آقای اصلاح طلب! " امام " شما، بنیانگذار چنین عدالتی است!

مسئولین جنایتکار زندان دیزل آباد کرمانشاه: " در این هفته، مصلح را به قصابخانه میبریم"

اکبر تک دهقان
25 آذر 1388- 16 دسامبر 2009

انجمن دفاع از زندانیان سیاسی و حقوق بشر ایران*1، طی اطلاعیه ای بتاریخ سه شنبه 23 آذر- 14 دسامبر، خبر از قصد دستگاه بیدادگری رژیم، برای قتل نوجوانی در کرمانشاه میدهد. این حقیقت تلخ که باور کردن آن غیرممکن است، باید به همگان نشان دهد، رژیم اسلامی در هدف کنونی خود برای قلع و قمع مبارزات مردم، مصر و جدی است.

جوان سنندجی مصلح زمانی، در 17 سالگی با دوست دختر خود در اطراف شهر سنندج، بازداشت شده است. " جرم" او داشتن رابطه " نامشروع" با دوست دختر خود است. به دلیل این رویداد صرفاً عادی انسانی، و فاقد هرگونه اهمیت قضایی، مصلح در زمان فوق، از سوی قاضی بیدادگاه سنندج، به اعدام محکوم میشود. مراجعه به مرکز بیدادگری در تهران هم نتیجه ای ببار نیاورده، حکم فوق تأیید میگردد. از آن پس، 6 سال است که او با این حکم ضدانسانی دست و پنجه نرم کرده، در زندان سنندج، به بند کشیده شده است. اجرای این حکم در تیرماه سال 1386، بدلیل اعتراضات خانواده طرفین و مردم متوقف شد. این در حالی است، که دوست دختر و خانواده او، تاکنون چندین بار و کتباً از هر گونه شکایتی خودداری کرده، مخالفت خود را با اجرای حکم جنایتکارانه اعدام، اعلام کرده اند.

تبهکاران مستقر در زندان سنندج، بشدت بر اجرای حکم اعدام او اصرار دارند؛ و از آنجا که امکان اجرای حکم در این شهر را مشکل میدیدند، پرونده و سپس خود زندانی را به زندان دیزل آباد کرمانشاه، منتقل نموده اند. حال در همین هفته، خبر اجرای حکم اعدام او برای روز پنجشنبه 26 آذر، اعلام گردیده است. زندانی مصلح زمانی، بمحض شنیدن خبر قتل او در این هفته، از هر دو پا فلج شده، که پزشک زندان آن را تأیید، و اجرای حکم را غیرانسانی و غیرقانونی دانسته است.

با وجود دهها حزب و سازمان در کردستان، اما هنوز کمترین اطلاعات منظم و قابل اعتمادی، در باره عناصر جنایتکار صاحب قدرت و موقعیت در این استان، بویژه عکس و آدرس آنها، وجود ندارد. باید برای این همه حزب و سازمان در کردستان، که قصد حکمرانی تا خراسان شمالی را دارند، ساده باشد، که لیست اسامی همه قضات، شکنجه گران، مأمورین انتظامی، زندانبانان و کارکنان مراکز آدمکشی در شهرهای کردستان را بدست آورند. انتشار منظم تصاویر و مشخصات قاتلان در این منطقه، خود سهمی جدی در توقف و یا تعدیل وحشیگریهای آنها، ایفا خواهد کرد.

هم اینک 13 زندانی سیاسی و اجتماعی محکوم به اعدام، در کردستان وجود دارند. دستگاه بیدادگری رژیم، که در روشهای خود مهارت کسب کرده، همواره گروهی از زندانیان را در صف اعدام نگه داشته، تا درصورت تخفیف زیر فشار افکار عمومی، حداقل قادر به قتل یک یا دو نفر از آنها شود. از این رو، اگر زینب جلالیان و یا فرزاد کمانگر، از دست آدمکشان حاکم جان سالم بدر ببرند، این به این معنی است، که احتمالاً فرد دیگری در همین روزها، بدار آویخته خواهد شد. به اینترتیب، مصلح زمانی یکی از کاندیداهای حقیقی این نوع قتل سازمانیافته است. اینکه خبر اعدام مصلح، میتواند مستمسکی برای اجرای همین حکم، علیه زندانیان نامبرده در بالا باشد، دور از انتظار نیست. قصد رژیم اسلامی برای دست زدن به جنایت فوق اما، تنها مورد در روزهای اخیر نبوده است

مأمورین رژیم اسلامی در شهر اهواز همچنین، طی دو روز یکشنبه و سه شنبه هفته جاری، دو گروه از زندانیان سیاسی و عادی را در این شهر به دار آویختند. آنها حتی از " امت شهید پرور" خون آشام خود هم، از طریق تبلیغات خیابانی دعوت کردند، در مراسم آدمکشی شرکت کرده، از آن لذت ببرند. دژخیمان رژیم اسلامی هرگز تا این حد وقیح نبودند، که به چنین شیوه ای، برای توسل به ارعاب مردم دست بزنند.

هچیک از جریانات مدعی " ملی" بودن، کمترین اعتراضی به بربرمنشی آشکار رژیم اسلامی علیه مردم، در موارد مشابه بالا نکرده، برعکس، همچنان جامعه بجان آمده را به " عدم خشونت" فرامیخوانند؛ آنها تنها به جایگاه آتی خود در ساختار قدرت فکر کرده، حقوق مردم برایشان پشیزی ارزش ندارد. در صورتیکه، بر اساس بدیهیات دفاع از حقوق ملت، آنها میبایستی حداقل در چنین مواردی، با تکه اعلامیه ای، از جوانی که فقط بجرم رابطه با دوست دختر خود به بالای دار میرود، دفاع کرده، از تبلیغات خیابانی برای آدمکشی در ملاء عام، اعلام انزجار کنند.
www.j-shoraie.blogspot.com www.radikaldemokratik.blogspot.com
pouyane50@yahoo.de
----------------------------
توضیحات
*1- نشانی اطلاعیه مورد استناد این مقاله:
http://www.azadi-b.com/J/2009/12/post_11.html
نشانی سایت اینترنتی انجمن مذکور:
http://anjomane-d.blogspot.com/
Tel: 0044-7930193378 تماس با مسئول انجمن:
طوماری برای اعتراض علیه این حکم جنایتکارانه:
http://www.petitiononline.com/MZ2207/petition-sign.html

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هیاهو بر سر چیست؟

هدف رژیم و اصلاح طلبان از جنجال کاذب پیرامون عکس خمینی، محدود ساختن مبارزات توده ای به چهارچوب حکومتی است.

اکبر تک دهقان
23 آذر 1388- 14 دسامبر2009

در روز 16 آذر، طی یکی از تظاهراتهای بزرگ دانشجویی، عکسی از خمینی جلاد، بنیانگذار کوره آدم سوزی اسلامی، بحق و کاملاً قابل انتظار، هر چند پس از ماهها ترس و تعلل، به آتش کشیده شد؛ البته اینکه، این حادثه برای اولین بار روی داده باشد، هنوز قابل اثبات نیست. پس از آن، جناح حاکم رژیم اسلامی، کاملاً سازمانیافته، دست به انجام تبلیغاتی در این رابطه زده، مستقیم و غیرمستقیم، جناح اپوزیسیون خود، اما در واقع توده میلیونی معترضین را، به انجام اقدامات سرکوبگرانه تهدید میکند. همه ماجرا، احمقانه تر و ناشیانه تر از آن طراحی شده و در حال اجرا است، که حکومت اسلامی قادر شود، بر آن اساس، دست به قلع و قمع جنبش انقلابی، حتی اتخاذ یک سیاست جدی علیه آن بزند. آنها دیگر قادر نیستند، این بازی را به یک شام غریبان جدید تبدیل ساخته، و کمترین نتیجه سیاسی قابل اتکائی از آن بگیرند.

در روز 21 آذر، سایت کلمه وابسته به جناح موسوی، اطلاعیه کوتاهی با عنوان " مردم هوشیار باشند، اتفاقی در پیش است "، از میرحسین موسوی را درج کرد. در این اطلاعیه آمده است:

" در پی اجرای سناریویی از پیش طراحی شده « حرمت شکنی از امام »، و نسبت دادن آن به دانشجویان، از دیروز رسانه های رسمی، تبلغیات حجیم و هدف‌داری را آغاز کرده‌اند، که با توجه به اطلاعات به دست آمده، به نظر می‌رسد، زمینه ‌چینی برای برخی رفتارهای غیرمتعارف جدید باشد."*1

سایت کلمه سپس به کلیه حامیان" جنبس سبز" توصیه کرده است: در این زمینه کاملا هوشیار باشند، و مرتبا خود را از آخرین تحولات، مطلع نگهدارند.

همه داستان ظاهراً از روز 16 آذر و اخبار ساعت 20.30 صدا و سیمای رژیم، شروع شد. در این برنامه، تصاویر و اطلاعاتی درست و نادرست از تجمعات دانشجویی، از آن میان، تصویری از یک عکس پاره و یا آتش زده خمینی، که بر روی زمین افتاده، پخش میگردد. اینکه مسئولین باند مافیایی صدا و سیما، قصد معینی از اقدام خود داشتند، بدون هیچ تردیدی روشن است. پیش از آن، خاکریز تقدس قلابی علی خامنه ای سقوط کرده بود، و دیگر نباید سنگر تقدس بنیانگذار این ماشین آدمکشی هم از دست میرفت؛ در آن صورت دیگر، چیز زیادی از رژیم تقدسات ارتجاعی- که تماماً از طریق ترور و اعدام ایجاد شده اند- باقی نمی ماند.

بیش از 6 ماه است، که شعار " مرگ بر خامنه ای"، و پاره کردن و آتش زدن عکس او، به واقعیت جاری تعلق دارد. در حالیکه، حتی یکبار آه و ناله صدا و سیمای رژیم بلند نشده، و کسی از خیل جانیان و مداحان ریز و درشت حاکم، برای تقدس خاکستر شده خامنه ای، اشکی نریخته است. تئوریسینهای رژیم اسلامی در صدا وسیما و کیهان آن، ظاهراً دست به کشف تازه ای زده، برای پوشاندن ناتوانی محض خود از مقابله با جنبشهای اعتراضی، توجیه جدیدی تراشیده، تاکتیک فرار به جلو را اتخاذ میکنند.

جنجال به راه افتاده، در نگاه اول، به نوعی پاپوش دوزی برای میرحسین موسوی شبیه است؛ البته در سطح معینی، این موضوع صادق است. اما اصل موضوع مهم تر است. " متفکرین" رژیم اسلامی، به این وسیله قصد دارند القاء کنند، که همه 6 ماه سرکوبگری جنایتکارانه آنها، نوعی شوخی و ادب کردن، نظیر حکم فلک کردن بچه ها در کلاس را داشته، کسی نباید خیال کند، این رژیم قادر به سرکوب تظاهرات نیست. به این ترتیب، آنها به مردم ندا میدهند، که مبارزات تاکنونی مردم، نه مبارزات ضدرژیمی و با هدف سرنگونی این ماشین آدمکشی، بلکه نوعی اعتراضات در چهارچوب رجوع به " امام" آنها، و اجرای بهتر قانون اساسی بوده است؛ تقریباً همانکه اصلاح طلبان خود میگویند! دلیل توسل آنها به ایجاد این دلخوشی برای خود و به اصطلاح تهدید جدید مردم، وقوع تظاهرات گسترده، مستقل و علناً ضد رژیمی 16 آذر در سراسر کشور، و پنبه شدن همه رشته های تهدید، سرکوب، شکنجه و دستگیریهای گسترده، و احکام طولانی زندان در مقطع اخیر است. در حالیکه پیش از آن، تهدیدهای غلاض و شداد فرماندهان سرکوب، بازداشتهای وسیع و حبسهای طولانی دانشجویان، باید درست از همین تحول، یعنی اعتراضات قدرتمند و مستقل 16 آذر آنهم در سطح سراسری، جلوگیری میکردند.

راه چاره بالا در عین حال، نوعی چراغ سبز به موسوی است. او باید شیرفهم شود، که جناح حاکم، او را در سطح یک مخالف قانونی پذیرفته، از آنجا که او، از خط قرمزهای تاکنونی مورد توافق دو جناح، یعنی توقف در ایستگاه خمینی، عبور نکرده، بلکه بگفته بعدی موسوی و مورد انتظار جناح حاکم: پاره کردن عکس خمینی، باید کار ضد انقلاب بوده باشد! به این ترتیب، دو جناح رژیم به نوعی توافق ناگفته دست پیدا میکنند: اعتراضات خیابانی تا سطحی آری، جسارت به مقدسات حکومتی خیر! دقیقتر: اعتراضات خیابانی؛ بشرط عدم پیشروی آن به سمت یک قیام مسلحانه!

چنین توافقی اما، در همین سطح ناگفته ها محدود نمی ماند. موسوی و کروبی، با تاییده ای که از " کودتاچیان" دریافت میکنند، باید با جدیت هر چه بیشتری، به مهار زدن بر مبارزات روزمره مردم بپردازند؛ بهر حال، تعهد در مقابل تعهد! اینکه آیا در جناح اصلاح طلبان امیدی به حفظ رژیم وجود دارد و یا خیر، هنوز ناروشن است؛ از این رو، امکان موفقیت تاکتیک سیاسی قاطعیت علیه " ضدانقلاب" درون اعتراضات، فعلاً خیالی بیش نیست. همین گنگی و ابهام، بزرگترین مانع دست و پاگیر برای موسوی و کروبی خواهد بود. آنها باید بر اساس محاسبات " عقلانی"، از میزان پایبندی حریف به تعهدات نانوشته مطمئن گشته، کبوتر را در هوا نخرند.

سرکوبگران رژیم اسلامی، بمدت 6 ماه است، که مردم را در کوچه و خیابان، به گلوله بسته، آنها را مورد ضرب و شتم وحشیانه قرار داده، شکنجه و تجاوز در زندانها، هسته اصلی شیوه بازجویی آنها از بازداشت شدگان را تشکیل داده است. آنها پیش از هر تجمعی، مردم را با هزار و یک ترفند و تهدید، از عواقب اعتراضات خیابانی میترسانند. با اینحال، بازهم صدها هزار نفر انسان بی باک، به خیابانها می ریزند و به تهدیدات و وحشیگریهای آنها، پوزخند میزنند. بنا براین، برای رژیم اسلامی، بعد از 6 ماه کامل تکرار وضعیت کنونی، سوال معروف " چه باید کرد؟" بطور واقعی مطرح میشود.

ترفند جدید و مثلا فکر شده در " اتاق فکر" حاکمان، باید تواًمان به چند هدف دست یابد:

1- تهدید دستگیری موسوی و کروبی را، نظیر شمشیر داموکلوس، بالای سر آنها و معترضین نگاه دارد، تا آنها در انجام اقدامات بعدی خود، محتاط گردند.

2- از فروریختن هر چه بیشتر تقدسات ارتجاعی خود، نظیر " مقام معظم رهبری" و " امام خمینی"، جلوگیری کند.

3- مرز برخورد به خمینی را به عنوان خط قرمز کشمکش میان دوجناح یادآوری و تثبیت کرده، تظاهرکننده گان را وادار به رعایت آن سازد؛ و این چیزی جز شکست تدریجی مبارزات مردم، نتیجه ای ندارد.

4- رژیم اسلامی درعین حال به شیوه جبونانه ای، و بطور غیرمستقیم " نخ " میدهد، که حکومت، دیگر از خیر تقدس و " حرمت" رهبر شیاد فعلی خود گذشته است! البته با اینهمه شعار و پاره کردن عکس او، دیگر تقدسی برای او نمانده، و احیاء " حرمت " یک جنایتکار رسوای خاص و عام، عملاً هم غیرممکن شده است.

5- میان تظاهرکنندگان تفرقه ایجاد کرده، طوری که عناصر چپ و مبارز از سوی طرفداران موسوی، به جدا شدن از تظاهراتها مجبور شوند. از این طریق، تظاهراتها را، به عنوان یک واقعیت مسلم پذیرفته، اما میان عناصر شریک در آن، صفبندی خودی و غیر خودی را تشدید کنند.

6- مبارزات خیابانی در 16 آذر نشان از تغییر کیفیت اعتراضات، و نزدیک شدن به حسابرسی به خمینی جلاد داشت؛ که ادامه آن، برخورد تند و تهاجمی علیه خمینی و اساس پیدایش نظام اسلامی را بدنبال خواهد آورد. تاکتیک سیاسی رژیم اسلامی در ماجرای اخیر، جلوگیری از اوج گیری مبارزات به این سطح است.

7- براساس تئوری جدید متفکرین تبلیغاتی رژیم، تاکتیک جدید باعث تقویت موقعیت طرفداران موسوی و کروبی در میان دانشجویان شده، آنها را به مرزبندی بیشتر با غیرخودی ها سوق داده، یک جنبش اعتراضی سبز قانونی بوجود می آید. به اینترتیب، ناخالصی های فعلی این جنبش تصفیه شده، و آنچه که عناصر اسلامی- افراطی در این جناح مطرح میکنند، یعنی، جبهه ای از طرفداران " جمهوری اسلامی"، تشکیل میگردد. این جبهه دیگر نیازی به راهپیمایی نداشته، پیرامون این بند و آن بند قانون اساسی، میتوان با خیال راحت و پشت درهای بسته، با یکدیگر چانه زد.

8- سیاست توسل به حفظ تقدس خمینی، در همان حال، نوعی تست کردن موسوی و انجمنهای اسلامی دانشگاهها است. از دید مبتکران این سیاست: از آنجایی که موسوی عاشق و شیفته خمینی- از دید حاکمان و بدرست، احساسی عقب مانده و کودکانه – است، بنابراین میتوان موسوی را از چشم اسفندیار او مورد تهاجم قرار داد. به این ترتیب که او را وادار ساخت، در این رابطه بنفع " امام" و رژیم اسلامی موضع گیری کند. در غیر اینصورت معلوم میشود، که علاقه او به خمینی فقط نوعی سیاست " تقیه " برای دستیابی به اهداف سیاسی است. بنظر طراحان سیاست بالا، موسوی در صورت شکست در این آزمایش، از سوی طرفداران " صادق" نظام، یعنی خانواده شهدا و معلولین جنگ، و انجمنهای اسلامی دانشگاهها، طرد شده، حداقل مورد چون و چرا قرار میگیرد.

9- شخص موسوی از سوی جناح حاکم بطور نانوشته مأموریت خواهد داشت، خود مواظب شعارهای تظاهر کننده گان بوده، از سمت گیری " ساختارشکنانه" آن ممانعت کند.

10- حال که نمیتوان مستقیماً از این رژیم جانی دفاع کرد، باید " حرمت" نداشته خمینی، عمده شده، نوعی احترام به او طلب گردد. در قاموس این رژیم و در ذهن هر شکنجه گر و بسیجی، حفظ " احترام" به خمینی جنایتکار، یعنی حفظ وضع موجود!

11- نزدیکی ماه محرم، یعنی ماه شیادی و مظلوم نمایی، سران رژیم را به فراست موضوعی که به موضوع سینه زنی و گریه و زاری عمال آن تبدیل گردد، انداخته است. از این رو، مداحان و تیرخلاص زنان، که دیگر کسی در خیابان برای درنده خویی های آنها، تره خرد نمیکند، تریبونی برای شیادی پیدا کرده، از طرق سهل تر و " نرم " تری به سراغ مردم معترض بروند.

توسل به تاکتیک تحمیل حفظ تقدس خمینی به تظاهرکننده گان، و وادار ساختن آنها به تبرئه خود، علامتی است که رژیم اسلامی، دیگر امیدی به توقف مبارزات مردم از طریق سرکوب نظامی ندارد. حال از این پس باید، با راه اندازی شام غریبان خمینی و نعره کشی واماما واماما، این درماندگی حکومت اسلامی جبران، و یا حداقل پنهان شود.

سیاست رفتن به سراغ مقدسات مذهبی و حکومتی، از یک طرف تیر آخر این رژیم جانی برای کنترل و یا توقف مبارزات توده ای است، از سوی دیگر، نمایش فرسودگی هر دو جناح رژیم اسلامی است. جناح غالب، هر نوع وحشیگری برای توقف مبارزات مردم را امتحان کرده، درمانده تر از روز اول، به گل نشسته است. جناح موسوی، ناچار است، مداوماً به دنبال مردم حرکت کرده، آنان را از توسل به یک قیام مسلحانه(" عدم خشونت") باز دارد و هر روز، روز از نو و روزی از نو! او دیگر نمیتواند سیاست دنباله روی از مردم را نظیر ماههای گذشته ادامه دهد- از آنجا که مبارزات روزمره بطور اجتناب ناپذیری، به سمت تاکتیکهای سرنگونی رژیم، تمایل پیدا میکنند.

موضوع بالا، همانطور که گفته شد، دو طرف دارد؛ یعنی موسوی و جناح " جبهه جمهوری اسلامی" او هم، جزئی از بازیگران تأتر حکومتی کنونی هستند. در این جناح، بخش مرفه طبقه متوسط شهری و قبل از همه تهرانی، صاحبان موقعیتهای اداری، تخصصی و بویژه دارندگان مدارج دانشگاهی، سود برندگان از نابودی سازمانهای انقلابی و 8 سال جنگ ویرانگرانه، و شاغلین لیبرال در دفاتر شرکتهای خارجی مقیم ایران نشسته اند؛ یعنی پایگاه اجتماعی خاص میرحسین موسوی و مهدی کروبی؛ یعنی همه آنهایی که بعد از حمام خون دهه 60، با حدت و شدت، دانشجویان بازمانده از ترور و ترسیده از قتل عام نسل خود را، با روح عظمت طلبی اسلامی- هخامنشی، و نظریات ضدکمونیستهای مدافع بازار سرمایه داری مسموم کردند.

این جریان تحصیل کرده گان ارتجاعی، و مجرمان قلم بدستی که بر محل کار اعدام شدگان و فراریان از کشور تکیه زده اند، از جنجال پیش آمده، کمال استفاده را خواهند برد. آنها و برخی مسئولین راست انجمنهای اسلامی، تلاش خواهند کرد، از فضای پیش آمده، هر چه بیشتر برای تبلیغ و تثبیت سیاست خود، یعنی جلوگیری از ابتکارات مستقل توده دانشجویان و توسعه انقلاب کنونی، سود ببرند. جناح راست افراطی طبقه متوسط اسلامی، بر پشتیبانی از موسوی تأکید کرده، و با " امام خمینی " لعنتی خود، تجدید عهد خواهد کرد. این نیروی " اساتید" و صاحبان مدارک فاقد کیفیت علمی، بخوبی به این حقیقت آگاه است، که امتیازات فعلی آن، نه ناشی از غلبه بر حریفان خود در رقابتی آزادانه در بازار کار، بلکه محصول حذف رقیبان از طریق قتل عام آنها است. این راز سرسپردگی آنها به اصلاح طلبان، کینه و نفرت افراطی علیه کمونیستها و آه و ناله علیه " توهین" به ساحت نحس " امام ره " شان است.

برخلاف تصور همه نقش آفرینان اسلامی و لیبرال جنجال کنونی، مبارزات توده ای در کشور، بدون کمترین تزلزلی به پیش خواهد رفت. نه تنها این، بلکه توده دانشجویان، از این پس بیش از گذشته در موقعیتی خواهند بود، که به جنایات خمینی جلاد فکر کرده، بنیانگذار هیتلرمنش 30 سال بردگی اسلامی در این کشور را بهتر بشناسند. مقدسات رژیم اسلامی، از این پس هر چه بیشتر در مبارزات روزمره مردمً، لگد خواهند خورد. مردمی که به قصد کسب حقوق زمینی به خیابان آمده، خود را به آب و آتش میزنند، بتدریج طوق وحشت از قدرتهای مقدس را پاره کرده، ردای آسمانی این سلطه گران بربرمنش خاکی را از قامت آنها کشیده، و چهره حقیقی قاتلان و شکنجه گران مقدس را، لخت و عریان در برابر چشمان همگان قرار خواهند داد.

www.j-shoraie.blogspot.com www.radikaldemokratik.blogspot.com برنامه سیاسی  www.j-shoraii.blogspot.com آرشیو
-------------------------------------------
توضیحات
*1- رنگ آبی و خط کشی، از این نگارنده است. نشانی یادداشت موسوی: http://hammihannews.com/news/7931
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

21 آذر، روز توحش سلطنتی علیه مردم ایران!

اکبر تک دهقان

انتشار اول: 27 آذر 1384 – 18 دسامبر 2005
انتشار دوم: 22 آذر 1388- 13 دسامبر 2009 *1


تقدیم به نسل جوان کشور که پیرامون تاریخ معاصر ایران، از طبقات حاکمه، جز دروغ و تحریف، در اختیار آنان قرار نگرفته است!

روز بیست و یکم آذر سال 1325، یاد آور جنایت بزرگ رژیم پهلوی و ماشین سرکوب آن، علیه شهروندان کشور در آذربایجان و کردستان است. در این روز و روزهای پس از آن، با تهاجم سنگین ارتش جنایتکار شاه، و حمایت فعالانه قدرتهای امپریالیستی، دولتهای دموکراتیک و خود مختار در آذربایجان و کردستان سقوط کرده، سرنوشت مبارزات مردم ایران، برای چندین دهه، بنحو فاجعه باری رقم خورد. ارتش سرسپرده شاه، که 5 سال پیش از آن، بدون کمترین مقاومتی، کشور را به ارتشهای متفقین تحویل داده بود، در کشتار کمونیستها، مردم زحمتکش و شرافتمند ایران، لحظه ای درنگ نکرده، به بربریت تمام عیار متوسل گشت*2. برای جنبش انقلابی کارگری- کمونیستی، یاد آوری این روز تلخ و گرامیداشت خاطره جان باختن دهها هزار نفر از مردم مبارز و محروم، بزرگداشت سنتهای انقلابی تاریخ خود و درس گیری از تجارب آن است.

در میان دو جنبش انقلابی یاد شده، بویژه دولت پیشه وری بمثابه جناح چپ انقلابی جنبشهای دموکراتیک- کارگری دهه 20 تا اوائل دهه 30 ( جنبش ضد استعماری و ملی شدن صنعت نفت)، جایگاه ویژه ای کسب کرد. این دولت پس از پیروزی، قادر به تحقق یک برنامه مردمی در عرصه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی گشت. دلایل اصلی پیدایش و قدرت گیری آن را میتوان چنین برشمرد:

1- ریشه دار بودن سنتهای سوسیال- دموکراسی انقلابی در آذربایجان، و وجود روحیات و سنتهای حزبیت و تشکل یابی در میان مردم.

2- نقش تعیین کننده مردم آذربایجان در انقلاب مشروطه، و وجود سابقه و زمینه نیرومند در این منطقه برای تحقق کامل اهداف این انقلاب.

3- توسعه دموکراتیک سرمایه داری در آذربایجان بر خلاف تهران، و از این طریق، وجود زمینه واقعی خواست حقوق شهروندی از سوی کارگران و طبقه متوسط شهری.

4- سیاست تحقیر فردی و اجتماعی آشکار علیه شهروندان غیر فارس زبان، و نفی حقوق بدیهی مردم در کاربرد زبان مادری از سوی رژیم پهلوی.

5- غلبه فرهنگ شوینیسم فوق ارتجاعی " قوم پارس" دوران بدویت، و نحوست " نژاد آریا " بر مناسبات فرهنگی- اجتماعی و سیستم آموزشی کشور، که با عادات دموکراتیک مردم آذربایجان سازگار نبود.

6- عدم امکان دخالت مردم آذربایجان در اداره منطقه؛ درحالیکه خود در انقلاب مشروطه از بانیان انجمن های ایالتی و ولایتی بودند، و این به بخشی از فرهنگ سیاسی مردم آذربایجان تعلق داشت.

7- انحصار موقعیت های اداری و قدرت از سوی وابستگان پهلوی، و اعمال تبعیض تحقیر آمیز علیه شرکت مسئولین غیر فارس زبان در نظام اداری سراسری.

8- سلطه دیکتاتوری افسارگسیخته، و تمرکز افراطی حکومت مرکزی در رژیم پهلوی.

9 - فقر هولناک حاکم بر زندگی زحمتکشان؛ در کنار آن، غارت علنی ثروتهای کشور از طریق کمپانیها و دولتهای امپریالیستی، و نقش آشکار دربار پهلوی در این تبهکاری.

10- محدودیت وسیع آزادیهای سیاسی در کشور، و بویژه سرکوب بی وقفه فعالیتهای کمونیستی و اتحادیه ای که رهبرانی نظیر پیشه وری، بیشترین صدمات را از آن متحمل می شدند.

11- نقش رژیم پهلوی در نابودی دست آوردهای دموکراتیک انقلاب مشروطه و جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران( رشت، 1299)، که جزء مهمی از خود-آگاهی سیاسی مردم آذربایجان را می ساخت.

12- سرسپرده گی رژیم پهلوی به قدرتهای امپریالیستی و نقض مداوم استقلال کشور از سوی دربار سلطنتی، که با روحیات شکل گرفته مردم آذربایجان از طریق انقلاب استقلال طلبانه مشروطه بیگانه بود.

13- تأثیر تجربه جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران ( رشت، 1299)، که بسیاری از انقلابیون آذربایجانی، از جمله حیدر عمواغلی و پیشه وری از رهبران آن بودند. دولت جمهوری، از طریق توطئه امپریالیسم انگلستان، دربار قاجار و تهاجم جنایتکارانه دسته "قزاقان" تحت فرماندهی رضاخان، سرنگون شد. قتل حیدرخان، که در اثر توطئه دسته جات نزدیک به رژیم مرکزی صورت گرفت، جزئی از خودآگاهی بخش پیشرو جامعه آذربایجان را تشکیل میداد.

14- تأثیر مثبت حضور ارتش سرخ در ایران، بویژه اینکه این ارتش، قدرت مهیب فاشیسم را در جهان در هم شکسته بود؛ قدرتی که حامی اصلی دیکتاتوری رضاخان را تشکیل میداد.

15- اتوریته معنوی ناشی از موقعیت سیاسی جمهوری شوروی آذربایجان، که بخشی از یک ابرقدرت جدید بوده، و در سطح توسعه یافتگی بهتری نسبت به آذربایجان ایران، قرار داشت.

16- سوء ظن مردم آذربایجان به احتمال تحکیم دوباره نفوذ قدرتهای امپریالیستی و نابودی آزادیهای نیم بند ناشی از سقوط رضاخان.

دولت پیشه وری، ادامه مستقیم انقلاب در نیمه راه متوقف مانده مشروطه و جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران، در دوره شکوفایی شرایط جدید توسعه این جنبشها، در شرایط تضعیف قدرت سلطنت، و تقویت هر چه بیشتر قدرت شوروی و کمونیسم در جهان بود.

در شناخت ماهیت مبارزات سیاسی در هر دوره ای و تحت رهبری هر طبقه ای، آنچه برای کارگران کمونیست و روشنفکران انقلابی اهمیت دارد، نحوه برخورد این جنبش به حقوق سیاسی- اجتماعی توده های مردم، قبل از همه زحمتکشان است. در درک انقلابات اجتماعی و موضع گیری نسبت به آنها در ایران، هیچ معیار دیگری بجز این، نمی تواند مبنا قرار گیرد. بر این اساس، دولت پیشه وری نه فقط در محتوای سیاست و برنامه های خود، نماینده مردم زحمتکش آذربایجان، بلکه بدون هیچ تردیدی، نماینده حقیقی منافع اکثریت زحمتکشان ایران نیز بود.

اقدامات گسترده دولت پیشه وری، در تأمین برابر حقوقی شهروندان و مبارزه با تبعیض علیه زنان، ایجاد امکانات وسیع سواد آموزی، کسب مهارت شغلی و سازمانیابی اجتماعی برای آنان، و درک و ترویج این ضرورت در توسعه اقتصادی- اجتماعی در کشوری با سنتهای سرکوبگرانه اسلامی، تنها یکی از عرصه هایی است، که ماهیت عمیقاً مردمی این دولت را آشکار می سازد. دولت پیشه وری در مدت کوتاهی، دست به اصلاحات ارضی سراسری در منطقه زده، قدرت مالکان، تجار بزرگ و دسته جات راهزن را درهم شکسته، با تقسیم زمینهای 3437 روستا، دهقانان زحمتکش را برای اولین بار در ایران و خاورمیانه، از زمین و ابزارهای ارتقاء سطح زندگی خود، بهره مند ساخت. اقدامات اقتصادی و اجتماعی دولت پیشه وری، با و جود امکانات مالی ناچیز آن، یعنی بخشی از درآمد مالیاتی منطقه آذربایجان، به اعلام بسیاری از منابع، از همه برنامه های عملی شده دوران بیست ساله سلطه رضا شاه در این منطقه بیشتر بود. از این میان بویژه به طرحهای همگانی سواد آموزی، ایجاد 500 مدرسه در عرض یک سال، تأسیس دانشگاه و فرستنده رادیویی تبریز، تأمین برق و آب آشامیدنی، ایجاد درمانگاه و مدارس در روستاها، ایجاد و گسترش راههای ارتباطی، شهرسازی و امور رفاهی دیگر، می توان اشاره کرد. دولت پیشه وری حق آزادی بیان و تشکل را بطور کامل تضمین نموده، و هرگونه سانسور و سرکوب رایج در رژیم سلطنتی را ملغی ساخت. با برگزاری انتخاباتی آزاد و تشکیل انجمن ایالتی، وسیعترین سطح دخالت دموکراتیک مردم در تعیین سرنوشت خود در ایران شرایط مورد بحث، عملی گشت. دولت خود مختار همچنین، حق مردم در بکار گیری زبان مادری خود در زندگی روزمره و در نظام اداری- آموزشی را به رسمیت شناخته، به تحقیر رایج و سلطه شوینیسم "قوم پارس" رژیم پهلوی در آذربایجان، خاتمه داد. دولت دموکراتیک پیشه وری، نه فقط دستاوردهای دموکراتیک انقلاب مشروطه و حقوق مردم را احیاء نمود، بلکه منطبق با شرایط جدید داخلی و جهانی، چندین گام نیز از آن فراتر رفت.

برای رژیم پهلوی، بویژه اربابان امپریالیست آن، که دموکراسی و عدالت در ایران، به سلطه گری و غارت ثروتهای ملل خاورمیانه پایان میداد، دولت پیشه وری یک گستاختی باورنکردنی مردم به ساحت نحس قدرت و ثروت آنها بود؛ از این رو، اقدامات وسیع توطئه گرانه برای برچیدن آن، آغاز گردید. سیاست دیپلماسی فریبکارانه با دولت خودمختار، و دادن وعده های پوچ اقتصادی به اتحاد شوروی- که سیاست خارجی آن تحت رهبری جناح استالین، فاقد اصول روشن و انباشته از فرصت طلبی و حماقت بود- آغاز گردید. تحولات این دوره، به علل متعدد داخلی و بین المللی، به تغییر توازن قوای سیاسی در مناسبات میان دو نیرو، منجر گردیده، دولت مرکزی سرسپرده امپریالیسم، در موقعیت انجام یک تهاجم نظامی سنگین به آذربایجان قرار گرفت.

هجوم جنایتکارانه ارتش شاه در روز 21 آذرماه 1325 و دلایل متعدد دیگر، به سقوط دولت انقلابی- دموکراتیک در آذربایجان منجر گشت:

1- جنبش ملی در آذربایجان، دارای سابقه و سنت مستقلی نبوده، خود، بخش فعال و پیشرو جنبش ملی در ایران را تشکیل میداد. در تاریخ جدید ایران، این اولین برآمد یک جنبش ملی منطقه ای در آذربایجان بود. برای اکثریت مردم آذربایجان هنوز کاملاً روشن و قابل درک نبود، که چه آینده ای در انتظار آنهاست. مردم با روحیات، عادات، احزاب و سنتهای یک جنبش ملی ویژه آذربایجان، رشد نکرده بودند. تکیه بر حق استفاده از زبان مادری، علیرغم ضرورت و اهمیت دموکراتیک آن اما، نمی توانست یک حمایت با ثبات از دولت انقلابی بدنبال آورد؛ بویژه اینکه بورژوازی و روشنفکران آذربایجان در مناسبات سراسری خود، به تسلط بر زبان فارسی و کاربرد آن، نیاز داشتند. همچنین خواست تأمین دموکراسی، مبارزه با فقر، تأمین عدالت و یا احیاء انجمنهای ایالتی و ولایتی (شوراها) و تحکیم استقلال کشور، خواستهای فوری اکثریت مردم و نه فقط مردم آذربایجان بود. اگر یک جنبش ملی قادر شود، خود را با مطالبات سراسری بیان و هویت یابی کند، دراین صورت دیگر یک جنبش ملی بمعنای حقیقی آن نیست، بلکه در وجه غالب، دارای خصلت سراسری، و بخش منطقه ای یک جنبش ملی سراسری است، و این تفاوت، در تاکتیکهای سیاسی احزاب و سرنوشت نهایی آن، بویژه پروسه تصمیم گیری رهبران جنبش، بی تأثیر نیست. از این طریق هم، مطالبات سراسری یک حزب منطقه ای، قادر به بسیج نیروی خاص یک جنبش ملی، در منطقه مورد بحث نیست؛ از آنجا که نماینده گی خواستهای یک جنبش سراسری، به آن تحمیل شده، و بتنهایی، دارای ابزارهای سیاسی و مادی تحقق آن نیست.

2- بخش اعظم مطالبات این جنبش، خصلت فرامحلی داشته، و اعلام آن به عنوان پرچم یک جنبش منطقه ای، نمی توانست بر زمینه نیرومندی از حمایت بورژوازی متوسط و خرده بورژوازی شهری در منطقه، که نیروی محرکه اصلی جنبش ملی بودند، بنا گردد. جنبش انقلابی در آذربایجان باید بر موجودیت عینی، سراسری، و رادیکال- دموکراتیک خود، که مستقل از اراده افراد و حزب دموکرات آذربایجان وجود داشت مراجعه کرده، تعیین تکلیف با نظام سلطنتی را تا قبل از خروج ارتش سرخ، هدف مبرم استراتژی سیاسی – نظامی خود قرار می داد. تناقضات درونی و جوان بودن جنبش ملی در آذربایجان، و عدم درک روشن از ماهیت و جایگاه آن را، می توان در گذشته سیاسی رهبر این جنبش، جعفر پیشه وری نیز بخوبی دریافت.

پیشه وری از بنیانگذاران حزب عدالت است، که متاثر از انقلاب اکتبر و در سال 1918، از سوی کارگران کمونیست ایرانی در باکو تشکیل یافت. او در خرداد سال 1299 شمسی- ماه مه 1920 میلادی، به کابینه انقلابی در جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران تعلق داشته، پستهای وزارت کشور و روابط بین المللی را بر عهده گرفت. از سخنرانان اجلاس کمینترن در کنگره 1921 در مسکو- که لنین در آن حضور داشت- و یک انترناسیونالیست شناخته شده، در جنبش کمونیستی، بویژه منطقه قفقاز بود.

در سالهای پس از سقوط جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران، در تهران دست به فعالیتهای گسترده ای زده، در تأسیس شورای مرکزی اتحادیه های کارگری با هزاران عضو نقش ایفا کرده، خود مسئولیت ارگان آن روزنامه " حقیقت" را، که از بزرگترین و مؤثرترین روزنامه های تهران بود، بعهده گرفت. با ورود ارتش سرخ و تجاوز ارتشهای امپریالیستی در شهریور سال 1320، پیشه وری پس از 9 سال مقاومت بدون کمترین سازشکاری، از زندان و تبعید رژیم رضا خانی آزاد گردید. او سپس به تأسیس روزنامه سراسری " آژیر" در تهران اقدام نمود، که به یک روزنامه پرخواننده، در میان روشنفکران و توده های کارگر، تبدیل گشت.

همانگونه که آشکار است، پیشه وری، برخاسته از محیط و مناسبات کارگری و از سن 12 سالگی شاغل، یک مبارز تربیت شده با انگیزه ها، ایده ها و آرمانهای یک جنبش ملی در آذربایجان نیست. برعکس، همه تئوری وپراتیک ناظر بر زندگی او، بر موقعیت او در مرکز جنبشهای کارگری در ایران و قفقاز، و درک فرامحلی او از مبارزه، دلالت می کند. او در بخش اعظم سخنرانی های خود در آذربایجان، به ایران و فقر و خفقان و نفوذ قدرتهای امپریالیستی در کشور می پردازد- آنجا که به آذربایجان اشاره میکند، عمدتاً موضوع به مبارزه با فقر، واگذاری زمین به دهقانان، ارائه خدمات رفاهی به زحمتکشان و ضرورت گسترش حقوق دموکراتیک مردم مربوط است. این کاراکتر شخصی پیشه وری اما، یک پدیده عمومی در جامعه شناسی هویت سیاسی شهروند آذربایجانی در دوره مورد بحث را، همچنین امروز، به نمایش می گذارد. واقعیت وجود یک چنین ویژگی سیاسی- فرهنگی در نسل مبارز آذربایجان، بر زمینه عدم وجود یک سنت طولانی جنبش ملی در این منطقه، موجب شکل گیری عدم قطعیت در تشخیص ماهیت جنبش انقلابی در آذربایجان، و عدم قاطعیت در تصمیم گیریهای سیاسی و نظامی سرنوشت ساز گردید.

2- دولت پیشه وری دست به تدوین یک استراتژی سیاسی- نظامی همه جانبه، برای دفاع از خود، و مقابله با تهاجم احتمالی ارتش رژیم سلطنتی نزد. نیروی مسلح فداییان، قادر نشد به سطح یک نیروی نظامی بخوبی آموزش دیده، منظبط، نیرومند و مصمم، رشد کند. این دولت، عمدتاً به پشتیبانی کلی مردم، بدلیل اقدامات سیاسی بسیار مثبت خود، امید بسته بود. این پشتیابانی اما، باید با اقدامات معینی به ایجاد سازمانهای اجتماعی ضروری همراه شده، تا در شرایط تحت تهاجم گرفتن، قادر به بسیج عملی یک نیروی بزرگ رزمنده میگشت.

3- دولت پیشه وری بر ناسازگاری نظام سلطنتی در ایران با هر سطحی از رعایت حقوق مردم، از جمله حقوق ملی در آذربایجان، آگاه نبود. این دولت حقیقتاً تصور می کرد، با وجود نظام سلطنتی و نفوذ همه جانبه امپریالیسم، امکان بقای یک دولت خود مختار، دموکراتیک و سوسیالیستی در آذربایجان وجود دارد.

4- دولت پیشه وری ماهیت جنبش انقلابی در آذربایجان را نه تماماً یک جنبش عدالت خواهانه و دموکراتیک، بلکه عمدتا یک جنبش ملی ارزیابی می کرد. از این رو بخش مهمی از فعالیت سیاسی بیرونی آن نیز، صرف اثبات این حقیقت بود، که این دولت " تجزیه طلب " نبوده، بلکه صرفا کسب یک سری حقوق ملی، در چهارچوب ایران را طلب می کند. این سیاست در نزد رژیم سلطنتی، حمل بر ضعف آن و نشانه خوش باوری پیشه وری به رژیم حاکم تلقی گشته، بر عدم آمادگی آن برای دفاع از خود، در صورت یک تهاجم نظامی گسترده، تعبیر گردید. این ضعف همچنین، عدم ایجاد اعتماد کافی به قدرت خود و مصمم بودن پیشه وری را، در میان کارگران و گرایشهای رادیکال در کشور در پی داشت.

5- گرایش راست در این جنبش، که صرفا بر حقوق ملی تأکید می کرد- و پیشه وری به عنوان نماینده جناح میانی، تحت فشار آن قرار داشت- به دنبال سازش با حکومت مرکزی و تثبیت موقعیت خود از این طریق، علیه زحمتکشان آذربایجان بود. این سیاست به انجام مذاکرات متعددی با دولت مرکزی، و ایجاد توهم در میان مردم، نسبت به کوتاه آمدن رژیم سلطنتی در مقابل خواستهای دولت خودمختار انجامید*3.

6- دولت پیشه وری اهمیت خطر موجودیت خود برای کل طبقات حاکمه، تا مغر استخوان فاسد و مزدوران قدرتهای امپریالیستی در ایران را کاملاً جدی نگرفت. این دولت تصور می کرد، برای حکومت مرکزی، حقیقتاً " خطر تجزیه " کشور، مسئله اصلی است*4. در صورتی که رژیم سلطنتی با ماهیت عمدتاً سوسیالیستی این دولت، با تأمین حقوق دموکراتیک مردم، دخالتگری سیاسی زحمتکشان و سرایت این خواستها به سراسر ایران ضدیت داشت. دستگاه فوق ارتجاعی دربار و احزاب نزدیک به آن، با حیله گری و حتی ایجاد نوعی خوش بینی در مسئولین دولت آذربایجان، در پس پرده اما، زمینه های نابودی آن را آماده می ساختند.

7- دولت پیشه وری دید روشنی از موقعیت استثنایی شکل گیری خود نداشت. در حالیکه بدون پدید آمدن شرایط بین المللی حاکم، امکان تشکیل این دولت با معضلاتی بزرگ مواجه، چه بسا پیدایش آن، غیر ممکن بود. از این رو، سیاست های عمومی آن نیز به نوعی بر تزلزل و عدم اطمینان از آینده خود گرایش داشته، به اقدامات بنیادی برای تضمین حیات خود، درشرایط عدم حضور ارتش سرخ بهایی نداد.

8- حزب دموکرات آذربایجان بعنوان حزب حاکم در دولت، فاقد سیاست اتحاد ها و ائتلافها بوده، برای جلب حمایت احزاب سراسری، اتحادیه های کارگری و انجمنهای صنفی، به فعالیتهای موثر دست نزد. در حالیکه پیشه وری خود به عنوان یک سازمانده شناخته شده جنبشهای کارگری در ایران و سردبیر نشریات چپ و اتحادیه ای، از زمینه مساعدی برای کسب پشتیبانی تشکل های دموکراتیک و کارگری برخوردار بود. جانبداری نیم بند، سازشکارانه و غیر مؤثر رهبری حزب توده - که هرگز هم بطور علنی صورت نگرفت-، قادر به پر کردن این خلاء نبود. حمایت دولت شوروی و یا مسئولین محلی ارتش سرخ نیز، نمی توانست بمثابه یک حمایت قابل محاسبه و ادامه دار، بر جای حمایت توده های زحمتکش ایران بنشیند. باید برای حزب دموکرات آذربایجان روشن میبود، که اتحاد شوروی تحت هیچ شرایطی، مایل به ماندن در آذربایجان نبوده، بهیچوجه از بروز جنگ داخلی در ایران حمایت نمیکرد.

9 – دولت آذربایجان خودمختار بمثابه دولتی متشکل از کمونیستهای ایرانی، نظیر چپ انقلابی دوره انقلاب بهمن، عمدتاً به توضیح حقانیت خود و افشاگری علیه حکومت مرکزی و قدرتهای بین المللی پرداخته، به سیاست عملی سازماندهی و بسیج نیرو، و آماده گی سیاسی- نظامی برای روزهای تهاجم ارتجاع، اهمیت لازم قائل نشد. در صورتی که در مبارزه سیاسی در وحله اول، موارد زیر حائز اهمیت هستند:

- نه افشاگریهای تکراری، نه اثبات نظری حقانیت خود، بلکه شناخت از آرایش سیاسی – طبقاتی موجود، و کیفیت توازن قوای سیاسی نیروهای دخیل در تحولات این لحظه،

- هوشیاری در درک فوری شرایط چرخشهای سیاسی در جامعه، و انطباق تاکتیکهای سیاسی خود با آن،

- داشتن یک استراتژی سیاسی روشن و مشخص، و سیاست فعال ائتلافها و اتحادها در این راستا،

- درک از مسئله مبرم و تمرکز همه نیرو حول آن، پرهیز از هرگونه پراکنده کاری،

- جلب اعتماد مردم به قابلیتهای عملی خود، از طریق تصمیمات صحیح و اقدامات موفق،

- قدرت سازماندهی، بسیج نیرو، پیشروی و رشد مداوم.

در صورت وجود چنین مشخصه هایی در کار یک حزب و یا جنبش سیاسی، افشاگری، آگاهگری و حقانیت نظری نیز، مؤثر خواهد گشت.

10- دولت پیشه وری از درک شرایط جدید بین المللی، و قصد قدرتهای امپریالیستی در تسلط استراتژیک بر ایران، غافل ماند. اهداف امپریالیسم بر غارت منابع نفتی کشور و منطقه، تبدیل ایران به یک قلعه نظامی علیه شوروی، و جلوگیری از قدرت گیری بیشتر کمونیسم در جهان به هر بهایی، متمرکز گشته بود. برای قدرتهای امپریالیستی، ادامه تسلط آنها بر منابع نفتی در ایران و خلیج فارس، ضامن اصلی رشد اقتصاد سرمایه داری غرب، و حفظ برتری نظامی و اقتصادی بر علیه اتحاد شوروی، محسوب می گشت. از این رو غلبه قطعی بر جنبشهای کارگری-کمونیستی در ایران، بعنوان مرکز ثقل سیاسی-اقتصادی خاورمیانه، بویژه در دوره مورد بحث، برای این دولتها اهمیت استراتژیک داشت.

دولت پیشه وری در آذربایجان، از وجود چندین محدویت عینی و مستقل از عملکرد خود نیز، رنج میبرد.

1- اشغال بخشهایی از قلمرو سلسه قاجار در قفقاز و آسیای مرکزی، توسط دولت روسیه تزاری در اوایل قرن نوزدهم، به بخشی از خود آگاهی شهروند ایرانی تعلق داشت. از این رو هر فعالیت دموکراتیک از سوی احزاب چپ، از سوی رژیم سلطنتی با حربه جلوگیری از تجزیه کشور سرکوب شده، و در میان لایه هایی از طبقه متوسط شهری و خرده بورژوازی مسموم شده با فرهنگ ارتجاعی نیز با سکوت تأیید آمیز، چه بسا با حمایت فعال، پاسخ می گرفت. سلطنت جنایتکار که خود مسئولیت بیزاری مردم مناطق مزبور از دولتهای سلطنتی و فرهنگ اسلامی حاکم، مقبولیت نسبی سیاستهای روسیه تزاری در میان توده های مردم، از این طریق تسهیل قدرت گیری نظامی آن در قفقاز و آسیای مرکزی را بر عهده داشت، نتایج همین سیاست خود را در عین حال به وسیله ای جهت ارعاب بیشتر مردم ایران و ممانعت از محدود شدن قدرت خود، مبدل می ساخت. دولت پیشه وری برای اثبات عدم وابستگی خود به دولت شوروی و عدم وجود قصد جدایی آذربایجان، با معضلات بزرگی مواجه بود و جلب حمایت طبقه متوسط، حتی بخشی از کارگران، برای آن ساده نبود. از این طریق نیز حمایت شوروی از دولت پیشه وری نه فقط یک حمایت واقعی و بسیار ضروری، در عین حال یک نقطه ضعف برای آن محسوب شده، و برای تحریکات ارتجاعی رژیم سلطنتی علیه آن، خوراک لازم را فراهم می ساخت.*5

2- حزب دموکرات آذربایجان، در مناسبات نزدیک با حزب توده، شکل گرفته و رشد کرده بود؛ هرچند پیشه وری خود هرگز عضو حزب توده نبود. از این رو برای جلب حمایت از طبقه کارگر و جناح چپ طبقه متوسط شهری سراسری، دارای ابزارها و امکانات مستقلی نبود. این حزب باید به این منظور به حزب توده مراجعه کرده، و حمایت علنی آن را جلب می کرد. اما رهبری حزب توده نیز، گرایشی متزلزل از جناح چپ و میانی طبقه متوسط شهری، حاضر و قادر به چنین ائتلاف سیاسی و از این طریق، جلب حمایت اجتماعی از جنبش دموکراتیک در آذربایجان نبود.

3- سرنوشت جمهوری خودمختار نمی توانست، در رقابتها و سازشهای اجتناب ناپذیر اتحاد شوروی و قدرتهای امپریالیستی، به حساب نیاید. در شرایطی که غرب موقعیت برتر شوروی در اروپای شرقی پس از جنگ دوم را پذیرفته بود، دراین صورت امکان ادامه حمایت شوروی از جمهوری خودمختار آذربایجان، چیزی در حد صفر بود؛ از آنجا که شوروی نیز باید عدم حضور فعال در خلیج فارس و عدم ایجاد مزاحمت در صدور انرژی به جهان غرب را می پذیرفت. بویژه اینکه اتحاد شوروی به دلایل متعددی، خواهان جدایی هیچ بخشی از ایران، حتی در صورت تمایل به الحاق آن به شوروی نیز، نبود. شوروی باید بین قراردادهای متعدد و الزامات قوائد پس از جنگ با غرب، و یا حمایت از جنبش دموکراتیک در آذربایجان ایران، یکی را انتخاب می کرد. برای هر ناظر بی طرفی، باید نتیجه منطقی این انتخاب روشن باشد.

4- جامعه ایران دهه 20، کم و بیش، هنوز یک ملت جدید است. گذشت 20 یا 30 سال از تاریخ شکل گیری آن از طریق انقلاب مشروطه، هنوز به ایجاد و ثبات کامل پیوندها، عادات و روحیات ملی جدید منجر نشده است. بویژه اینکه در طول دوران پس از انقلاب مشروطیت نیز، جز دخالت قدرتهای امپریالیستی، دیکتاتوری و ترور حکومت نکرده، از این طریق نیز ایجاد وتحکیم پیوندهای ملی، یعنی پیوند های دموکراتیک- شهروندی، با موانع جدی مواجه گشته بود. در چنین شرایطی این ملت ظاهراً مدرن، هنوز خود چیزی قابل عرضه در عرصه حقوق ملی و شهروندی نداشته، از این رو خود- آگاهی و درک سیاسی از حقوق ملی نقض شده مردم آذربایجان و کردستان نیز، به یک درک و پدیده همگانی تبدیل نمی گردد. صرفنظر از اینکه سلطه بربرمنشانه پادشاهان فئودالی از ایلات گوناگون، برای صدها سال نیز مردم را طعمه قدرت این یا آن گروه راهزن ساخته، حساسیت علیه کشمکشهای قومی، فورا به تنزل اهمیت یک خواست ملی بحق، منجر میشد.

دولت دموکراتیک آذربایجان در سالهای 1324- 1325، علیرغم وجود زمینه های بسیار نامساعد ادامه حیات آن اما، محکوم به شکست نبود. درصورت ایجاد انسجام سیاسی و قاطعیت در تصمیم گیریها، تدوین یک استراتژی سیاسی- نظامی همه جانبه، و قطع مذاکرات سازشکارانه با دولت مرکزی، دولت پیشه وری می توانست بعنوان پیشگام جنبش انقلابی- دموکراتیک در دوره خود، شرایط سیاسی کشور را تغییر دهد. تجربه شکست این جنبش و سقوط دولت مصدق در سال 32 بخوبی نشان می دهد، جنبش انقلابی آذربایجان باید همه قدرت خود را صرف بسیج یک جنبش سراسری، برای برچیدن فوری سلطنت و استقرار یک نطام جمهوری در کشور می ساخت. دولت پیشه وری قادر بود، با گذراندن مصوبه ای قانونی در پارلمان آذربایجان و در تداوم انقلاب متوقف مانده مشروطیت، سلطنت در ایران را فوراً ملغی ساخته، در کشور جمهوری اعلام کرده و جاری شدن همه حقوق شهروندی، بویژه تأمین عدالت و رفاه برای مردم زحمتکش را فراخوان دهد. دولت خود مختار میبایستی بی درنگ، تبریز را پایتخت موقت کشور قرار داده، و همه نیروی خود را برای مقابله با تهاجم نظامی رژیم تهران، آماده می نمود. در پی آن، مردم سراسر ایران را برای انجام انتخابات انجمنهای ایالتی و ولایتی (شوراها) دعوت نموده، موعد برگذاری انتخابات را معین می ساخت و در تاریخ تعیین شده نیز، انتخابات سراسری در آذربایجان را برگزار می کرد. یک چنین تحولی، بسرعت صف آراییهای سیاسی و محتوای کشمکشهای نیروهای اجتماعی را، به شکل گیری دو اردوی سیاسی جمهوریخواهان و سلطنت طلبان تغییر میداد، و شرایط مناسب برای سرنگونی رژیم پهلوی و جلوگیری از تثبیت رژیم محمدرضا پهلوی را، بطور واقعی امکان پذیر می ساخت.

پس از شکست جمهوری خود مختار، طبقه سرمایه دار آذربایجان با سرعت، در سرمایه داری سراسری ایران ادغام گشت؛ بویژه اینکه سرمایه داران آذربایجانی خود، آگاهانه به این روند شدت بخشیدند، تا شکست جنبش دموکراتیک، به تضعیف موقعیت اقتصادی- اجتماعی آنان در برابر بورژوازی تهران، منجر نشود.

در این میان، نسل جدید روشنفکران انقلابی آذربایجان متاثر از اقدامات دموکراتیک- سوسیالیستی دولت پیشه وری، با جذب و بکارگیری تجربه شکست دولت خودمختار، بر تقویت جنبش سراسری برای سرنگونی سریعتر رژیم سلطنتی روی آورده، رادیکال ترین جناح آن را شکل دادند. از تکامل این گرایش در دهه 30 و 40 خورشیدی، هسته کمونیستی تبریز و بنیانگذاران اصلی آن صمد بهرنگی، بهروز دهقانی و کاظم سعادتی شکل گرفت که دست به اولین اقدام مسلحانه، حتی پیش از عملیات سیاهکل زد. بدنبال آن در دهه 40، با تشکیل سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، ونقش فعال هسته کمونیستی تبریز در این روند، سوسیال دموکراسی انقلابی آذربایجان و رادیکالیسم جناح چپ دولت پیشه وری نیز، در جنبش انقلابی سراسری ادغام گردید. رژیم جنایتکار سلطنتی که در سال 1325 با توسل به بربریت آشکار، دهها هزار نفر از مردم آذربایجان را قتل عام کرد، خود با مبارزات میلیونی و قیام مسلحانه بهمن 1357 در هم شکست. مبارزات و قیامی که تأثیر گرفته گان از تجربه شکست دولت پیشه وری، یعنی مردم آذربایجان، بیشترین نقش را در آماده سازی و بر پا ساختن آن ایفا نمودند.

شکست جنبش انقلابی در آذربایجان دهۀ 20، و ناکام ماندن انقلاب بهمن از تحقق اهداف خود در دهه 60، سرنوشت گرایشات سیاسی در این انقلاب را، به گونه ای دیگر رقم زد. جناح راست جمهوری خود مختار، بتدریج به نیرویی کاملاً ناسیونالیست تغییر جهت داد، که جریانهای روشفکری کوچک نزدیک به آن، امروزه در خارج از کشور، به خواست جدایی طلبی تمایل دارند. تکامل بخشی از جناح میانه رو در جمهوری آذربایجان، و بعضاً گرایشهای سیاسی علنی نزدیک به جناح دوم خرداد، به مدافعین ایجاد یک نظام فدرال سمت گیری کردند. همچنین عناصر و گرایشهای آذربایجانی جدا شده از احزاب چپ میانه رو سراسری، رفرمیست و یا لیبرال در خارج نیز، در این گروهبندی جای می گیرند. دو جریان نامبرده اما از دوران پس از شکست جنبش دموکراتیک آذربایجان غیر فعال بوده، حتی در پی ادغام سرمایه داری آذربایجان در بورژوازی سراسری، بلحاظ اقتصادی در شرایط حاکم در کشور، و تقویت جریان اصلاح طلبی کنونی، ذینفع گشته اند.

گرایشهای کمونیستی متاثر از تجربه جنبش انقلابی- دموکراتیک آذربایجان، بعدها به پروسه پیدایش سازمان چریکهای فدایی خلق ایران پیوستند. در روند شکست انقلاب بهمن از سال 1360، بخشها و افرادی که، نه به گرایش محافظه کار، بلکه به جناح انقلابی در جنبش آذربایجان نزدیک بودند، عمدتاً در جناحهای انشعابی مبارز سازمان چریکهای فدایی خلق ایران پراکنده شدند. مدافعین گرایشهای فوق هم اکنون، هر چند با تلقی های گوناگون، از تأسیس یک نظام شورایی در ایران، دفاع می کنند.

همین امروز هم، تئوری و پراتیک "فدایی" بمثابه یک جریان اجتماعی، بیشترین نزدیکی سیاسی را به جنبش انقلابی- دموکراتیک آذربایجان دهه 20 شمسی دارد.

------------------------------------

توضیحات

*1- در انتشار دوم، مطلب بلحاظ کمی و کیفی تکمیل گشته، توضیحات فعلی به آن اضافه، و انشاء آن بهتر شده است.

*2- در ذیل قطعه ای از مقاله عبدالحسین آگاهی، یکی از کادرهای حزب توده در دوره فوق، که بویژه به وحشیگریها و جنایات ارتش فاشیتسی رژیم شاه مربوط است، نقل میگردد. این مطلب در سایت جریان راست و توده ای "راه توده"، http://www.rahetudeh.com/rahetude/jonbeshe-melli/html/21-azar-agahi.html منتشر شده است. در این سند همچنین روشن میگردد، که مواضع ارتجاعی جریانات ملی نما در رابطه با موضوع 21 آذر، هیچ ربطی به دیدگاههای محمد مصدق نداشته، بلکه از جزوه های آموزشی ساواک و سیا، اقتباس شده است. قسمت مورد بحث در اینجا، صرفاً بدلیل سندیت و ارزش تاریخی آن، نقل میگردد. مطلب اندکی ادیت شده، علامت [ ]، مطلب داخل آن و تأکیدات، از این نگارنده و نه منبع اصلی است:

دکتر محمد مصدق در جلسه 19 دیماه 1324 مجلس شورا [کمتر از یک ماه پس از تشکیل دولت خودمختار]، خطاب به نخست وزیر حکیمی گفته بود: " نظریات من این بود که بین دولت، راجع به طرز اداره نمودن قسمتی از مملکت، با اهالی آنجا اختلافات حاصل شده است. باید با اهالی محل داخل مذاکره شد، شاید اختلاف را بتوان با خود آنها حل کرد. من برای صلاح و صواب ملت ایران از آقای حکیمی خواهش می کنم بیش از این وقت را ضایع نکند، و فورا از کار کناره جوئی کند". لیکن دولت مرکزی نمی خواست، به حل مسالمت آمیز مسئله تن در دهد. تا اینکه بالاخره در نتیجه پیشرفت جنبش و گسترش مبارزات انقلابی در سراسر ایران، مجبور به عقب نشینی شده، پس از تقریبا" 6 ماه، بالاخره با انجام مذاکرات مسالمت آمیز، موافقت کرد.

مذاکرات [نماینده گان دولت تهران و دولت پیشه وری] در خرداد و شهریور 1325، صورت گرفت. در موافقتنامه رسمی که 23 خرداد بین دولت مرکزی، و حکومت ملی آذربایجان بامضاء رسید، همچنین قبلا در تصویب نامه دولت مورخ 3 اردیبهشت، خصلت دموکراتیک جنبش 21 آذربایجان تائید و برسمیت شناخته شد. طبق این موافقتنامه، دولت مرکزی متعهد شد، که 75 درصد از درآمد آذربایجان را به این استان اختصاص دهد، زبان آذربایجانی را بهمراه زبان فارسی در آذربایجان، برسمیت بشناسد، فعالیت قانونی فرقه دموکرات آذربایجان را تامین نماید، و اصلاحات دموکراتیک آذربایجان را، در همه ایران تعمیم دهد. از طرف حکومت ملی آذربایجان نیز موافقت شد، که مجلس ملی در سطح انجمن ایالتی، و حکومت ملی در سطح استانداری قرار گیرد، و اقدامات لازم بعمل آورد، تا ارتش خلقی تحت اختیار وزارت جنگ قرار گیرد، و سازمان فدائی، تابع اداره نگهبانی ژاندارمری شود، و در برابر نیروهای مسلحی [ همان ارتش شاهنشاهی]، که تحت عنوان " نظارت بر جریان انتخابات دوره پانزدهم مجلس"، از طرف دولت مرکزی به آذربایجان اعزام می گردد، مقاومتی صورت نگیرد."

فرقه دموکرات آذربایجان، با اطمینان به موافقتنامه دولت مرکزی، و برای میدان ندادن به توطئه امپریالیست ها در مورد تجزیه ایران، و بخاطر حفظ صلح و با محاسبه شرایط آن روزی ایران و جهان، مقاومت مسلحانه را مصلحت ندانست. ولی دولت مرکزی، برعکس، موافقتنامه رسمی با آذربایجان را غدارانه زیر پا گذاشت، و بوسیله نیروهای مسلح اعزامی به آذربایجان، جنبش خلق را با آتش و آهن مختنق ساخت"(تزهای مصوب هیئت اجرائیه کمیته مرکزی حزب توده ایران، دنیا، سال 14 شماره 15 شماره 1). این عمل خیانت بار و جنایت آمیز را از زبان دوگلاس، قاضی آمریکایی، از کشوری که خود مسبب عمده همه این جنایات بود- بشنوید. او پس از دیدار از آذربایجان نوشت:

" ارتش ایران در مسیرخود، آثار خشونت برجای گذاشت. ریش دهقانان را آتش زدند، به ناموس زنان و دختران آنان تجاوز کردند، خانه ها را به غارت بردند، دام ها را دزدیدند. ارتش از زیر هرگونه کنترل بیرون رفت. ... به غارت مردم غیرنظامی پرداخت و کشته ها و ویرانی ها پشت سر نهاد. زندانها مملو از آذربایجانی های بیگناه است، چوب های دار و اعدام فراوان است. با ناسیونالیست ها نیز بدرفتاری می شود. دهقانان بیچاره را که به دموکرات ها ابراز علاقه کرده بودند، در معرض تحقیر و توهین قراردادند. یک دهقان پیر آذربایجانی به ما چنین گفت: "مال و حیثیت ما را پایمال کردند، آثار این حوادث جگر سوز، هرگز از خاطرآذربایجانی ها زدوده نخواهد شد."

براساس متن بالا روشن میشود، که تمام هیاهوی " نجات آذربایجان"، چیزی جز دروغ محض و کلاشی آشکار نیست. همه امور بر اساس توافق کتبی طرفین، صورت گرفته بود. در حالیکه دربار جنایتکار پهلوی و ارتش مزدور آن، به مردم تهاجم کرده، قتل و غارت راه انداخته، و توافقات انجام یافته را زیر پا نهاده اند.

*3- در دوره اخیر نیز رهبری سابق حزب دموکرات کردستان ایران، ضمن چندین تلاش، در پی سازش با حکومت اسلامی بر آمد. اما ترور جنایتکارانه دو دبیر کل این حزب توسط تروریستهای رژیم، غیر ممکن بودن هرگونه سازشی با رژیمهای سرکوبگر در ایران را، برای چندمین بار روشن ساخت.

*4- برای رژیم سلطنتی و اربابان امپریالیست آن، مسئله دفاع از " تمامیت ارضی" کشور، ریاکاری و دروغی بیش نبود. رژیم شاه در سال 1347 شمسی، بر خروج ایران از بحرین صحه گذاشت. بحرین را که استان چهاردهم کشور بود، در ازای قدردانی از نقش آمریکا در سرنگونی دولت مصدق، و به منظور احداث پایگاه ناوگان دریایی آمریکا در خلیج فارس، به این دولت بخشید! این همه میزان اعتقاد و علاقه سلطنت دیروز و سلطنت طلب امروز، به حفظ " تمامیت ارضی" کشور بود و باقی مانده است.

*5- از اوایل قرن نوزدهم تا آخر این قرن، بخشهای بزرگی از سرزمینهای تحت کنترل ایل قاجار در شمال و شرق ایران کنونی، بدلایل گوناگونی، بعضاً اجتناب ناپذیر، از سوی قدرتهای استعماری تصرف شد. در این میان، نقش انگلستان و حمایت پشت پرده فرانسه، از روسیه کمتر نبوده، چه بسا بیشتر بود. در حالیکه، در تاریخ نویسی ارتجاعی سلطنتی و بورژوازی ملی مفلوک و آخوندی، همه موضوعات فقط به روسیه محدود میشود- از آنجا که ظاهراً انگلستان، تبهکاریهای خود در این رابطه را، با تأسیس دیکتاتوری ضدملی پهلوی، و حمایت همه جانبه از این رژیم، جبران کرده است!!

www.j-shoraie.blogspot.com 

 pouyane50@yahoo.de  

www.radikaldemokratik.blogspot.com

آرشیو www.j-shoraii.blogspot.com

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتگو با پدر زینب جلالیان

مصاحبه کننده: شیرین فامیلی، 30 نوامبر 2009
بازنویسی و تکثیر: اکبر تک دهقان، 12 دسامبر2009- 21 آذر 1388

دستگاه بیدادگری رژیم اسلامی، حکم اعدام برای زینب جلالیان و دو زن دیگر را، تأیید کرده است. هم اینک با محاسبات کنونی، وضعیت برای زینب جلالیان، زندانی سیاسی مبارز و زن آگاه به حقوق خود، و دو زندانی دیگر، بسیار وخیم است.

پیش از این در تاریخ 12 سپتامبر 2009، مطلبی در رابطه با او، در وبسایت جمهوری شورایی درج شد. در این مطلب به متن نوشتاری و اصل صوتی مصاحبه با پدر او، که حقایق زیادی را در این رابطه بیان کرده است، لینک داده شد. متن این مصاحبه در اینجا درج میشود.

امید که زینب جلالیان، که شایسته آزادی، فعالیت سیاسی و داشتن یک زندگی شخصی انسانی است، از اسارت دژخیمان حاکم، خلاص شود.

لینک مطلب قبلی در جمهوری شورایی http://j-shoraie.blogspot.com/2009/09/blog-post_12.html

متن نوشتاری و صوتی مصاحبه، در نشانی زیر قابل دریافت است:http://www.tahieh.net/index.phtml?id=594&tsk=read

متن مصاحبه بمنظور ساده ترشدن درک آن، بسیار ناچیز ادیت شده، علات [ ] و متن درون آن، از بازنویس است.
-------------

به این "چرا"، چه کسی پاسخ میدهد؟

گفتگو با پدر زینب جلالیان

این مصاحبه در ماه ژانویه گذشته انجام گرفته است.

حدود ده روز پیش خبری دریافت کردم از کانون دانشجویان مدافع حقوق بشر کُردستان، که در آن اعلام کرده بودند: یک زن 26 ساله فعال سیاسی کُرد به نام " زینب جلالیان "، به اعدام محکوم شده است. در خبر آمده بود، که اتهام او فعالیت در یکی از احزاب سیاسی کُرد بوده، و در یک دادگاه چند دقیقه ای، محارب شناخته شده است.

براساس قوانین جمهوری اسلامی، یکی از مجازات هایی که برای محارب در نظر گرفته شده، اعدام است، و برای زینب هم، این شدیدترین مجازات را دادگاه تعیین کرده است. چرا؟

سوالهای زیادی از ذهنم گذشت. زینب عضو کدام سازمان سیاسی، بوده است؟ آیا هنگام دستگیری اسلحه داشته؟ خانواده اش چه میگویند؟ وکیل دارد؟ و از همه مهم تر، سئوالی که بارها مطرح کرده ام و بی جواب مانده، این که چرا دادگاه کسانی که به اتهاماتی نظیر عضویت در یک سازمان غیر قانونی محاکمه می شوند، علنی برگزار نمیشود؟ تازه مگر می شود، کسی را به اتهام عضویت در یک سازمان غیر قانونی ( از نظر حکومت )، با یک جلسه محاکمه به اعدام محکوم کرد؟ وسئوالهای بسیار دیگر.

می دانستم که برای خیلی از این سئوالها، پاسخگویی وجود ندارد. اما حداقل خانواده "زینب جلالیان" که می توانند، از وضع فرزند خود به من، اطلاعاتی بدهند. بالاخره موفق شدم پدر زینب را پیدا کنم. در دهستانی در شهر ماکو در آذربایجان غربی .

تلفنی که به من داده بودند، متعلق به همسایه بود. وقتی زنگ زدم به من گفتند: 15 دقیقه دیگر دو باره زنگ بزن تا آقای جلالیان، پدر دختر را صدا کنیم.

با او حرف زدم. حرف هایش که تمام شد، گوشی را درحالی سرجایش گذاشتم، که زیرباران اشک من خیس شده بود. از خودم پرسیدم این چه حکایتی است، که مردم کشور ما به آن دچار شده اند.این گقتگو را خودتان بخوانید و یا گوش کنید .

سلام، ببخشید من می خواستم، با پدر یا مادر خانم جلالیان صحبت کنم؟

پدر - خانم ببخشید شما را نشناختم کجا هستید، و از کجا زنگ زدید؟

من از خارج زنگ می زنم، خبرنگار هستم. اسمم شیرین فامیلی است.

پدر- آهان! بله من پدرش هستم. سلامت باشید. ممنون از شما. سلامت هستید؟ خانواده خوب هستند؟

الحمدالله همه خوب هستند.

پدر- خیلی متشکرم. زحمت کشیدید. خواهش می کنم.

آقای جلالیان دختر شما را کی بازداشت کرده اند. الان چند وقت است که در بازداشت است؟

پدر- تقریبا یک سال است.

یک سال است که در بازداشت است؟ شما تا به حال به دیدنش رفته اید؟ او را دیده اید؟

پدر- ماهی یک بار می روم می بینمش.

کجا هست الان؟ در کدام زندان است؟

پدر- در زندان کانون و تربیت در کرمانشاه.

دختر شما زینب چند سالش است؟

پدر- تقریبا بیست و شش سال بیست و هفت ساله است.

کجا دستگیرش کرده اند؟

پدر- در کرمانشاه

در خانه بوده یا اینکه در خیابان؟ چگونه دستگیر شده؟

پدر- توی یک ماشین یک مینی بوس میرفته به کرمانشاه. در مینی بوس دستگیرش کرده اند. از او کارت شناسایی خواسته بودند، و کارت شناسایی نداشته. بعد جریانش را به وزارت کشور گفته بودند، و تحویل وزارت کشور داده بودند. دو ماه، وزارت نگه داشت. بعدا [ تحویل] دادند به دادسرای عمومی. دادسرا، برای برون مرز [ رفتن او]، یک سال زندان داده. بعدا پرونده را به دادگاه انقلاب داده اند. دادگاه انقلاب هم برایش، حکم اعدام صادر کرده است.
به شما گفته اند که برای چی برایش حکم اعدام صادر کرده اند؟

پدر- والله اینها دو خواهر هستند، که مدت شش هفت سال گم شده بودند، دزدیده شده بودند. در آن گروه کردی که در خارج کار می کنند، و سمت ترکیه هستند. آنها دزدیده شده بودند .آن یکی کرمانشاه پیدا شده بود، گرفته بودند. یکی هم هفت هشت سال است، خبری ازش نیست. [ بازداشت او] برای همین است. می گویند شما کجا رفته اید، کجا آمده اید، چه کار کرده اید؟

آیا به دختر شما گفته اند، که تو اسلحه داشته ای؟ مسلح بوده؟ چی به او گفته اند؟

پدر- نه مسلح که نبوده است. چیزی ازش نگرفته اند. مسلح نبوده، کاری نکرده. فقط ازآنجا فرار کرده بود، برگشته بود ایران و به خانه. توی راه او را دستگیر کرده اند. از عراق فرار کرده بود به ایران. از مرز عراق آمده بود، کرمانشاه و از کرمانشاه، سوار ماشین شده بود، که بیاید ارومیه. آنجا او را دستگیر کرده بودند.

شما الان در ارومیه زندگی می کنید؟

پدر- نه ما در ماکو زندگی می کنیم. در یک دهستانی در ماکو زندگی می کنیم.

شما تازگی دخترتان را دیده اید؟ حالش چطور است؟

پدر- حالش خوبه اما در زندان است. تقریبا یک سال حکم زندان داشته، به خاطر رفتن غیر مجاز به خارج کشور، که آن یک سال حکم تمام شده. بعدا پرونده اش را به دادگاه انقلاب داده اند. دادگاه انقلاب حکم اعدام داده است. پرونده اش را به تهران به دیوان عالی کشور، فرستاده اند. برایش وکیل گرفته ایم. حالا وکیل گفته من یک کاری می کنم. دیگر نمی دانم چه بشود.

وکیل او کیست؟

پدر- وکیل ایشان در شهرستان ارومیه است. من اسمش را نمی دانم، چون نپرسیدیم. اما ما پنج ملیون پول داده ایم، و باید هفت ملیون دیگر هم بدهیم. سر 12 ملیون با هم صحبت کرده ایم.

دخترتون خودش در مورد این حکم اعدام، چه می گوید؟

پدر- دیگه چی کارکنه؟ به خانه زنگ می زند. یک ساعت قبل از تو، به خانه زنگ زد. روزی هم که دادگاه شد، من آنجا پیش دخترم بودم. آنجا لایحه را خواندند. محکوم به اعدام شد. دوباره وکیل گرفتیم. یکی از طرف دولت تعیین شده بود، و یکی هم که خودم گرفتم. حالا هم پرونده را فرستاده اند به تهران، به دیوان عالی کشور. هنوز معلوم نیست تا پرونده، چه بشود.

آنها به من قول داده اند که حکم اعدام را می شکنیم.

پدر- دخترم گفته که درسته که من با PKK رفتم*2، ولی الان آمدم. موقع رفتن از خانه دلخور بودم، از برادرها واز بچه ها، دلخور بودم. من و خواهرم رفتیم. اما حالا برگشتم. خواهر دیگر پیدا نشده است. من ولی آمدم که به خانه خودم بروم. اوهمین حرفها را در دادگاه گفت.

دختر شما کار می کرد؟ کارش چی بود؟ شغلش چه بود؟ درس می خواند؟

پدر- از اینجا که رفت ؟

بله!

پدر- سواد نداشت. بی سواد بود. فقط کار خانواده را می کرد.*1

مادرش چه می گوید؟ او نظرش چی است؟

پدر- والا مادرش مریضه، در بیمارستان خوابیده، و خیلی ناراحت است. وضعیتش خیلی خراب است. پسر کوچکم در بیمارستان پیش اوست، و امروز آمده بود پول گرفت، برای ادامه بستری مادرش دربیمارستان. ما کسی را نداریم. فقط من و مادرش و پسرم.

به شما گفتند کی تکلیف او نهایی می شود؟

پدر- والا چی بگم. هنوز معلوم نیست. هر موقع معلوم شد. وکیل با ما تماس می گیرد.

خودتون خواستتان چی است از مسوولان دولتی؟

پدر- من می گویم این بی گناهه، کاری نکرده است. من چند مرتبه گزارش کردم، شکایت کردم. کسی گوش نکرد. من چی کار کنم؟ چه از دستم بر می آید؟ من شصت سالم است، نمی توانم هم جایی بروم. خودم هم مریضم. دو مرتبه عمل شده ام و وضعیت بدی دارم.

شغلتان چی هست؟

پدر- ما دامداری و گاوداری داریم. پنجاه شصت گوسفند را فروختم دادم برای وکیل. الان چیزی نمانده.

خیلی خوب. خیلی ممنون ازتون. انشالله که دخترتان آزاد بشود.

پدر- سلامت باشید. زحمت کشیدید. خیلی ممنون.

خواهش می کنم خداحافظ.

-------------
توضیح بازنویس

*1- پدر زینب، با نوعی احساس گناه از بیسوادی دخترش صحبت میکند. او میگوید که دخترش " سواد نداشت. بی سواد بود. فقط کار خانواده را می کرد." در اینجا کاملاً تأثیر فرهنگ ارتجاعی حاکم بر جامعه ایران، قابل مشاهده است.

در ایران کنونی، طبق آمارهای رسمی، بیش از 10 میلیون نفر بیسواد وجود دارند. بنابراین، بیسوادی در اینجا، نه یک مسئله شخصی، که فرد را شرمنده کند، بلکه پدیده ای اجتماعی است، که دولت و شرایط حاکم، مسئول مستقیم آن هستند. از این گذشته، زن خانه دار بودن و کار خانه را کردن، چرا باید زشت و هیچ و پوچ تلقی شود؟ زینب، در خانه ای که یک گاوداری و دامداری در کنار آن قرار دارد، کار کرده است. یعنی در واقع هم خانه داری و هم بمثابه کارگر یک دامداری!

*2- PKK" حزب کارگران کردستان" در ترکیه است، که از دهه 80 درگیر جنگی مسلحانه، با ارتش سرکوبگر ترکیه است. تاکنون هزاران تن از اعضاء این سازمان، قربانی سیاست فاشیستی دولت و جامعه ترکیه، علیه مردم کرد شده اند. رهبر این جریان، عبدلله اوچالان هم اینک در بازداشت دولت ترکیه، و تنها زندانی یک زندان در یک جزیره خالی از سکنه، در دریای مدیترانه در آبهای جنوبی ترکیه است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زمان اعتصاب غذای خشک نیست

اکبر تک دهقان
20 آذر1388- 11 دسامبر2009

دانشجوی بازداشتی، محمد یوسف رشیدی، که در جنبش دانشجویی به شجاعت شهره است، در سلولی انفرادی در زندان اوین، در اعتصاب غذای خشک بسر میبرد. او پیش از راهپیمایی های 13 آبان بازداشت شده، و در وضعیت بلاتکلیفی قرار دارد.

یوسف رشیدی، همان دانشجویی است که در 20 آذر 1385، با پلاکات " رئیس جمهور فاشیست، پلی تکنیک جای تو نیست"، رو در روی احمدی نژاد جانی ایستاد. پس از آن، او مدتها فراری و سپس از تحصیل در دانشگاه، محروم شد.

اعتصاب غذا یک شکل اعتراض، و مقاومت کلاسیک در همه کشورهای جهان است. تاریخ پرهیز از خوردن، خود را در معرض مرگ قرار دادن، حتی جان باختن از این طریق، بسیار طولانی، و نوعی از اعتراض به نظم ارتجاعی حاکم است. در 100 سال تاریخ مبارزات انقلابی در ایران نیز، انقلابیون و آزادیخواهان، بکرات ناچار به استفاده از این روش مقاومت شده اند.

آنچه در مورد اعتصاب غذای یوسف رشیدی مطرح است، نه خود اعتصاب غذا، که شرایط سیاسی انجام آن است. او در چنین موقعیتی با صدمه زدن جدی به جان خود- که نتیجه فوری یک اعتصاب غدای خشک است- به چه چیزی باید دست پیدا کند؟ دلیل اقدام او، نمی تواند از دو حال خارج باشد:

1- از این طریق باید زندانبانان به موضع ضعف کشانده شده، او را آزاد کنند.

2- از این طریق، باید او از سلول انفرادی نجات یافته، و در بند عمومی اسیر شود.

در حالت اول، هنوز توده های مردم، در موقعیتی نیستند که قادر شوند، موجبات آزادی زندانیان سیاسی را عملاً فراهم آورند. اقدامات فردی زندانیان هم بهیجوجه دارای آن قدرت نیست، که خلاء ناشی از فقدان عامل گفته شده را بپوشاند. بنابراین امکان آزادی او بسیار ضعیف، اما امکان تخریب سلامتی جسمی کسی که جامعه به او نیاز دارد، بسیار قوی است.

در حالت دوم، ضرورت انجام اعتصاب غذای خشک، بازهم کمتر است. در جهنم حکومت اسلامی اسیر بودن، بدبختانه نوعی برخورد حرفه ای و تحمل این وضعیت را هم الزامی ساخته، حتی کنار آمدن با سلول انفرادی را در زندانهای آن، اجتناب ناپذیر میکند. با انتقال به بندهای عمومی، البته شرایط زندگی یک زندانی، بطور جدی و قابل توجهی تغییر میکند، اما مدتی تحمل این شرایط ضدانسانی هم، هنوز چندین برابر بر وارد ساختن صدمات جسمی به خود، آنهم در یک اعتصاب غذای فردی و در این شرایط، ارجحیت دارد.

امید که دوستان و آشنایان یوسف رشیدی، هر چه زودتر او را از خواست بخشی از مدافعین مبارزات شجاعانه دانشجویان در کشور، مطلع ساخته، او را قانع کنند، که فوراً به اعتصاب غذای خشک، خاتمه دهد. روشن است، انجام اعتصاب غذای غیرخشک، یک روزه و سمبلیک در هر موقعیت مناسبی، از سوی جمع وسیعی از زندانیان، و انتشار سازمانیافته و گسترده آن در جامعه و جهان، یک اقدام سیاسی عادی است، که بسته به تمایل و وجود قدرت بسیج، میتواند بکار گرفته شود.

اثر زیر از هیلا صدیقی، در تقدیر از مقاومت و روحیه مبارزه جویی یوسف رشیدی و همه زندانیان سیاسی، تقدیم میگردد.

شاعری جوان و زنی از ایران، با زبان و صدای صمیمانه خود، آنچه را که 30 سال بر مردم این کشور، بویژه نسل جوان هر دوره ای رفته است، توصیف میکند.

میزی که خالی مانده از تو – شعر و صدا: هیلا صدیقیhttp://www.youtube.com/watch?v=Jx8ym7HDHpk&NR=1

-------------------------------
لینک مطلبی پیش از این، که به موضوع دستگیری یوسف رشیدی مربوط است.http://j-shoraie.blogspot.com/2009/12/blog-post.html
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شانزدهم آذر 88 و الزامات پیشروی

مبارزات انقلابی فعلی، یک پدیده نهادی گشته، خصلت سراسری کسب کرده، بتدریج به یک جنبش ملی فرامیروید. این جنبش در صورت غلبه بر دخالت نیروهای ضدانقلابی از داخل و خارج، مداوماً پیشروی خواهد کرد.

اکبر تک دهقان
18 آذر 1388- 9 دسامبر 2009

جنبش 16 آذر سال 1388 را باید با خط درشت، بر صفحات تاریخ اخیر این کشور ثبت کرد. طی دوران شکست انقلاب بهمن در انتهای سال 1360 تاکنون، یک جنبش توده ای، با خواست روشن سرنگونی این رژیم پلید، و چنین دامنه ای، وجود نداشته است.

مبارزات دانشجویی و توده ای در آذر ماه امسال، به یک سالگرد دولتی و مذهبی مربوط نبوده، ماهیتی مستقل داشت. این اثبات یک حقیقت انکار ناپذیر است: اصلاح طلبان و جریانات ارتجاعی در خارج، جزئی از هسته اصلی این جنبش توده ای را تشکیل نداده، بلکه بدلیل جنگ قدرت با جناح حاکم، در ائتلافی نانوشته با توده های معترض قرار گرفته، بدنبال مردم حرکت کرده، تنها برای کنترل اراده مردم تلاش میکنند.

رژیم اسلامی که در سودای اعمال اختناق هرچه بیشتر در جامعه است، نیات سرکوبگرانه خود را بویژه در روزهای پیش از 16 آذر، در اشکالی متناقض بنمایش گذاشت. از یک طرف، نزدیک به 100 نفر از فعالین دانشجویی در سراسر کشور بازداشت شدند؛ و احکام تعلیق، و احضار دانشجویان به دفاتر تهدید در دانشگاهها، از حد و اندازه رایج آن گذشت؛ از سوی دیگر، فرماندهان سرکوبگران، به انواع حیله ها، برای جلوگیری از تجمعات دانشجویی و توده ای، توسل جستند. برخی از سران جانیان خیابانی، اساساً امکان هر گونه تظاهراتی را منکر شده، اعلام کردند: 16 آذر روز دانشجواست، و خبری هم نخواهد شد! بعضی دیگر از دادن گل به دانشجویان صحبت کردند. واقع بین ترین آنها، نسبت به انجام هر گونه تظاهراتی و فریاد هر شعاری علیه رژیم، شدیداً هشدار دادند. توده دانشجویان اما، گوش شنوایی برای شنیدن چنین مهملاتی نداشته، راه خود را رفتند.

در همین حال، تلاش افراطی اصلاح طلبان، عمدتاً عناصر حریص و درجه دوم آنها، بویژه در طیف " اکثریتی ها "، نهضت آزادی و ملی- اسلامی ها، از هفته ها پیش، بر جلوگیری از رشد عمل انقلابی، تحت پوشش " عدم خشونت"، متمرکز گشته بود؛ بسیاری از عناصر این گروهها، جز همین موضوع، چیز دیگری نمی نویسند و نمیگویند! افرادی در این طیف حتی، در کمال وقاحت، خواهان تشکیل " جبهه جمهوری اسلامی ایران"، شده، علناً از ارتجاعی ترین جناح باندهای حاکم، حمایت کردند. آنها بلحاظ سیاسی چنان نابینا شده اند، که خیل تظاهراتهای توده ای برای به گور سپردن همان " جمهوری اسلامی" لعنتی خود را ندیده، تازه به فراست تحکیم رژیم جانی اسلامی، با بهره گیری از مبارزات مردم، افتاده اند.

تلاشهای دسته جات بالا، فقط به کند شدن سرعت پیشروی جنبش منتهی نخواهد شد، بلکه برخلاف تصور، نتایج عکس آن را بدنبال آورده، حتی احتمال بروز قیامهای مسلحانه پراکنده و زودرس را افزایش میدهد. این جریانات که نه درکی از سیاست در معنای عمومی آن، و نه در مفهوم روندهای انقلابی دارند، با توسل به انبوه رسانه های داخلی و خارجی، خیانت بزرگ گذشته خود را، امروز در شکل دیگری تکرار میکنند.

مبارزات توده ای در ایران، قانون خود را دارند و ایران کنونی، هندوستان 400 میلیونی و تحت استعمار دهه 30 قرن گذشته نیست. جریانات ارتجاعی در بالا، در هر بحثی پیرامون سوسیالیسم، عدم امکان تحقق آن را از دید خود، با ارجاع به ویژگیهای ملی و مخالفت با انتقال شرایط روسیه قدیم به کشور، توجیه میکنند. اما وقتی بحث از شرایط توسعه مبارزات انقلابی در ایران است، نحوه و شرایط پیشروی آن را به جنبش استقلال طلبانه هندوستان 80 سال قبل و با وجود تفاوتهای بیشمار، پیوند میزنند. این گروهها و افراد، عمداً چشم بر تاریخ سیاسی این جامعه بسته، تصور میکنند، میتوان بطور دلبخواهی، روند رشد یک جنبش انقلابی را، از طریق بند و بستهای پشت پرده در خارج و یا مقاله نویسی در اینترنت، رقم زد.

آنچه در برابر چشمان مردم جریان دارد، یک انقلاب است، و انقلاب هم قانون و قانونمندی خاص خود را داشته، مستقل از اراده همگان است. توده مردم ناچارند، دیر یا زود، در این انقلاب شرکت کنند. راه دیگری در پیش پای جامعه وجود ندارد؛ از آنجا که، تناقضاتی که مردم و زندگی اجتماعی آنها را احاطه کرده اند، دیگر به " شیوه معمولی" حل نمیشوند. از این رو، کشور در یک بن بست بی چشم انداز قرار گرفته، فشار تضادها، از همه نوع و از همه گوشه های جامعه، مردم را به در پیش گرفتن راه حل انقلابی، سوق میدهد. اینکه، روشنفکر بدبخت و پوک و هنوز اسیر دوران کورش و داریوش و محمد و علی، چه میکند و چه مینویسد، در پیدایش این تحول کلان اجتماعی نقشی ایفا نمیکند. " موش کور تاریخ" بدون توجه به هر کس و هر چیزی، مداوماً پایه های شرایط حاکم را آرام و خونسرد میجود و میجود، و اکثریت مردم، تنها با آوار شدن اوضاع بر سرشان، از منطق زندگی در شرایط انقلابی سر در می آورند.

اگر جامعه به گردونه یک روند انقلابی کشیده شود، که هم اینک وجود دارد، دیگر هیچ قدرتی قادر به توقف آن نیست. برخلاف ادعاهای جنایتکارانه سلطنت طلبان در خارج، رژیم پهلوی همه ابزارها و اشکال سرکوب را که در چهارچوب شرایط موجودیت آن، و بمنظور ادامه بقاء خود در دسترس داشت، بکار گرفت. سرنگونی آن نه بدلیل " شل گرفتن" و کمتر قتل عام کردن- آنطور که این تحصیل کردگان لیبرال ادعا میکنند- بلکه تنها و تنها، بدلیل ناتوانی آن از مقابله با انقلاب بود و لاغیر! اگر یک رژیم ارتجاعی، هنوز در سطحی، دارای ظرفیتهایی برای بقاء خود باشد، شروع یک انقلاب مشکل، و پیروزی آن هم، بسیار مشکل تر است. ظرفیتهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی ای، که این رژیم جانی قادر شود، به آنها تکیه کند، کدامند؟

اگر نیروی آگاه یعنی دانشجویان - و نه لیبرالهای شاغل در شرکتهای خارجی مقیم ایران-، در فکر، سیاست، سازماندهی و عمل، از موضع انقلابی رفتار نکنند، این سهل گیری و ساده اندیشی، قدرت تخریب انقلاب را کاهش نخواهد داد، بلکه قدرت تخریب آن را ویرانگرانه و غیرقابل کنترل خواهد ساخت، چه از طریق یک شورش افسارگسیخته و سراسری، و چه از طریق نقش عامل خارجی؛ کدام بهتر است؟ انقلابی که درک شده، به آن فکر شده، پیشاپیش و قدم به قدم سازماندهی گشته، و به سرانجام برسد؟ و یا آتشی که بناگهان زبانه کشیده، همه چیز را خاکستر کند؟ آیا اگر مردم عراق، بویژه قشر آگاه آن، بموقع به عمل انقلابی روی می آوردند، سرنوشت امروزشان بهتر نمی بود؟ مطمئنناً آنها قادر میشدند، از بخش اعظم فاجعه ای که بر سرشان نازل گشت، جلوگیری کنند.

در ایران امروز، یا انقلاب رادیکال- دموکراتیک کنونی، در مسیر قدرتگیری و پیروزی جریان می یابد، و یا کشور در سراشیب نابودی قرار میگیرد؛ این تصوری بشدت زیانبار و یکسره ارتجاعی است، که گویا، راه سومی هم وجود دارد؛ مدافعین چنین افکاری، 100 سال است که خود صلیب خود را، بر بالای تپه میکشند. آنها با این شیوه بدوی فکر و فعالیت سیاسی، زندگی چندین نسل از مردم ایران را تباه کرده اند.

هر دو روند انقلابی و نابودکننده، ممکن است، بسیار سریع تر از آنکه هر کسی فکر میکند، به لحظات بلوغ نزدیک شده، بناگهان همه چیز را در خود بلعیده، جامعه را در آستانه یک تحول کور- که دیگر راه پس و پیش نخواهد داشت- قرار دهند. بهترین شاهد واقعی بودن چنین احتمالی- که اکثریت مردم جهان در دوره خود، آن را باور نداشتند- حمله ناگهانی ارتش عراق به کویت، تجاوز ارتشهای امپریالیستی به یوگوسلاوی، افغانستان و عراق، سپس حمله ارتش گرجستان به ابخازستان در شب افتتاح بازیهای بین المللی المپیک در پکن، دخالت فوری روسیه در این جنگ، و جدایی کامل دو منطقه نیمه مستقل از گرجستان بود. همه این حوادث سرنوشت ساز و مضر بحال زندگی دهها میلیون انسان، در شرایطی اتفاق افتادند، که شبه روشنفکران احمق، شیاد و شکم سیر و فرصت طلب، و انبوه شاغلین صنعت عبارت پردازی، هنوز مشغول نشخوار کردن تحلیلهای " سبز"، غیرحساس ساختن و خواب کردن جامعه بودند*1.

تحت سلطه باند تروریست و وحشی حاکم، سازمان اجتماعی کلاسیک بورژوایی جامعه ایران، سست گشته، به لحاظ سیاسی، فرهنگی و حقوقی، به محیطی نظیر عربستان دوره بدویت شباهت پیدا کرده است. این تحول غیرقابل تصور و هولناک، از طریق حمام خون دهه 60، جنگ جنایتکارانه 8 ساله، بی حقوق سازی مطلق مردم، بویژه زنان، و سلطه افراطی یک رژیم مذهبی بوقوع پیوسته است. این وضعیت، موجب تضعیف پیوندهای ملی ایجاد شده از طریق انقلاب مشروطیت و جنبشهای انقلابی متعدد، شیوع بی تفاوتی سیاسی، و کم علاقگی مردم به سرنوشت جامعه گردیده است.

اکثریت بزرگی از جمعیت کشور، بطور روزمره درگیر سرکوب سیاسی و تحقیر شخصی و فرهنگی، زندگی زیر خط فقر، عدم دریافت دستمزدها، سرگردانی، بیکاری و بیسوادی، ناامیدی و افسردگی، دروغ و ریاکاری و فریب خوردن، اعدام و قتل و عزاداری، تحمل زندان و رفت و آمد مداوم به مراکز قضایی، فحشاء و مواد مخدر، وقوع جرائم هولناک، راهی برای ارضاء نیازهای طبیعی انسانی، و تحمل فشار عصبی و بیماریهای روحی ناشی از شرایط جهنمی حاکم هستند. به این وضعیت، راه حلهای سیاسی قومی، جدایی طلبانه و گریز از مرکز را هم اضافه کنید. حقایق بالا، که هر روز و هر لحظه در مقابل چشمان همگان است، از عوامل تسریع کننده بروز تحولات سیاسی زیانبار، و چه بسا نابود کننده در کشور هستند. به همه این تبهکاریها اگر از طرف دیگر، تبلیغات ضدانقلابی، ضدکمونیستی و بی اعتنایی به سرنوشت جامعه، توسط سلطنت طلبان و لیبرالها، طیف توده ای- اکثریتی، اصلاح طلبان، و ملی- اسلامی ها، طی دهه 60 تاکنون را اضافه کنیم، از عمق فلاکت سیاسی جامعه و فقدان یک آلترناتیو پیشرو در ذهن انسانها، هر چه بیشتر مطلع خواهیم گشت. این دسته جات خیانتکار، شور و مبارزه و آرمانخواهی را در این جامعه دفن کردند، اما قادر به جایگزینی آن با هیچ پدیده انسانی و مثبتی نگشتند؛ از آنجا که جایگزین دیگری وجود نداشت، و آنها خود، نیروی چنین تغییراتی نبودند.

اوضاع توصیف شده در بالا، بدترین شرایط ممکن، برای ایران و هر کشوری، در جهان حاضر است. در چنین وضعیتی، هر چه مردم از دخالت فعال در اوضاع ترسیده، و تحت عنوان " عدم خشونت"، محافظه کارانه عمل کنند، توان جامعه در به سرانجام رساندن یک تحول انقلابی، بطور غیرقابل برگشتی تضعیف میگردد. این حالت، لبه تیز تأثیرگذاری جنبشهای اعتراضی را کند خواهد ساخت. بر زمینه چنین شرایطی، راه حلهای ارتجاعی از هر نوعی و بویژه از خارج، دست بالا را کسب کرده، سرنوشت مردم فرسوده و کشور درمانده را، در معرض بروز خطرات غیرقابل پیش بینی و جبران ناپذیری، قرار خواهد داد.
------------------------------------
توضیحات

*1- یکی از هنرمندان " مشهور" یوگوسلاوی، در دهه 90 طی مصاحبه ای با یک مجله آلمانی ادعا میکرد: غرب به یوگوسلاوی حمله نخواهد کرد، چون روسیه بلافاصله وارد جنگ خواهد شد. دلیل این اقدام روسیه هم این است که مردم یوگوسلاوی و روسیه، هر دو از نژاد اسلاو هستند! او همچنین ادعا میکرد: یوگوسلاوی خیلی مهم است. از آنجا که یک حادثه ترور در آن در اوائل قرن بیستم، باعث شروع جنگ جهانی اول شد و اگر اینبار به این کشور حمله شود، این باعث بروز جنگ جهانی سوم میشود!! البته اکثریت روشنفکران ایرانی، اگر پرت تر از او نباشند، بهتر از او نیستند.

در حالیکه نیروهای آمریکایی حتی فرودگاه بین المللی بغداد را تصرف کرده، در حال پیشروی به سوی مرکز شهر بودند، وزیر تبلیغات رژیم صدام حسین در مقابل دوربینهای تلویزیونی ایستاده، آن را تبلیغات دروغ معرفی کرده، خبر از خودکشی های گروهی سربازان آمریکایی، و پیروزی قریب الوقوع ارتش عراق میداد! جامعه ایران، نباید تا به این درجه بی اطلاعی و خودفریبی از اوضاع حساس داخلی و خارجی کشانده شود؛ در حالیکه، اکثریت قریب به اتفاق جریانات ضدانقلابی و ضدکمونیست در داخل و خارج، با شدت و حدت بیسابقه ای، به همین فعالیت روی آورده، مردم را از توسل، حتی از فکر کردن به راه حل مستقل و انقلابی بازداشته، به امید کسب مقام و موقعیتی در " دولت امید " آینده خود، به " سبز " کردن مبارزات مردم مشغول هستند.

www.j-shoraie.blogspot.com Archiv: wwwj-shoraii.blogspot.com
www.radikaldemokratik.blogspot.com pouyane50@yahoo.de
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در خانه نمانید!

اگر اهل تظاهرات و تحمل زیانهای آن نیستید و این ترس و عیب نیست؛ با اینحال و بعنوان استثناء در قاعده، روز 16 آذر، که یک روز ملی است، به خیابان بروید!

حتی اگر از هر دو جناح این رژیم جانی، نفرت دارید، با اینحال، روز 16 آذر به خیابان بروید!

حتی اگر مخالف تظاهرات هستید، برای اطلاع از دلائل " شلوغی"، روز 16 آذر به خیابان بروید!

حتی اگر از سیاست و احزاب سیاسی بدتان می آید، و آنها را مسئول همه بدبختیهای 30 سال گذشته می دانید، با اینحال، روز 16 آذر به خیابان بروید!

حتی اگر مخالف شدید همه چیز و همه کس هستید و خود نمیدانید چه هستید و چه میخواهید، با اینحال، روز 16 آذر به خیابان بروید!

حتی اگر نمیتوانید خود را مجاب کنید که باید به خیابان بروید، در این صورت، حداقل برای دیدن کسانی که خود را مجاب کرده به خیابان آمده اند، روز 16 آذر به خیابان بروید!

حتی اگر نمیخواهید، بهیچوجه و به هیچ دلیل و بهانه ای به خیابان بروید، و همه راهها برای قانع کردن شما بسته است، حداقل برای خرید، روز 16 آذر به خیابان بروید!

پناهنده سیاسی در غرب، اکبر تک دهقان، 15 آذر 1388