امروزه لگدزدن به تاریخ جنبش انقلابی کارگری- کمونیستی قرن بیستم، به یک روال ثابت در فعالیت های سیاسی باندهای خارج از کشوری مبدل شده است. همه جریانات و عناصری که در دوران انقلاب بهمن (۱۳۶۰- ۱۳۴۹)، با بیرحمی یک آخوند درنده خو و حاجی بازاری به جان سازمان چریکهای فدایی خلق ایران افتادند، تا شرایط انقلابی و سازمان را «جمع» کنند و در خدمت اربابان غربی خود، به طبقه متوسط پیوسته، و «استاد دانشگاه» و کارمند دولت شوند، به این صنف تعلق دارند. ایدوئولوژی سیاسی همه طیف بالا، بی کم و کاست، تبلیغات سخیف ضدکمونیستی جبهه ملی خیانتکار در کودتای امپریالیستی ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ و تبعیت از ماشین تبلیغاتی آنها یعنی سازمان های اطلاعاتی کشورهای امپریالیستی است.
یادآوری نتایج انقلابات سوسیالیستی در قرن بیستم بر هنر و روح و روان انسان مستقل خارج از شرایط بربرمنشی امپریالیستی، باید اشاره ای حداقل علیه جریان حاکم فوق و باند تبهکار جبهه ملی محسوب گردد.
طی ۴۵ سال اخیر، این دارودسته شکم سیر جبهه ملی، محفل ضدکمونیستی «کومله» و حکمت چیان انشعابی از آن، و دنبالچه فعلی آنها یعنی جریان فریبکار «حزب چپ» بودند و هستند، که صحنه گردانی آلترناتیوسازی از سلطنت طلبان را بعهده داشتند؛ و همچنان این سیاست عمیقا ضدکمونیستی، ضددموکراتیک و غیرانسانی را ادامه میدهند.
اکبر تک دهقان
۱۸ تیر ۱۴۰۵- ۹ ژوئیه ۲۰۲۶
ـــــــــــــــ
