند، دراین صورت دیگر یک جنبش ملی بمعنای حقیقی آن نیست، بلکه در وجه غالب، دارای خصلت سراسری، و بخش منطقه ای یک جنبش ملی سراسری است، و این تفاوت، در تاکتیکهای سیاسی احزاب و سرنوشت نهایی آن، بویژ پروسه تصمیم گیری رهبران جنبش، بی تأثیر نیست. از این طریق هم، مطالبات سراسری یک حزب منطقه ای، قادر به بسیج نیروی خاص یک جنبش ملی، در منطقه مورد بحث نیست؛ از آنجا که نماینده گی خواستهای یک جنبش سراسری، به آن تحمیل شده، و بتنهایی، دارای ابزارهای سیاسی و مادی تحقق آن نیست.<br /><br />2- بخش اعظم مطالبات این جنبش، خصلت فرامحلی داشته، و اعلام آن به عنوان پرچم یک جنبش منطقه ای، نمی توانست بر زمینه نیرومندی از حمایت بورژوازی متوسط و خرده بورژوازی شهری در منطقه، که نیروی محرکه اصلی جنبش ملی بودند، بنا گردد. جنبش انقلابی در آذربایجان باید بر موجودیت عینی، سراسری، و رادیکال- دموکراتیک خود، که مستقل از اراده افراد و حزب دموکرات آذربایجان وجود داشت مراجعه کرده، تعیین تکلیف با نظام سلطنتی را تا قبل از خروج ارتش سرخ، هدف مبرم استراتژی سیاسی – نظامی خود قرار می داد. تناقضات درونی و جوان بودن جنبش ملی در آذربایجان، و عدم درک روشن از ماهیت و جایگاه آن را، می توان در گذشته سیاسی رهبر این جنبش، جعفر پیشه وری نیز بخوبی دریافت.<br /><br />پیشه وری از بنیانگذاران حزب عدالت است، که متاثر از انقلاب اکتبر و در سال 1918، از سوی کارگران کمونیست ایرانی در باکو تشکیل یافت. او در خرداد سال 1299 شمسی- ماه مه 1920 میلادی، به کابینه انقلابی در جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران تعلق داشته، پستهای وزارت کشور و روابط بین المللی را بر عهده گرفت. از سخنرانان اجلاس کمینترن در کنگره 1921 در مسکو- که لنین در آن حضور داشت- و یک انترناسیونالیست شناخته شده، در جنبش کمونیستی، بویژه منطقه قفقاز بود.<br /><br />در سالهای پس از سقوط جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران، در تهران دست به فعالیتهای گسترده ای زده، در تأسیس شورای مرکزی اتحادیه های کارگری با هزاران عضو نقش ایفا کرده، خود مسئولیت ارگان آن روزنامه " حقیقت" را، که از بزرگترین و مؤثرترین روزنامه های تهران بود، بعهده گرفت. با ورود ارتش سرخ و تجاوز ارتشهای امپریالیستی در شهریور سال 1320، پیشه وری پس از 9 سال مقاومت بدون کمترین سازشکاری، از زندان و تبعید رژیم رضا خانی آزاد گردید. او سپس به تأسیس روزنامه سراسری " آژیر" در تهران اقدام نمود، که به یک روزنامه پرخواننده، در میان روشنفکران و توده های کارگر، تبدیل گشت.<br /><br />همانگونه که آشکار است، پیشه وری، برخاسته از محیط و مناسبات کارگری و از سن 12 سالگی شاغل، یک مبارز تربیت شده با انگیزه ها، ایده ها و آرمانهای یک جنبش ملی در آذربایجان نیست. برعکس، همه تئوری وپراتیک ناظر بر زندگی او، بر موقعیت او در مرکز جنبشهای کارگری در ایران و قفقاز، و درک فرامحلی او از مبارزه، دلالت می کند. او در بخش اعظم سخنرانی های خود در آذربایجان، به ایران و فقر و خفقان و نفوذ قدرتهای امپریالیستی در کشور می پردازد- آنجا که به آذربایجان اشاره میکند، عمدتاً موضوع به مبارزه با فقر، واگذاری زمین به دهقانان، ارائه خدمات رفاهی به زحمتکشان و ضرورت گسترش حقوق دموکراتیک مردم مربوط است. این کاراکتر شخصی پیشه وری اما، یک پدیده عمومی در جامعه شناسی هویت سیاسی شهروند آذربایجانی در دوره مورد بحث را، همچنین امروز، به نمایش می گذارد. واقعیت وجود یک چنین ویژگی سیاسی- فرهنگی در نسل مبارز آذربایجان، بر زمینه عدم وجود یک سنت طولانی جنبش ملی در این منطقه، موجب شکل گیری عدم قطعیت در تشخیص ماهیت جنبش انقلابی در آذربایجان، و عدم قاطعیت در تصمیم گیریهای سیاسی و نظامی سرنوشت ساز گردید.<br /><br />2- دولت پیشه وری دست به تدوین یک استراتژی سیاسی- نظامی همه جانبه، برای دفاع از خود، و مقابله با تهاجم احتمالی ارتش رژیم سلطنتی نزد. نیروی مسلح فداییان، قادر نشد به سطح یک نیروی نظامی بخوبی آموزش دیده، منظبط، نیرومند و مصمم، رشد کند. این دولت، عمدتاً به پشتیبانی کلی مردم، بدلیل اقدامات سیاسی بسیار مثبت خود، امید بسته بود. این پشتیابانی اما، باید با اقدامات معینی به ایجاد سازمانهای اجتماعی ضروری همراه شده، تا در شرایط تحت تهاجم گرفتن، قادر به بسیج عملی یک نیروی بزرگ رزمنده میگشت.<br /><br />3- دولت پیشه وری بر ناسازگاری نظام سلطنتی در ایران با هر سطحی از رعایت حقوق مردم، از جمله حقوق ملی در آذربایجان، آگاه نبود. این دولت حقیقتاً تصور می کرد، با وجود نظام سلطنتی و نفوذ همه جانبه امپریالیسم، امکان بقای یک دولت خود مختار، دموکراتیک و سوسیالیستی در آذربایجان وجود دارد.<br /><br />4- دولت پیشه وری ماهیت جنبش انقلابی در آذربایجان را نه تماماً یک جنبش عدالت خواهانه و دموکراتیک، بلکه عمدتا یک جنبش ملی ارزیابی می کرد. از این رو بخش مهمی از فعالیت سیاسی بیرونی آن نیز، صرف اثبات این حقیقت بود، که این دولت " تجزیه طلب " نبوده، بلکه صرفا کسب یک سری حقوق ملی، در چهارچوب ایران را طلب می کند. این سیاست در نزد رژیم سلطنتی، حمل بر ضعف آن و نشانه خوش باوری پیشه وری به رژیم حاکم تلقی گشته، بر عدم آمادگی آن برای دفاع از خود، در صورت یک تهاجم نظامی گسترده، تعبیر گردید. این ضعف همچنین، عدم ایجاد اعتماد کافی به قدرت خود و مصمم بودن پیشه وری را، در میان کارگران و گرایشهای رادیکال در کشور در پی داشت.<br /><br />5- گرایش راست در این جنبش، که صرفا بر حقوق ملی تأکید می کرد- و پیشه وری به عنوان نماینده جناح میانی، تحت فشار آن قرار داشت- به دنبال سازش با حکومت مرکزی و تثبیت موقعیت خود از این طریق، علیه زحمتکشان آذربایجان بود. این سیاست به انجام مذاکرات متعددی با دولت مرکزی، و ایجاد توهم در میان مردم، نسبت به کوتاه آمدن رژیم سلطنتی در مقابل خواستهای دولت خودمختار انجامید*3.<br /><br />6- دولت پیشه وری اهمیت خطر موجودیت خود برای کل طبقات حاکمه، تا مغر استخوان فاسد و مزدوران قدرتهای امپریالیستی در ایران را کاملاً جدی نگرفت. این دولت تصور می کرد، برای حکومت مرکزی، حقیقتاً " خطر تجزیه " کشور، مسئله اصلی است*4. در صورتی که رژیم سلطنتی با ماهیت عمدتاً سوسیالیستی این دولت، با تأمین حقوق دموکراتیک مردم، دخالتگری سیاسی زحمتکشان و سرایت این خواستها به سراسر ایران ضدیت داشت. دستگاه فوق ارتجاعی دربار و احزاب نزدیک به آن، با حیله گری و حتی ایجاد نوعی خوش بینی در مسئولین دولت آذربایجان، در پس پرده اما، زمینه های نابودی آن را آماده می ساختند.<br /><br />7- دولت پیشه وری دید روشنی از موقعیت استثنایی شکل گیری خود نداشت. در حالیکه بدون پدید آمدن شرایط بین المللی حاکم، امکان تشکیل این دولت با معضلاتی بزرگ مواجه، چه بسا پیدایش آن، غیر ممکن بود. از این رو، سیاست های عمومی آن نیز به نوعی بر تزلزل و عدم اطمینان از آینده خود گرایش داشته، به اقدامات بنیادی برای تضمین حیات خود، درشرایط عدم حضور ارتش سرخ بهایی نداد.<br /><br />8- حزب دموکرات آذربایجان بعنوان حزب حاکم در دولت، فاقد سیاست اتحاد ها و ائتلافها بوده، برای جلب حمایت احزاب سراسری، اتحادیه های کارگری و انجمنهای صنفی، به فعالیتهای موثر دست نزد. در حالیکه پیشه وری خود به عنوان یک سازمانده شناخته شده جنبشهای کارگری در ایران و سردبیر نشریات چپ و اتحادیه ای، از زمینه مساعدی برای کسب پشتیبانی تشکل های دموکراتیک و کارگری برخوردار بود. جانبداری نیم بند، سازشکارانه و غیر مؤثر رهبری حزب توده - که هرگز هم بطور علنی صورت نگرفت-، قادر به پر کردن این خلاء نبود. حمایت دولت شوروی و یا مسئولین محلی ارتش سرخ نیز، نمی توانست بمثابه یک حمایت قابل محاسبه و ادامه دار، بر جای حمایت توده های زحمتکش ایران بنشیند. باید برای حزب دموکرات آذربایجان روشن میبود، که اتحاد شوروی تحت هیچ شرایطی، مایل به ماندن در آذربایجان نبوده، بهیچ وجه از جنگ بروز داخلی در ایران، موافقت نمیکرد.<br /><br />9 – دولت آذربایجان خودمختار بمثابه دولتی متشکل از کمونیستهای ایرانی، نظیر چپ انقلابی دوره انقلاب بهمن، عمدتاً به توضیح حقانیت خود و افشاگری علیه حکومت مرکزی و قدرتهای بین المللی پرداخته، به سیاست عملی سازماندهی و بسیج نیرو، و آماده گی سیاسی- نظامی برای روزهای تهاجم ارتجاع، اهمیت لازم قائل نشد. در صورتی که در مبارزه سیاسی در وحله اول، موارد زیر حائز اهمیت هستند:<br /><br />- نه افشاگریهای تکراری، نه اثبات نظری حقانیت خود، بلکه شناخت از آرایش سیاسی – طبقاتی موجود، و کیفیت توازن قوای سیاسی نیروهای دخیل در تحولات این لحظه،<br /><br />- هوشیاری در درک فوری شرایط چرخشهای سیاسی در جامعه، و انطباق تاکتیکهای سیاسی خود با آن، <br /><br />- داشتن یک استراتژی سیاسی روشن و مشخص، و سیاست فعال ائتلافها و اتحادها در این راستا،<br /><br />- درک از مسئله مبرم و تمرکز همه نیرو حول آن، پرهیز از هرگونه پراکنده کاری،<br /><br />- جلب اعتماد مردم به قابلیتهای عملی خود، از طریق تصمیمات صحیح و اقدامات موفق،<br /><br />- قدرت سازماندهی، بسیج نیرو، پیشروی و رشد مداوم.<br /><br />در صورت وجود چنین مشخصه هایی در کار یک حزب و یا جنبش سیاسی، افشاگری، آگاهگری و حقانیت نظری نیز، مؤثر خواهد گشت.<br /><br />10- دولت پیشه وری از درک شرایط جدید بین المللی، و قصد قدرتهای امپریالیستی در تسلط استراتژیک بر ایران، غافل ماند. اهداف امپریالیسم بر غارت منابع نفتی کشور و منطقه، تبدیل ایران به یک قلعه نظامی علیه شوروی، و جلوگیری از قدرت گیری بیشتر کمونیسم در جهان به هر بهایی، متمرکز گشته بود. برای قدرتهای امپریالیستی، ادامه تسلط آنها بر منابع نفتی در ایران و خلیج فارس، ضامن اصلی رشد اقتصاد سرمایه داری غرب، و حفظ برتری نظامی و اقتصادی بر علیه اتحاد شوروی، محسوب می گشت. از این رو غلبه قطعی بر جنبشهای کارگری-کمونیستی در ایران، بعنوان مرکز ثقل سیاسی-اقتصادی خاورمیانه، بویژه در دوره مورد بحث، برای این دولتها اهمیت استراتژیک داشت.<br /><br />دولت پیشه وری در آذربایجان، از وجود چندین محدویت عینی و مستقل از عملکرد خود نیز، رنج میبرد.<br /><br />1- اشغال بخشهایی از قلمرو سلسه قاجار در قفقاز و آسیای مرکزی، توسط دولت روسیه تزاری در اوایل قرن نوزدهم، به بخشی از خود آگاهی شهروند ایرانی تعلق داشت. از این رو هر فعالیت دموکراتیک از سوی احزاب چپ، از سوی رژیم سلطنتی با حربه جلوگیری از تجزیه کشور سرکوب شده، و در میان لایه هایی از طبقه متوسط شهری و خرده بورژوازی مسموم شده با فرهنگ ارتجاعی نیز با سکوت تأیید آمیز، چه بسا با حمایت فعال، پاسخ می گرفت. سلطنت جنایتکار که خود مسئولیت بیزاری مردم مناطق مزبور از دولتهای سلطنتی و فرهنگ اسلامی حاکم، مقبولیت نسبی سیاستهای روسیه تزاری در میان توده های مردم، از این طریق تسهیل قدرت گیری نظامی آن در قفقاز و آسیای مرکزی را بر عهده داشت، نتایج همین سیاست خود را در عین حال به وسیله ای جهت ارعاب بیشتر مردم ایران و ممانعت از محدود شدن قدرت خود، مبدل می ساخت. دولت پیشه وری برای اثبات عدم وابستگی خود به دولت شوروی و عدم وجود قصد جدایی آذربایجان، با معضلات بزرگی مواجه بود و جلب حمایت طبقه متوسط، حتی بخشی از کارگران، برای آن ساده نبود. از این طریق نیز حمایت شوروی از دولت پیشه وری نه فقط یک حمایت واقعی و بسیار ضروری، در عین حال یک نقطه ضعف برای آن محسوب شده، و برای تحریکات ارتجاعی رژیم سلطنتی علیه آن، خوراک لازم را فراهم می ساخت.*5<br /><br />2- حزب دموکرات آذربایجان، در مناسبات نزدیک با حزب توده، شکل گرفته و رشد کرده بود؛ هرچند پیشه وری خود هرگز عضو حزب توده نبود. از این رو برای جلب حمایت از طبقه کارگر و جناح چپ طبقه متوسط شهری سراسری، دارای ابزارها و امکانات مستقلی نبود. این حزب باید به این منظور به حزب توده مراجعه کرده، و حمایت علنی آن را جلب می کرد. اما رهبری حزب توده نیز، گرایشی متزلزل از جناح چپ و میانی طبقه متوسط شهری، حاضر و قادر به چنین ائتلاف سیاسی و از این طریق، جلب حمایت اجتماعی از جنبش دموکراتیک در آذربایجان نبود.<br /><br />3- سرنوشت جمهوری خودمختار نمی توانست، در رقابتها و سازشهای اجتناب ناپذیر اتحاد شوروی و قدرتهای امپریالیستی، به حساب نیاید. در شرایطی که غرب موقعیت برتر شوروی در اروپای شرقی پس از جنگ دوم را پذیرفته بود، دراین صورت امکان ادامه حمایت شوروی از جمهوری خودمختار آذربایجان، چیزی در حد صفر بود؛ از آنجا که شوروی نیز باید عدم حضور فعال در خلیج فارس و عدم ایجاد مزاحمت در صدور انرژی به جهان غرب را می پذیرفت. بویژه اینکه اتحاد شوروی به دلایل متعددی، خواهان جدایی هیچ بخشی از ایران، حتی در صورت تمایل به الحاق آن به شوروی نیز، نبود. شوروی باید بین قراردادهای متعدد و الزامات قوائد پس از جنگ با غرب، و یا حمایت از جنبش دموکراتیک در آذربایجان ایران، یکی را انتخاب می کرد. برای هر ناظر بی طرفی، باید نتیجه منطقی این انتخاب روشن باشد.<br /><br />4- جامعه ایران دهه 20، کم و بیش، هنوز یک ملت جدید است. گذشت 20 یا 30 سال از تاریخ شکل گیری آن از طریق انقلاب مشروطه، هنوز به ایجاد و ثبات کامل پیوندها، عادات و روحیات ملی جدید منجر نشده است. بویژه اینکه در طول دوران پس از انقلاب مشروطیت نیز، جز دخالت قدرتهای امپریالیستی، دیکتاتوری و ترور حکومت نکرده، از این طریق نیز ایجاد وتحکیم پیوندهای ملی، یعنی پیوند های دموکراتیک- شهروندی، با موانع جدی مواجه گشته بود. در چنین شرایطی این ملت ظاهراً مدرن، هنوز خود چیزی قابل عرضه در عرصه حقوق ملی و شهروندی نداشته، از این رو خود- آگاهی و درک سیاسی از حقوق ملی نقض شده مردم آذربایجان و کردستان نیز، به یک درک و پدیده همگانی تبدیل نمی گردد. صرفنظر از اینکه سلطه بربرمنشانه پادشاهان فئودالی از ایلات گوناگون، برای صدها سال نیز مردم را طعمه قدرت این یا آن گروه راهزن ساخته، حساسیت علیه کشمکشهای قومی، فورا به تنزل اهمیت یک خواست ملی بحق، منجر میشد.<br /><br />دولت دموکراتیک آذربایجان در سالهای 1324- 1325، علیرغم وجود زمینه های بسیار نامساعد ادامه حیات آن اما، محکوم به شکست نبود. درصورت ایجاد انسجام سیاسی و قاطعیت در تصمیم گیریها، تدوین یک استراتژی سیاسی- نظامی همه جانبه، و قطع مذاکرات سازشکارانه با دولت مرکزی، دولت پیشه وری می توانست بعنوان پیشگام جنبش انقلابی- دموکراتیک در دوره خود، شرایط سیاسی کشور را تغییر دهد. تجربه شکست این جنبش و سقوط دولت مصدق در سال 32 بخوبی نشان می دهد، جنبش انقلابی آذربایجان باید همه قدرت خود را صرف بسیج یک جنبش سراسری، برای برچیدن فوری سلطنت و استقرار یک نطام جمهوری در کشور می ساخت. دولت پیشه وری قادر بود، با گذراندن مصوبه ای قانونی در پارلمان آذربایجان و در تداوم انقلاب متوقف مانده مشروطیت، سلطنت در ایران را فوراً ملغی ساخته، در کشور جمهوری اعلام کرده و جاری شدن همه حقوق شهروندی، بویژه تأمین عدالت و رفاه برای مردم زحمتکش را فراخوان دهد. دولت خود مختار میبایستی بی درنگ، تبریز را پایتخت موقت کشور قرار داده، و همه نیروی خود را برای مقابله با تهاجم نظامی رژیم تهران، آماده می نمود. در پی آن، مردم سراسر ایران را برای انجام انتخابات انجمنهای ایالتی و ولایتی ( شوراها ) دعوت نموده، موعد برگذاری انتخابات را معین می ساخت و در تاریخ تعیین شده نیز، انتخابات سراسری در آذربایجان را برگزار می کرد. یک چنین تحولی، بسرعت صف آراییهای سیاسی و محتوای کشمکشهای نیروهای اجتماعی را، به شکل گیری دو اردوی سیاسی جمهوریخواهان و سلطنت طلبان تغییر میداد، و شرایط مناسب برای سرنگونی رژیم پهلوی و جلوگیری از تثبیت رژیم محمدرضا پهلوی را، بطور واقعی امکان پذیر می ساخت.<br /><br />پس از شکست جمهوری خود مختار، طبقه سرمایه دار آذربایجان با سرعت، در سرمایه داری سراسری ایران ادغام گشت؛ بویژه اینکه سرمایه داران آذربایجانی خود، آگاهانه به این روند شدت بخشیدند، تا شکست جنبش دموکراتیک، به تضعیف موقعیت اقتصادی- اجتماعی آنان در برابر بورژوازی تهران، منجر نشود.<br /><br />در این میان نسل جدید روشنفکران انقلابی آذربایجان، متاثر از اقدامات دموکراتیک- سوسیالیستی دولت پیشه وری، با جذب و بکارگیری تجربه شکست دولت خودمختار، بر تقویت جنبش سراسری برای سرنگونی سریعتر رژیم سلطنتی روی آورده، رادیکال ترین جناح آن را شکل دادند. از تکامل این گرایش در دهه 30 و 40 خورشیدی، هسته کمونیستی تبریز و بنیانگذاران اصلی آن صمد بهرنگی، بهروز دهقانی و کاظم سعادتی شکل گرفت که دست به اولین اقدام مسلحانه، حتی پیش از عملیات سیاهکل زد. بدنبال آن در دهه 40، با تشکیل سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، ونقش فعال هسته کمونیستی تبریز در این روند، سوسیال دموکراسی انقلابی آذربایجان و رادیکالیسم جناح چپ دولت پیشه وری نیز، در جنبش انقلابی سراسری ادغام گردید. رژیم جنایتکار سلطنتی که در سال 1325 با توسل به بربریت آشکار، دهها هزار نفر از مردم آذربایجان را قتل عام کرد، خود با مبارزات میلیونی و قیام مسلحانه بهمن 1357 در هم شکست. مبارزات و قیامی که تأثیر گرفته گان از تجربه شکست دولت پیشه وری، یعنی مردم آذربایجان، بیشترین نقش را در آماده سازی و بر پا ساختن آن ایفا نمودند.<br /><br />شکست جنبش انقلابی در آذربایجان دهۀ 20، و ناکام ماندن انقلاب بهمن از تحقق اهداف خود در دهه 60، سرنوشت گرایشات سیاسی در این انقلاب را، به گونه ای دیگر رقم زد. جناح راست جمهوری خود مختار، بتدریج به نیرویی کاملاً ناسیونالیست تغییر جهت داد، که جریانهای روشفکری کوچک نزدیک به آن، امروزه در خارج از کشور، به خواست جدایی طلبی تمایل دارند. تکامل بخشی از جناح میانه رو در جمهوری آذربایجان، و بعضاً گرایشهای سیاسی علنی نزدیک به جناح دوم خرداد، به مدافعین ایجاد یک نظام فدرال سمت گیری کردند. همچنین عناصر و گرایشهای آذربایجانی جدا شده از احزاب چپ میانه رو سراسری، رفرمیست و یا لیبرال در خارج نیز، در این گروهبندی جای می گیرند. دو جریان نامبرده اما از دوران پس از شکست جنبش دموکراتیک آذربایجان غیر فعال بوده، حتی در پی ادغام سرمایه داری آذربایجان در بورژوازی سراسری، بلحاظ اقتصادی در شرایط حاکم در کشور، و تقویت جریان اصلاح طلبی کنونی، ذینفع گشته اند.<br /><br />گرایشهای کمونیستی متاثر از تجربه جنبش انقلابی- دموکراتیک آذربایجان، بعدها به پروسه پیدایش سازمان چریکهای فدایی خلق ایران پیوستند. در روند شکست انقلاب بهمن از سال 1360، بخشها و افرادی که، نه به گرایش محافظه کار، بلکه به جناح انقلابی در جنبش آذربایجان نزدیک بودند، عمدتاً در جناحهای انشعابی مبارز سازمان چریکهای فدایی خلق ایران پراکنده شدند. مدافعین گرایشهای فوق هم اکنون، هر چند با تلقی های گوناگون، از تأسیس یک نظام شورایی در ایران، دفاع می کنند.<br /><br />همین امروز هم، تئوری و پراتیک فدایی، بمثابه یک جریان اجتماعی، بیشترین نزدیکی سیاسی را، به جنبش انقلابی- دموکراتیک آذربایجان دهه 20 شمسی دارد.</span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div dir="rtl" align="justify"><br /></span>------------------------------------ </strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">توضیحات<br /><br /></span><span style="font-size:100%;">*1- در انتشار دوم، مطلب بلحاظ کمی و کیفی تکمیل گشته، توضیحات فعلی به آن اضافه، و انشاء آن بهتر شده است.<br /><br />*2- در ذیل قطعه ای از مقاله عبدالحسین آگاهی، یکی از کادرهای حزب توده در دوره فوق، که بویژه به وحشیگریها و جنایات ارتش فاشیتسی رژیم شاه مربوط است، نقل میگردد. این مطلب در سایت جریان راست و توده ای " راه توده"، </span></strong><a href="http://www.rahetudeh.com/rahetude/jonbeshe-melli/html/21-azar-agahi.html"><strong>http://www.rahetudeh.com/rahetude/jonbeshe-melli/html/21-azar-agahi.html</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"> منتشر شده است. در این سند همچنین روشن میگردد، که مواضع ارتجاعی جریانات ملی نما در رابطه با موضوع 21 آذر، هیچ ربطی به دیدگاههای محمد مصدق نداشته، بلکه از جزوه های آموزشی ساواک و سیا، اقتباس شده است. قسمت مورد بحث در اینجا، صرفاً بدلیل سندیت و ارزش تاریخی آن، نقل میگردد. مطلب اندکی ادیت شده، علامت [ ]، مطلب داخل آن و تأکیدات، از این نگارنده و نه منبع اصلی است:<br /><br /><span style="color:#3333ff;">دکتر محمد مصدق در جلسه 19 دیماه 1324 مجلس شورا[ کمتر از یک ماه پس از تشکیل دولت خودمختار]، خطاب به نخست وزیر حکیمی گفته بود: " نظریات من این بود که بین دولت، راجع به طرز اداره نمودن قسمتی از مملکت، با اهالی آنجا اختلافات حاصل شده است. باید با اهالی محل داخل مذاکره شد، شاید اختلاف را بتوان با خود آنها حل کرد. من برای صلاح و صواب ملت ایران از آقای حکیمی خواهش می کنم بیش از این وقت را ضایع نکند، و فورا از کار کناره جوئی کند".</span> لیکن دولت مرکزی نمی خواست، به حل مسالمت آمیز مسئله تن در دهد. <span style="color:#3333ff;">تا اینکه بالاخره در نتیجه پیشرفت جنبش و گسترش مبارزات انقلابی در سراسر ایران، مجبور به عقب نشینی شده، پس از تقریبا" 6 ماه، بالاخره با انجام مذاکرات مسالمت آمیز، موافقت کرد</span>.<br /><br /><span style="color:#3333ff;">مذاکرات [ نماینده گان دولت تهران و دولت پیشه وری] در خرداد و شهریور 1325، صورت گرفت. در موافقتنامه رسمی که 23 خرداد بین دولت مرکزی، و حکومت ملی آذربایجان بامضاء رسید، همچنین قبلا در تصویب نامه دولت مورخ 3 اردیبهشت، خصلت دموکراتیک جنبش 21 آذربایجان تائید و برسمیت شناخته شد. طبق این موافقتنامه، دولت مرکزی متعهد شد، که 75 درصد از درآمد آذربایجان را به این استان اختصاص دهد، زبان آذربایجانی را بهمراه زبان فارسی در آذربایجان، برسمیت بشناسد، فعالیت قانونی فرقه دموکرات آذربایجان را تامین نماید، و اصلاحات دموکراتیک آذربایجان را، در همه ایران تعمیم دهد. از طرف حکومت ملی آذربایجان نیز موافقت شد، که مجلس ملی در سطح انجمن ایالتی، و حکومت ملی در سطح استانداری قرار گیرد، و اقدامات لازم بعمل آورد، تا ارتش خلقی تحت اختیار وزارت جنگ قرار گیرد، و سازمان فدائی، تابع اداره نگهبانی ) ژاندارمری( شود، و در برابر نیروهای مسلحی [ همان ارتش شاهنشاهی]، که تحت عنوان " نظارت بر جریان انتخابات دوره پانزدهم مجلس"، از طرف دولت مرکزی به آذربایجان اعزام می گردد، مقاومتی صورت نگیرد."<br /><br /></span><span style="color:#3333ff;">فرقه دموکرات آذربایجان، با اطمینان به موافقتنامه دولت مرکزی، و برای میدان ندادن به توطئه امپریالیست ها در مورد تجزیه ایران، و بخاطر حفظ صلح و با محاسبه شرایط آن روزی ایران و جهان، مقاومت مسلحانه را مصلحت ندانست. ولی دولت مرکزی، برعکس، موافقتنامه رسمی با آذربایجان را غدارانه زیر پا گذاشت، و بوسیله نیروهای مسلح اعزامی به آذربایجان، جنبش خلق را با آتش و آهن مختنق ساخت"</span> ) تزهای مصوب هیئت اجرائیه کمیته مرکزی حزب توده ایران، دنیا، سال 14 شماره 15 شماره 1(. این عمل خیانت بار و جنایت آمیز را از <span style="color:#3333ff;">زبان دوگلاس، قاضی آمریکایی، از کشوری که خود مسبب عمده همه این جنایات بود- بشنوید. او پس از دیدار از آذربایجان نوشت</span>:<br /><br /><span style="color:#3333ff;">" ارتش ایران در مسیرخود، آثار خشونت برجای گذاشت. ریش دهقانان را آتش زدند، به ناموس زنان و دختران آنان تجاوز کردند، خانه ها را به غارت بردند، دام ها را دزدیدند. ارتش از زیر هرگونه کنترل بیرون رفت. ... به غارت مردم غیرنظامی پرداخت و کشته ها و ویرانی ها پشت سر نهاد. زندانها مملو از آذربایجانی های بیگناه است، چوب های دار و اعدام فراوان است. با ناسیونالیست ها نیز بدرفتاری می شود. دهقانان بیچاره را که به دموکرات ها ابراز علاقه کرده بودند، در معرض تحقیر و توهین قراردادند. یک دهقان پیر آذربایجانی به ما چنین گفت: " مال و حیثیت ما را پایمال کردند، آثار این حوادث جگر سوز، هرگز از خاطرآذربایجانی ها زدوده نخواهد شد."<br /><br /></span>براساس متن بالا روشن میشود، که تمام هیاهوی " نجات آذربایجان"، چیزی جز دروغ محض و کلاشی آشکار نیست. همه امور بر اساس توافق کتبی طرفین، صورت گرفته بود. در حالیکه دربار جنایتکار پهلوی و ارتش مزدور آن، به مردم تهاجم کرده، قتل و غارت راه انداخته، و توافقات انجام یافته را زیر پا نهاده اند.<br /><br />*3- در دوره اخیر نیز رهبری سابق حزب دموکرات کردستان ایران، ضمن چندین تلاش، در پی سازش با حکومت اسلامی بر آمد. اما ترور جنایتکارانه دو دبیر کل این حزب توسط تروریستهای رژیم، غیر ممکن بودن هرگونه سازشی با رژیمهای سرکوبگر در ایران را، برای چندمین بار روشن ساخت.<br /><br />*4- برای رژیم سلطنتی و اربابان امپریالیست آن، مسئله دفاع از " تمامیت ارضی" کشور، ریاکاری و دروغی بیش نبود. رژیم شاه در سال 1347 شمسی، بر خروج ایران از بحرین صحه گذاشت. بحرین را که استان چهاردهم کشور بود، در ازای قدردانی از نقش آمریکا در سرنگونی دولت مصدق، و به منظور احداث پایگاه ناوگان دریایی آمریکا در خلیج فارس، به این دولت بخشید! این همه میزان اعتقاد و علاقه سلطنت دیروز و سلطنت طلب امروز، به حفظ " تمامیت ارضی" کشور بود و باقی مانده است.<br /><br />*5- از اوایل قرن نوزدهم تا آخر این قرن، بخشهای بزرگی از سرزمینهای تحت کنترل ایل قاجار در شمال و شرق ایران کنونی، بدلایل گوناگونی، بعضاً اجتناب ناپذیر، از سوی قدرتهای استعماری تصرف شد. در این میان، نقش انگلستان و حمایت پشت پرده فرانسه، از روسیه کمتر نبوده، چه بسا بیشتر بود. در حالیکه، در تاریخ نویسی ارتجاعی سلطنتی و بورژوازی ملی مفلوک و آخوندی، همه موضوعات فقط به روسیه محدود میشود- از آنجا که ظاهراً انگلستان، تبهکاریهای خود در این رابطه را، با تأسیس دیکتاتوری ضدملی پهلوی، و حمایت همه جانبه از این رژیم، جبران کرده است!! </span></span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">www.j-shoraie.blogspot.com</span></a><span style="font-size:85%;"> </span><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><span style="font-size:85%;">pouyane50@yahoo.de</span></a><span style="font-size:85%;"> <a href="http://www.radikaldemokratik.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">www.radikaldemokratik.blogspot.com</span></a><span style="font-size:85%;"> </span></span></span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span> آرشیو </span><a href="http://www.j-shoraii.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.j-shoraii.blogspot.com/">www.j-shoraii.blogspot.com</span></a></a><span style="font-size:85%;"> </span></span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"></span></span></strong> </div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"> ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-7204688529803441821?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-74805414123972801482009-12-12T18:44:00.000+01:002009-12-12T18:53:26.987+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SyPYBEpeZrI/AAAAAAAAADU/3nsd1nFVzuQ/s1600-h/42304123.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414408689968637618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 245px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SyPYBEpeZrI/AAAAAAAAADU/3nsd1nFVzuQ/s320/42304123.jpg" border="0" /></a><strong><span style="font-size:85%;">مصاحبه کننده: شیرین فامیلی، 30 نوامبر 2009<br />بازنویسی و تکثیر: اکبر تک دهقان، 12 دسامبر2009- 21 آذر 1388<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">دستگاه بیدادگری رژیم اسلامی، حکم اعدام برای زینب جلالیان و دو زن دیگر را، تأیید کرده است. هم اینک با محاسبات کنونی، وضعیت برای زینب جلالیان، زندانی سیاسی مبارز و زن آگاه به حقوق خود، و دو زندانی دیگر، بسیار وخیم است.<br /><br />پیش از این در تاریخ 12 سپتامبر 2009، مطلبی در رابطه با او، در وبسایت جمهوری شورایی درج شد. در این مطلب به متن نوشتاری و اصل صوتی مصاحبه با پدر او، که حقایق زیادی را در این رابطه بیان کرده است، لینک داده شد. متن این مصاحبه در اینجا درج میشود.<br /><br />امید که زینب جلالیان، که شایسته آزادی، فعالیت سیاسی و داشتن یک زندگی شخصی انسانی است، از اسارت دژخیمان حاکم، خلاص شود.<br /><br /></span><span style="font-size:85%;">لینک مطلب قبلی در جمهوری شورایی<br /></span></strong><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2009/09/blog-post_12.html"><strong><span style="font-size:78%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2009/09/blog-post_12.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br /><br />متن نوشتاری و صوتی مصاحبه، در نشانی زیر قابل دریافت است:<br /><br /></span></strong><a href="http://www.tahieh.net/index.phtml?id=594&amp;tsk=read"><strong><span style="font-size:78%;">http://www.tahieh.net/index.phtml?id=594&amp;tsk=read</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br /><br />متن مصاحبه بمنظور ساده ترشدن درک آن، بسیار ناچیز ادیت شده، علات [ ] و متن درون آن، از بازنویس است.<br /></span><br />-------------------------<br /><br />به این "چرا"، چه کسی پاسخ میدهد؟<br /><span style="font-size:85%;"><br />گفتگو با پدر زینب جلالیان<br /><br />این مصاحبه در ماه ژانویه گذشته انجام گرفته است.<br /></span><br />حدود ده روز پیش خبری دریافت کردم از </span></strong><a href="http://parezeran.com/?p=977" target="_blank"><strong><span style="font-size:130%;">کانون دانشجویان مدافع حقوق بشر کُردستان، </span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;">که در آن اعلام کرده بودند: یک زن 26 ساله فعال سیاسی کُرد به نام " زینب جلالیان "، به اعدام محکوم شده است. در خبر آمده بود، که اتهام او فعالیت در یکی از احزاب سیاسی کُرد بوده، و در یک دادگاه چند دقیقه ای، محارب شناخته شده است.<br /><br />براساس قوانین جمهوری اسلامی، یکی از مجازات هایی که برای محارب در نظر گرفته شده، اعدام است، و برای زینب هم، این شدیدترین مجازات را دادگاه تعیین کرده است. چرا؟<br /><br />سوالهای زیادی از ذهنم گذشت. زینب عضو کدام سازمان سیاسی، بوده است؟ آیا هنگام دستگیری اسلحه داشته؟ خانواده اش چه میگویند؟ وکیل دارد؟ و از همه مهم تر، سئوالی که بارها مطرح کرده ام و بی جواب مانده، این که چرا دادگاه کسانی که به اتهاماتی نظیر عضویت در یک سازمان غیر قانونی محاکمه می شوند، علنی برگزار نمیشود؟ تازه مگر می شود، کسی را به اتهام عضویت در یک سازمان غیر قانونی ( از نظر حکومت )، با یک جلسه محاکمه به اعدام محکوم کرد؟ وسئوالهای بسیار دیگر.<br /><br />می دانستم که برای خیلی از این سئوالها، پاسخگویی وجود ندارد. اما حداقل خانواده "زینب جلالیان" که می توانند، از وضع فرزند خود به من، اطلاعاتی بدهند. بالاخره موفق شدم پدر زینب را پیدا کنم. در دهستانی در شهر ماکو در آذربایجان غربی .<br /><br />تلفنی که به من داده بودند، متعلق به همسایه بود. وقتی زنگ زدم به من گفتند: 15 دقیقه دیگر دو باره زنگ بزن تا آقای جلالیان، پدر دختر را صدا کنیم.<br /><br />با او حرف زدم. حرف هایش که تمام شد، گوشی را درحالی سرجایش گذاشتم، که زیرباران اشک من خیس شده بود. از خودم پرسیدم این چه حکایتی است، که مردم کشور ما به آن دچار شده اند.<br /><br />این گقتگو را خودتان بخوانید و یا گوش کنید .<br /><br />سلام، ببخشید من می خواستم، با پدر یا مادر خانم جلالیان صحبت کنم؟<br /><br />پدر - خانم ببخشید شما را نشناختم کجا هستید، و از کجا زنگ زدید؟<br /><br />من از خارج زنگ می زنم، خبرنگار هستم. اسمم شیرین فامیلی است.<br /><br />پدر- آهان! بله من پدرش هستم. سلامت باشید. ممنون از شما. سلامت هستید؟ خانواده خوب هستند؟<br /><br />الحمدالله همه خوب هستند.<br /><br />پدر- خیلی متشکرم. زحمت کشیدید. خواهش می کنم.<br /><br />آقای جلالیان دختر شما را کی بازداشت کرده اند. الان چند وقت است که در بازداشت است؟<br /><br />پدر- تقریبا یک سال است.<br /><br />یک سال است که در بازداشت است؟ شما تا به حال به دیدنش رفته اید؟ او را دیده اید؟<br /><br />پدر- ماهی یک بار می روم می بینمش.<br /><br />کجا هست الان؟ در کدام زندان است؟<br /><br />پدر- در زندان کانون و تربیت در کرمانشاه.<br /><br />دختر شما زینب چند سالش است؟<br /><br />پدر- تقریبا بیست و شش سال بیست و هفت ساله است.<br /><br />کجا دستگیرش کرده اند؟<br /><br />پدر- در کرمانشاه<br /><br />در خانه بوده یا اینکه در خیابان؟ چگونه دستگیر شده؟<br /><br />پدر- توی یک ماشین یک مینی بوس میرفته به کرمانشاه. در مینی بوس دستگیرش کرده اند. از او کارت شناسایی خواسته بودند، و کارت شناسایی نداشته. بعد جریانش را به وزارت کشور گفته بودند، و تحویل وزارت کشور داده بودند. دو ماه، وزارت نگه داشت. بعدا [ تحویل] دادند به دادسرای عمومی. دادسرا، برای برون مرز [ رفتن او]، یک سال زندان داده. بعدا پرونده را به دادگاه انقلاب داده اند. دادگاه انقلاب هم برایش، حکم اعدام صادر کرده است.<br /><br />به شما گفته اند که برای چی برایش حکم اعدام صادر کرده اند؟<br /><br />پدر- والله اینها دو خواهر هستند، که مدت شش هفت سال گم شده بودند، دزدیده شده بودند. در آن گروه کردی که در خارج کار می کنند، و سمت ترکیه هستند. آنها دزدیده شده بودند .آن یکی کرمانشاه پیدا شده بود، گرفته بودند. یکی هم هفت هشت سال است، خبری ازش نیست. [ بازداشت او] برای همین است. می گویند شما کجا رفته اید، کجا آمده اید، چه کار کرده اید؟<br /><br />آیا به دختر شما گفته اند، که تو اسلحه داشته ای؟ مسلح بوده؟ چی به او گفته اند؟<br /><br />پدر- نه مسلح که نبوده است. چیزی ازش نگرفته اند. مسلح نبوده، کاری نکرده. فقط ازآنجا فرار کرده بود، برگشته بود ایران و به خانه. توی راه او را دستگیر کرده اند. از عراق فرار کرده بود به ایران. از مرز عراق آمده بود، کرمانشاه و از کرمانشاه، سوار ماشین شده بود، که بیاید ارومیه. آنجا او را دستگیر کرده بودند.<br /><br />شما الان در ارومیه زندگی می کنید؟<br /><br />پدر- نه ما در ماکو زندگی می کنیم. در یک دهستانی در ماکو زندگی می کنیم.<br /><br />شما تازگی دخترتان را دیده اید؟ حالش چطور است؟<br /><br />پدر- حالش خوبه اما در زندان است. تقریبا یک سال حکم زندان داشته، به خاطر رفتن غیر مجاز به خارج کشور، که آن یک سال حکم تمام شده. بعدا پرونده اش را به دادگاه انقلاب داده اند. دادگاه انقلاب حکم اعدام داده است. پرونده اش را به تهران به دیوان عالی کشور، فرستاده اند. برایش وکیل گرفته ایم. حالا وکیل گفته من یک کاری می کنم. دیگر نمی دانم چه بشود.<br /><br />وکیل او کیست؟<br /><br />پدر- وکیل ایشان در شهرستان ارومیه است. من اسمش را نمی دانم، چون نپرسیدیم. اما ما پنج ملیون پول داده ایم، و باید هفت ملیون دیگر هم بدهیم. سر 12 ملیون با هم صحبت کرده ایم.<br /><br />دخترتون خودش در مورد این حکم اعدام، چه می گوید؟<br /><br />پدر- دیگه چی کارکنه؟ به خانه زنگ می زند. یک ساعت قبل از تو، به خانه زنگ زد. روزی هم که دادگاه شد، من آنجا پیش دخترم بودم. آنجا لایحه را خواندند. محکوم به اعدام شد. دوباره وکیل گرفتیم. یکی از طرف دولت تعیین شده بود، و یکی هم که خودم گرفتم. حالا هم پرونده را فرستاده اند به تهران، به دیوان عالی کشور. هنوز معلوم نیست تا پرونده، چه بشود.<br /><br />آنها به من قول داده اند که حکم اعدام را می شکنیم.<br /><br />پدر- دخترم گفته که درسته که من با PKK رفتم*2، ولی الان آمدم. موقع رفتن از خانه دلخور بودم، از برادرها واز بچه ها، دلخور بودم. من و خواهرم رفتیم. اما حالا برگشتم. خواهر دیگر پیدا نشده است. من ولی آمدم که به خانه خودم بروم. اوهمین حرفها را در دادگاه گفت.<br /><br />دختر شما کار می کرد؟ کارش چی بود؟ شغلش چه بود؟ درس می خواند؟<br /><br />پدر- از اینجا که رفت ؟<br /><br />بله!<br /><br />پدر- سواد نداشت. بی سواد بود. فقط کار خانواده را می کرد.*1<br /><br />مادرش چه می گوید؟ او نظرش چی است؟<br /><br />پدر- والا مادرش مریضه، در بیمارستان خوابیده، و خیلی ناراحت است. وضعیتش خیلی خراب است. پسر کوچکم در بیمارستان پیش اوست، و امروز آمده بود پول گرفت، برای ادامه بستری مادرش دربیمارستان. ما کسی را نداریم. فقط من و مادرش و پسرم.<br /><br />به شما گفتند کی تکلیف او نهایی می شود؟<br /><br />پدر- والا چی بگم. هنوز معلوم نیست. هر موقع معلوم شد. وکیل با ما تماس می گیرد.<br /><br />خودتون خواستتان چی است از مسوولان دولتی؟<br /><br />پدر- من می گویم این بی گناهه، کاری نکرده است. من چند مرتبه گزارش کردم، شکایت کردم. کسی گوش نکرد. من چی کار کنم؟ چه از دستم بر می آید؟ من شصت سالم است، نمی توانم هم جایی بروم. خودم هم مریضم. دو مرتبه عمل شده ام و وضعیت بدی دارم.<br /><br />شغلتان چی هست؟<br /><br />پدر- ما دامداری و گاوداری داریم. پنجاه شصت گوسفند را فروختم دادم برای وکیل. الان چیزی نمانده.<br /><br />خیلی خوب. خیلی ممنون ازتون. انشالله که دخترتان آزاد بشود.<br /><br />پدر- سلامت باشید. زحمت کشیدید. خیلی ممنون.<br /><br />خواهش می کنم خداحافظ.<br />-----------------------------------<br />توضیح بازنویس<br /><br /><span style="font-size:85%;">*1- پدر زینب، با نوعی احساس گناه از بیسوادی دخترش صحبت میکند. او میگوید که دخترش " سواد نداشت. بی سواد بود. فقط کار خانواده را می کرد." در اینجا کاملاً تأثیر فرهنگ ارتجاعی حاکم بر جامعه ایران، قابل مشاهده است.<br /><br />در ایران کنونی، طبق آمارهای رسمی، بیش از 10 میلیون نفر بیسواد وجود دارند. بنابراین، بیسوادی در اینجا، نه یک مسئله شخصی، که فرد را شرمنده کند، بلکه پدیده ای اجتماعی است، که دولت و شرایط حاکم، مسئول مستقیم آن هستند. از این گذشته، زن خانه دار بودن و کار خانه را کردن، چرا باید زشت و هیچ و پوچ تلقی شود؟ زینب، در خانه ای که یک گاوداری و دامداری در کنار آن قرار دارد، کار کرده است. یعنی در واقع هم خانه داری و هم بمثابه کارگر یک دامداری!<br /><br />*2- PKK" حزب کارگران کردستان" در ترکیه است، که از دهه 80 درگیر جنگی مسلحانه، با ارتش سرکوبگر ترکیه است. تاکنون هزاران تن از اعضاء این سازمان، قربانی سیاست فاشیستی دولت و جامعه ترکیه، علیه مردم کرد شده اند. رهبر این جریان، عبدلله اوچالان هم اینک در بازداشت دولت ترکیه، و تنها زندانی یک زندان در یک جزیره خالی از سکنه، در دریای مدیترانه در آبهای جنوبی ترکیه است.<br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-7480541412397280148?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-28946407709728247892009-12-12T00:39:00.000+01:002009-12-12T18:55:13.924+01:00<strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />20 آذر1388- 11 دسامبر2009</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">دانشجوی بازداشتی، محمد یوسف رشیدی، که در جنبش دانشجویی به شجاعت شهره است، در سلولی انفرادی در زندان اوین، در اعتصاب غذای خشک بسر میبرد. او پیش از راهپیمایی های 13 آبان بازداشت شده، و در وضعیت بلاتکلیفی قرار دارد.<br /><br />یوسف رشیدی، همان دانشجویی است که در 20 آذر 1385، با پلاکات " رئیس جمهور فاشیست، پلی تکنیک جای تو نیست"، رو در روی احمدی نژاد جانی ایستاد. پس از آن، او مدتها فراری و سپس از تحصیل در دانشگاه، محروم شد.<br /><br />اعتصاب غذا یک شکل اعتراض، و مقاومت کلاسیک در همه کشورهای جهان است. تاریخ پرهیز از خوردن، خود را در معرض مرگ قرار دادن، حتی جان باختن از این طریق، بسیار طولانی، و نوعی از اعتراض به نظم ارتجاعی حاکم است. در 100 سال تاریخ مبارزات انقلابی در ایران نیز، انقلابیون و آزادیخواهان، بکرات ناچار به استفاده از این روش مقاومت شده اند.<br /><br />آنچه در مورد اعتصاب غذای یوسف رشیدی مطرح است، نه خود اعتصاب غذا، که شرایط سیاسی انجام آن است. او در چنین موقعیتی با صدمه زدن جدی به جان خود- که نتیجه فوری یک اعتصاب غدای خشک است- به چه چیزی باید دست پیدا کند؟ دلیل اقدام او، نمی تواند از دو حال خارج باشد:<br /><br />1- از این طریق باید زندانبانان به موضع ضعف کشانده شده، او را آزاد کنند.<br /><br />2- از این طریق، باید او از سلول انفرادی نجات یافته، و در بند عمومی اسیر شود.<br /><br />در حالت اول، هنوز توده های مردم، در موقعیتی نیستند که قادر شوند، موجبات آزادی زندانیان سیاسی را عملاً فراهم آورند. اقدامات فردی زندانیان هم بهیجوجه دارای آن قدرت نیست، که خلاء ناشی از فقدان عامل گفته شده را بپوشاند. بنابراین امکان آزادی او بسیار ضعیف، اما امکان تخریب سلامتی جسمی کسی که جامعه به او نیاز دارد، بسیار قوی است.<br /><br />در حالت دوم، ضرورت انجام اعتصاب غذای خشک، بازهم کمتر است. در جهنم حکومت اسلامی اسیر بودن، بدبختانه نوعی برخورد حرفه ای و تحمل این وضعیت را هم الزامی ساخته، حتی کنار آمدن با سلول انفرادی را در زندانهای آن، اجتناب ناپذیر میکند. با انتقال به بندهای عمومی، البته شرایط زندگی یک زندانی، بطور جدی و قابل توجهی تغییر میکند، اما مدتی تحمل این شرایط ضدانسانی هم، هنوز چندین برابر بر وارد ساختن صدمات جسمی به خود، آنهم در یک اعتصاب غذای فردی و در این شرایط، ارجحیت دارد.<br /><br />امید که دوستان و آشنایان یوسف رشیدی، هر چه زودتر او را از خواست بخشی از مدافعین مبارزات شجاعانه دانشجویان در کشور، مطلع ساخته، او را قانع کنند، که فوراً به اعتصاب غذای خشک، خاتمه دهد. روشن است، انجام اعتصاب غذای غیرخشک، یک روزه و سمبلیک در هر موقعیت مناسبی، از سوی جمع وسیعی از زندانیان، و انتشار سازمانیافته و گسترده آن در جامعه و جهان، یک اقدام سیاسی عادی است، که بسته به تمایل و وجود قدرت بسیج، میتواند بکار گرفته شود.<br /><br />اثر زیر از هیلا صدیقی، در تقدیر از مقاومت و روحیه مبارزه جویی یوسف رشیدی و همه زندانیان سیاسی، تقدیم میگردد.<br /><br />شاعری جوان و زنی از ایران، با زبان و صدای صمیمانه خود، آنچه را که 30 سال بر مردم این کشور، بویژه نسل جوان هر دوره ای رفته است، توصیف میکند.<br /><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="color:#ff0000;">میزی که خالی مانده از تو – شعر و صدا: هیلا صدیقی</span><br /></span></strong><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Jx8ym7HDHpk&amp;NR=1"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.youtube.com/watch?v=Jx8ym7HDHpk&amp;NR=1</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:85%;">-------------------------------<br />لینک مطلبی پیش از این، که به موضوع دستگیری یوسف رشیدی مربوط است.<br /></span></strong><a href="http://j-shoraie.blogspot.com/2009/12/blog-post.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://j-shoraie.blogspot.com/2009/12/blog-post.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-2894640770972824789?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-89916181807295413002009-12-10T01:33:00.000+01:002009-12-10T01:44:29.833+01:00<div align="justify"><strong></strong> </div><div align="justify"><strong></strong> </div><div align="justify"><strong>مبارزات انقلابی فعلی، یک پدیده نهادی گشته، خصلت سراسری کسب کرده، بتدریج به یک جنبش ملی فرامیروید. این جنبش در صورت غلبه بر دخالت نیروهای ضدانقلابی از داخل و خارج، مداوماً پیشروی خواهد کرد.<br /></strong><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />18 آذر 1388- 9 دسامبر 2009<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">جنبش 16 آذر سال 1388 را باید با خط درشت، بر صفحات تاریخ اخیر این کشور ثبت کرد. طی دوران شکست انقلاب بهمن در انتهای سال 1360 تاکنون، یک جنبش توده ای، با خواست روشن سرنگونی این رژیم پلید، و چنین دامنه ای، وجود نداشته است.<br /><br />مبارزات دانشجویی و توده ای در آذر ماه امسال، به یک سالگرد دولتی و مذهبی مربوط نبوده، ماهیتی مستقل داشت. این اثبات یک حقیقت انکار ناپذیر است: اصلاح طلبان و جریانات ارتجاعی در خارج، جزئی از هسته اصلی این جنبش توده ای را تشکیل نداده، بلکه بدلیل جنگ قدرت با جناح حاکم، در ائتلافی نانوشته با توده های معترض قرار گرفته، بدنبال مردم حرکت کرده، تنها برای کنترل اراده مردم تلاش میکنند.<br /><br />رژیم اسلامی که در سودای اعمال اختناق هرچه بیشتر در جامعه است، نیات سرکوبگرانه خود را بویژه در روزهای پیش از 16 آذر، در اشکالی متناقض بنمایش گذاشت. از یک طرف، نزدیک به 100 نفر از فعالین دانشجویی در سراسر کشور بازداشت شدند؛ و احکام تعلیق، و احضار دانشجویان به دفاتر تهدید در دانشگاهها، از حد و اندازه رایج آن گذشت؛ از سوی دیگر، فرماندهان سرکوبگران، به انواع حیله ها، برای جلوگیری از تجمعات دانشجویی و توده ای، توسل جستند. برخی از سران جانیان خیابانی، اساساً امکان هر گونه تظاهراتی را منکر شده، اعلام کردند: 16 آذر روز دانشجواست، و خبری هم نخواهد شد! بعضی دیگر از دادن گل به دانشجویان صحبت کردند. واقع بین ترین آنها، نسبت به انجام هر گونه تظاهراتی و فریاد هر شعاری علیه رژیم، شدیداً هشدار دادند. توده دانشجویان اما، گوش شنوایی برای شنیدن چنین مهملاتی نداشته، راه خود را رفتند.<br /><br />در همین حال، تلاش افراطی اصلاح طلبان، عمدتاً عناصر حریص و درجه دوم آنها، بویژه در طیف " اکثریتی ها "، نهضت آزادی و ملی- اسلامی ها، از هفته ها پیش، بر جلوگیری از رشد عمل انقلابی، تحت پوشش " عدم خشونت"، متمرکز گشته بود؛ بسیاری از عناصر این گروهها، جز همین موضوع، چیز دیگری نمی نویسند و نمیگویند! افرادی در این طیف حتی، در کمال وقاحت، خواهان تشکیل " جبهه جمهوری اسلامی ایران"، شده، علناً از ارتجاعی ترین جناح باندهای حاکم، حمایت کردند. آنها بلحاظ سیاسی چنان نابینا شده اند، که خیل تظاهراتهای توده ای برای به گور سپردن همان " جمهوری اسلامی" لعنتی خود را ندیده، تازه به فراست تحکیم رژیم جانی اسلامی، با بهره گیری از مبارزات مردم، افتاده اند.<br /><br />تلاشهای دسته جات بالا، فقط به کند شدن سرعت پیشروی جنبش منتهی نخواهد شد، بلکه برخلاف تصور، نتایج عکس آن را بدنبال آورده، حتی احتمال بروز قیامهای مسلحانه پراکنده و زودرس را افزایش میدهد. این جریانات که نه درکی از سیاست در معنای عمومی آن، و نه در مفهوم روندهای انقلابی دارند، با توسل به انبوه رسانه های داخلی و خارجی، خیانت بزرگ گذشته خود را، امروز در شکل دیگری تکرار میکنند.<br /><br />مبارزات توده ای در ایران، قانون خود را دارند و ایران کنونی، هندوستان 400 میلیونی و تحت استعمار دهه 30 قرن گذشته نیست. جریانات ارتجاعی در بالا، در هر بحثی پیرامون سوسیالیسم، عدم امکان تحقق آن را از دید خود، با ارجاع به ویژگیهای ملی و مخالفت با انتقال شرایط روسیه قدیم به کشور، توجیه میکنند. اما وقتی بحث از شرایط توسعه مبارزات انقلابی در ایران است، نحوه و شرایط پیشروی آن را به جنبش استقلال طلبانه هندوستان 80 سال قبل و با وجود تفاوتهای بیشمار، پیوند میزنند. این گروهها و افراد، عمداً چشم بر تاریخ سیاسی این جامعه بسته، تصور میکنند، میتوان بطور دلبخواهی، روند رشد یک جنبش انقلابی را، از طریق بند و بستهای پشت پرده در خارج و یا مقاله نویسی در اینترنت، رقم زد.<br /><br />آنچه در برابر چشمان مردم جریان دارد، یک انقلاب است، و انقلاب هم قانون و قانونمندی خاص خود را داشته، مستقل از اراده همگان است. توده مردم ناچارند، دیر یا زود، در این انقلاب شرکت کنند. راه دیگری در پیش پای جامعه وجود ندارد؛ از آنجا که، تناقضاتی که مردم و زندگی اجتماعی آنها را احاطه کرده اند، دیگر به " شیوه معمولی" حل نمیشوند. از این رو، کشور در یک بن بست بی چشم انداز قرار گرفته، فشار تضادها، از همه نوع و از همه گوشه های جامعه، مردم را به در پیش گرفتن راه حل انقلابی، سوق میدهد. اینکه، روشنفکر بدبخت و پوک و هنوز اسیر دوران کورش و داریوش و محمد و علی، چه میکند و چه مینویسد، در پیدایش این تحول کلان اجتماعی نقشی ایفا نمیکند. " موش کور تاریخ" بدون توجه به هر کس و هر چیزی، مداوماً پایه های شرایط حاکم را آرام و خونسرد میجود و میجود، و اکثریت مردم، تنها با آوار شدن اوضاع بر سرشان، از منطق زندگی در شرایط انقلابی سر در می آورند.<br /><br />اگر جامعه به گردونه یک روند انقلابی کشیده شود، که هم اینک وجود دارد، دیگر هیچ قدرتی قادر به توقف آن نیست. برخلاف ادعاهای جنایتکارانه سلطنت طلبان در خارج، رژیم پهلوی همه ابزارها و اشکال سرکوب را که در چهارچوب شرایط موجودیت آن، و بمنظور ادامه بقاء خود در دسترس داشت، بکار گرفت. سرنگونی آن نه بدلیل " شل گرفتن" و کمتر قتل عام کردن- آنطور که این تحصیل کردگان لیبرال ادعا میکنند- بلکه تنها و تنها، بدلیل ناتوانی آن از مقابله با انقلاب بود و لاغیر! اگر یک رژیم ارتجاعی، هنوز در سطحی، دارای ظرفیتهایی برای بقاء خود باشد، شروع یک انقلاب مشکل، و پیروزی آن هم، بسیار مشکل تر است. ظرفیتهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی ای، که این رژیم جانی قادر شود، به آنها تکیه کند، کدامند؟<br /><br />اگر نیروی آگاه یعنی دانشجویان - و نه لیبرالهای شاغل در شرکتهای خارجی مقیم ایران-، در فکر، سیاست، سازماندهی و عمل، از موضع انقلابی رفتار نکنند، این سهل گیری و ساده اندیشی، قدرت تخریب انقلاب را کاهش نخواهد داد، بلکه قدرت تخریب آن را ویرانگرانه و غیرقابل کنترل خواهد ساخت، چه از طریق یک شورش افسارگسیخته و سراسری، و چه از طریق نقش عامل خارجی؛ کدام بهتر است؟ انقلابی که درک شده، به آن فکر شده، پیشاپیش و قدم به قدم سازماندهی گشته، و به سرانجام برسد؟ و یا آتشی که بناگهان زبانه کشیده، همه چیز را خاکستر کند؟ آیا اگر مردم عراق، بویژه قشر آگاه آن، بموقع به عمل انقلابی روی می آوردند، سرنوشت امروزشان بهتر نمی بود؟ مطمئنناً آنها قادر میشدند، از بخش اعظم فاجعه ای که بر سرشان نازل گشت، جلوگیری کنند.<br /><br />در ایران امروز، یا انقلاب رادیکال- دموکراتیک کنونی، در مسیر قدرتگیری و پیروزی جریان می یابد، و یا کشور در سراشیب نابودی قرار میگیرد؛ این تصوری بشدت زیانبار و یکسره ارتجاعی است، که گویا، راه سومی هم وجود دارد؛ مدافعین چنین افکاری، 100 سال است که خود صلیب خود را، بر بالای تپه میکشند. آنها با این شیوه بدوی فکر و فعالیت سیاسی، زندگی چندین نسل از مردم ایران را تباه کرده اند.<br /><br />هر دو روند انقلابی و نابودکننده، ممکن است، بسیار سریع تر از آنکه هر کسی فکر میکند، به لحظات بلوغ نزدیک شده، بناگهان همه چیز را در خود بلعیده، جامعه را در آستانه یک تحول کور- که دیگر راه پس و پیش نخواهد داشت- قرار دهند. بهترین شاهد واقعی بودن چنین احتمالی- که اکثریت مردم جهان در دوره خود، آن را باور نداشتند- حمله ناگهانی ارتش عراق به کویت، تجاوز ارتشهای امپریالیستی به یوگوسلاوی، افغانستان و عراق، سپس حمله ارتش گرجستان به ابخازستان در شب افتتاح بازیهای بین المللی المپیک در پکن، دخالت فوری روسیه در این جنگ، و جدایی کامل دو منطقه نیمه مستقل از گرجستان بود. همه این حوادث سرنوشت ساز و مضر بحال زندگی دهها میلیون انسان، در شرایطی اتفاق افتادند، که شبه روشنفکران احمق، شیاد و شکم سیر و فرصت طلب، و انبوه شاغلین صنعت عبارت پردازی، هنوز مشغول نشخوار کردن تحلیلهای " سبز"، غیرحساس ساختن و خواب کردن جامعه بودند*1.<br /><br />تحت سلطه باند تروریست و وحشی حاکم، سازمان اجتماعی کلاسیک بورژوایی جامعه ایران، سست گشته، به لحاظ سیاسی، فرهنگی و حقوقی، به محیطی نظیر عربستان دوره بدویت شباهت پیدا کرده است. این تحول غیرقابل تصور و هولناک، از طریق حمام خون دهه 60، جنگ جنایتکارانه 8 ساله، بی حقوق سازی مطلق مردم، بویژه زنان، و سلطه افراطی یک رژیم مذهبی بوقوع پیوسته است. این وضعیت، موجب تضعیف پیوندهای ملی ایجاد شده از طریق انقلاب مشروطیت و جنبشهای انقلابی متعدد، شیوع بی تفاوتی سیاسی، و کم علاقگی مردم به سرنوشت جامعه گردیده است.<br /><br />اکثریت بزرگی از جمعیت کشور، بطور روزمره درگیر سرکوب سیاسی و تحقیر شخصی و فرهنگی، زندگی زیر خط فقر، عدم دریافت دستمزدها، سرگردانی، بیکاری و بیسوادی، ناامیدی و افسردگی، دروغ و ریاکاری و فریب خوردن، اعدام و قتل و عزاداری، تحمل زندان و رفت و آمد مداوم به مراکز قضایی، فحشاء و مواد مخدر، وقوع جرائم هولناک، راهی برای ارضاء نیازهای طبیعی انسانی، و تحمل فشار عصبی و بیماریهای روحی ناشی از شرایط جهنمی حاکم هستند. به این وضعیت، راه حلهای سیاسی قومی، جدایی طلبانه و گریز از مرکز را هم اضافه کنید. حقایق بالا، که هر روز و هر لحظه در مقابل چشمان همگان است، از عوامل تسریع کننده بروز تحولات سیاسی زیانبار، و چه بسا نابود کننده در کشور هستند. به همه این تبهکاریها اگر از طرف دیگر، تبلیغات ضدانقلابی، ضدکمونیستی و بی اعتنایی به سرنوشت جامعه، توسط سلطنت طلبان و لیبرالها، طیف توده ای- اکثریتی، اصلاح طلبان، و ملی- اسلامی ها، طی دهه 60 تاکنون را اضافه کنیم، از عمق فلاکت سیاسی جامعه و فقدان یک آلترناتیو پیشرو در ذهن انسانها، هر چه بیشتر مطلع خواهیم گشت. این دسته جات خیانتکار، شور و مبارزه و آرمانخواهی را در این جامعه دفن کردند، اما قادر به جایگزینی آن با هیچ پدیده انسانی و مثبتی نگشتند؛ از آنجا که جایگزین دیگری وجود نداشت، و آنها خود، نیروی چنین تغییراتی نبودند.<br /><br />اوضاع توصیف شده در بالا، بدترین شرایط ممکن، برای ایران و هر کشوری، در جهان حاضر است. در چنین وضعیتی، هر چه مردم از دخالت فعال در اوضاع ترسیده، و تحت عنوان " عدم خشونت"، محافظه کارانه عمل کنند، توان جامعه در به سرانجام رساندن یک تحول انقلابی، بطور غیرقابل برگشتی تضعیف میگردد. این حالت، لبه تیز تأثیرگذاری جنبشهای اعتراضی را کند خواهد ساخت. بر زمینه چنین شرایطی، راه حلهای ارتجاعی از هر نوعی و بویژه از خارج، دست بالا را کسب کرده، سرنوشت مردم فرسوده و کشور درمانده را، در معرض بروز خطرات غیرقابل پیش بینی و جبران ناپذیری، قرار خواهد داد.<br />------------------------------------</span></strong><br /><strong>توضیحات<br /><br />*1- یکی از هنرمندان " مشهور" یوگوسلاوی، در دهه 90 طی مصاحبه ای با یک مجله آلمانی ادعا میکرد: غرب به یوگوسلاوی حمله نخواهد کرد، چون روسیه بلافاصله وارد جنگ خواهد شد. دلیل این اقدام روسیه هم این است که مردم یوگوسلاوی و روسیه، هر دو از نژاد اسلاو هستند! او همچنین ادعا میکرد: یوگوسلاوی خیلی مهم است. از آنجا که یک حادثه ترور در آن در اوائل قرن بیستم، باعث شروع جنگ جهانی اول شد و اگر اینبار به این کشور حمله شود، این باعث بروز جنگ جهانی سوم میشود!! البته اکثریت روشنفکران ایرانی، اگر پرت تر از او نباشند، بهتر از او نیستند.<br /><br />در حالیکه نیروهای آمریکایی حتی فرودگاه بین المللی بغداد را تصرف کرده، در حال پیشروی به سوی مرکز شهر بودند، وزیر تبلیغات رژیم صدام حسین در مقابل دوربینهای تلویزیونی ایستاده، آن را تبلیغات دروغ معرفی کرده، خبر از خودکشی های گروهی سربازان آمریکایی، و پیروزی قریب الوقوع ارتش عراق میداد! جامعه ایران، نباید تا به این درجه بی اطلاعی و خودفریبی از اوضاع حساس داخلی و خارجی کشانده شود؛ در حالیکه، اکثریت قریب به اتفاق جریانات ضدانقلابی و ضدکمونیست در داخل و خارج، با شدت و حدت بیسابقه ای، به همین فعالیت روی آورده، مردم را از توسل، حتی از فکر کردن به راه حل مستقل و انقلابی بازداشته، به امید کسب مقام و موقعیتی در " دولت امید " آینده خود، به " سبز " کردن مبارزات مردم مشغول هستند. </strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:78%;"></span><br /><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.j-shoraie.blogspot.com/">www.j-shoraie.blogspot.com</a> Archiv: wwwj-shoraii.blogspot.com <br /> <a href="http://www.radikaldemokratik.blogspot.com/">www.radikaldemokratik.blogspot.com</a> <a href="mailto:pouyane50@yahoo.de">pouyane50@yahoo.de</a><br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /><br /></div></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-8991618180729541300?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-7175549494575096872009-12-06T14:32:00.000+01:002009-12-06T18:45:52.005+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:130%;">اگر اهل تظاهرات و تحمل زیانهای آن نیستید و این ترس و عیب نیست؛ با اینحال و بعنوان استثناء در قاعده، روز 16 آذر، که یک روز ملی است، به خیابان بروید!<br /><br />حتی اگر از هر دو جناح این رژیم جانی، نفرت دارید، با اینحال، روز 16 آذر به خیابان بروید!<br /><br />حتی اگر مخالف تظاهرات هستید، برای اطلاع از دلائل " شلوغی"، روز 16 آذر به خیابان بروید!<br /><br />حتی اگر از سیاست و احزاب سیاسی بدتان می آید، و آنها را مسئول همه بدبختیهای 30 سال گذشته می دانید، با اینحال، روز 16 آذر به خیابان بروید!<br /><br />حتی اگر مخالف شدید همه چیز و همه کس هستید و خود نمیدانید چه هستید و چه میخواهید، با اینحال، روز 16 آذر به خیابان بروید!<br /><br />حتی اگر نمیتوانید خود را مجاب کنید که باید به خیابان بروید، در این صورت، حداقل برای دیدن کسانی که خود را مجاب کرده به خیابان آمده اند، روز 16 آذر به خیابان بروید!<br /><br />حتی اگر نمیخواهید، بهیچوجه و به هیچ دلیل و بهانه ای به خیابان بروید، و همه راهها برای قانع کردن شما بسته است، حداقل برای خرید، روز 16 آذر به خیابان بروید!<br /></span><br /><span style="font-size:78%;">پناهنده سیاسی در غرب، اکبر تک دهقان، 15 آذر 1388</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-717554949457509687?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-69306151086292763762009-12-04T14:06:00.000+01:002009-12-04T14:12:00.786+01:00<div dir="rtl" align="justify"><br /><strong><span style="font-size:78%;">اکبر تک دهقان<br />12 آذر 1388- 3 دسامبر 2009</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">بنا به اعلام کمیته گزارشگران حقوق بشر، دو عضو این کمیته، سعید کلانکی و سعید جلالی فر، از سوی دسته جات سرکوب رژیم اسلامی، روز 9 آذر- 30 نوامبر در محل کار و سکونت خود بازداشت شده، هنوز از محل نگهداری آنها، اطلاعی در دست نیست. این کمیته که در زمینه دفاع از حقوق شهروندان، بویژه زندانیان سیاسی، زنان، دانشجویان، فعالین صنفی، کودکان کار خیابانی و محیط زیست، فعالیت گسترده ای دارد، طی اطلاعیه ای بتاریخ 10 آذر- 1 دسامبر، ضمن توصیف شرایط تشدید سرکوب کنونی علیه فعالیتهای این کمیته، آورده است:<br /><br />" سعید کلانکی از همکاران قدیمی کمیته گزارشگران حقوق بشر و مدافع سرسخت حقوق زندانیان سیاسی در طول سالیان گذشته بارها از سوی نهادهای امنیتی احضار و نسبت به عدم پیگیری فعالیت‌های خود مورد تهدید واقع شده بود. سعید جلالی‌فر دیگر عضو فعال کمیته و از اعضای "جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان"ٰ در عرصه‌ی حقوق کودکان فعالیت مستمر و تاثیرگذاری داشته است. "<br /><br />اطلاعیه کمیته گزارشگران حقوق بشر، همچنین به موارد متعدد دیگری از بازداشتها و احضارهای اعضاء آن که هم اینک اوج گرفته، از جمله زندانی سیاسی سابق شیوا نظرآهاری، پریسا کاکایی، سعید حبیبی و کوهیار گودرزی اشاره کرده است.<br /><br />شدت گیری سرکوب افسارگسیخته علیه نهادهای دفاع از حقوق دموکراتیک شهروندان، نظیر کمیته گزارشگران حقوق بشر، نه یک اقدام ظاهراً روزمره از سوی سرکوبگران، بلکه تلاشی برای برچیدن مؤسساتی است، که مردم تحت سخت ترین شرایط بوجود آورده، قادر به انجام فعالیتهای بسیار مؤثری نیز از این طریق گشته اند. از این رو، تأثیرات موفقیت احتمالی رژیم در این زمینه، بمراتب از سطح بازداشتهای فردی فعالین و دانشجویان فراتر رفته، دامن همگان را خواهد گرفت.<br /><br />روز 12 آذر- 3 دسامبر نیز، دانشجوی آزادیخواه دیگری در تهران، فواد شمس، در پی یک احضار نامه، و حتی پیش از پایان مهلت آن، بازداشت شده است؛ بنا به اعلام پدر: او هنوز از محل بازداشت فرزند خود، اطلاعی ندارد. روز پیش از آن، خبر بازداشت دانشجوی اخراجی دانشگاه پلی تکنیک، محمد یوسف رشیدی منتشر گشت. موج بازداشتهای دانشجویان، ظاهراً با هدف تأثیرگذاری منفی بر جریان اعتراضات 16 آذر امسال، از هفته های گذشته آغاز گردید.<br /><br />در فاصله 28 آبان، قبل و بعد از آن، گروهی از فعالین دانشجویی وابسته به جریانات مختلف نیز به شیوه وحشیانه ای با تهاجم به محل کار، تحصیل و سکونت، در تهران و شیراز بازداشت شده اند. فعالین دانشجویی، احسان دولتشاه، تينا شکوهی، مهرداد بزرگ، فرهان رئوفی، علی رضا موسوی، البرز زاهدی و سورنا‌ هاشمی‌، همچنین، سلمان سیما، عباس حکیم زاده، ندا اسکندری، خدیجه قهرمانی، به این گروه از دستگیرشده گان تعلق دارند. اسامی ذکر شده در اینجا، هنوز همه بازداشت شده گان مقطع 16 آذر امسال را در بر نمیگیرد.<br /><br />تشدید سرکوب در محیط دانشگاهها و علیه فعالین دانشجویی، که دیگر ایدوئولوژی و خط و مرز سیاسی نمیشناسد، سندی است بر اینکه، نسل جوان کشور در دانشگاهها، باید هر چه بیشتر حول منافع مشترک دست به عمل زده، از تکیه بر منافع فردی و یا گروهی، خودداری کند. شرایط سیاسی جامعه چنان دشوار و غیرقابل تحمل، و موقعیت رژیم و سیاست خارجی آن، چنان بحرانی است، که راه حلهای محدود و گروهی در مقابله با آن، بهیچوجه راهگشا نبوده، تنها دانشجویان را به طعمه ساده ای برای دستگاه سرکوب درنده خوی حاکم، مبدل میسازد.<br /><br />برای دانشجویان از گرایشهای فکری گوناگون، باید روشن باشد، که رژیم اسلامی، حقی در حد قبایل آمازون هم برای مردم ایران به رسمیت نشناخته، و برسمیت نخواهد شناخت؛ قانون اساسی، قوانین وحشیانه قصاص و 30 سال ترور و ویرانگری آن، بهترین شاهد این بربرمنشی است. از این رو، به دام جریانات سلطنت طلب و اسلامی، و یا شبه چپ بی مسئولیت خارج افتادن، و عمده کردن تضادهایی، که بهر حال در هر جامعه ای موجود است، بنا به تجربه، جز سهل و ساده ساختن فرصتهای سرکوب دانشجویان، نتیجه دیگری نخواهد داشت.<br /><br />تکلیف سیستمهای اقتصادی- اجتماعی، و یا نظریات عمده در جامعه سرمایه داری، از طریق بحثهای شبه روشنفکرانه و جدول ضربی، و در جزوات و وبلاگهای دانشجویی، تعیین نخواهد شد. اختلافات و تضادها، پیرامون اشکال گوناگون سازماندهی نظام اجتماعی در این جهان، عمری به درازای تاریخ جامعه طبقاتی دارد. به انتها رساندن آن، کار این فرد و آن گروه کوچک دانشجویی و اینترنتی، آنهم در جامعه ای تحت توحش آخوندی، نیست. مردم بی حقوق و برده شده، قادر به تشخیص و عمل واقعی، بمثابه نقش آفرینان روندهای تاریخی- جهانی، و تحقق این یا آن هدف دورانساز، نیستند. برای پیشروی در مسیر تغییرات اساسی نظیر بقیه بشریت، باید قبل از همه طوق برده گی اسلامی، این ضدانسانی ترین نوع برده گی در تاریخ سده های اخیر جهان را، به دور انداخت. تأسیس و توسعه نظامات لیبرالی و یا سوسیالیستی در اروپای قرون هجدهم تا بیستم، محصول تلاش انسانهای آزاد از برده گی دوران بدویت بود.<br /><br />مردم کنونی ایران، حبس شده در یک جامعه دلالی- اسلامی، بلحاظ واقعی و نه اغراق آمیز، از صحرانشینان عربستان دوران محمد تاجر، بی حقوق ترند. بدون هیچ تردید و اغراقی، طی 30 سال درنده خویی این رژیم پلید، ملتی بی حقوق تر، تحقیر شده تر و بدبخت تر از ملت ایران، تحت گروگان این باند آدمکش و راهزن، در جهان وجود نداشته است. مردم ایران، نه ملتی نظیر دیگر ملل جهان، بلکه بمثابه توده ای غنیمت جنگی، توسط دسته جاتی خون آشام تصرف شده، و هر جنایت غیرقابل تصوری، که فکر کردن به آنها، روح انسان آزاده را خرد میکند، علیه آنها صورت گرفته است. رفتار دژخیمان رژیم و دستورات قرآن نحس آن، این نکبت و ننگ بشریت پیشرو، نه رفتار با انسان، بلکه حکم رفتار با غنایم جنگی، در دوران سلطه گری بانی این مذهب را دارد.<br /><br />تا رژیم جانی اسلامی، این تجسم برده سازی مجدد انسان آزاد در تاریخ معاصر جهان، بقدرت مردم سرنگون نشود، در این کشور، سنگ روی سنگ بند نخواهد شد؛ سوسیالیسم و لیبرالیسم که جای خود دارند.<br /><br />باید نیروی اجتماعی دانشجو، به پیکره واحدی فراروییده، بر پرچم آن شعار واحدی حک شود:<br /><br />سرنگون باد حکومت اسلامی!<br />زنده باد آزادی و عدالت!<br />----------------<br /></span><span style="font-size:85%;">توضیحات<br /><br />منبع خبر جدید از بازداشتها<br /></span></strong><a href="http://www.schrr.net/spip.php?article7124"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.schrr.net/spip.php?article7124</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br />منبع خبری بازداشتهای روز 28 آبان<br /></span></strong><a href="http://www.hra-news.org/news/9292.aspx"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.hra-news.org/news/9292.aspx</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-6930615108629276376?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-39159306400264648782009-12-03T02:58:00.000+01:002009-12-03T03:10:08.982+01:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SxcbsvNQBPI/AAAAAAAAAC8/3t8WCreFqNc/s1600-h/10968_1116176399568_1681717737_229371_2437801_s.jpg"></a> </div><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SxcbsvNQBPI/AAAAAAAAAC8/3t8WCreFqNc/s1600-h/10968_1116176399568_1681717737_229371_2437801_s.jpg"></a> </div><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SxcbsvNQBPI/AAAAAAAAAC8/3t8WCreFqNc/s1600-h/10968_1116176399568_1681717737_229371_2437801_s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410823932709176562" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 93px; CURSOR: hand; HEIGHT: 130px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SxcbsvNQBPI/AAAAAAAAAC8/3t8WCreFqNc/s320/10968_1116176399568_1681717737_229371_2437801_s.jpg" border="0" /></a></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SxcdHjswuNI/AAAAAAAAADM/GkNuP4uBPZg/s1600-h/ah4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410825492988213458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 212px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SxcdHjswuNI/AAAAAAAAADM/GkNuP4uBPZg/s320/ah4.jpg" border="0" /> <p align="justify"></a> <strong><span style="font-size:130%;">جمله بالا بر روی یک پلاکات ساده کاغذی چین و چروک خورده، در دست دانشجویی شجاع و چپ، به یکی از نمادهای شناخته شده مبارزات دانشجویی تعلق دارد. این دانشجوی مبارز، محمد یوسف رشیدی، امروز در شهر نوشهر- محل سکونت خانواده خود- بدست دژخیمان اسلامی، گرفتار شده است. او پس از برخورد متهورانه و در شأن رئیس پاسداران جنایتکار حاکم، با حکم تبهکارانه تعلیق، از ادامه تحصیل در دانشگاه علم و صنعت تهران (امیرکبیر) بازماند. محمد یوسف رشیدی، پس از واقعه بالا، مدتی نیز تحت تعقیب قرار گرفته، و ناچار به زندگی غیرعلنی گشت. </span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><br /></p><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_3Ge0N8eNLKo/SxcbsvNQBPI/AAAAAAAAAC8/3t8WCreFqNc/s1600-h/10968_1116176399568_1681717737_229371_2437801_s.jpg"></a></div></span></strong><p align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">رئیس جمهور رژیم، در روز 20 آذر سال 1385، با چندین روز تأخیر در دانشگاه امیرکبیر بقصد ابراز قدرت و شاخ و شانه کشیدن برای دانشجویان، حضور یافت. دانشجویان مبارز با شدت به او اعتراض کرده، چندین تصویر او را هم به آتش کشیدند.<br /><br />برطبق تنها گزارش موجود، دانشجوی مبارز رشیدی، پس از بازداشت و انتقال به بازداشتگاه اداره کل اطلاعات استان مازندران، دست به اعتصاب غذا زده است. این تنها خبری است، که خانواده او آن را در اختیار دوستانش قرار داده است.<br />-------------------------------<br /><span style="font-size:85%;">توضیحات</span><br /></span><span style="font-size:85%;">منبع خبر<br /></span></strong><a href="http://www.hra-news.org/news/9926.aspx"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.hra-news.org/news/9926.aspx</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br />در این منبع، گزارش کوتاهی از حضور احمدی نژاد در پلی تکنیک، در تاریخ ذکر شده، درج شده است<br /></span></strong><a href="http://sarzaminepedari.blogspot.com/2006/12/blog-post.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://sarzaminepedari.blogspot.com/2006/12/blog-post.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br /><br />- در گزارشی در گاردین در روز 18 دسامبر 2006، پیرامون محمد یوسف رشیدی:<br /><br />دانشجويي 21 ساله که شعار "رئيس جمهور فاشيست" را در دست داشت در ميان اخراج شدگان است. گفته مي شود وي بعد از انتشار عکسش توسط رسانه هاي خارجي، از جمله گاردين، در خطر قرار گرفته و بعد از آن که با دو مامور محافظ احمدي نژاد هم درگيري پيدا کرد، مخفي شده است.<br /><br />يکي ديگر از دانشجويان بسيجي گفت: " پدرش را در مي آوريم. او واقعا خطرناک است. مراقبين اکنون در خوابگاه دنبال او مي گردند." گزارش گاردین در این نشانی:<br /></span></strong><a href="http://www.roozonline.com/persian/archive/overall-archive/news/article/2006/december/19/-13da54af65.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.roozonline.com/persian/archive/overall-archive/news/article/2006/december/19/-13da54af65.html</span></strong></a> </p><p align="justify">ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-3915930640026464878?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-64509409265711854642009-11-30T14:02:00.000+01:002009-11-30T21:32:14.028+01:00<strong><span style="font-size:130%;"><div dir="rtl" align="justify"><br />بازدید کننده گرامی!<br /></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:78%;"></span> </div><div dir="rtl" align="justify">وبسایت " برنامه سیاسی" در سرور بلاگ سپات، بازگشایی شد. </div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:78%;"></span> </div><div dir="rtl" align="justify">شما را به مطالعه انتشار دوم " طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها "، تحت عنوان " عدالت، آزادی- جمهوری شورایی" در نشانی زیر، دعوت میکنم. انتشار اول این طرح، هم اکنون در شبکه اینترنت موجود نیست. در صورت تمایل به داشتن آن، به نشانی ای- میل نگارنده اطلاع دهید.<br /></span></strong><a href="http://radikaldemokratik.blogspot.com/"><strong>http://radikaldemokratik.blogspot.com</strong></a><strong><br /><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de">pouyane50@yahoo.de</a> </div></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4202106908629475597-6450940926571185464?l=j-shoraie.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4202106908629475597.post-66278626333549928622009-11-29T01:02:00.000+01:002009-11-29T01:13:27.918+01:00<p><strong>خواننده گرامی،<br />این مطلب، تحلیل نسبتاً مفصلی از زمینه های پیدایش و رشد جنبش دانشجویی، تحت شرایط سلطه تروریستی رژیم اسلامی، پس از حمام خون دهه 60 در ایران است. بمناسبت فرارسیدن 16 آذر سال 1388، که بر بستر وجود یک جنبش انقلابی رخ میدهد، مطلب مزبور، بدون تغییر بازتکثیر میگردد. امید که نقشی روشنگرانه، در کسب درکی دقیقتر از تاریخ مبارزات دانشجویی، ایفا کند.<br /></strong><br /><span style="font-size:85%;"><strong>بازتکثیر: 7 آذر 1388- 28 نوامبر 2009</strong><br /></span>---------------------<br /><strong><span style="font-size:130%;">شانزدهم آذر، در شرایطی دیگر</span></strong><br /><br /><strong>با گرامیداشت یاد دانشجوی دانشگاه آزاد سبزوار، توحید غفارزاده،<br />که در آستانه فرارسیدن 16 آذر، به دست جانیان اجیرشده رژیم اسلامی، به قتل رسید.<br /><br /><span style="font-size:85%;">اکبر تک دهقان<br />11 آذر 1385- 2 دسامبر 2006</span><br /></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">روز 16 آذر، روز دانشجو، در پیش است. این نماد مقاومت ضد دیکتاتوری و تجسم انقلابیگری نسل جوان، در سرزمین شکنجه و اعدام و گورهای دسته جمعی، و جولانگاه ضد انسانی ترین اشکال سلطه گری، فرامیرسد؛ روزی که طی بیش از نیم قرن در این کشور، امید و استقامت و کار و تلاش، برای برانداختن حکومت فقر و سرکوب و آدمکشی را، فراخوان داده است. دانشگاه، امروز علیرغم محدود شدن هر چه بیشتر حقوق اولیه دانشجویان، اخراج و تعلیق اکثریت دانشجویان مبارز، تاخت و تاز علنی دسته جات تروریست و حتی آغاز تفکیک جنسی اما، در شرایط سیاسی بمراتب رشد یافته تری، نسبت به سالهای قبل قرار دارد. اگر مبداً نضج گیری جنبش جدید دانشجویی را، 18 تیر سال 1378 محسوب کنیم، طی 7 سال، هم اینک، اولین مرحله جدید، و شرایط مساعد استقلال یابی آن، فرا رسیده است.<br /><br />اعتراضات به عادت تبدیل شده در دانشگاهها، تمام یک سال اخیر را پوشانده است. در سالهای گذشته، هنوز توسل به مقاومت عملی، بجز در حالت یک شورش خودانگیخته، وجود نداشت. روحیه اعتراض بی پرده و دخالتگری سیاسی در سرنوشت کشور، در سطوح اولیه رشد آن قرار داشت. وضعیت حاکم بر مراکز آموزشی، آشکارا از شرایط ترور سالهای قبل، متأثر بود. امروزه دیگر، اعلام مواضع روشن علیه سرکوبگری، و به زیر سوال بردن این دستگاه ددمنشی، به واقعیتی تکرار شونده ارتقاء یافته، به بخشی از هویت سیاسی جنبش دانشجویی، فراروئیده است. توده دانشجو از زیر آوار کشتارهای دسته جمعی، و بختک دستگاه عریض و طویل ترور، پس از طی روندی عکس العملی علیه عوامفریبی اصلاح طلبان اسلامی، بتدریج بمثابه یک نیروی اجتماعی مستقل، سربلند میکند.<br /><br />نیروی اجتماعی دانشجو و اعتراضات روزمره آن، هنوز از معضلات اساسی و انکارناپذیری رنج میبرد. کاستیهای بزرگ موجود، به هیچ شکلی، جز از طریق تلاش مستقیم و آگاهانه در این جهت، قابل حل نیست؛ میانه بازی و تبدیل مبارزه به موضوعی تفریحی- مجازی، نظیر جریانات چپ اپورتونیست( راه کارگر و " کمونیسم" کارگری ) و چپ منفعل در خارج ( مدعیان منتسب به تاریخ فدایی- اقلیت و حزب " کمونیست" کومله)، نتیجه ای جز الصاق جنبش دانشجویی به جریان اصلاح طلبی اسلامی و لیبرالیسم ارتجاعی را، بدنبال نخواهد داشت. در حالیکه در جامعه ای که سرنوشت آن، حتی سرنوشت حل معضلات خاورمیانه، به یک تحول انقلابی پیوند خورده است، ارتجاعی ترین راه حل، یعنی کشاندن کشور به جنگ داخلی و بحرانهای فرسایشی بی انتها، همانا میداندار شدن دوباره اصلاح طلبان اسلامی است. از این طریق روشن است، که پرداختن به کاستیهای کنونی جنبش دانشجویی، بمثابه نیروی متحد طبقه کارگر، تا چه میزان اهمیت دارد.<br /><br />نسل مبارز گذشته در دانشگاهها، که نقشی بسیار مؤثر در زمینه سازی و به پیش راندن انقلاب بهمن ایفا کرد، هنوز از شرایط سیاسی مقطع سال 32 دور نشده، شکست ناشی از کودتا، بر فضای دانشگاهها، سنگینی میکرد. بتدریج تا انتهای دهه 30، دانشگاههای کشور، انباشته از دانشجویانی گردید، که خود در روزهای وقوع کودتا، در دوران دانش آموزی قرار داشته، از جریان محافظه کار وابسته به حزب توده و جبهه ملی، متأثر نشده، بلکه از درک علل شکست جنبش دموکراتیک- کارگری و عواقب تحقیر آمیز آن، تأثیر گرفته بودند. فضای حاکم بر بحثهای محیطهای دانشجویی در دهه 30، قبل از هر چیز، بر نقد عملکرد جبهه ملی و حزب توده متمرکز گشته، زمین بکری برای رویش جوانه های نسل بعدی دانشجویان کمونیست، و توسل به مبارزه ای انقلابی، در پرتو نتایج این نقد را، فراهم ساخته بود. از میان این نسل جدید، جریان نوین جنبش دانشجویی و چپ انقلابی نزدیک به آن، شکل گرفت.<br /><br />دانشگاه و جنبش دانشجوی