ستمدیده گان فراموش شده!

براساس خبر یک سایت اینترنتی *1، شهروند مبارز و نزدیک به یکی از سازمانهای چپ کردستان- PKK و پژاک -، زینب جلالیان، در شرایط سخت زندان انفرادی اداره اطلاعات کرمانشاه، بشدت بیمار شده، در آستانه مرگ قرار گرفته است. جز خبرهای جسته و گریخته در برخی رسانه های مدافع حقوق بشر، تاکنون اطلاعات دقیقی پیرامون وضعیت او منتشر نشده است.

زینب جلالیان 27 ساله و اهل روستایی در اطراف شهرماکو در آذربایجان غربی، طی دو سال اخیر در شرایط ضد انسانی زندان اطلاعات رژیم در کرمانشاه، به بند کشیده شده است. او 16 ماه پیش در یک بیدادگاه چند دقیقه ای، توسط یکی از دژخیمان این رژیم جانی به اعدام محکوم شده است؛ " جرم " او از سوی جنایتکار رژیم، عضویت در یک حزب سیاسی کردستانی، و تبلیغ و ترویج و تلاش برای عضوگیری بنفع این جریان ذکر شده است؛ ادعای پوچی که در چهارچوب یک نظام قانونی، بهیچوجه جرم محسوب نمیشود.

در سایتهای احزاب کمونیست(؟!) کردی ایرانی در خارج، چیزی در این رابطه پیدا نشد. برای آنها، شهروند کرد کسی است، که خود را به فرقه ناچیز خارج از کشوری آنها چسبانده، ریاکاری و چاپلوسی پیشه کرده، از خانواده ای " مدرن " و شیک شهری بوده، حاضر شود، خود را تا حد رعیت این جریانات در دهه 40 تنزل دهد. از میان خیل احزاب خارج از کشوری که به مردم شرافتنمند و آزاده کرد " تکیه " میکنند- دقیقتر: با مظلوم نمایی بدوی و استفاده از عنوان " کردستان"، نان میخورند! - تنها خبر اخیر سایت روشنگری، در سایت " پیام" وابسته به حزب کمونیست کومه له*2، بازتکثیر شده است. این سایت، موضوع را با اکراه و کاملاً خنثی، نظیر یک تکلیف اداری منعکس کرده، طوری که، تفاوتی با اعلام سرد شدن هوا در زمستان ندارد! چه در گذشته و چه امروز، این منابع حقوق بشری بوده اند، که نسبتاً فعالانه به این موضوع پرداخته بودند. سایتهای مزبور، حتی اطلاعیه ها و اخباری غیرضروری در مبارزه سیاسی، نظیر تبریک و تسلیت و تعظیم و معذرت و تصادفات راننده گی- یعنی مسائل شخصی مربوط به اعضاء کنونی و یا سابق خود را- منتشر میکنند؛ اما حاضر نیستند بطور جدی، موضوعی مربوط به زندگی مبارزاتی یک فعال سیاسی زن- بجز گروه خود و یا نزدیک به خود را- پیگیری کنند.

در زیر همچنین به مصاحبه سایت " تهیه"، با پدر زندانی سیاسی زینب جلالیان، توجه کنید. زندگی تلخ این خانواده، بویژه سرنوشت زینب و خواهرش در این مصاحبه، که مدتی بعد از دستگیری او در 2 سال قبل انجام شده، با صراحت نمایان است.
---------------
*1-
http://www.roshangari.net/as/sitedata/20090911112114/20090911112114.html

*2- http://www.payam.nu/2009/septemberf/88-06-2101.htm

- مصاحبه سابت تهیه با پدر زینب جلالیان، نوشتاری و صوتی: http://www.tahieh.net/index.phtml?id=594&tsk=read
-----------------------------------

آیا عابد توانچه زنده است؟!

از دانشجوی مبارز عابد توانچه، هیچگونه اطلاعی در دست نیست؛ حتی مجامع دانشجویی و حقوق بشری نیز، خبری از او انتشار نداده اند. آخرین خبر از زندانی سیاسی سابق و دانشجوی اخراجی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، مربوط به موضوع ناپدید شدن او در تاریخ احتمالاً 3 ژوییه 2009- 11 تیر1388، در جریان مبارزات خیابانی مقطع انتخابات رژیم اسلامی در تهران است. در وبسایت اصلی او، " علیه وضعیت موجود"، مطالب قدیمی تماماً پاک شده، نکته ای که مفهوم روشنی ندارد، در سمت چپ و بالای سایت ثبت شده است. در وبسایت دیگری و نزدیک به او بنام " خط بازسازی" نیز، همان مطالب آخر، بعد از یک بار پاک شدن کامل، اینبار با امضاء " آزادی و برابری"، - قبلاً با امضاء خط بازسازی - باقی مانده است. همچنین جمله کوتاه ذیل تیتر اصلی وبلاگ در بالا حذف شده است. دوستان و افراد مطلع شاید قادر شوند، وضعیت ناروشن وبسایتهای او را توضیح داده، نگرانیهای امنیتی احتمالی را برطرف کنند.

آیا فرد و یا افرادی میتوانند با صراحت از سلامتی او خبری منتشر کنند؟ در ذیل آخرین خبر منتشره پیرامون عابد توانچه درج میگردد.

http://rahekargar.wordpress.com
16تير.عابد توانچه ناپديد شده است

جولای 7 , 2009

خبر با ای – ميل عابد توانچه ،دانشجوی اخراجی دانشگاه صنعتی اميرکبير و از فعالان دانشجويی به مدت چهار روز است که ناپديد شده است و تمام تلاشها برای برقراری تماس تا اين لحظه (مخابره خبر، دوشنبه پانزدهم تير ماه 1388) با وی نا ممکن شده است و بيم آن می رود که توسط نيروهای امنيتی جمهوری اسلامی ربوده شده باشد. گفتنی است که عابد توانچه در سال گذشته بعلت داشتن فعاليت دانشجويی توسط نيروهای امنيتی بازداشت و به مدت هشت ماه در زندان مرکزی شهر اراک زندانی بود.
---------------------------------

ملت و پیوندهای ملی

نکته ای در یک برنامه تلویزیونی، همچنین نکات و اشارات متعددی در مطالب و مقالات، در کنار نوعی ناروشنی برای خود نویسنده این مطلب، انگیزه و بهانه تهیه این یادداشت کوتاه گشته است.
----------------

ملت و پیوندهای ملی

اکبر تک دهقان
18 شهریور 1388- 9 سپتامبر 2009

1- ایران در اواخر دوران سلطه گری سلسله قاجار( اواخر قرن نوزدهم)، در نتیجه رشد اشکال مدرن تولید و مبادله، تأثیرگیری از تحولات اقتصادی- سیاسی بین المللی، بکمک روشنگری بخش آگاه جامعه، و در انتها، تحول سیاسی قدرتمند انقلاب مشروطیت، به یک کشورمدرن بمفهوم بورژوایی تبدیل شد. تبدیل جامعه از " ممالک محروسه قاجار" و " قلمرو پادشاهان" به یک کشور، در همان حال، تبدیل عضو نیمه برده و رعیت این جامعه، به انسانهای جدید، یعنی شهروندان است. توده شهروندان، یعنی اعضاء جامعه سرمایه داری جدید، ملت محسوب میشوند. تقسیم جامعه به طبقات و شدت گیری مبارزه میان طبقات جامعه جدید، تغییری در واقعیت وجود یک ملت واحد نمی دهد.

2- پیدایش یک ملت، هنوز بمعنای طبیعی بودن و وجود حقوق شهروندی، یعنی آزادیهای عمومی، برابرحقوقی عملی شهروندان، حق تحزب، تشکل و توسل به مبارزات اجتماعی برای توده های مردم- که در ستیز با طبقات حاکمه قرار دارند- نیست. از این رو فقدان حقوق بالا، نفی وجود شهروند و موجودیت یک ملت نیست. کسب حقوق اجتماعی، نتیجه مبارزه طبقاتی و سطح معینی از توازن قوای سیاسی است. تاریخ جوامع غربی از قرن 15 شاهدی است بر اینکه، چگونه بورژوازی جدید و سپس پرولتاریا، تنها از طریق مبارزه و چندین انقلاب، حقوق سیاسی و یا اجتماعی خود را به طبقات حاکمه هر دوره تحمیل کرده اند.

3- به حقوق شهروندی، نه فقط آزادیهای بورژوایی، نظیر آزادی بیان، تشکل و حکومت قانون، بلکه از دوران تسلط نظام رقابت آزاد سرمایه داری، بویژه عصر امپریالیسم، همچنین حقوق اجتماعی و رعایت اصل عدالت در تقسیم ثروتهای تولید شده هم تعلق دارند. از این رو، جنبشهای کارگری- کمونیستی بین المللی در قرون 19 و 20، مرتباً برای ایجاد یک دموکراسی " خلقی"، دست به مبارزات صلح آمیز و یا انقلابی زده اند. پیدایش نظامهای " دموکراسی توده ای" و یا " جمهوری دموکراتیک خلق" در قرن بیستم، بر همین واقعیت ارتقاء کیفی دموکراسی استوار است. تضمین حق کار و تحقق عملی آن برای همگان، دستیابی به حق بهداشت رایگان برای توده های مردم، آموزش عمومی و شغلی رایگان همگانی، نظام تأمین اجتماعی و بازنشستگی عادلانه، مسکن و امکانات حمل ونقل مناسب و ارزان، تأمین کامل هزینه های دوران نوزادی و کودکی برای عموم مردم، دستمزد برابر برای کار برابر میان زنان و مردان، امکانات وسیع رشد زنان و موارد متعدد دیگر، در همه جوامع " دموکراسی توده ای" به واقعیت پیوستند. به این ترتیب، حوزه شمول دموکراسی، از چهارچوب صرفاً لیبرالی، غیر کارگری و محدود آن خارج شده، با طی گامهای در مسیر سوسیالیسم، توام گردید. تحقق دموکراسی در شرایط کنونی، از دید طبقه کارگر و کمونیستها، تنها در مفهوم دموکراسی توده ای معنا دارد. یکی از دلایل بی تفاوتی سیاسی کارگران نسبت به ادعاهای آزادیخواهانه لیبرالی در ایران، درست همین حقیقت، یعنی درک کارگران از این است که لیبرال ایرانی، دموکراسی را برای خصوصی سازی، کسر و حذف خدمات اجتماعی، اخراجهای سهل و ساده کارگران، خفه کردن کمونیستها و مبارزات رادیکال کارگری میخواهد. طبقه کارگر ایران، حتی در صورت تحقق کامل اصول دموکراسی بورژوا لیبرالی، منافع بسیار ناچیزی دارد؛ از این رو تاکنون نیز، از دنباله روی از جریانات لیبرال حکومتی و یا غیرحکومتی، خودداری نموده است.

4- اگر در جامعه ای، حقوق اجتماعی، نظیر کار، بهداشت، آموزش شغلی و عمومی، نظام تأمین اجتماعی، و برابری زن و مرد در عمل، و حقوقی در این چهارچوب وجود داشته باشد، در این صورت، بطور واقعی امکان شکل گیری احزاب سیاسی بورژوایی راست در اینجا ( دموکراسی توده ای) تضعیف میگردد؛ از آنجا که بخش بزرگی از مبارزه طبقاتی در هرجامعه سرمایه داری، درست بر سر خواسته ها و مطالباتی نظیر موارد بالاست. از این رو در جوامع سوسیالیستی سابق، نه فقط اعضاء ملت شهروند بوده، از بخش بزرگی از حقوق شهروندی در شکل توسعه یافته آن برخوردار بودند، بلکه درست بهمین دلیل، ادامه حیات این جوامع بدون بحرانهای بزرگ نیز، 45 سال تا 70 سال تأمین گردید.

5- اما وجود ملت تحت شرایط سرمایه د اری، هنوز به معنای وجود پیوندهای ملی محکم و استحکام مداوم پایه های تشکیل دهنده ملت نیست. پیوندهای ملی در یک جامعه سرمایه داری، قبل از هرچیز 1- در وجود آزادیهای سیاسی، برابر حقوقی شهروندان، حکومت قانون 2- کارکرد مولد بازار داخلی تولید واشتغال و 3- احزاب سیاسی مخفی و یا علنی بزرگ متعلق به اکثریت اعضاء جامعه مادیت می یابد. در ایران و طی حدود 100 سال، هر 3 عامل اساسی نزدیکی شهروندان به یکدیگر، بشدت در شرایط بحرانی قرار داشته، از این رو میتوان با اطمینان، از تضعیف جدی- اندکی با احتیاط - حتی عدم وجود پیوندهای ملی محکم در میان اعضاء ملت ایران سخن گفت. به این اضافه کنیم: سرکوبگری فوق تصور رژیمهای سلطنتی و اسلامی علیه مردم مناطق، نظیر سیستان و بلوچستان، آذربایجان، کردستان، ترکمن صحرا و خوزستان، باعث پیدایش گرایشهای گریز از مرکز گردیده، که کشاندن این بخشهای کشور را به مبارزات سراسری ( نظیر مقطع خرداد 88 و هم اکنون)، بشدت دشوار ساخته است.

6- دارودسته اصلاح طلبان حکومتی، با تبلیغ نفرت علیه مخالفین این رژیم ترور، حتی تایید کامل جنایات خود از سال 58 تاکنون، به امید بزرگ نسل جوان و اکثریت جامعه، برای ایجاد یک صف متشکل و در سطح سراسری، جهت سرنگونی این رژیم وحشی، صدمه زده، امکانات یک تجدید حیات ملی را نیز نابود ساختند. آنها علاوه بر سازشکاری و ریاکاری مفرط خود، حتی هدف خود را " جمهوری اسلامی؛ نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر" اعلام کردند. اصلاح طلبان حکومتی از طرفی، اعترافات تلویزیونی نزدیکان خود را دروغ و ساختگی اعلام کردند، از سوی دیگر" اعترافات " قلابی مبارزان خیابانی و قبل از همه دانشجویان را، واقعی محسوب نموده، آنها را همصدا با رژیم اسلامی، عوامل " منافقین" و " سلطنت طلبان" معرفی نمودند. حتی شخص میرحسین موسوی و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، به مأمورین رژیم بدلیل محاکمه همزمان و کنار هم نشاندن " شخصیت های " منحوس خود با " سلطنت طلبان" و " منافقین"؟! – همان سازماندهان مبارزات انقلابی خیابانی!– اعتراض نمودند. این تبهکاری داروسته فوق، به روح تلاش نسل جوان برای ایجاد صفی از مبارزان متحد صدمه وارد آورده، چه بسا به انفعال و گریز از مبارزه رادیکال دامن زد.

8- هر مبارزه انقلابی در مقیاس سراسری، در همان حال، یک مبارزه ملی است. پیروزی یک مبارزه انقلابی منجر به تحکیم پیوندهای ملی میگردد. در ایران از دوره مشروطیت تاکنون، همه مبارزات توده ای و انقلابی، تحت فشار خردکننده ارتجاع سلطنتی- اسلامی و قدرتهای امپریالیستی، با شدت سرکوب شده اند. به این اعتبار، تاریخ پیدایش ملت کنونی ایران درعین حال، تاریخ شکست همه جنبشهای ملی آن هم هست.

7- حکومت اسلامی از لحظه پیدایش آن، نه فقط حکومتی ضدحقوق اولیه انسان، بلکه اساساً رژیمی در نفی ساختار ملت مدرن است. شعار قدیمی عوامل این رژیم جانی و تأکیدات مکرر خمینی بر همین مفهوم، یعنی " دموکراتیک و ملی، هر دو فریب خلق است"، چیزی جز بیگانگی رژیم اسلامی با ساختار و مناسبات ملی نیست. نابودی همه مبانی حقوقی مدرن و تبدیل قوانین قران و " احادیث" چندش آور- مختص جوامع برده داری و فئودالی بدوی عربستان قدیم - به مبانی مناسبات با شهروندان و برعکس، بمعنای انحلال ساختار جدید ملت و تبدیل آن به مجموعه ای از برده گان و " عبودان" به نام " امت" است. این حقیقت خود از عوال اصلی، چه بسا راهگشای فروپاشی پیوندهای ملی در کشور است.

9- در دوران انقلاب بهمن، سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، که با تلاش و فداکاری تحسین آمیز نسل جوان کشور و مستقل از قدرتهای بین المللی تأسیس گشته بود، یک پیوند ملی اساسی و بسیار مهم محسوب میشد. در دورترین روستاها به مراکز استانها، فدایی و صمد بهرنگی، نه فقط شناخته شده، بلکه مردم نوعی احساس درونی با آن برقرار کرده بودند. اقدامات خیانتکارانه حزب توده، اکثریت، و در کنار آن، فرصت طلبی ضدانقلابی جریانات شبه چپ در تهران و اشتباهات مهلک نیروی چپ کردستان، برای ایجاد انشعاب و سرانجام انحلال این سازمان، مؤثرترین پیوند ملی، بعد از کودتای 28 مرداد سال 1332 را، طی سالهای 1358 تا بهمن 1364 نابود ساخت.

10- تضعیف آشکار پیوندهای ملی و شدت گیری گسیختگی درونی جامعه، سرکوبگری هولناک رژیم اسلامی، و ضدیت اکثریت جریانات ارتجاعی در خارج و داخل با مبارزه انقلابی برای سرنگونی رژیم اسلامی از یک طرف، از سوی دیگر، تشدید تظادهای منطقه ای و امکان بروز درگیری نظامی میان رژیم اسلامی و رژیم اسرائیل، وضعیت بشدت خطرناکی را برای جامعه ایران، بدنبال آورده است. جامعه در شرایط تزلزل پیوندهای ملی، و رواج یأس و بی تفاوتی سیاسی ناشی از شکست موضعی اخیر، جز طعمه ای ساده برای قدرتهای درنده خوی داخلی و بین المللی نیست. سرنوشت عراق و افغانستان، بهترین سند صحت این نظر محسوب میگردد.

Archive: www.j-shoraii.blogspot.com pouyane50@yahoo.de www.j-shoraie.blogspot.con
------------
نقل مطالب این وبلاگ در سایتها و نشریات داخل کشور، بدون ذکر منبع، بدون نام نویسنده، و یا با نام مستعار، همچنین با تغییر عنوان، بشرط عدم تغییر جدی در محتوای آنها آزاد است. نگارنده این سطور، به این دلیل هرگز علیه فرد و یا مؤسسه ای، دست به اعتراض و افشاءگری نخواهد زد.
نقل مطالب این وبلاگ در سایتهای خارج از کشور، با- و یا بدون ذکر منبع آزاد است.

-----------

سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها

کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که درلحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، و توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، و موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.
-------------------------------------

در شرایط ایران، تنها راه آزادی حقیقی، مبارزه مسلحانه است!

هر تلاش و مبارزه مؤثر در تاریخ معاصر ایران، در پیوند با مبارزه انقلابی، و این یعنی، مبارزه مسلحانه به سرانجام رسیده است. طوری که میتوان با اندکی چشم پوشی از یک مورد استثنایی و تحت شرایط ویژه اشغال کشور در دهه 20 شمسی، اعلام کرد: هیچ مبارزه رفرمیستی و اصلاح طلبانه ای، نه بطور جدی به جریان افتاده، نه از حزبیت توده ای برخوردار شده، و نه در دوره خود، به نتیجه رسیده است.

برعکس و در مقابل آن، انقلاب مشروطیت در وجه غالب آن، از طریق مبارزه مسلحانه نیروی پیشتاز و حتی کشیده شدن بخشی از طبقات حاکمه به آن، به پیروزی نیم بند دست یافت. وقتی که نیروی انقلابی و مسلح، از سوی طبقات سلطه گر و قدرتهای امپریالیستی تضعیت و نابود شد، این انقلاب بزرگ هم راه زوال در پیش گرفت. این قاعده در مورد همه جنبشهای انقلابی دموکراتیک بعدی تا انتهای سال 60 و تاکنون هم صادق بوده است. نسل پیشرو جوان کشور، که درنده خویی اخیر رژیم اسلامی را که از مقطع خرداد 1388 آغاز شد، به چشم دید و با پوست و گوشت و استخوان خود لمس کرد، باید در پاسخ به سوال مشهور " چه باید کرد؟"، بر اهمیت و جایگاه این شکل غالب مبارزه در تاریخ معاصر ایران تعمق کند.

----------------------

اعلام انزجار از سفر هوگو چاوز به ایران

بیاد جانباختگان سی سال مبارزه، این شجاع ترین و آگاه ترین شهروندان کشور!

بیش از 28 سال از آغاز نسل کشی رژیم اسلامی در سال 1360 و 21 سال از جنایت بزرگ، سازمانیافته و از قبل طراحی شده سال 1367 گذشت. شهروند امروزی، بویژه زندانیان و مبارزین سالهای فوق، هنوز از درک و هضم این بربرمنشی رژیم مشترک بازاریان، آخوندهای هیتلرمنش، بخش لمپن و دریده جامعه، اصلاح طلبان کنونی، لیبرالهای سلطنت طلب، لیبرالهای ملی، لیبرالهای ملی- اسلامی، و طیف توده ای- اکثریتی عاجز است. تنها، فکر کردن عمیق و شرح ددمنشی های این پست ترین جانیان تاریخ ایران، برای دقایق و ساعاتی، انسان را درهم کوفته، روح را فلج میسازد.

در شرایط پس از اوج گیری مبارزات مردم در مقطع 23 خرداد 88، بار دیگر و در ابعادی وسیع، نسل جوان امروزی برای سرنگونی عامل همه این تبهکاریها، به میدان آمده است- سکون ظاهری کنونی، نباید کسی را به اشتباه دچار سازد. گردونه مقاومت توده ای پس از 30 سال به چرخش افتاده، فراز و نشیب های آن، به خصلت عام همه جنبشهای اجتماعی بزرگ تعلق داشته، درعین حال از ویژه گیهای جامعه ایران- پراکنده گی، یأس، سرخورده گی و بی تفاوتی سیاسی، فقدان احزاب سیاسی مبارز، و عادات عقب مانده - نیز رنج میبرد.

در شرایط کنونی، جریانات لیبرال غیرمذهبی و مذهبی ( انواع اصلاح طلبان )، مانع اصلی رشد مبارزات مردم هستند. آنها مردم را فریب دادند، و از فداکاریهای آنان بمثابه وسیله ای برای چانه زدن با جناح حاکم استفاده میکنند. اصلاح طلبان حکومتی و غیرحکومتی، از این معامله با همدستان خود، فقط و فقط برای حفظ امتیازاتی که از طریق کشتارهای دسته جمعی دهه 60 و 8 سال جنگ جنایتکارانه ایران و عراق بدست آورده اند، استفاده میکنند. این تصور که گویا اصلاح طلبان و لیبرالهای غیرمذهبی و مذهبی، بهتر از جناح حاکم هستند، اشتباهی فاحش و تصوری بکلی نادرست است؛ حداقل در دهه 60 که اصلاح طلبان کنونی، افراطی تر و جانی تر از جناح حاکم عمل کرده، عامل اصلی ادامه جنگ 8 ساله بوده اند. همه جناحهای لیبرالیسم ایرانی، جریاناتی فاشیستی، ضدکارگر و ضدکمونیست افراطی بوده، حتی همین امروز هم، از همه جنایات گذشته خود و رژیم اسلامی، با صراحت دفاع میکنند. رژیم اسلامی، قبل از همه تجسم قدرتگیری کامل لیبرال- فاشیسم ایرانی است.

نسل جوان کشور، بویژه زنان و دانشجویان، باید از این حقیقت آگاه شوند، که هرگونه نزدیکی به فاشیستهای مذهبی نظیر رفسنجانی، موسوی اردبیلی، محمدی گیلانی، موسوی تبریزی، لاریجانی ها، کروبی، مجاهدین انقلاب اسلامی و نظایر آنها، و نوع جدید لیبرالیسم ایرانی، یعنی دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال و یا تحکیم وحدت، جز شکست کامل مبارزات این نسل، نتیجه ای نخواهد داشت. نسل جوان کنونی، باید خود را تمام و کمال، تا جزئیات شیوه مبارزه سیاسی، عادات شخصی و شیوه زندگی، با تاریخ انقلاب بهمن و شجاع ترین شهروندان این کشور هویت یابی کند - با آنهایی که در یک چرخش تاریخی هولناک، برای جلوگیری از تثبیت رژیم اسلامی، به پا خواسته، از همه چیز خود گذشتند. هنوز و برای همه نسلهای آتی، کار بزرگ و فداکاری توصیف ناپذیر نسل انقلاب بهمن، تنها ارزش فرهنگی قابل ذکر در تاریخ این جامعه باقی خواهد ماند.

نسل جوان کنونی، دارای حزب انقلابی و سراسری خود نیست؛ این در عین حال به این معناست، که هم اینک یک پیوند ملی جدی بین اعضاء ملت ایران- بمثابه شهروندان مستقل، آزاد، دارای حقوق، و جدا از طبقات ستمگر- موجود نیست- هرچند طبق قوانین رژیم اسلامی و موازین قرآن لعنتی، مردم ایران، نه شهروند، بلکه برده و غنیمت جنگی محسوب میشوند. در مقابله با این وضعیت، باید هر چه بیشتر کمیته ها و ارگانهای مخفی، نیمه مخفی و علنی شکل گرفته، از پیوند آنها به یکدیگر، یک جبهه سیاسی مبارز و مؤثر ایجاد شود. تأسیس" جبهه کار و آزادی" و یا هر عنوان مشابه دیگر، میتواند بخش پیشرو جامعه را از یک ابزار سیاسی مهم برخوردار ساخته، از تبدیل شدن آن به سیاهی لشگر اصلاح طلبان فریبکار ممانعت بعمل آورده، بر خلاء بزرگ و خطرناک فقدان پیوندهای ملی نیز غلبه کند. در اینصورت مسیر مبارزات مردم در شرایط کنونی، از امکانات واقعی سرنگونی رژیم اسلامی برخوردار خواهد بود.

بمناسبت سالگرد جنایت بزرگ تابستان سال 1367، و در ارجگذاری بر زندگی و مبارزات زندانیان سیاسی مقاوم، جانباختگان، اعضاء خانواده و بستگان آنها، متن زیر از یک سایت خبری انتخاب شده است. امید که رجوع مداوم به شرح زندگی حماسه آفرینان و مدافعین ارزشهای انسانی در سال 67 - که آخرین سنگر باقی مانده از انقلاب بهمن را تشکیل میدادند- دریچه ای به سوی شناخت خود، وظایف خویش و پیشروان جامعه، انگیزه گیری و تقویت مبارزه انقلابی علیه رژیم اسلامی ایجاد گردد.

اکبر تک دهقان، 7 شهریور 1388- 29 اوت 2009
pouyane50@yahoo.de http://www.j-shoraie.blogspot.com/
***********

به یاد شیدا بهزادی و همسر با وفایش سعید طباطبایی

بانو صابری

این متن در سوگ شیدا بهزادی و سعید طباطبایی است. شیدا دانشجوی زمین شناسی دانشگاه اصفهان بود و سعید مهندس برق. عکس مربوط به دومین سالگرد تولد دختر آن ها شیرین در نوروز ۱٣۶۵ است.

بالاخره یک بار خواهرم نوشته ای را به شیشه کابین ملاقات چسباند. در آن یک تکه کاغذ خواهرم به من اطلاع داد که بعد از مراجعه مکرر خا نواده اش به آنها گفته اند که در ۱۹ شهریور ماه یعنی ۴۰ بعد از دستگیری شیدا خود را در سلولش حلقه آویز کرده است ...

------

شیدا بهزادی و همسرش سعید طباطبایی در ۱۲ مرداد ۱٣۶۵ دستگیر و به انجمن توحید ( کمیته مشترک سابق ) آورده شدند. من که خود همراه با دختر دو سال و ۴ ماهه و پسر ۴ ماهه ام در ۹ مرداد دستگیر شده بودم و در انفرادی بسر می بردم با شنیدن صدای شیدا که به دخترش شیرین می گفت: « شیرین منو خسته کردی دستت را از دهان من بیرون بیار » متوجه حضور شیدا شدم. ( شیرین عادت داشت که موقع خواب انگشتانش را به هم برساند و آنها را در دهان شیدا بگذارد ). صدای شیرین شیدا همراه با لهجه اصفهانی مرا در آن غمکده آرامش می بخشید و غم غربت را و نگرانی را برای زمانی هر چند کوتاه از من می ربود. هر از گاهی هر کدام بچه ها را بهانه میکردیم و سخنی می گفتیم و به این ترتیب حضور خود را اعلام میکردیم. در هر سه نوبت که اجازه رفتن به دستشویی را داشتیم صدای کلش کلش دمپایی شیدا در راهرو زندان باز صدای آشنایی بود که مرا و اندیشه مرا به بیرون زندان می برد. همراه با نگرانی که برای بودنش و بودنمان در آنجا داشتم، یک جور روحیه گرفتن بود شنیدن صدای آشنا در آن سیاهچال شور بود، شوق بود، امید بود. یک بار هم در صف رفتن به حمام توانستم از زیر چشم بند دمپایی هایی آشنا را ببینم. زمان در آن سیاهچال از دست آدم بدر می رود بخصوص اگر مجبور باشی تمام مدت ظاهر سازی کنی تا بتوانی کمی این وضع را برای بچه هایت عادی جلوه بدهی. نمی دانم که از چه روزی دیگر صدای شیدا را نشنیدم؛ حدس زدم که یا آزاد شده یا شیرین کوچکش را توانسته به خارج از زندان بفرستد و دیگر بهانه ایی نیست که صدایش را بشنوم.

در جا به جایی ها از هر کسی دیدم از شیدا می پرسیدم ولی کسی خبر مشخص و موثقی نداشت. من به زندان اصفهان منتقل شدم و در اولین ملاقاتی که داشتم از وضیعت سعید و شیدا پرسیدم. گفتند هنوز زندان هستند همان تهران. بالاخره یک بار خواهرم نوشته ای را به شیشه کابین ملاقات چسباند. در آن یک تکه کاغذ خواهرم به من اطلاع داد که بعد از مراجعه مکرر خا نواده اش به آنها گفته اند که در ۱۹ شهریور ماه یعنی ۴۰ بعد از دستگیری شیدا خود را در سلولش حلقه آویز کرده و فقط چند عکس به خانواده اش نشان داده اند.

پیگیری پرونده شیدا نتیجه ای نداد بلکه ابهامات بیشتری را بوجود آورد، و درد و رنج این خانواده و دوستانش را افزون کرد. سعیید همسر شیدا مرتب از درون زندان اعتراض خود را به مرگ مشکوک شیدای نازنین اعلام کرد ولی بی نتیجه. سعید در بیدادگاه های رژیم به سه سال زندان محکوم شد، ولی رژیم مستبد خمینی این را هم بر نتافت. سعید در زندان گوهردشت در تابستان ۱٣۶۷ به خیل عظیم جانباختگان پیوست، و خانواده و دوستانش را در غم و ماتم فرو برد و از همه مهمتر شیرین نازنین که در میان فامیلی پر مهر و محبت بزرگ شد ولی نه مهر پدر دید نه ذره ای از عشق مادر.در میان شعرهای عباس که در ساک لباس هایش جا سازی شده بود شعری بود که نوشته بود برای شیدا سروده است.

یاد و خاطره ُ شیدا و سعید ماندگار باد.

---------------

برای شیدا

نام ترا به کوه می گویم

با صدای من

کوه ها نام ترا می خوانند

قله ها نشان ترا دارند

***

از درخت نشان تو می جویم

درخت در اندوه توست

***

با قایقران

آواز تو می خوانم

ترانه ماهیگیران

معنی نام توست

***

با خزر

از تو می گویم

قایقها ایستاده اند

دریا طوفانی است

***

طلایی گیسویت

خونین است شیدا

خورشید داغدار توست.

***

در قلبم ستاره ای دارد

بالهایش گلگون

غمت در دل می ریزد

ستاره خونین عشق

تویی شیدا.

آذر ۶۵ کمیته مشترک (عباسعلی منشی رودسری)*
------------

* عباسعلی منشی رودسری سراینده شعر، خود نیز از جانباختگان تابستان ۱٣۶۷ می باشد.

------------
اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
http://www.iran-chabar.de/article.jsp?essayId=23527
آدينه ۶ شهريور ۱٣٨٨ - ۲٨ اوت ۲۰۰۹

پیرامون وبلاگهای جمهوری شورایی

بازدید کننده گرامی!

همه وبلاگهایی که از سوی این نگارنده تأسیس، و تا مدت کم یا بیش از 2 سال نیز فعال بودند، در روز 22 مرداد، از شبکه اینترنت حذف شدند؛ این اما شامل وبلاگ " جمهوری شورایی" و آرشیو آن نمی گردد.

این مجموعه از سوی تأسیس کننده آن تحت عنوان " گروه وبلاگهای جمهوری شورایی" نامیده شده بود. هدف از نامگذاری فوق، ذکر آنها بدون نام بردن یک به یک، و نه بهیچوجه، ایجاد توهم مبنی بر وجود یک گروه از افراد، نظیر یک گروه سیاسی بود. از آنجا که همه مطالب- بجز مواردی محدود، نقل شده از سایتهای دیگر-، با یک امضاء مشخص درج میگردید، نویسنده، مشغله ای پیرامون توهم آفرینی، و یا گمراه سازی دیگران از این طریق نداشت.

دلیل تأسیس وبلاگهای متعدد، تنها تعدد موضوعات مورد علاقه نگارنده و بحث پیرامون آنها، از این طریق همچنین، تبلیغ بنفع توجه به نکاتی از انواع فوق برای عناصر مستقل و نزدیک به تئوری و پراتیک" سازمان چریکهای فدایی خلق ایران"، در داخل کشور بود؛ به علت تفاوت این موضوعات، امکان انتشارهمه مطالب در رابطه با آنها در وبلاگ جمهوری شورایی، وجود نداشت. نویسنده معتقد است، مطالب معینی و موضوعات خاصی در این وبلاگها، در بحثهای مخالفین رژیم اسلامی در اینترنت، در سطح معینی بی تأثیر نبوده اند؛ صرفنظر از اینکه، قبل از همه، برای نویسنده این سطور نیز، میدان بازی را برای کار فکری، و جبران حرفهای فرو خورده در دوره های گذشته – کار مثلاً تشکیلاتی در یک باند شبه چپ- ایجاد کرد. از این رو، با صراحت به کسانی که ترور فکری و شخصیتی ناشی از مناسبات ارتجاعی در دسته جات خارج از کشوری، موسوم به " حزب" و " سازمان" را نمیخواهند و یا نمیتوانند تحمل کنند، میتوانم توصیه کنم: یک وبسایت رایگان برای خود ایجاد کن و به مردم بگو، چه فکر میکنی؟ نتایج کار و خلاقیت انسان - حتی تحت شرایط امپریالیسم -، امکاناتی ایجاد کرده است، که هیچ سرکوبگر و الدنگ سانسورچی و لمپن شبه سیاسی از جنس فرخ نگهدار، مصطفی مدنی و عباس توکل، قادر به ممانعت انسان آزاد به استفاده از آن نخواهد بود.

تعطیل وبلاگهای ذکر شده، به دو دلیل اساسی زیر صورت گرفت:

1- دلیل اول، عدم توانایی نویسنده، در به روز نمودن منظم آنها است. این اما نه یک عامل شخصی و مکانیکی صرف، بلکه از عدم وجود امکان مؤثر یک فعالیت تشکیلاتی، تضعیف شدید موقعیت اجتماعی طیف فدایی- اقلیت و فقدان نیروی متشکل و وابسته به تئوری و پراتیک آن در جامعه و خارج، همچنین، برخی از معضلات در زندگی روزمره ناشی شده است. فعالیت فکری حرفه ای مولد از دید این نگارنده، نه یک اقدام ایستا، خود نمایی بورژوایی رایج در میان چپ محفلی خارج و حرکتی از نوع " باری به هر جهت " و گذران امور، بلکه پاسخ به یک ضرورت مبارزاتی، و ارتقاء مداوم کمی و کیفی آن در این راستا است. آشفتگی و ناروشنی عمیق در طیف نیروی مستقل فدایی- اقلیت، کار فکری در این زمینه را کم مخاطب ساخته، علیرغم وجود دهها مطلب و مقاله نیمه کاره، به روز شدن منظم وبلاگها را بدنبال نیاورده، حتی برعکس، فشارفکری مضاعفی را ایجاد کرده، و از فعالیت منظم وبلاگ " جمهوری شورایی" نیز کاسته است. از این رو، برای حفظ این وبلاگ، منظم ساختن و بهبود کیفیت آن، باید همه وبلاگهای نامبرده حذف میشدند.

این نگارنده قصد دارد، در صورت امکان و در آینده، فعالیت وبلاگهای" کاپیتال"، " دموکراسی اقتصادی"، " خود- آگاهی"، و " برنامه سیاسی" را در سرور Blogspot ازسر بگیرد. این موضوع نیز قابل ذکر است، که وبلاگهای نامبرده در سطر بالا ، همچنین، " 4 بهمن 64" و " یادداشتهای اولیه"، در دوره فعالیت نسبتاً منظم گذشته، مورد استقبال واقع شده، مخاطبان قابل توجهی داشته اند.

2- دلیل دوم تعطیل وبلاگهای مورد بحث، به مشکلات استفاده از سرورهای داخلی برمیگردد. لازم به تأکید است که نویسنده در اینجا، به آن گروه از افراد تعلق ندارد، که مداوماً شک و تردید امنیتی و حتی وابستگی مسئول سایت بلاگفا به رژیم اسلامی را مطرح و دامن میزدند. مسئول وبلاگهای فوق، از خدمات رایگان سایت بلاگفا با کمال میل استفاده کرده، هیچگونه شکایتی از این سایت نداشت. همچنین با هیچ ادعای منفی مربوط به این سایت همراهی نکرده، به مهملات افراد غیرمسئول که بساده گی آب خوردن، با حیثیت مردم بازی میکنند، بهایی نداد.

اما استفاده از سرورهای داخلی، بدون دامن زدن به وحشت از رژیم- آنچه که رژیم خود میخواهد- هم اکنون با مشکلاتی روبرو شده است؛ این بطور خاص به موضوع قانون جدید مربوط به رایانه ها برمیگردد. براین اساس و همچنین با توجه به شدت گیری سرکوب همگانی بعد از انتصاب دوباره احمدی نژاد، تعمق بر استفاده و یا عدم استفاده از سرورهای داخلی- مستقل از دعاوی افراد غیرمسئول -، به یک سوال روز مبدل شده است. نگارنده این سطور، برای عدم تبدیل شدن خود و خواننده گان به طعمه ساده رژیم اسلامی، بناچار از این پس از سرورهای داخلی استفاده نخواهد کرد. هرچند براساس تجارب قبلی، استفاده از سرور بلاگفا، برای ارتباط با مخاطبین، امکان ساده تر و مؤثرتری محسوب میشد.
pouyane50@yahoo.de www.j-shoraie.blogspot.com www.j-shoraii.blogspot.com آرشیو
-------------------
- برای دریافت هر مطلبی از وبلاگهای حذف شده، میتوانید آن را به نشانی ای- میل نویسنده اطلاع دهید.

- وبلاگهای حذف شده عبارتند از: کاپیتال، بازسازی، دموکراسی اقتصادی، ای رفیقان، ، 4 بهمن 64، نفتگران، دولت و انقلاب، خود- آگاهی و یادداشتهای اولیه. دو وبسایت آخری، از محتوا خالی شده، اما بهر دلیلی قابل حذف شدن نبودند. وبلاگ " سازمانیابی دانشجویی" هم، بدلیل فنی فعلاً قابل حذف نیست.

- همچنینن نگارنده، مدتی پیش نیز، وبلاگهای " تندر" در سرور بلاگ سپات، بمنظور بحث پیرامون تئوری و پراتیک سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، وبلاگ " کاپیتال" در بلاگ سپات، در حال انتقل مطالب وبلاگ کاپیتال از سرور بلاگفا بر روی آن، و وبلاگ " خود آگاهی" بمنظور انتقال مطالب همین وبلاگ از سرور بلاگفا به سرور بلاگ سپات را راه اندازی نموده بود. این وبلاگها نیز فعلاً حذف شدند.

- هم اکنون بجز وبلاگ جمهوری شورایی در آدرس جدید( همین وبسایت کنونی)، وبسایت جمهوری شورایی در نشانی قدیم( حال بعنوان آرشیو)، همچنین وبلاگی تحت عنوان " پیک بهمن"، که بمنظور انتقال تمام مطالب جمهوری شورایی بر روی آن، برای مواردی نظیر هک شدن کامل جمهوری شورایی تأسیس شده بود وجود دارند. " پیک بهمن"، بعد از انتقال دو مطلب از جمهوری شورایی، بدلیل فنی از کنترل خارج شده و امروز بهمان دلیل، قادر به حذف کردن آن نیستم.
---------------------------------