احسان فتاحیان باید زنده بماند!

اکبر تک دهقان
18 آبان 1388- 9 نوامبر2009

زندانی سیاسی محکوم به اعدام، احسان فتاحیان، طبق اطلاعات منتشره، روز چهارشنبه این هفته در زندان شهر سنندج، به دارآویخته خواهد شد؛ حکم سابق او نه حکم اعدام، که 10 سال زندان بود و دژخیمان رژیم اسلامی، که در پی تشدید فضای رعب و وحشت علیه مبارزات کنونی مردم هستند، آن را تغییر داده اند.

احسان فتاحیان، هیچ اقدامی، جز تلاش برای زیستن آزادانه در این کشور، در سرزمینی که صد سال است، که " مزد گورکن از آزادی آدمی افزون" تر*1 است، انجام نداده است. برای مردم و جنبش انقلابی - دموکراتیک، احسان و دهها هزار مبارز نظیر او، نه مجرم، که مدافعین پرشور جامعه ای عاری از تبعیض و ستمگری هستند.

شهروند آزاده احسان فتاحیان، روز گذشته، نامه ای از زندان مرکزی سنندج ارسال کرده، وضعیت خود را تشریح، و بر اندیشه های آزادیخواهانه اش تأکید نموده است. مطالعه با دقت نامه او، عمق درد و رنجی را که تحت این رژیم فاشیستی بر مردم این کشور میرود، میتوان با روح و احساس لمس کرد.

احسان فتاحیان هم اینک، در مقابله با سرنوشتی که جنایتکاران حاکم علیه او رقم زده اند، دست به یک اعتصاب غذای خشک- که در فرصتی کوتاه به مرگ او و یا صدمات جسمی مهلک خواهد انجامید- زده است.

-----------------------

نامه احسان فتاحیان در آخرین روزهای زندگی


واپسین شعاع آفتاب شبانگاهی

نشان دهنده ی راهی ست که خواهان در نوشتن آنم

خش خش برگ ها زیر قدم هایم

میگوید : بگذار تا فرو افتی

آنگاه راه آزادی را باز خواهی یافت.

هرگز از مرگ نهراسیده ام , حتی اکنون که آن را در قریب ترین فضا و صمیمانه ترین زمان , در کنار خویش حس میکنم. آن را میبویم و بازش میشناسم , چراکه آشنایی ست دیرینه به این ملت و سرزمین. نه با مرگ که با دلایل مرگ سر صحبت دارم , اکنون که " تاوان " دگردیسی یافته و به طلب حق و آزادی ترجمه اش نموده اند , آیا میتوان باکی از عاقبت و سرانجام داشت؟ " ما " ای که از سوی "آنان " به مرگ محکوم شده ایم در طلب یافتن روزنه ای به سوی یک جهان بهتر و عاری از حق کشی در تلاش بوده ایم , آیا آنان نیز به کرده ی خود واقف اند؟

در شهر کرمانشاه زندگی را آغاز کردم , آنجا که بزرگیش ورد زبان هم میهنانم است , آنجایی که مهد تمدن میهنم بوده است. قطور ذهن ام بدان سویم کشید که تبعیضی را و وضعیتی ناروا را بفهمم و از اعماق وجود درکش نمایم که گویای ستم بود , ستمی در حق من چنان فردی انسانی و در حق من چنان مجموعه ای انسانی , پیگیری چرایی ستم و رفع آن به هزاران فکرم راهبر شد , اما وااسفا که آنان چنان فضا را مسدود و حق طلبی را محجور و سرکوب کرده بودند که در داخل راهی نیافتم و ورای محدوده های تصنعی به مکانی دیگر و مامنی دیگر کوچیدم : " من پیشمرگه ی کومله شدم " , سودای یافتن خویش و هویتی که از آن محروم شده ام من را بدان سو کشاند. دور شدن از خواستگاه کودکی هرچند آزاردهنده و سخت بود اما هیچ گاه باعث انقطاع من از زادگاهم نشد. هراز گاهی به قصد تجدید دیدار و بازیابی خاطرات روانه ی خانه ی نخستین میگشتم , اما یک بار " آنان " دیدار را به کامم تلخ کردند , دستگیرم کردند و به قفسم انداختند. از همان آغاز و با پذیرایی انسان دوستانه ی دستگیر کنندگانم !! فهمیدم که همان سرنوشت تراژدیک و غمناک همراهان و رهروان این راه پررهرو به انتظار نشسته است : شکنجه , پرونده سازی , دادگاه سرسپرده و شدیدا تحت نفوذ , حکمی کاملا ناعادلانه و سیاسی , و در نهایت مرگ......

بگذارید خودمانی تر بگویم : پس از دستگیری در شهر کامیاران به تاریخ ۲۹/۴/٨۷ و پس از چند ساعت مهمان بودن در اداره ی اطلاعات آن شهر , در حالی که دستبند و چشمبندی قطور حرکت و دیدن را برایم ممنوع نموده بود , فردی که خود را معاون دادستان معرفی میکرد شروع به طرح یک سری پرسش بی ربط و مملو از اتهامات واهی نمود (لازم به ذکر است که هرگونه بازپرسی قضایی در محیطی غیر از محیط دادسرا و دادگاه طبق قانون مطلقا ممنوع است). بدین ترتیب اولین دور بازجویی های عدیده ام کلید خورد. همان شب به اداره ی اطلاعات استان کردستان در شهر سنندج منتقل شدم و سور واقعی را آنجا تجربه نمودند : سلولی کثیف با دستشویی نامطبوع و پتوهایی که احتمالا ده ها سال از ملاقاتشان با آب و پاکیزگی میگذشت! . از آن به بعد شب و روز دالان پایینی و اتاق های بازجویی با چاشنی کتک و شکنجه ی طاقت فرسا , به تسلسلی پایان ناپذیر و سه ماهه تبدیل شد. بازجویان محترم در جهت ارتقای منزلت شغلی خویش و در سودای چند پشیزی ناچیز و بی ارزش , در این سه ماه به طرح اتهاماتی عجیب و غریب میپرداختند که خود بهتر از هرکس به کذب بودن آنها ایمان داشتند. علی رغم آزمودن تمامی روش ها و در عملیاتی مسلحانه شرکت نموده بودم , اتهاماتی که در بسیار در اثبات آن کوشیدند. تنها موارد اثباتی عضویت در کومله و تبلیغ علیه نظام بود که بهترین گواه در یگانه بودن اتهامات رای دادگاه بدوی است , شعبه ی اول دادگاه انقلاب اسلامی سنندج حکم به ۱۰ سال حبس توام با تبعید به زندان رامهرمز داد. ساختار اداری و سیاسی ایران همیشه دچار آفت تمرکز گرایی بوده است اما در این یکی نمونه که به ظاهر قصد تمرکز زدایی از امر قضا را داشتند. به تازگی اختیار و صلاحیت تجدید نظر در احکام متهمین سیاسی را در بالاترین سطح – حتی اعدام – از دیوان عالی گرفته و به محاکم تجدید نظر استان سپرده اند , با اعتراض دادستان کامیاران به حکم بدوی و در نهایت تعجب و برخلاف قوانین موضوعه و داخلی خود ایران , شعبه ی چهارم دادگاه تجدید نظر استان کوردستان حکم ۱۰ سال زندان را به اعدام تبدیل نمود. بر پایه ی ماده ۲۵٨ قانون آیین دادرسی کیفری محاکم تجدید نظر تنها در صورتی مجاز به تشدید حکم بدوی میباشند که حکم صادره از حداقل مجازات مقرر در قانون کمتر باشد. بر طبق کیفر خواست دادستان ئ اتهام وارده _ یعنی محاربه(دشمنی با خدا) – حداقل حکم در این مورد یک سال است حال خود فاصله ی ۱۰ سال توام با تبعید را با این حداقل مقایسه کنیدتا پی به غیر قانونی, غیر حقوقی و سیاسی بودن حکم اعدام ببرید.
البته ناگفته نماند که مدتی کوتاه پیش از تبدیل حکم, مجددا" از زندان مرکزی سنندج به بازداشتگاه اداره اطلاعات منتقل و در آنجا از من خواسته شد طی یک مصاحبه ویدیوئی به اعمالی ناکرده اقرار و کلمات و جملاتی در رد افکار خویش برزبان آورم . علی رغم فشارها ی شدید, من حاضر به قبول خواسته نامشروع آنان نشدم و آنها نیز صراحتا" گفتند حکمم را به اعدام تبدیل خواهند نمود, که خیلی زود به عهد خویش وفا کردن و سرسپردگی دادگاه را به مراجع امنیتی و غیر قضایی اثبات نمودن. پس آیا انسان می تواند بر آنان خرده ای بگیرد؟!

قاضی سوگند خورده که همه جا, در هر زمان و در قبال هر فرد و موضوعی بی طرف مانده و صرفا" از دریچه ی حقوق و قانون به جهان بنگرد, که امین قاضی این سرزمین به قهقرا رفته می تواند ادعا نماید که سوگند را نشکسته و بی طرف و عادل باقی مانده است؟ به زعم بنده چنین قضاتی به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسند. هنگامی که کل سیستم های قضایی ایران به اشاره یک بازجوی بی دانش و عاری از هرگونه سواد حقوقی , دستور بازداشت, محاکمه, محبوس نمودن و مرگ افراد را اجرا می نماید, آیا می توان بر یک یا چند قاضی خرده پای یک استان همیشه تحت ستم و تبعیض خرده گرفت؟ آری, خانه از پای بست ویران است......

حال علی رغم این که در آخرین ملاقاتم در داخل زندان با دادستان صادر کننده کیفر خواست, وی به غیر قانونی بودن اجرای حکم در هنگامه ی اکنون اذعان داشت, اما برای دومین بار قصد اجرای حکم را دارند. نا گفته پیداست که اینچنین پافشاری کردن بر اجرای حکم به هر نحو ممکن , نتیجه ی فشارهای محافل امنیتی و سیاسی خارج از قوه ی قضائیه است . افراد عضو این محافل تنها از زاویه ی فیش حقوقی و اغراض و نیات سیاسی خویش به موضوع مرگ و زندگییک زندانی سیاسی می نگرند, برای آنان ورای اهداف غیر مشروع خویش هیچگونه " مسئله " ای قابل طرح و تصور نیست, حتی اگر اولین حق همزاد بشر یعنی حق حیات باشد. اسناد جهانی و بین المللی پیشکش, آنان حتی قوانین و الزامات داخلی خود را نیز هیچ و بیهوده می انگارند.

اما سخن آخر: اگر به گمان زور ورزان و حاکمان, مرگ من موجب حذف مسئله ای به نام مسئله کردستان خواهد شد باید گفت زهی خیال باطل . نه مردن من و نه هزاران چون من مرهمی بر این درد بی درمان نخواهد بود و چه بسا آتش آنرا شعله ورتر خواهد نمود. بی گمان " هر مرگ اشارتی است به حیاتی دیگر".

احسان فتاحیان زندان مرکزی سنندج ۱۷/٨/۱٣٨٨
-------------------

*1- هراس من باری همه از مردن در سرزمينيست

که مزد گورکن، از آزادی آدمی افزون باشد.
شاملو

http://www.iran-chabar.de/news.jsp?essayId=24955 منبع برداشت نامه احسان فتاحیان

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

صد سال شرایط قومی- بورژوایی قدرت سیاسی در ایران!

اکبر تک دهقان
16 آبان 1388- 7 نوامبر2009

فرهنگ سیاسی ملی حاکم بر جامعه ایران، از سوی نیروهای ارتجاعی وابسته به دوره های سپری شده شکل گرفته، نه عقلانی و انسانی، و نه جدید و شهروندی، بلکه دارای ماهیت و ساخت و بافت قومی- بورژوایی است؛ در رأس حاملان و مبلغان این فرهنگ سیاسی بدوی، رژیم پهلوی، بخش اعظم نیروهای به اصطلاح ملی، و دستگاه مذهب شیعه قرار داشته اند.

فرهنگ سیاسی حکومت پهلوی- که اپوزیسیون ملی- ارتجاعی آن را هم – بجز دایره کوچکی در گذشته- در بر میگیرد( جبهه ملی)، نه انعکاس سیاسی- فرهنگی و حقوقی پیدایش ملت ایران در مقطع شکل گیری جامعه بورژوایی در قرن نوزدهم، بلکه بر تقدیس و رجوع به فرهنگ سلطه گری قوم پارس( نژاد آریا؟!)، نظامات برده داری دوران باستان، و ادغام آن در ارتجاع سیاسی بورژوازی عصر امپریالیسم متکی بود. نیروهایی که قادر به کنده شدن از دوران باستان نگشته، و در کورش و داریوش بعنوان الگوهای سیاسی درجا زده بودند، در خود-آگاهی و شیوه موجودیت سیاسی کنونی خود هم، قادر به گذار به دوران کشور- ملت نشده، همچنان وابسته به ساختارهای فکری و سیاسی قوم فروپاشیده پارس باقی ماندند- حتی زمانی که به نیابت از سوی امپریالیسم، بر مناسبات قدرت در ایران چنگ انداختند. این همچنین دلیلی است بر اینکه، چرا اینهمه نقاط تماس و همکاری میان این نیروها، برعلیه پیشروان جامعه جدید، یعنی نیروی چپ و روشنگران مستقل و آزاده، وجود داشته است- طوری که اکثریت قریب به اتفاق قوم پرستان پارسی، با وجود تحصیل و 30 سال سکونت در غرب، علیرغم کشف " نواندیشی دینی" و" اصلاح طلب" شدن، هنوز از جنایات رژیم اسلامی علیه کمونیستها و مبارزین، حمایت میکنند. نگاهی به ادبیات ضدکمونیستی عناصر افراطی لیبرال در داخل*1 و خارج- آنجایی که ضمن فحاشیهای ضدکمونیستی، کف بر دهان آورده، بند پاره میکنند- نشان میدهد، ارتجاع قومی سلطنت طلب و نوع لیبرال و یا اسلامی نزدیک به آن، تا چه میزان به فرهنگ هزاره های گذشته و نه به جامعه "کشور- ملت"، مربوط هستند.

خصلت قومی شرایط قدرت بورژوایی حاکم- که لایه های فوقانی طبقه متوسط در هر 3 رژیم دیکتاتوری، آن را نظیر"موهبتی الهی" در هوا قاپیدند- شاهدی است بر اینکه، چرا طبقات حاکمه، در سرکوبگری علیه توده مردم و نیروهای مبارز، اینهمه با بیرحمی و درنده خویی عمل کرده، تصوری از حقوق انسان، بجز " حقوق" برده گان دوران هخامنشیان و صحرانشینان دوران محمدتاجر نداشته اند. آیا متن قرآن این " مانیفست وحشت"*2، " احادیث" ثبت و روایت شده، قانون اساسی کنونی سلطه گران، قانون خانواده و قانون قصاص در قرن بیست و یکم، بیان و بازتاب همان نظامات بربرمنشانه علیه برده گان هزاران سال قبل تاریخ خاورمیانه نیست؟ آیا اساساً انسان موضوع بحث در این اسناد و قوانین، انسان شهروند است؟ و در عهد بربریت، میتوانست انسان شهروند وجود داشته باشد؟

نگاهی به وضعیت ایران در مقایسه با کشورهای دیگر، از جمله افغانستان، عراق، پاکستان و همه کشورهای آفریقا و آمریکای لاتین و آسیا، سطح عقب مانده گی فرهنگی شرم آور این جامعه و قبل از همه " نخبگان " الدنگ آن، و فرهنگ سیاسی ضدبشری ولایت فقیه و امام زمان آن، نشان میدهد، که در نظام قدرت کشور- ملت ایران، عنصر قومی و باستانی نقش اصلی را داشته، شیوه زندگی، عادات، تصورات و سلطه گری بدویت قومی، بر ملت و عنصر ملی- که پدیده ای جدید است- مسلط است. از این زاویه - و تنها از این زاویه- برچیدن رژیم قاجار در سال 1304- نه فقط بلکه در عین حال- بمثابه غلبه کیفیت فرهنگی- سیاسی شرایط قدرت قوم مضمحل شده اما منتخب امپریالیسم، قوم پارس، بر قدرت رو به زوال قوم غالب در سده های اخیر خاورمیانه یعنی قوم ترک را هم، بازتاب میداد. اگر قدرت گیری نقش امپریالیسم آلمان و بوِیژه آلمان نازی در سیاست داخلی ایران در دوره رضاخان را به بحث بالا اضافه کنیم، در اینصورت، به جابجایی قدرت به نفع یک قوم" آریایی"، در جهانی که امپریالیسم " سفید" با توسل به عامل نژاد به تجدید تقسیم جهان مشغول بود، بهتر پی میبریم. جایگزینی رژیم پهلوی با رژیم اسلامی نیز غلبه کیفیت حقوقی- سیاسی مناسبات قدرت قوم عرب صحرانشین دورانهای گذشته را، بر نظامات سیاسی- فرهنگی درهم تنیده با قوم پارس دورانهای گذشته را منعکس ساخت.

نگاهی به ادبیات سیاسی روزمره عناصر رژیم اسلامی، سلطنت طلبان، لیبرالها و ملی گرایان مرتجع، در داخل و خارج، در نوشته ها و سخنرانیها، و در انبوه سایتها و بحثها و وبلاگها، بروشنی ماهیت قومی- بورژوایی منازعات قدرت میان آنها را به نمایش میگذارد. آنها هیچ یک، از موضع شهروند و عنصر سیاسی یا فرهنگی یک جامعه کشور- ملت امروزی برخورد نکرده، بلکه با تکیه بر افتخارات پوچ و نداشته قومی، با تکیه زدن بر این یا آن ستون ریخته کاخ پادشاه و مسجد شیادان سمبل اهداف سیاسی امروز خود، و حسرت خوردن و گریه و زاری برای گرد و غبار بر جای مانده از استخوانهای سلطه گران عصر برده داری، با آویزان شدن به کورش و داریوش و محمد و علی و اخیراً بابک خرمدین، به هزینه کشور، به هزینه تباهی زندگی چندین نسل از مردم، به جنگ یکدیگر میروند. آنها حتی در مقایسه با بورژوازی " ملی" در ترکیه، پاکستان، افغانستان و کشورهای عربی هم، بمراتب بدبخت تر، احمق تر، بی ریشه تر و هیچ و پوچ تر هستند؛ علیرغم مالکیت بر انبوهی از مدارک آکادمیک، مدارج استادی و پیشکسوتی، چاپلوسی و دلالی، که مدام با تکرار عنوان " دکتر" و " مهندس"، در زیر هر تکه کاغذ سفیدی هم، گوش فلک را از شدت بدویت خود کر میکنند.*3

در جامعه ایران پس از شکست انقلاب مشروطیت و از سال 1293 شمسی تا سال 1357، آنجا که قدرتهای حاکم، ناسیونالیست و باستان پرست معرفی شده اند، جز مریدان قوم فروپاشیده پارس نبوده، به این اعتبار، بهیچوجه جزئی از کاراکتر سیاسی ملت ایران- که نباید و نمیتواند مبانی قومی داشته باشد- محسوب نمیشوند. فرهنگ و مناسبات سیاسی ملی در این کشور، هنوز قادر نشده است، بمثابه یک نیروی مستقل از اقوام فروپاشیده دورانهای قدیم، پای به عرصه قدرت بگذارد؛ شکست همه جنبشهای انقلابی- دموکراتیک از دوران مشروطیت تاکنون، شاهدی بر تسلط قدرت مخرب نیروهای ضد ملی، یعنی قومی، بر طبقات پیشرو جدید، و سطح مداوماً در حال تنزل خود-آگاهی ملی- دموکراتیک در جامعه ایران است.

اگر از کشور ایران بمثابه یک پیکره سیاسی، اقتصادی، فرهنگی در جهان امروز نام ببریم، دراین صورت فقط طبقه کارگر و زحمتکشان روستایی، کمونیستها، و جناح چپ طبقه متوسط شهری، نیروهای ملی بمعنای علمی و زمینی آن محسوب شده، همه احزاب و جریانات فکری دیگر، در جایگاه جریانات ارتجاعی- قومی قرار میگیرند؛ نظیر سلطنت طلبان بمثابه وابسته گان به قوم پارس و ستایش کننده گان شیوه سلطه گری آن، مجاهدین و نیروهای اسلامی حاکم( علیرغم تفاوت سیاسی جدی) به قوم عرب عربستان عهد بدویت، جریانات متعدد منتسب به آذربایجان، کردستان، بلوچستان و خوزستان، که جدیداً شکل گرفته اند هم، نیروهایی قومی، آنچنان که خود به آن اذعان دارند، به حساب آمده، به دوران جامعه شهروندی تعلق ندارند. فرهنگ سیاسی ملی ایرانی- آنچه که از قرن پانزدهم، در فرهنگ جوامع در حال رشد بورژوایی اروپا، ادغام گردیده، حیات مستقل آن در عملکرد طبقات محافظه کار ایران خاتمه یافت- تنها در مبارزات توده های مردم و نیروهای انقلابی، بازتاب و زمینه ظهور و گسترش داشته، و همواره هم در نقطه مقابل سلطنت، ملی گرایی قومی و دستگاه مذهب، قرار گرفته است. *4

چپ انقلابی ایران- از سنت سازمان فدایی در دوران انقلاب بهمن- همواره سلطنت و مذهب، همچنین گروههای قومی جدید در این کشور را، پدیده های ماقبل سرمایه داری تلقی کرده، که در شرایط ظهور امپریالیسم و سلطه ناقلان این فرهنگ سیاسی در ایران، به روبنای سیاسی-حقوقی سرمایه داری ارتجاعی ایران راه یافته، و یا نظیر رژیم اسلامی، حتی کاملاً در آن ادغام شده اند.

ممکن است برخی به این موضوع اشاره کنند، که اگر راز صد سال ترور و دیکتاتوری در ایران، از این زاویه همچنین و با دقت علمی، قابل توضیح است، پس چرا تاکنون هیچ بحثی، حداقل اشاره وار هم پیرامون آن صورت نگرفته، بلکه هرکس موضوع را از زاویه خاصی مطرح کرده است؟ پاسخ اینجاست که شناخت ماهیت و شیوه کارکرد قومی شرایط قدرت در این کشور طی 100 سال، تنها زمانی عملی بود، که قوم گرایی و تلاش برای تجدید سازمان قومی جامعه بورژوایی، به یک پدیده همگانی تبدیل میگشت؛ یعنی هم آنچه هم اینک از سوی دهها جریان در داخل و خارج با شدت و حدت به جریان افتاده است؛ طوری که جناحهای درونی رژیم هم، برای کسب پشتیبانی بمنظور دستیابی به اهداف اسلامی خود، به موضوع " اقوام " متوسل شده اند. فراموش نکنیم، محافل خارج از کشوری، که تحت پوشش " حق ملل در تعیین سرنوشت خویش، تا مرز جدایی و تشکیل کشور مستقل"، جدایی استانهای کشور را بمثابه یک " حق" برای دسته جات باندسیاهی قوم پرست به رسمیت میشناسند، و حتی خواهان انجام رفراندوم در این استانها هستند نیز، در این رابطه حداقل، به طیف نیروهای مدافع شرایط قومی قدرت سیاسی تعلق دارند.

خواننده این متن، اگر با دقت بحث بالا را دنبال نماید، خواهد دید، که چنین نگاهی به کیفیت قدرت سیاسی در ایران، بهیچوجه نافی دانش بطور کلی و دانش و پراتیک مارکسیسم- لنینیسم بطور خاص نیست، که شناخت جامعه و تاریخ را از نقطه عزیمت مبارزه طبقاتی آغاز میکند. بلکه برعکس، نگرش بالا، از موضع پیدایش فرماسیون اقتصادی- اجتماعی سرمایه داری آغاز کرده، به سوال چرایی اینهمه جنایت و آدمکشی، از سوی قدرتهای حاکم علیه شهروندان میپردازد؛ اینکه شرایط قدرت سیاسی در ایران، بخشی از ساختار قدرت امپریالیسم در جهان است، بهیچوجه توضیح نمیدهد، چرا جان انسان در ایران قرن بیست و یکم، با شتر و گوسفند سنجیده شده، مردم را در خیابان شلاق زده، و انسانی را 3 بار بر بالای دار کشیده، در آخرین لحظه به پایین آورده، و برای بار آخر او را دار میزنند. نیاز امپریالیسم به نفت ایران توضیح نمیدهد، که چرا یک نسل کامل از مردم این کشور، بدلیل مخالفت با " ولی فقیه"، " محارب با خدا" و " مفسدفی الارض" تشخیص داده شده، به جوخه اعدام سپرده شدند؟ در حالیکه در هیچیک از کشورهای تحت سلطه امپریالیسم و یا مستعمره کامل، در بدترین وضعیت هم، چنین احکامی و چنین جهنمی حاکم نشده است.

موضوع فقط بر سر قدرت بورژوازی و سلطه طبقه سرمایه دار بر شئونات کشور نیست؛ موضوع بر سر ویژه گیهای شرایط قدرت در ایران است، که حقوقی در سطح حقوق قبایل آمازون هم، برای مردم ایران برسمیت نمیشناسد. شهروند کشور ترکیه، پدیده ای ضدبشری، بربرمنشانه و غیرقابل تصور انسان، یعنی سنگسار انسان را نمیشناسد؛ در حالیکه طبقات صاحب ثروت و رفاه و خیل نماینده گان ملی، ملی- اسلامی، حتی نماینده گان فرهنگی و هنری غیرمذهبی آنها، 30 سال با این بدویت ساختند و چیزی- حداقل چیز محسوسی- علیه آن نگفتند. شرایط قدرت فقط در حوزه دولت و دربار باقی نمانده، بلکه خود، عامل بازتولید همه عناصر و شرایط قدرت در حوزه های زندگی فردی و اجتماعی، خانواده، دوستیهای شخصی، محیط کار و کوچه و خیابان، مناسبات صنفی، حتی مناسبات درونی و بیرونی احزاب سیاسی چپ اوپوزیسیون هم هست.

برای طبقه کارگر و کمونیستها، که بحکم شرایط تاریخی ظهور آنها، باید در یک کشور- ملت پیشرو و بمثابه شهروندان آزاد قرن بیست و یکم زندگی کنند، راهی بجز مبارزه انقلابی و آشتی ناپذیر، با همه نیروهای ارتجاع عصر کهن، شاه و شیخ و خان- امروزه در هیئت لیبرال دموکرات، اصلاح طلب، جمهوریخواه، فدرالیست و جدایی طلب- وجود ندارد. همه جریانات سیاسی متعلق به " تمدن باشکوه" پارسی، ترکی و عربی، و همه وابستگان به دوره های سلطه گری اقوام عصر بربریت، قبل از هر چیز، در ضدیت با کمونیسم، کارگران، زنان و جوانان، آنهم نوع افراطی و فاشیستی آن، به یک شیوه عمل میکنند. برای ایجاد یک شرایط قدرت دموکراتیک و مبتنی بر تجارب و اندیشه های دوران جدید، راهی جز به گورسپردن هر سطحی از امتیاز طلبی قومی قدیم و جدید- که همه ساختارهای سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کشور را در خود بلعیده اند- وجود ندارد. جامعه باید از تأثیرات سیاسی- فرهنگی کثافات هزاران ساله " تمدنهای باشکوه" نحس پاک شود، تا شهروند ایرانی، از حقوق یک انسان آزاد در این جهان، برخوردار شود.
-----------------------------
توضیحات

*1- محفل شبه روشنفکری ضدکمونیست از نوع اسلامی- سلطنتی، تحت عنوان " دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاههای ایران"، یکی از جریانات تازه به دوران رسیده لیبرالیسم ارتجاعی ایرانی است؛ که به شیوه افراطی تلاش میکند، کم کاری(!؟) رژیمهای پهلوی و اسلامی اشان علیه کمونیستها را جبران کند! این گروه تصور میکند، اگر قادر شود در دروغگویی و تحریف علیه کمونیستها، هر چه بهتر و بیشتر به آموزش گوبلز عمل کرده، از رژیمهای سلطنتی و اسلامی در این زمینه سبقت بگیرند، و مهملات خود را در سایتهای رسوا و بی ارزش اکثریتی های جنایتکار و سلطنت طلبان جنایتکار تر منتشر سازند، به این طریق، قادر به توقف رشد کمونیستها، از زیر خاکستر قتل عامهای دهه 60 خواهند شد! اینکه رژیمهای سلطنتی و اسلامی آنها، طی 100 سال، همه توان سرکوب جهنمی خود را علیه کمونیستها بکار گرفته، خود اما در نهایت مفتضح و له شده، راه سقوط پیمودند، هنوز به عقل این مدیران خیالی کارخانجات ورشکسته بورژوازی نکبت ایران نرسیده است؛ کارخانجاتی که تنها و تنها از طریق سیاست اعدامهای دسته جمعی، بچنگ آورده، و حفظ کرده اند.

*2- روشنگران بورژوازی اروپا در قرن 19، با کنایه به " مانیفست کمونیست"، از قرآن، بعنوان " مانیفست وحشت " نام میبردند. این مانیفست وحشت اما، از سوی احزاب مثلاً بورژوازی ملی ایران، یعنی جبهه ملی، نهضت آزادی، اصلاح طلبان کنونی، حزب توده، چندین جریان کوچک ملی- اسلامی دیگر، و سازمان اکثریت، بمثابه مانیفست یک جامعه سرمایه داری و در اشتیاق آزادی و عدالت، در سال 1357 به مردم حقنه، و با درنده خویی غیرقابل تصوری هم، به مناسبات سیاسی، فرهنگی و اقتصادی روز مبدل گشت. جریانات نامبرده، هنوز هم از خمینی، این بنیانگذار کوره آدم سوزی اسلامی، بعنوان " امام"، " امام خمینی"، " آیت الله " و " مرحوم امام" نام میبرند و شرم نمیکنند و شرم نمیکنند، و شرم نمیکنند.

3- امروزه بخشی از مردم، چه بسا در بسیاری از کشورهای غرب حتی اکثریت مردم، از این موضوع مطلع هستند که ایرانیان در خارج، از دو گروه تشکیل شده اند:

گروه اول- کسانی هستند که خود را نه ایرانی، بلکه پرزر/ پرزرین ( به آلمانی: Perser, Perserin ) ، پارسی ( مرد/زن)، معرفی میکنند. از این رو، بعضی از مردم آلمان، در برخورد با یک ایرانی، باید اندکی فکر کنند: از او چگونه سوال کنیم، که دلخور نشود! آیا او یک ایرانی معمولی است و یا یک پرزر؟ یعنی یک ایرانی غیرمعمولی!!

اینکه فردی خود را پرزر معرفی میکند، البته با برخی محاسبات سیاسی، هر چند بسیار مسخره و مضحک، توام است. او از اینکه یک پرزر خوانده شود، کیف میکند، خیلی ساده! فکر میکند که عنوان او یک عنوان اروپایی است! و گویا به یک " تمدن " بزرگ و باشکوه مربوط است! و این احساس کودکانه به او لذت میبخشد؛ از این طریق او مثلاً از ایران آخوندی فاصله میگیرد! البته به بهای سقوط به بدویتی در 2500 سال قبل! چه کنیم، دنیای این بورژوازی بدبخت و تکیده و پهلوی آخوندی، و خرده بورژوازی ضمیمه آن، همین قدر است. او در خانه و کشور خود و تا فرودگاه مهرآباد، ایرانی است. بعد از حدود 4 ساعت در فرودگاه فرانکفورت آلمان، خود را، نه ایرانی، بلکه با یک عقبگرد جهشی به 2500 سال قبل، یک پرزرPerser میشود! بتصور او جامعه و تمدن 2500 سال قبل بهتر از امروز بود! چگونه چنین چیزی میتواند درست باشد؟ در کجای این تصورات بدوی، ذره ای حقیقت علمی نهفته است. خود او، دیگران را امل و دهاتی و قدیمی معرفی کرده، هزار چیز به آنها میبندد، اما تبدیل شدن به عضوی از قوم بدوی پارس 2500 سال قبل را، یک ارزش و افتخار تلقی میکند. این فرهنگ سیاسی عقب مانده و عمیقاً ارتجاعی، در میان ایرانیان خارج، فرهنگ مسلط است، و اینکه تا چه حد ضد ملی است، نیاز زیادی به اثبات ندارد.

آن گروه از ایرانیان مقیم آلمان، که با تحقیر دیگران و بی اعتنایی به سایر ایرانیان، خود را Perser معرفی میکنند، دست به چاپلوسی علیه ایرانیان در نزد آلمانیهای محافظه کار زده، عمدتاً به عناصر و جریانات نژادپرست نزدیک میشوند. ایرانیانی که از چنین تجربه ای در زندگی روزمره مطلع هستند، کم نیستند. این عناصر راست افراطی و ضد ملی، نقش مهمی در ایجاد صفبندیهای قومی در خارج از کشور بازی کرده، ایرانیان غیرفارس زبان را مرتباً به درون خود کشانده، و تصورات قومی از خود و ایران در خارج از کشور را به یک پدیده همگانی تبدیل ساختند.

کسی که خود را به قوم سپری شده پارس متعلق میداند، تصوری از ملت و حقوق ملت ندارد. او از " ایران" و نه ملت و شهروند صحبت میکند. ایران او، مرغزار و چراگاه و چمنزار و قلمرو یک پادشاه و اسبهای او است، و مردم آن هم، برده و نیمه برده و رعیت محسوب میشوند.

کسی که یک پرزر Perser است، با صدای بلند اعلام کرده، که او جزء ملت ایران نیست. برای اینکه، ملت نمیتواند قومی باشد؛ حال نوع پارسی یا نوع ترکی و یا عربی! ملت یک ساختار سیاسی و جدید است، و هیچ ربطی به اقوام و زبانها و تاریخ ندارد. ملت موضوع توسعه اقتصادی- اجتماعی جامعه، تکامل جامعه از فئودالیسم به سرمایه داری است و قومیت و نژاد و زبان، در هیچ حوزه ای به عناصر مشخصه ملت مربوط نیست. زبان یک قرارداد است. میتوان آن را بر اساس یک قانون تغییر داد.

*4- همه اشکال قومی- سیاسی جدید در ایران، جزئی از همان ساختارهای سیاسی – فرهنگی ای هستند، که سلطنت و اسلام هم، نماینده گان قومی گونه های قدیمی تر آن هستند. موضوع بحث در پاراگراف مربوط به این توضیح، بویژه نتیجه گیری سیاسی از آن را، در رابطه با نیروهای واقعی کشور- ملت دوران بورژوازی، تشکیل میدهد: در ایران، تنها طبقه کارگر و تولید کننده گان روستایی، کمونیستها و طیفی از عناصر و جریانات نزدیک، نیروهای واقعی دوران کشور- ملت محسوب شده، نیروهای دیگر، در صف نیروهای ارتجاعی- قومی قدیمی و یا جدید قرار میگیرند. استخراج این حقیقت از تاریخ سلطه گری دهه های اخیر، و در رفتارها و موضع گیریهای سیاسی هر روزه این جریانات، بهیچوجه مشکل نیست؛ اما درک آن، و تأمل در استناجات سیاسی ناشی از آن، برای جنبش کارگری ایران دارای اهمیت است.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شما سرنگون نشدید!

اکبر تک دهقان
14 آبان 1388- 5 نوامبر2009

جنبش اعتراضی مردم در روز 13 آبان 1388، نظیر ماههای گذشته، با قدرت بر دیوارهای این نظام بربرمنشی کوبید، و سران این رژیم جانی خوشحالند، که برای چندمین بار از دست مردم، جان سالم بدر بردند. به این ترتیب رهبر این رژیم تبهکار میتواند از روز 14 آبان، بازهم خطبه ها و نعره هایش را، پس از چندین روز تأخیر و ترس و لرز و نگرانی، دوباره سردهد، که ما: بحول و قوت الهی سرنگون نشدیم! که 13 آبان را پشت سر گذاشتیم! که هنوز نفت و شلاق در دست ماست!

همینطور است! شما سرنگون نشدید، از آنجا که مردمی با دستان خالی، فقط با شعارهای کوبنده و برای شما تا مغز استخوان آزار دهنده به خیابانها ریختند، و شما همه ماشین جهنمی سرکوب را که با ثروت همین مردم میچرخد، به جان آنها انداختید. اما در کمتر از 1 ماه، نبرد دیگری در راه است. با آن چه خواهید کرد!؟

راهپیمایی گسترده دیروز- همچنین از چندین روز قبل در سطح بیش از 20 دانشگاه کشور- در حالی انجام شد، که از نگاه بازجویان حاکم، جبهه مردم مبارز، از دو جهت در محدودیت قرار داشت:

- روز 13 آبان، نه یک روز تعطیلی، که یک روز کاری بود. این اما برای رژیم اسلامی، که عناصر حرفه ای تظاهرکننده خود را در اختیار دارد، مسئله ای نبود. آنها از مدتها قبل از طریق امکانات وسیع خود، دست به سازماندهی زده، با بکارگیری وسایل نقلیه مجانی و مشوقهای مالی مختلف و به هزینه بودجه کشور، عناصر مزدور خود را به مقابل ساختمان سفارت سابق آمریکا کشاندند.

- روز 13 آبان در فرهنگ سیاسی رژیم اسلامی، روز مبارزه با آمریکا محسوب میشود. از این رو هر گونه مخالفتی با رژیم اسلامی در این روز، آنهم در شکل تظاهرات و درگیریهای شدید خیابانی، به لحاظ سیاسی و روانی- حداقل با اتکاء به معیارهای گذشته- میتوانست به نفع دسته جات حاکم تمام شده، تحت عنوان اعتراضات طرفداران آمریکا تخطئه میگشت. باید به این موضوع اذعان نمود، که نه فقط در بسیاری از کشورهای توسعه نیافته- که این رژیم جانی به یاری طبقات سلطه گر در آنها شتافته- بلکه در میان سطحی از توده های محافظه کار در داخل هم، ادعاهای دستگاههای تبلیغاتی رژیم اسلامی، میتوانست- کم یا بیش- بازتابی موافق میل آنها را موجب گردد- اگر اوضاع این رژیم سرکوبگر، بر همان روال سابق میبود. طبق محاسبات احتمالی مسئولین رژیم، با اتکاء به زمینه بالا، هر میزان سرکوب علیه تظاهرکننده گان، در این روز، از نظر سیاسی مجاز خواهد بود؛ از آنجا که در افکار عمومی بین المللی، میتوانست آنان را مدافعین امپریالیسم، و مخالفین استقلال کشور معرفی نماید( !؟) سرکرده گان و تحلیلگران حکومت اسلامی اما، از میزان رسوایی خود در میان مردم ایران و جهان، هنوز کاملاً مطلع نیستند. از همین رو با توده ای از تظاهرکننده گان و از چندین روز قبل، در چندین شهر کشور مواجه گشتند، که برای چنین محاسبات پوسیده ای، تره هم خرد نکردند.

تظاهرات گسترده و اینبار بیش از هر بار سراسری، بطور مشخص از کیفیت بالاتری، نسبت به همه حرکات اعتراضی تاکنونی، برخوردار بود. حجم شعارهای اسلامی، بمیزان محسوسی کاهش یافته، و تمرکز بر شعارهای دموکراتیک افزایش یافته است. مردم هر چه بیشتر بمثابه یک نیروی مستقل در عرصه ظاهر شده، قیمومیت دیگران را که خود پرونده سنگینی از تبهکاری در پشت سر دارند، به گذشته میسپارند. در همین حال اما باید اشاره نمود، که توده مردم باید خود تصمیم بگیرند، چه شعارهایی را در چه شرایطی مطرح کنند، و آیا هنوز میتوانند بر روی متحدین موقتی از میان جناحهای داخلی رژیم اسلامی، حساب باز کنند یا خیر؟ هرگونه تلاش افراطی از بیرون برای نفی حق مردم در زمینه سازماندهی مبارزات خود، و فشار سیاسی و فکری بر آنان، میتواند تحت شرایطی، نتایجی منفی برجای بگذارد.

مبارزات خیابانی روز 13 آبان در اوضاعی اتفاق افتاد، که نه فقط بیشترین تهدیدها علیه مردم، مستقیماً از سوی سرکوبگران صورت گرفته بود، بلکه جانیان حاکم، به تهدیدات خود عمل کرده، وحشی ترین باندهای آدمکش را به کوچه ها و خیابانها گسیل ساختند. با این وجود اما، تا ساعاتی از عصر، هنوز حضور مردم و درگیریهای پراکنده در بخشهایی از شهرهای بزرگ کشور، جریان داشت.

مبارزات علنی و رویایی خیابانی با جنایتکارترین رژیم جهان پس از جنگ دوم، نه فقط فروکش نکرده، بلکه علیرغم بکارگیری حداکثر توان سرکوب این ماشین کشتارجمعی، با شدت ادامه دارد. اعتراضات مردم از حالت غیرحرفه ای سابق، به شکلی رشدیافته تر ارتقاء یافته، بسیاری از مردم، دیگر از رفتن به خیابان هراسی ندارند. اعتراضات روزمره به رژیم راهزنان و آدم کشان، باید باز هم و هر چه بیشتر، به یک روال روزمره و همگانی مبدل شود.

در تظاهرات روز گذشته، مردم در سطح وسیعتری، نظیر موارد گذشته، به تاکتیک جنگ و گریز خیابانی روی آوردند؛ این سندی است بر اینکه مردم از تکرار شعارهای همیشگی خسته شده، راهی برای تغییر اوضاع جستجو میکنند. در حالیکه، نه فقط اصلاح طلبان در داخل، بلکه بویژه اصلاح طلبان خارج از کشور، این خیانتکاران و آبروباختگان، نظیر طیف توده ای- اکثریتی، جمهوریخواهان دروغین، سلطنت طلبان، ملی گرایان مرتجع و همدستان دیروز رژیم اسلامی، هنوز با حدت و شدت از شعارهای اصلاح رژیم حمایت کرده، با ابتکارات مستقل و تهاجمی مردم مخالفت میکنند.
pouyane50@yahoo.de www.j-shoraie.blogspot.com www.j-shoraii.blogspot.com Archive:
http://www.facebook.com/home.php?#/profile.php?id=100000049552254&ref=name
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

13 آبان 1388: چه کسی باید عقب بنشیند؟

اکبر تک دهقان

12 آبان 1388- 3 نوامبر2009

روز چهارشنبه 13 آبان- 4 نوامبر، به روز قدرتنمایی مردم و رژیم اسلامی، بدل خواهد گشت. حکومت اسلامی، بحکم شرایط عینی و ذهنی زیر، باید در مقابل به خیابان ریختن میلیونی مردم دست به عقب نشینی زده، بر حق مردم به اعتراض به بیش از 30 سال جنایت و ویرانگری آن، گردن بگذارد:

1- حکومت اسلامی چنان به سقوط و بی اعتباری کشیده شده است، که بخش بزرگی از همدستان اصلی و افراطی سابق خود در جنگ و سرکوب را از دست داده، حتی آنها را به مقابله با سیاستهای کنونی خود کشانده است. این جناح، نه توانایی پذیرش خواست فوری مردم، یعنی سرنگونی این ماشین آدمکشی را دارد، و نه قادر است در مقابل رادیکالیزم هر روز رشد یابنده یک جنبش انقلابی، سکوت کند. آخرین بیانیه ها و اعلام مواضع جناح اصلاح طلبان رژیم نشان داده است؛ این گروه دیگر دارای قدرت حفظ رژیم اسلامی به شیوه خود هم نیست؛ آنها امروز فقط مواظب هستند، که رسوایی بالا نیاورند. اصلاح طلبان اسلامی، هدف تثبیت رژیم اسلامی برای 20 سال دیگر را، به بایگانی سپردند.

2- سیاست تشدید سرکوب باندهای جنایتکار حاکم در ماهها و هفته های اخیر، به نعره های هیولایی میماند که در گوشه ای، شکسته و زارو ناتوان افتاده، و این تنها غریزه طبیعی اوست، که او را به نعره کشیدن وامیدارد؛ در حالیکه بر هر عابر پیاده ای مسلم است: به دارآویختن یک زن بی پناه، که سرگذشت تلخ او، بهترین گواه بختکی است که 30 سال بر سینه مردم ایران سنگینی کرده است، چیزی نیست که شهامت و اعتماد بنفس محسوب شده، مردم را مرعوب کند. گرداننده گان این رژیم جانی هنوز درک نکرده اند، برای بخش بزرگی از مردمی که به خیابان می آیند، مرگ در مبارزه با دستگاه بربرمنشی حاکم، بمراتب قابل تحمل تر از ادامه تحمل طوق برده گی اسلامی شده است.

3- امروزه دیگر عربده کشی های اتمی رژیم را در جهان، کسی جدی نمیگیرد. رژیمی که خود در داخل، از سایه خود هم میترسد، قدرتی نیست که بتواند حریفان نیرومند خود را بترساند. طرح جدید آژانس بین المللی انرژی اتمی و عدم توانایی حکومت اسلامی به پذیرش آن، نه به زیان مردم ایران و یا آژانس فوق، بلکه سرتاپا به زیان رژیم اسلامی تمام شده است.

4- وضعیت اقتصادی کشور، فقط با عبارت فلاکت بی سابقه، قابل توضیح است. رژیمی که ادعا میکرد، پول نفت را بر سر سفره های مردم خواهد آورد، امروز نان را هم از سفره های مردم، سرقت میکند. اعتراضات کارگری به تحمیل این همه فقر، شدت یافته، بعضاً استعداد تبدیل شدن به مبارزات خیابانی را هم کسب کرده اند. مردم گرسنه را نمیتوان به خانه ها فرستاد.

حکومت اسلامی، طی ماههای اخیر قوی تر نشده، بلکه از هر لحاظ ضعیف تر شده است. مردم از این واقعیت مطلع بوده، بساده گی در برابر تهاجم نیروهای سرکوب اسلامی، میدان را خالی نخواهند کرد.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عدالت، آزادی؛ جمهوری شورایی!

خواست عدالت اجتماعی و تأمین آزادیهای دموکراتیک، محور خواسته های توده های مردم در همه انقلابات و مبارزات توده ای بیش از100 سال اخیر جامعه ایران را می سازد

سلطه عوامل مستقیم قدرتها و کنسرنهای امپریالیستی، بازاریان و نهاد فاشیستی مذهب اسلام بر دستگاه دولتی، همواره مانع از تحقق مطالبات بحق مردم گردیده است. شرط دست یابی به عدالت و آزادی، در گرو تأسیس یک نظام مردمی، نظامی است که با شرکت نماینده گان مستقیم مردم متشکل در دستگاههای اجرایی، قانونگذاری و قضایی بوجود آید. شرط به سرانجام رسیدن 100 سال مبارزه، جانفشانی، رنج و مرارت غیرقابل توصیف، ایجاد یک نظام دموکراتیک- شورایی در ایران، نظام جمهوری شورایی است.

عدالت، آزادی؛ جمهوری شورایی!

تناقض مسئله هسته ای: سیاسی برای رژیم، امنیتی برای غرب

اکبر تک دهقان
8 آبان 1388- 30 اکتبر2009

رژیم اسلامی، اجرای طرح جدید آژانس بین المللی انرژی اتمی را بازهم ناکام گذاشت. این طرح که از سوی البرادعی رئیس این آژانس تهیه شده، و در نشستهای ماه اکتبر سال جاری، در مذاکرات ژنو (سوئیس) و وین( اتریش)، به تصویب طرفین غربی نیز رسیده بود، علیرغم اعلام فریبکارانه مسئولین مربوطه رژیم مبنی بر" مثبت " بودن آن، با طرح دعاوی بعدی حکومت اسلامی، عملاً به بن بست رسید. بدنبال آن، امروز سران 27 کشوراروپای متحد، قطعنامه ای را آماده نموده اند، که براساس آن، حکومت اسلامی را به ضرورت اجرای توافقنامه ژنو فراخواهند خواند.

طبق طرح آژانس انرژی اتمی که در روزهای 19 و 21 اکتبر تصویب گردید، رژیم اسلامی باید 75 درصد از مجموعه اورانیوم غنی شده خود را در اختیار طرف قرارداد این آژانس، یعنی روسیه قرار دهد. حجم منتقل شده به این ترتیب، که شامل 1200 کیلوگرم از 1500 کیلوگرم - کل موجودی اورانیوم غنی شده در ایران- میگردد، در مراکز غنی سازی اورانیوم در روسیه تا سطح 19.75 درصد غنی میشود. این میزان از اورانیوم در مراکز غنی سازی موجود در ایران، در سطح 3.5 تا 5 درصد غنی شده است.

برطبق طرح البرادعی، اورانیوم غنی تر شده در روسیه، سپس به فرانسه ارسال گشته، از آن، میله های سوخت (آلمانی: Brennstäbe) تولید میگردد. میله های سوخت تولید شده به این ترتیب، برای مصرف در رآکتور تحقیقی امیرآباد تهران- که یک رآکتور بسیار قدیمی و تقریباً اسقاط است- به رژیم اسلامی تحویل داده میشود. حکومت اسلامی بنا به ادعای خود، ازمصرف میله های سوخت مذکور، تولیداتی برای مصارف پزشکی را مد نظر دارد.

حکومت اسلامی در اولین واکنش خود، برسم همیشگی به روش " تقیه " روی آورده، با ظاهرسازی مشئمزکننده یک بازاری کلاش، بر" مثبت " بودن چهارچوب طرح اشاره کرد! تاکتیکی که رژیم، همواره و به تقلید از دیپلماسی غربی به آن متوسل گشته، تا با وقت کشی، به میزان هرچه بیشتری از اورانیوم غنی شده، دست پیدا کند. بعد از یک تأخیر یک هفته ای در پاسخ به طرح نامبرده، مأمور مربوطه رژیم، در یک پاسخ شفاهی، خواستار انجام برخی تغیرات " فنی و اقتصادی" در آن شده است. رژیم اسلامی، طی اعلام موضع غیررسمی خود، خواستار انجام 2 تغییر شده است:

1- 1200 کیلوگرم اورانیوم کمتر غنی شده، نباید به یکباره، بلکه با تقسیم به بخشهای کوچکتر، و بتدریج به روسیه ارسال گردد؛ ظاهراً از این طریق باید همواره حجم کافی از اورانیوم غنی شده داخلی، در مراکز آن موجود باشد.

2- هر میزان از اورانیوم کمتر غنی شده، تنها در قبال همان مقدار اورانیوم با غلظت حدود 20 درصد از سوی دولت فرانسه، تعویض گردد. از این طریق هم باید ادامه بلند مدت طرح برای رژیم تضمین شده، از "سرقت" احتمالی حجم بزرگی از اورانیوم توسط غرب، و بی اورانیوم شدن رژیم ممانعت گردد!

طرح جدید کشورهای غربی در کشمکش هسته ای، دراساس، بر رفع نگرانی غرب و اسرائیل از وجود 1500 کیلوگرم اورانیوم هرچند کمترغنی شده درایران، متکی است. به این اعتبار، طرح مذکور فقط باید به این نگرانی پایان داده، وقوع تحریمهای سنگین و یا حتی تهاجم هوایی اسرائیل به ایران را غیر ضروری سازد؛ این درست همان هدفی است، که اروپاییان با اهداء جایزه صلح نوبل امسال به باراک اوباما، از او انتظار دارند. غرب هدفی استراتژیک، مبنی بر ایجاد مناسبات همه جانبه با رژیم اسلامی، و سپردن تعهدی برای ادامه حیات آن را دنبال نمیکند، و احزاب هم اینک حاکم در کشورهای اروپا و آمریکا نیز، در موقعیت سپردن چنین تضمینهایی نیستند. در حالیکه، برای رژیم اسلامی، توسل به مسئله غنی سازی اورانیوم در ایران، یک هدف سیاسی استراتژیک در داخل و خارج محسوب گشته، توقع دست یابی به نتایج بسیار مهمی را از آن دارد. راه حل جدید آژانس انرژی اتمی، ارائه شده از سوی دبیرکل آن- که طی 1 ماه آتی، خدمت او در این نهاد، به پایان میرسد- نه یک طرح سیاسی و بلند مدت و دائمی، بلکه طرحی امنیتی و کاملاً محدود به چند ماه آتی است. از این رو، برای مسئولین یک رژیم ترور، که مدام در حال باج گیری از دیگران است، طرح با ضمانتی محسوب نمیگردد.

راه حل جدید حاوی ناروشنیهای زیادی بوده، از جمله اینکه، دارای عناصر ساختاری-اجرایی متعدد لازمه اجرای آن و شیوه حل معضلات مالی و هزینه های انجام آن نیست. انتقال اورانیوم غنی شده به روسیه و سپس تحویل آن به فرانسه، به لجستیک فنی و عملی خاصی نیاز داشته، که هنوز ایجاد نشده است. چنین محموله ای، چیزی نیست که بتوان بساده گی آن را در یک ایستگاه قطار بار زد، و در جایی هم به زمین گذاشت. باید برای اجرای بلند مدت آن، ادارات و مؤسسات فنی، حمل و نقل و کنترل و انبار داری خاصی تأسیس شده، پرسنل و کارشناسانی با سطح حقوق بالا استخدام شده، به کار گرفته شوند. همه این امور، به قانون و آئین نامه و بودجه نیاز داشته، و هزینه های سنگینی را هم متوجه همه طرفین خواهند نمود. از این گذشته، چنین چیزی در جهان کنونی در شکل متمرکز تجربه نشده، و رفت و آمد مداوم اورانیوم غنی شده، از این کشور به آن کشور، از راههای زمینی، دریایی و یا هوایی، خطرات بمراتب بیشتری در مقایسه با صادرات و وارادات هر روزه گوجه فرنگی ایجاد خواهند کرد! به این ترتیب اجرای همین نقشه ظاهراً مناسب غرب- که رژیم اسلامی حتی از پذیرش آن هم طفره میرود- در چهارچوب امکانات کنونی ساده نیست؛ طوری که انجام آن نمیتواند حتی برای دو یا سه بار در سطح معرفی شده کنونی هم، میسر گردد. صرفنظر از اینکه، پس از هر انتخاباتی در کشورهای غربی، همه توافقات و طرحهایی از این نوع، از نو باید مورد بررسی قرار گیرند. علاوه بر این، دولتهای و پارلمانهای طرف غربی این توافق، باید قوانین و سیاست ناظر بر آن را مورد بحث قرار داده، به تصویب برسانند.

در اروپای کنونی، افکار عمومی بشدت با مسئله زباله های اتمی و نقل و انتقالاتی از این نوع، مشکل دارند. هر دولتی برای اینکه مقبول واقع شود، از طرحهای آنچنانی برای بی خطر کردن، حتی تعطیل نیروگاههای هسته ای سخن میگوید. کدام حزب و دولت غربی قادر است در چنین شرایطی، مردم را به نقل و انتقال اورانیوم کمتر و بیشتر غنی شده از ایران به روسیه، از روسیه به فرانسه، در انتها از فرانسه به ایران قانع کرده، خطرات چنین نقل و انتقالاتی را پرده پوشی کند. از این گذشته، بخش بزرگی از طبقه متوسط اروپایی، به شیوه خود از وقوع جنبشهای اعتراضی در ایران حمایت کرده، به تغییرات بنیادی در ایران و غلبه بر تروریسم اسلامی در غرب و مراکز تفریحات سالانه خود، امید بسته اند. ساده نیست، که مقامات کشورهای غربی بیکباره توافق مردم اروپا را به طرح تثبیت هر چه بیشتر رژیم اسلامی، از طریق همکاری هسته ای با آن، جلب کنند.

طرح جدید کشورهای غربی در موضوع مذاکرات هسته ای، قابلیت اجرایی حتی برای دو بار را ندارد؛ صرفنظر از اینکه، امکان اجرای آن برای یکبار هم قطعی نشده است. غرب و همگان مطلع هستند، که این طرح فقط باید حجم اورانیوم کمتر غنی شده تحت اختیار رژیم اسلامی را فوراً کاهش داده، تولید سلاح هسته ای توسط آن را، حداکثر بمدت 2 سال به تأخیر اندازد. آنها در عین حال از این موضوع کاملا مطلع هستند، که طرح حمله هوایی رژیم اسرائیل به تأسیسات هسته ای رژیم اسلامی هم، درست همین هدف را دنبال کرده، حداکثر، کند ساختن زمان دست یابی حکومت اسلامی به سلاح هسته ای را موجب خواهد شد. از این رو، سوال اصلی در شرایط شکست احتمالی مذاکرات هسته ای کنونی، میتواند به اسرائیل هم مربوط شود: اگر رژیم اسلامی، طرح کنونی برای ایجاد تأخیر در تولید سلاح هسته ای را نپذیرد، در اینصورت طرح نظامی اسرائیل، که قادر است تضمینی در همین حد را ایجاد کند، میتواند آلترناتیو ممکن بعدی تلقی شود؛ این اما راه حلی است، که غرب نمیخواهد و بدلایل متعددی نمیتواند از آن پشتیبانی کند؛ بویژه اینکه، اتوریته سیاسی و اعتبار آن در تسلط بر بحرانهای منطقه ای، تماماً زیر سوال رفته، کنترل شرایط امنیتی خاورمیانه از دست آن خارج میشود.

شکست طرح کنونی برای مهار برنامه هسته ای رژیم اسلامی، تشدید همه جانبه تحریمهای اقتصادی و مالی علیه رژیم اسلامی را بدنبال خواهد آورد. از وحشت بروز یک جنگ در منطقه، چه بسا دولت باراک اوباما، انجام تحریمها را باشدت و حدت آغاز کرده، حمایت روسیه و چین را هم به این منظور کسب کند.
www.j-shoraie.blogspot.com ، www.j-shoraii.blogspot.com Arshiv:
در فیس بوک http://www.facebook.com/home.php?#/profile.php?id=100000049552254&ref=name
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سازمان ملل متحد و توصیه به آدمکشی در ایران!

اکبر تک دهقان
24 مهر1388- 21 اکتبر2009

شورای امنیت سازمان ملل متحد*1، در نشست روز سه شنبه 28 مهر- 20 اکتبر، موضوع عملیات مسلحانه بزرگ در شهر پیشین، در استان سیستان و بلوچستان را، به بحث گذارد. بنابه گزارشات موجود، درخواست تشکیل این اجلاس، از سوی نماینده رژیم اسلامی صورت گرفته است. پیش از این، بلافاصله دولت آمریکا عملیات فوق را بشدت محکوم کرده، دولت روسیه نیز، " آماده گی" خود برای مقابله با " تروریسم" ادعایی در این رابطه را، اعلام نموده، به یاری حکومت جنایتکار اسلامی شتافته بودند. از این رو، نقش مهم آمریکا و روسیه، بعنوان دو عضو ثابت این شورا، در فراخواندن نشست روز 28 مهر، نباید نادیده گرفته شود.
اطلاعیه منتشره شورای امنیت این سازمان در روز سه شنبه، در تاریخ این سازمان، یک تبهکاری و افتضاح بی سابقه است. این ارگان ظاهراً مدافع حکومت قانون و نظامات دموکراتیک، در اطلاعیه خود، " بر مجازات عاملان، حامیان و سازماندهنده گان این .... ، تأکید کردند" ( منبع: رادیو فردا). در منبع دیگری ( دویچه وله)، حتی این شورای لعنتی، " به تهران اطمینان داد که برای شناسایی و دستگیری مسئولان این حادثه با جمهوری اسلامی همکاری خواهد کرد". در ادامه بیانیه، امضاء کننده گان آن، دست به یک تعارف بی ارزش و بی پشتوانه زده، ادعایی دوپهلو و بدون هیچ ضمانت اجرایی را طرح میکنند: " شورای امنیت تاکید کرد که مبارزه علیه تروریسم باید در همخوانی با قوانین بین‌المللی و حقوق‌بشر انجام پذیرد." اینکه رژیمی که فعالیت اصلی آن طی 30 سال گذشته، جز جنایت و ترور، چیز دیگری نبوده است، آیا به این توصیه عمل نموده، و یا شیوه تیرباران و بدارآویختن عناصر توصیه شده از سوی شورای امنیت را چگونه " در همخوانی با قوانین بین المللی وحقوق بشر"، انجام خواهد داد، امری است بر همگان آشکار. اعدام 5 زندانی عادی در زندان اوین، تنها یک روز بعد از توصیه شورای امنیت- که حتی نام، مشخصات و جرم 4 نفر از آنها اصلاً اعلام نشده است- شاهدی بر رسیدن پیام شورای امنیت سازمان ملل متحد، به دژخیمان منتظر در کنار چوبه های دار در زندان اوین است.*2
اقدام شورای امنیت سازمان ملل دراین رابطه، اقدامی یکسره جانبدارانه و به نفع رژیمی است، که از سر تا پای آن، خون و کثافت می بارد. این موضع گیری، بویژه در آنجا بشدت ارتجاعی و جنایتکارانه است، که به رژیم اسلامی حق میدهد، دست به ترور و بازداشت و شکنجه زده، مردم بیگناه و معترض را به جوخه اعدام سپرده، و بربرمنشی خود را با مصوبه شورای امنیت نیز، توجیه کند. آیا 15 عضو شورای امنیت، نظام قضایی فاشیستی حاکم بر ایران را تأیید میکنند؟ آنجا که ارزش جان انسان در قرن بیست و یکم، با شتر و گوسفند سنجیده شده، قتل و اعدام، پایه اساسی موجودیت این قوانین را میسازد!؟ آیا اعضای این شورا، اطلاعی از قانون قصاص این رژیم جانی دارند، که با توسل به آن، دهها هزار زندانی سیاسی را به دلیل مبارزه سیاسی، غیرمذهبی و یا دارای مذهب متفاوتی بودن، تغییر مذهب، و حتی نخواندن نماز، به دار آویخته است؟ چگونه یک ارگان بین المللی در این سطح، بخود حق میدهد، اقدامات جنایتکارانه این دستگاه قضایی فاشیستی و تماماًضد بشری را در قتل و جنایت روزمره ، تحت عنوان " مبارزه با تروریسم" تأیید نماید؟ *3

دولتهای عضو این شورا، به ویژه آمریکا، روسیه و چین، بحرانهای داخلی و بین المللی و بده بستانهای خود را، به این شیوه بدوی و به هزینه مردم ستمدیده ایران، رفع و رجوع میکنند. اینکه از مذاکرات کذایی این دولتها با نماینده گان حکومت اسلامی در ژنو، حقیقتاً آبی برای آنها گرم شده، و دنیا به کامشان خواهد شد، هنوز هیچ سند قابل اتکایی در کار نیست. از این گذشته، اینکه آیا رژیم اسلامی، این بنیانگذار و گرداننده تروریسم بین المللی طی 30 سال اخیر، و صاحب تجربه، تکنولوژی، بودجه و عناصر تعلیم یافته، به نتایج توافقات احتمالی در ژنو عمل خواهد نمود و یا خیر، هنوز دفتری ناگشوده است.
حکومت اسلامی در ایران، برای ادامه حیات خود، به کشتار و ارعاب، نقض بدیهی ترین حقوق مردم، و به ارتکاب توحش علنی نیاز دارد؛ سران و مأمورین این رژیم حتی برای ارضاء نیازهای روحی ضدانسانی خود، یعنی لذت بردن از قتل انسان و لذت دادن به نیروی اجتماعی خود از این طریق، به ارتکاب جنایت و بربرمنشی وابسته هستند. دلیل پناه بردن این دارودسته پلید به تولید سلاح هسته ای و " مدیریت" تروریسم در جهان، ناشی از طبیعت ضدمردمی همین سیاست داخلی آن است. وقتی رژیم در داخل جز جنایت کاری نکند، بازتاب این سیاست در مقیاس بین المللی هم، جز تبهکاری و آدمکشی، چیز دیگری نخواهد بود. اقدام شورای امنیت سازمان ملل متحد در گذراندن مصوبه ای آشکارا به نفع رژیم اسلامی، دادن چراغ سبز به ماشین آدمکشی آن است، که اعضاء این ارگان بین المللی باید در روزها، هفته ها و ماههای آتی، نتایج آن را با چشمان خود ببینند.
www.j-shoraie.blogspot.com ، www.j-shoraii.blogspot.com آرشیو pouyane50@yahoo.de
در فیس بوک
http://www.facebook.com/home.php?#/profile.php?id=100000049552254&ref=name
-------------------------

توضیحات
*1- بنقل از ویکی پدیا، ( آلمانی، انگلیسی). در نسخه فارسی ویکی پدیا، هنوز 5 عضو جدید- از ژانویه 2009 به بعد - وارد نشده، و 5 عضو قدیمی تر- که از اول ژانویه 2009، دیگر عضو این نهاد نیستند- همچنان در لیست اعضاء قرار دارند!
شورای امنیت سازمان ملل، دارای 5 عضو دائم و صاحب حق وتو، یعنی حق رد هر مصوبه این شورا است. کشورهای فوق عبارتند از: آمریکا، چین، روسیه، فرانسه، انگلستان. این شورا، همچنین، دارای 10 عضو غیردائم بوده، که اعضاء کنونی آن شامل، بورکینافاسو، کاستاریکا، کرواسی، لیبی، ویتنام، اتریش، ژاپن، مکزیک، ترکیه و اوگاندا.*1 میگردند. از اول ژانویه سال 2011، 5 عضو جدید جایگزین 5 عضو اول این گروه، یعنی بورکینافاسو، کاستاریکا .... گشته، با 5 عضو بعدی کنونی، 10 عضو غیردائم این سازمان را تشکیل خواهند داد. در شورای امنیت همچنین، دبیرکال این سازمان- هم اکنون یک دیپلمات از کره جنوبی، بان کی مو – نیز، بدون حق رأی عضویت دارد. ریاست کنونی شورای امنیت را، نماینده ویتنام در این شورا، بعهده دارد. ویتنام از پشتیبانان رژیم اسلامی در عرصه بین المللی تلقی میشود. این بویژه از آن رو مهم است، که کاخ سفید ایالات متحده، بلافاصله پس از واقعه پیشین، آن را با شدت محکوم کرد. از این رو، اتحادی از آمریکا و روسیه، بر زمینه مذاکرات کنونی در ژنو، پیرامون برنامه هسته ای رژیم اسلامی شکل گرفته، ریاست این شورا نیز توسط ویتنام- دوست سابق و کنونی روسیه و آمریکا- امکان مناسب بعدی برای اتخاذ سیاست کنونی این شورا در موضوع بالا را، فراهم ساخت.
*2- یکی از اعدام شده گان امروز در تهران، زن 28 ساله ای است، که خود در پرورشگاه و کوچه و خیابان بزرگ شده، هیچکس را در کنار خویش و زندگی نداشته، بجرم قتل کودک 5 روزه خود، در یک مرکز نگهداری زنان " خیابانی" در تهران، در شهریور سال 1385، به زندان افتاده بود. اعضاء شورای امنیت سازمان ملل، اگر با مقوله ای بنام وجدان آشنا هستند، حتماً تکه کوچک زیر از متن دفاعیه او را بخوانند. اعدام او و 4 نفر دیگر، درست 1 روز بعد از بیانیه اسلامی شورای امنیت سازمان ملل انجام شده، هدف آن تنها و تنها، ایجاد رعب و وحشت در جامعه و توقف مبارزات کنونی مردم، برای برچیدن این ماشین آدمکشی است:
" من سهیلا قديري، ۲۸ ساله هستم. هيچ كس را ندارم. پدرم باران بود و مادرم سنگ، چرا كه من روي سنگ و زير باران بزرگ شدم. زندگيم را در خيابان گذرانده ام. من يك زن تن فروش نبودم٬ سختيهاي زندگي مرا به اين روز انداخت.
هيچكدام از كساني كه در جلسه محاكمه من نشسته اند٬ نميدانند تحمل سرماي زير صفر دي ماه آنهم نيمه شب و بدون لباس كافي يعني چه٬ مجبور بودم بخاطر يك لقمه نان تن به خواسته كثيف كساني بدهم كه به من به چشم يك حيوان نگاه ميكردند... "
http://zanan.iran-emrooz.net/index.php?/zanan/more/16850
در منبع بالا، اطلاعات مشروحی پیرامون حادثه قتل کودک 5 روزه، و وضعیت شخصی و اجتماعی سهیلا قدیری میخوانید. او فقط یک شاکی، یعنی مرتضوی، دادستان سابق و جنایتکار تهران را داشت.
*3- برای مخالفین مسلح در سیستان و بلوچستان، عرصه دیگری از کار اطلاعاتی ورق میخورد: از این پس جاسوسان خارجی و عناصر وابسته و یا نزدیک به " پلیس بین الملل"، در ایران و کشورهای همسایه، بویژه پاکستان و افغانستان، در عین حال باید بمثابه عاملان اجرایی رژیم اسلامی محسوب شده، بناچار از سوی جنبش مقاومت مردمی ایران در سیستان و بلوچستان، باید بمثابه یک خطر جدی بحساب آیند؛ مگر اینکه شورای امنیت سازمان ملل متحد، مصوبه سرکوبگرانه اخیر خود را پس گرفته، و یا تغییر دهد. خوشباوری در این زمینه، همانقدر زیانبار است، که گشتهای تروریستی مأمورین جنایتکار رژیم در خیابانهای شهرهای منطقه، به حساب مأمورین " مبارزه با قاچاقچیان مواد مخدر" گذاشته شوند!

- نشانیهای درج اطلاعیه شورای امنیت سازمان ملل متحد، در سایت رادیو فردا و رادیو دویچه وله:
http://www.radiofarda.com/archive/news/20091021/143/143.html?id=1856936
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,4811763,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf
- اولین مقاله از وبسایت جمهوری شورایی، در مقطع اولین عملیات جریان جنبش مقاومت مردمی ایران( در دوره فوق: سازمان چندالله ایران) در نشانی زیر:
سیستان و بلوچستان: سرزمین محرومیت و مقاومت!
http://www.zrombesh.org/Nameha/akbar.htm
http://j-shoraii.blogspot.com/2006/06/blog-post_06.html آرشیو جمهوری شورایی
--------------------------------