نان و آزادی، حکومت قانون، و میراث جمال عبدالناصر!

 

 

 

اکبر تک دهقان

16 تیر 1392- 7 ژوئیه 2013

 

در روزهای 30 ژوئن و 3 ژوئیه 2013، چه اتفاقاتی در مصر افتاد؟

 

جوانان جویای آزادی، عدالت و آینده، بورژوازی لیبرال مخالف حسنی مبارک و اسلام گرایی، و ارتش وارث سنت لائیسیته و ملی گرایی جمال عبدالناصر، در یک لحظه حساس و سرنوشت ساز، که بویژه سیاستهای سرکوبگرانه و احمقانه اخوان المسلمین وقوع آن را مساعد ساخته بود، دست به ائتلاف زده، با جلب حمایت نیروی چپ جامعه و توده های زحمتکش شهری، مهر خود را بر تحولات سیاسی آتی این کشور کوبیدند. این سرانجام به این دلیل ممکن گشت، که جامعه مصر دارای کاراکتر ملی تثبیت شده و رشد یافته، و نیروهای سیاسی ملی و مسئولیت شناسی است- آنچه که در ایران سال 1357، بدلیل 57 سال دیکتاتوری رژیم ضدملی پهلوی، نابودی رهبران و کادرهای سازمان فدایی، خیانت بزرگ نهضت آزادی و جبهه ملی و تبهکاری حزب توده، بسیار ضعیف بود.

--------------------

 

انقلاب اول مصر در فوریه سال 2011، با سرنگونی رژیم فاسد و پلیسی حسنی مبارک- رژیمی که خود محصول فروپاشی پان عربیسم در شرایط سازش نهایی آن با اسرائیل و قرار گرفتن در مدار امپریالیسم آمریکا بود-، این توهم را برای برخی ناظران در پی داشت، که گویا به اینترتیب، اساس نظامی که بورژوازی ملی مصر، جمال عبدالناصر (1970-1918) و ارتش تحت فرمان او با برچیدن نظام سلطنتی در سال 1952 بر پا ساخته بودند، به شکست منجر شده، و جامعه مصر از این پس، مسیری از نوع ترکیه کنونی را در پیش خواهد گرفت. ضدیت هیستریک با چپ و شیفتگی برای طرحهای امپریالیستی در شکل دادن به جهان پس از شوروی، موجب نابینایی سیاسی چنین تحلیلگرانی در فهم دینامیزم درونی تغییرات جامعه مصر گشته، آنها را از درک قانونمندی روندهای سیاسی مشخص در این کشور ناتوان ساخت- روندهایی که ریشه در تاریخ پیدایش جمهوری مصر دارند.

 

تحولات سیاسی حاضر در مصر، چه برای ارائه راه حل بمنظور حل و یا تخفیف معضلات بزرگ اقتصادی و اجتماعی و چه شکل دادن به سرنوشت سیاسی آتی این کشور را، همچنین در تحلیل نهایی باید در سطح کشمکش میان دو جریان قدرتمند ناشی از تاریخ معاصر مصر،  یعنی "پست ناصریسم" بمثابه هسته اصلی پان عربیسم سابق و رقیب اصلی آن یعنی پان اسلامیسم درک کرد. "اخوان المسلمین" همان جریانی است، که دست به ترور ناموفق جمال عبدالناصر در سال 1956 زد که موجب ممنوعیت فعالیت این جریان توسط دولت مصر گشت. جناحی نزدیک به آن یعنی "جهاد اسلامی مصر" هم در سال 1981، جانشین ناصر یعنی انور سادات را به قتل رساند.

 

انقلاب دوم مصر که در روز 30 ژوئن با تعیین اولتیماتوم 24 ساعته "جنبش تمرد" به جریان اسلامی حاکم،*1 این غلام حلقه بگوش جناح راست در کشورهای امپریالیستی را به لبه پرتگاه سقوط فوری کشاند، در همان حال و از زاویه ای، بمعنای حضور مجدد قدرت سنت سیاسی لائیسیته عبدالناصر و بدست گرفتن مقدرات آینده جامعه توسط این نیرو است. دو نیروی اصلی انقلاب ژوئن، یعنی سازماندهان جنبش "تمرد" و رهبری ارتش مصر، که هر دو به تاکتیک سیاسی تعیین اولتیماتوم بمعنای آغاز قیام مسلحانه متوسل شدند، از مدافعین آشکار و علنی این سنت سیاسی محسوب میگردند. بدون شناخت از جایگاه واقعی نیروی اجتماعی "پست ناصریسم" و نهادهای دولتی هنوز قدرتمند آن، درک ماهیت و نتایج انقلاب ژوئن غیرممکن است.

 

"کودتا بود" یا "کودتا نبود"! بحثی فاقد ارزش سیاسی

 

طرفداران پاک کردن و یا نادیده گرفتن سنت سیاسی جمال عبدالناصر در جامعه مصر، میتوانند تا ابد پیرامون "کودتا بود" یا "کودتا نبود"، کاغذ سیاه کنند. مفسران "اصلاح طلب" بی بی سی، رادیو فردا و رادیو آمریکا، که نمیخواهند وسیع تر از شانه های رفسنجانی خون آشام را ببینند، میتوانند سالها برای سرنگونی محمد مرسی، این "رئیس جمهور برگزیده" اسلام نوع ترکیه خود، آه و ناله سر دهند. آنها قبل از هرچیزی بی اطلاعی خود از تاریخ معاصر جامعه مصر، محتوای فرهنگ سیاسی ملی این کشور، و اهمیت دینامیزم آزاد شده در دوران پیدایش جمهوری مصر را بنمایش میگذارند:

 

فرهنگ سیاسی ملت مصر، و کاراکتر الیت سیاسی، نظامی و اجتماعی این کشور حتی جناح چپ جامعه، از سنت انقلاب 1952 تحت رهبری "کمیته افسران آزاد" متأثر است و هیچ قدرتی قادر به حذف نقش آن از کشمکشهای سیاسی در این کشور نیست. جهت گیری سیاسی "کمیته افسران آزاد" تحت رهبری محمد نجیب و جمال عبدالناصر، نظیر جریان "ترکهای جوان" تحت رهبری مصطفی کمال آتاتورک، از یک طرف بر ضدکمونیسم ارتجاعی و استقلال طلبی بورژوازی ملی، و از سوی دیگر بر لائیسیته و بدرجاتی نیز بر ترقی خواهی اجتماعی بخش پیشرو جامعه نزدیک بود. اگر امروز برای این جریان، دیگر "خطر" ادعایی کمونیسم وجود نداشته باشد، وجه لائیسیته و ترقیخواهی اجتماعی آن در جهان مدعی دموکراسی، هسته سیاسی اصلی آن را تحت تأثیر قرار خواهد داد- همان روندی که طی دوران فروپاشی اردوگاه سوسیالیستی تا به امروز در عرصه بین المللی و در عرصه ملی نیز طی دوران سقوط حسنی مبارک تاکنون، بوقوع پیوسته است. ما امروز در جامعه مصر با نیرویی اجتماعی بنام "پست ناصریسم" مواجهیم، که از فرصتهای مناسب حداکثر استفاده را بعمل آورده، و حریف قدیمی خود را که در بلبشوی انقلاب فوریه بقدرت رسیده بود، به زیر کشیده است.

 

بخش اعظم نیروهای رهبری ائتلاف سیاسی کنونی یعنی ارتش و بورژوازی لیبرال، از نظر سیاسی به جبهه نیروهای لیبرال- محافظه کار تعلق داشته، و حتی متمایل به تحمل جریانات ضددموکراتیک و ضدزن اخوان المسلمین و سلفی های نزدیک به تروریسم هستند. اما این نیروی قدرتمند و نسبتاً متشکل کارگران، جوانان، زنان و اقشار فقیر بود، که اساساً تحول کنونی را ممکن ساخت. از این رو، جریانهای لیبرال- محافظه کار به هر میزان که در سازش با جریان اسلامی عمل کنند، بازهم قادر به دور زدن منافع و تأثیر اجتماعی نقش آفرینان اصلی انقلاب ژوئن- که فعلاً از طریق سازمانیابی خیابانی و نه نهادی عمل میکنند-، نخواهند بود.

 

دو گرایش اصلی سهیم در پیروزی انقلاب دوم مصر، هنوز مستقیماً به رقابت سیاسی تند و یا مبارزه آشکار با یکدیگر روی نیاورده اند. اما تدوین یک قانون اساسی جدید، نوع برخورد به مذهب، حقوق زنان، آزادی بیان و حقوق رسانه های گروهی، اعلام حق کار بعنوان یک حق شهروندی در قانون اساسی، قرار یک قانون کار دموکراتیک، احتساب جایگاه سازمانهای اجتماعی مردم در مجموعه سیستم دولتی، جهتگیری سیاست اقتصادی، سیاستهای گذار به یک اقتصاد متکی بر تولید صنعتی و نه عمدتاً توریسم، و تعیین حد و مرزهای فعالیتهای اقتصادی وزارت دفاع، عرصه های مهم بعدی کشمکش نیروی اجتماعی چپ با جناحهای محافظه کار شریک در انقلاب ژوئن محسوب میگردند.

--------------------

توضیحات

 

*1- "معترضان تا ساعت ۵ بعد از ظهر سه‌شنبه به مرسی مهلت داده بودند که  کناره‌گیری کند یا نافرمانی مدنی اعلام خواهند کرد.

با پایان مدت زمان این ضرب‌الاجل حضور معترضان از میدان تحریر تا دو کاخ ریاست جمهوری اتحادیه و قبه گسترش یافته است."

http://www.radiofarda.com/content/f8-egypt-1/25034771.html

- جنبش "تمرد" از بزرگترین گروههای مخالف دولت مصر، در بیانیه‌ای در روز 30 ژوئن، ضمن تعیین مهلت 24 ساعته برای کناره‌گیری محمد مرسی از قدرت اعلام کرد: مرسی باید فردا سه‌ شنبه، قبل از ورود به کاخ ریاست جمهوری استعفا دهد.

http://www.nasimonline.ir/NSite/FullStory/News/?Id=556149

- در منبع زیر نیز اعلام میشود، که تظاهرکننده گان در روز دوشنبه 1 ژوئیه طی یک اولتیماتوم 24 ساعته و تا ساعت 17 روز سه شنبه، از محمد مرسی خواستند که کناره گیری کند. آنها بطور صریح از نیروهای مسلح درخواست حمایت نمودند. در همین روز، ساختمان دفتر مرکزی "اخوان المسلمین" مورد حمله قرار گرفت، که به کشته و زخمی شدن دهها نفر از طریق تیراندازی طرفداران این جریان منجر گشت.

http://www.zeit.de/politik/ausland/2013-07/aegypten-armee-ultimatum

بمدت کوتاهی پس از تعیین اولتیماتوم "جنبش تمرد"، وزیر دفاع و فرمانده نیروهای مسلح نیز اولتیماتومی 48 ساعته را تعیین و از طرفین کشمکش میخواهد، راهی برای خاتمه بحران بیابند- در غیر اینصورت فرماندهی ارتش راه حل خود را عملی خواهد کرد. اولتیماتوم نیروهای مسلح، در وحله اول، چیزی جز عمل اجباری به درخواست میلیونها مردم حاضر در خیابانها و همچنین همراهی با اولتیماتوم ملت به دولت بمنظور متهم نشدن به "خیانت" از یک طرف، و جلوگیری از خارج شدن کامل اوضاع کشور از کنترل از طرف دیگر، مفهوم دیگری ندارد. این واقعیتی است که در مقابل چشمان صدها میلیون مردم جهان اتفاق افتاده، و شباهتی به "کودتای نظامی" ندارد. اما محمد مرسی سرمست از قدرت خیالی خود، دیکتاتور منشانه و احمقانه، هر دو اولتیماتوم را رد کرد.

 

- از میزان شرکت کننده گان در راهپیمایی "تمرد" در سراسر مصر طی روز 30 ژوئن، آمارهای مختلفی از 15 میلیون تا 33 میلیون نفر- آخری متعلق به فرستنده تلویزیونی سی ان ان-، مخابره شده است. نگارنده در مقاله گذشته، یعنی "مصر و نجات از کابوس هیولای حکومت اسلامی"، خبر سی ان ان را ذکر کرده، اما قادر به یافتن نشانی اینترنتی آمار فوق نشد. از این رو، رقم ذکر شده در مقاله فوق، به عبارت "بیش از 20 میلیونی" نقل شده از رئیس جبهه نجات ملی، تغییر داده شد.

 

- در منبع زیر، البرادعی سخنگوی اصلی "جبهه نجات ملی" اعلام میکند: بیش از 20 میلیون نفر در روز 30 ژوئن دست به تظاهرات زده اند:

http://www.stern.de/news2/aktuell/elbaradei-warnt-vor-hatz-auf-muslimbrueder-in-aegypten-2035184.html

- در منبع زیر، بنقل از سازماندهان راهپیمایی "تمرد" در روز 30 ژوئن اعلام میشود، که این جنبش، بیش از 22 میلیون امضاء برای برکناری محمد مرسی جمع آوری کرده است:

http://www.focus.de/politik/ausland/krise-in-der-arabischen-welt/putsch-in-kairo-wie-muslimbruder-mursi-in-aegypten-scheiterte_aid_1033899.html

- در منبع زیر، ژنرال عبدالفتاح السیسی وزیر دفاع و فرمانده نیروهای مسلح مصر در حال قرائت بیانیه تصمیم ارتش بدنبال عدم یافتن راه حل خروج از بحران از سوی محمد مرسی و نیروهای مخالف او در روز 3 ژوئیه. در طرفین او، رهبران جوامع اسلامی، مسیحی، نماینده گان مخالفین از جمله البرادعی، حتی رئیس یکی از احزاب اسلامی افراطی، رئیس دادگاه قانون اساسی و سایر فرماندهان نیروهای مسلح قرار دارند. چگونه میتوان چنین فضایی را، شرایط و فضای اعلام یک کودتای نظامی نامید؟! گذشته از این، نیروهای مسلح، قدرت نظامی را خود بدست نگرفته، بلکه از رئیس دادگاه قانون اساسی کشور عدلی منصور، که از سوی محمد مرسی به این سمت منصوب شده و تنها از 2 روز قبل کار خود را آغاز کرده، درخواست میکنند، مسئولیت اداره موقت اوضاع را بدست بگیرد.

http://www.youtube.com/watch?v=t4IUWqk_yiQ

- واکنش مردم پس از اعلام تصمیم نیروهای مسلح مصر در میدان تحریر قاهره:

http://www.youtube.com/watch?v=BY-Zq0dkMKQ

http://www.youtube.com/watch?v=uboC-Y2Sb_U

http://www.youtube.com/watch?v=nK-COGszlsE

http://www.youtube.com/watch?v=2DMDK-H5yWM

- نیروهای مسلح مصر طی تمام دوره اعتراضات، در درگیریهای میان طرفین دخالت نکرده، بلکه تنها در صورت ضرورت،  در مقابل ساختمانهای مهم دولتی مستقر شده اند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

مصر و نجات از کابوس هیولای حکومت اسلامی!

 

اکبر تک دهقان

14 تیر 1392- 5 ژوئیه 2013

 

جنبش انقلابی مردم مصر، که تنها کمتر از 2 سال و نیم قبل رژیم پلیسی و فاسد لیبرال- محافظه کار حسنی مبارک را درهم کوبیده بود، در دومین گام بزرگ خود، جریان راست افراطی و متمایل به فاشیسم مذهبی را نیز با قدرت از سر راه برداشت. مردم مصر و نیروهای سیاسی چپ و بورژوا- دموکراتیک، با تأثیرگیری عمیق از سرنوشت فاجعه بار مردم ایران، و بسیار هوشیارانه و پیگیر و مسئولیت شناس، گام به گام از شکست انقلاب بزرگ خود جلوگیری کرده، در مقابل چشمان میلیاردها مردم جهان، یک نیروی باند سیاهی برخاسته از اعماق تاریخ را از اریکه قدرت به زیر کشیدند. این پیروزی بزرگ، و  شور و امید و اراده و اعتماد بنفس ایجاد شده ناشی از آن، که در مقیاس ملی شکل گرفته است، بزرگترین امکان و سرمایه سیاسی و فرهنگی مردم مصر برای بازسازی دموکراتیک کشور خود خواهد بود.

 

جنبش انقلابی مردم مصر در شکل عریان و خیابانی آن، پس از سقوط رژیم سرکوبگر و باند حاکم در تونس، کشور همسایه مصر، آغاز گردید. برای اولین بار در روز 25 ژانویه 2011- 5 بهمن 1389، دهها هزار نفر از مردم جان به لب رسیده در میدان تحریر در قاهره تجمع کرده، تحت شعار "روز انقلاب علیه شکنجه، فقر، فساد و بیکاری"، دست به اعتراض شجاعانه به وضع موجود زدند. تهاجمات پلیسی و انواع اقدامات سرکوبگرانه، کشته و زخمی شدن صدها نفر و کش و قوسهای متعدد، مانع از ادامه انقلاب روبه رشد مردم نشدند. جنبش انقلابی مردم، بسرعت، پیدایش یک جبهه سیاسی آزادیخواه از نیروها و عناصر چپ و بورژوا- دموکراتیک را تسهیل ساخت.

 

رژیم مبارک که به تصور گذرا بودن اعتراضات و سرمست از باور به قدرت ابدی خود از هرگونه عقب نشینی پرهیز میکرد، فریبکارانه و برای حفظ خود به مانورهای سیاسی مختلف نظیر وعده رفرم و جابجایی سیاستمداران منفور روی آورد. حسنی مبارک حتی مقام ریاست جمهوری را به معاون خود تفویض کرده، به امید آرام شدن اوضاع نشست. توده انقلابی که با اعتصابات کارگری بزرگی تقویت شده بودند، مداوماً در مراکز شهرها، بویژه قاهره تجمع کرده، استعفای حسنی مبارک را خواستار شدند. با حمله مردم به کاخ ریاست جمهوری در روز 11 فوریه 2011، تنها 18 روز پس از آغاز جنبشهای اعتراضی، حسنی مبارک عاقبت محل اقامت خود را ترک و صندلی قدرت را رها کرده، اداره کشور را به دست یک "شورای نظامی" سپرده و پس از 30 سال حکومت انحصاری، به سرنوشت همقطار خود در کشور تونس دچار گشت. به اینترتیب، "انقلاب فوریه" مصر پیروز شد. تا لحظه سقوط حسنی مبارک، 846 نفر از مردم معترض در مبارزات خیابانی کشته شدند.

 

پیروزی مردم مصر در همان حال اما، پیروزی آنها در یک انقلاب همگانی با هدف مشترک سرنگونی یک دیکتاتور بود. گروهها و جریانات متعددی، از مواضع انقلابی- دموکراتیک تا ارتجاعی- فاشیستی در این جنبش عمومی شرکت کرده، هر یک در تلاش بودند، مهر رهبری خود را بر این انقلاب توده ای بکوبند. از این گذشته، تأثیرات بشدت مخرب دهه ها خفقان سیاسی، روحیات و عادات ارتجاعی مذهبی، عواقب یک اقتصاد تولیدی ناچیز و بهمان میزان طبقه کارگر و چپ ضعیف، و خطر بروز جنگ داخلی، زمینه ها و عواملی بودند، که به زیان نیروهای انقلابی- دموکراتیک - کارگران، جوانان، زنان، سکولارها و خرده بورژوازی فقیر-، عمل میکردند. با رشد جنبش انقلابی، بتدریج دو صف بندی سیاسی، یعنی نیروهای اسلامی و نیروهای چپ و بورژا- دموکراتیک مخالف رژیم سابق، بمثابه رقیبان سیاسی در برابر هم ظاهر شدند. این دوره اما هنوز بدلیل سلطه نظامیان از طریق "شورای نظامی"، شرایط مبارزه همگانی با بقایای رژیم مبارک محسوب گشته، و کشمکشهای دو نیروی جدید اصلی بطور علنی به خیابانها کشیده نشده اند.

دولت محمد مرسی، که در ماه ژوئن سال 2012 بقدرت رسید، سپس در دسامبر همان سال، طی یک رفراندوم غیردموکراتیک، پرآشوب و بایکوت عملی مخالفین، که در آن تنها  32% از دارنده گان حق رأی شرکت کردند، قانون اساسی سرهم بندی شده خود را بتصویب رساند. اسلام گرایان که بر مجلس مؤسسان قانون اساسی غلبه پیدا کرده، نیروهای مخالف خود را از آن رانده بودند، بدون توجه به شکایتهای گسترده و اعتراضات وسیع مخالفین، رفراندومی عجولانه را سروسامان دادند. نیروهای نزدیک به فاشیسم مذهبی، درست نظیر نمونه ایران، در تلاش بودند، هر چه سریع تر تدوین قانون اساسی و نتایج انتخابات را بنفع خود تمام کرده، سپس با توسل به بسیج احساسات مذهبی خرده بورژوازی و طبقه متوسط سنتی، دست به ارعاب خیابانی مخالفین خود زده، با بچنگ آوردن کامل ارگانهای سیاسی، قضایی و نظامی، حکومت پلیسی- اسلامی خود را دایر کنند. از این پس، جنبش انقلابی مردم مصر، همه نیرو و تمرکز خود را بر جلوگیری از تثبیت حکومت اخوان المسلمین قرار داد.  
 

مردم مصر، طی یکسال ریاست جمهوری محمد مرسی و تاخت و تاز دارودسته ضدزن و ضدکمونیست اخوان المسلمین، خیابانها را ترک نکرده، به مقاومت خود هر دم افزوده، هدف فوری مبارزات خود را  متوجه جلوگیری از "ایرانی" شدن سرانجام انقلاب نمودند. خودآگاهی میلیونی توده های مردم بویژه کارگران، زنان و دانشجویان، به خطر وقوع کابوس هولناک حکومت اسلامی از نوع ایرانی، آنها را مصممانه به خیابانها کشاند و در مقابل هر اقدام و تحرک باندهای فاشیستی مذهبی اعتراض کرده و تهاجم را با تهاجم پاسخ دادند.

 

سرنگونی محمد مرسی و باند اخوان المسلمین و سلفی ها در روز 3 ژوئیه 2013، تنها و تنها محصول یک انقلاب توده ای است و ربطی به یک کودتای نظامی ندارد- صرفنظر از اینکه نیروهای مسلح، قدرتی سهیم در تاریخ پیدایش ساختار ملت و جمهوری مصر در سال 1952، ملی کردن کانال سوئز و مقابله با تهاجم ارتشهای امپریالیستی محسوب میشوند. برخی از رسانه های بین المللی بویژه بی بی سی، همصدا با دسته جات سرنگون شده در قاهره و رژیم ترور در تهران،  برای بی اعتبار کردن تلاش عظیم مردم، این انقلاب بزرگ را بطور بیشرمانه ای یک "کودتای نظامی" نامیده، حتی از سرنگونی یک دولت "انتخابی" سخن میگویند.*1 در صورتی که این قدرت متحد مردم شجاع و آگاه مصر بود، و نظامیان نیز با صراحت به آن اعتراف نمودند، که حکومت جریاناتی را که با زور و فریبکاری مذهبی و اتکاء به یک قانون اساسی جعلی به چنگ آورده بودند، درهم شکست. اقدام نظامیان در تعیین یک اولتیماتوم برای دولت و نیروهای مخالف بمنظور خروج از بن بست سیاسی بشدت خطرناک، درست ترین اقدام برای جلوگیری از مسلح شدن دسته جات اخوان المسلمین و کشاندن مصر به جهنمی مذهبی و فرقه ای نظیر سوریه و عراق بود. توده نظامیان خود طی تمام دقایق انقلاب، با حقایق و خطراتی که انقلاب مردم و بویژه سرنوشت کشور را تهدید میکرد آشنا شده، به صف مردم نزدیک شده، و سران ارتش را به موضع گیری بموقع در حساس ترین لحظه سوق دادند. و این قبل از همه، خود بر حقانیت و قدرت مردم انقلابی دلالت میکند. اینکه ارتش مصر در این کشور صاحب امتیازاتی مهم و مطمئننا منافعی در حفظ موقعیت خود دارد، قادر نیست موضع گیری آن را پس از تظاهرات بیش از 20 میلیونی منجر به برکناری محمد مرسی  مستقیماً توضیح دهد. ارتش مصر در کنار یک جنبش انقلابی بزرگ وارد عمل شد، از آنجا که از یک طرف بدلایل و از جنبه های گوناگونی راه دیگری برای آن نمانده بود و از سوی دیگر، هم توده انقلابی و هم ارتش و بخشی از ساختارهای گذشته، در توسعه دموکراتیک آتی جامعه مصر و جلوگیری از سقوط کشور به دام یک دیکتاتوری مذهبی ذینفع هستند.

 

تحولات آتی و سرنوشت قطعی محتوای نظام سیاسی این کشور بویژه در موضوع سیاست اقتصادی و جایگاه سازمانهای اجتماعی مردم در سیستم دولتی، به روندهای بعدی که خصلت سیاسی و صف بندیهای طبقاتی جدیدی را بنمایش خواهند گذاشت، بستگی دارند. اما جامعه مصر با هوشیاری فوق العاده، فداکاری و بسیج همه ظرفیت نیروهای ترقیخواه خود، یک مقطع تاریخی و سرنوشت ساز حتی در مقیاس بین المللی را پشت سر گذاشت. اهمیت این پیروزی برای تغییر زندگی مردم و پیشرفتهای بعدی کشور مصر، از اهمیت سرنگونی رژیم حسنی مبارک بمراتب بیشتر است.

 

--------------------

توضیحات
 

- پیش از این هم، مطلب زیر از این نگارنده  منتشر شده است:

 

مقطع 30 خرداد مصر: ائتلاف با شیطان علیه استقرار حکومت الله!

http://j-shoraie.blogspot.de/2012/12/30.html

 

*1- به این مقاله، بویژه قسمت اول و آخر آن دقت شود!

http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/07/130704_em-adlimansour-profile.shtml

 

- در این مقاله هم، رسانه "مدرن" لیبرال دموکراسی، به آه و افسوس پرداخته، از سرنگونی محمد مرسی نگران شده است!

http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/07/130702_u04_egypt_danger.shtml

برخورد بی بی سی در مورد فوق، شکل افراطی و علنی بخود گرفته، به عمل به یک بخشنامه دولتی شبیه است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پاسخ کانون نویسندگان ایران به تهاجمات تبهکاران موسوم به اصلاح طلب!

 

اکبر تک دهقان

3 تیر 1392- 12 ژوئیه 2013

 

حکومت اسلامی، این جنایتکارترین رژیم همه تاریخ ایران، قبل از همه و تا به امروز، حکومت جریان لیبرال اسلامی موسوم به اصلاح طلبان بود و باقی مانده است. این نیروی باند سیاهی و تئوریسینهای ترور و جنگ تجاوزکارانه و انحلال ساختار سیاسی "ملت"، همگی مسلح به مدارک دانشگاهی و اخیراً هم "کارشناس" رادیوهای فارسی در خارج، مسئولیت اصلی همه جنایات این رژیم بربرمنش را برعهده دارد. اینکه آنها بکمک دارو دسته همدست خود یعنی سازمان "اکثریت" و محفل رژیمی موسوم به "اتحاد جمهوریخواهان ایران"، این مزدور حلقه بگوش احزاب دولتی در آلمان و اتریش، حال به عبارت پردازیهای "دموکراتیک" روی آورده اند، ذره ای از اهمیت این واقعیت کم نمیکند. جانیان آراسته به عنوان فریبکارانه اصلاح طلب، که طی حمام خون دهه 60 هزاران نفر از فرزندان زیر 20 سال مردم ایران را شکنجه کرده، به گلوله بسته و به آنها تیر خلاص زدند، امروز بر فضای رسانه ای ضدکمونیستی در داخل و خارج تسلط یافته، از آن برای شستن دستهای خونین خود استفاده میکنند.

 

جریان فریبکار "اصلاح طلب" فوق اما در هر فرصتی بناچار ماهیت رذالت پیشه خود را بروز داده، نشان میدهد، حضور ظاهری آنها در جرگه اپوزیسیون و بویژه خارج از کشور، در واقع برای تبدیل "دشمنان نظام" به "منتقدین نظام"، یعنی جلب مخالفین این رژیم بربرمنش به حمایت از آن، سپس استفاده از این "موفقیت" بعنوان کارت برنده ای در کشمکشهای موقعیت و ثروت با جناح مقابل است. حقوق مردم و افشاء جنایات هولناک این ماشین آدمکشی، حتی یک اعتراض ساده به اعدامهای ضدبشری کنونی در کوچه و خیابان، تاکنون هیچ جایی را در پروژه دروغین "اصلاح طلبی" آنها اشغال نکرده است.

 

در متن زیر، کانون نویسندگان ایران به تشبثات ارتجاعی این دارودسته ضدانسانی و ضدملی پرداخته، تحریفات و دروغهای وابستگان مطبوعاتی آنها بقصد توجیه جنایات بربرمنشانه سران خود و ایجاد گسیختگی در صفوف این کانون را برملا میکند. مطالعه دقیق موضع گیری کانون نویسندگان ایران همچنین، باید بکمک آنهایی بیاید، که در کشورهای اروپایی و در قرن بیست و یکم، با مالیات کارگر اروپایی نشریه و سایت "وزین" راه انداخته، بطور شرم آوری به تبلیغات سیاسی بنفع باند خط امامی فوق پرداخته، و بی حقوقی مطلق مردم ایران در رژیم اسلامی "اصلاح طلبان" را پرده پوشی میکنند.

 

--------------------

 

در نکوهش تفتین، در مذمت تحریف

 

 

توضیح: متن زیر پاسخ کانون نویسندگان ایران است به مصاحبه­ی نشریه­ی اندیشه­ی پویا با آقای محمود دولت­آبادی (شماره­ی ۷، فروردین و اردیبهشت ۱۳۹۲) که به شکلی سانسورشده در شماره­ی ۸ این نشریه چاپ شده است. این که نشریه­ی مذکور به هیچ یک از موارد مطرح شده از سوی کانون پاسخ نداده و در عوض، ضمن سانسور نکات معناداری از این جوابیه، به حربه­های نخ­نمایی چون «استالینیسم»، «سانترالیسم دموکراتیک» و «استفاده از تفنگ به جای قلم» چنگ زده تا ناتوانی و درماندگی خود را از پاسخ­گویی بپوشاند، گویاتر از آن است که به توضیح نیاز داشته باشد. بدین وسیله متن کامل و سانسورنشده­ی جوابیه را به اطلاع خوانندگان می­رسانیم. کلمات و عبارات سانسورشده در کروشه آمده است.

 

کانون نویسندگان ایران

 ۱۱ تیر ۱۳۹۲

 

عقل حکم می کند که با نشریاتی چون اندیشه ی پویا وارد بحثی از مقوله ی زیر نشویم، به چند دلیل. نخست آن که وظیفه ی آقای محمود دولت آبادی است – و نه ما – که به تحریف سخنان اش اعتراض کند. دو دیگر، حتا اگر شائبه ی تفتین برای به جان هم انداختن اعضای کانون نویسندگان ایران از رهگذر این گونه گفت وگو های خباثت آمیز را منتفی بدانیم – که تجربه ی نشریاتی از سنخ اندیشه ی پویا نشان داده که به هیچ وجه چنین نیست – واکنش به این مصاحبه ها خود نوعی به رسمیت شناختن این گونه جنجال های مطبوعاتیِ نازل و بی مایه و به یک معنا فراهم کردن بهانه برای همان تفتین است. و سرانجام این که کانون نویسندگان ایران همیشه پرهیز داشته است و همچنان پرهیز دارد از این که به وسیله ای برای گرم کردن بازار و دکان کسب و کار دیگران بدل شود، به ویژه اگر کار این «دیگران» مسبوق به سابقه ی سرکوب و پرونده سازی باشد و ضدیت شان با کانون نویسندگان ایران جز از درِ ستیز با آزادی و آزادی خواهی نباشد.

 

با این همه، کاری که اندیشه ی پویا کرده چنان زشت و زننده است که در عین حال هیچ عقلی سکوت درباره ی آن را جایز نمی-شمارد . متن آن قسمت از گفت وگوی این نشریه با آقای دولت-آبادی («محکوم شدم به گوشه نشینی»، شماره ی ۷، فروردین و اردیبهشت ۱٣۹۲) را، که مورد نظر ماست، به طور کامل نقل می-کنیم تا خواننده ای نیز که احیاناً این گفت وگو را نخوانده است، در جریان مسئله قرار گیرد:

 

…..

 

 -در دوره ی آقای خاتمی یکی از اتفاقاتی که می خواست بیفتد این بود که کانون نویسندگان دوباره شکل بگیرد. اما گویا شما از یک جایی، خیلی مخالف این بودید که نویسندگان دوباره جمع شوند…

 

- تا آنجایی که نویسندگان جمع می شدند، من بودم، اما همین که زبانک های سیاست بازی واردش شد، باز رها کردم. 

 

- گویا در جلسه ای دعوا کردید و آمدید بیرون.

 

- فحش دادم آمدم بیرون.

 

 - چه چیزی گفته بودند که شما را آن قدر ناراحت کرده بود؟

 

-  کلک زده بودند.

 

-  سر چی کلک زده بودند؟

 

-  بازجویی نکنید دیگه! هفته ی بعد رفتم و از جمع عذرخواهی کردم. من به آن جلسه رفتم بگویم از فحشی که دادم عذر می خواهم، ولی از رفتارم عذر نخواستم. هرجا که پلتیک-بازی شود من عکس العمل تند نشان می دهم. موقع رفتنم، وقتی بیرون آمدم، به موقع هشدارهایم را داده بودم و وجدانم کاملاً راحت است.

 

-  یعنی اگر توجه نشان می دادند، اتفاقات بد برای نویسندگان نمی افتاد؟

 

-  شاید اتفاق نمی افتاد. علت اتفاق را که برداری، نیمی از امکان فعلیت سلب می شود.

 

….

 

بر اساس آنچه در بالا آمده، سخن آقای دولت آبادی چنین است: (اگر کانون نویسندگان به حرف من توجه نشان می داد) شاید اتفاقات بد برای نویسندگان نمی افتاد. حال آن که اندیشه ی پویا این سخن را در روی جلد خود این گونه تیتر کرده است: اگر کانون نویسندگان به حرفم گوش می کرد، قتل های زنجیره ای رخ نمی داد.

 

این کارِ اندیشه ی پویا، به دلایل زیر، تحریف آشکار سخن دولت-آبادی است:

 

یک ـ «توجه نشان دادن» به حرف دیگران با «گوش کردن» به آن حرف یکسره متفاوت است. اولی دال بر دقت و تأمل شنونده ی حرف مورد نظر است، حال آن که دومی بر حرف شنوی و اطاعت از آن حرف دلالت می کند.

 

دو ـ آقای دولت آبادی مطلقاً از چیزی به نام «قتل های زنجیره ای» نام نبرده است. لابد ایشان ترجیح داده است – به هر دلیل – که وارد این بحث نشود. این گمان به ویژه آن گاه تقویت می شود که او، در واکنش به یکی از پرسش ها در باره ی اختلاف بین وی و کانون نویسندگان ایران، معترضانه می گوید: «بازجویی نکنید دیگه!». حتا خودِ «اندیشه ی پویا»، که گویی به پرهیز دولت آبادی از ورود به این بحث پی برده است، در گفت وگو با او به جای «قتل های زنجیره ای» از عبارت «اتفاقات بد» استفاده کرده است.

 

 

سه - آقای دولت آبادی در پاسخ به آخرین پرسش اندیشه ی پویا در این مورد، به صراحت گفته است: شاید اتفاق نمی افتاد. در تیتر اندیشه ی پویا، این تردید در سخن آقای دولت آبادی به قطعیت تبدیل شده است.

 

بدین سان، اندیشه ی پویا، اولاً، با تبدیل تردید آشکار در پاسخ دولت آبادی به قطعیت کامل، سخنی را به او نسبت داده که بر زبان نیاورده است. ثانیاً، حق آقای دولت آبادی را دست کم در پرهیز از نام بردن از «قتل های زنجیره ای» نادیده گرفته و عبارتی را از قول دولت آبادی بیان کرده که او به کار نبرده است. و بالاخره با جعل فعل «گوش کردن» (به جای «توجه نشان دادن») تلویحاً این درک را القا کرده است که گویا دولت آبادی چیزی مثل پدرخوانده ی کانون نویسندگان بوده است، یا اعضای کانون افراد گوش به فرمان او بوده اند، که در هر حال توهینی است آشکار، هم به دولت آبادی و هم به کانون نویسندگان ایران.

می دانیم که بر اساس یک سنت مطبوعاتی – خوب یا بدِ آن را کاری نداریم – ترتیب و گزینش تیتر و سوتیترهای مقاله ها و مصاحبه ها حق نشریه است. اما به همان اندازه این را نیز می دانیم که این حق، همچون هر حق دیگری، در عین حال حاوی مسئولیت صاحب آن نیز هست. به این معنا که نشریات حق دارند مضمون سخنان و دیدگاه های افراد را در قالب واژه های دیگر – که به نظر آنان ممکن است جاذبه های بیشتری داشته باشد – تیتر کنند، بی آن که سر سوزنی حق داشته باشند آنها را تحریف کنند. روشن است که ما از نقد اندیشه و عمل خود – از سوی هر کس و هر رسانه – استقبال می کنیم، اما تفتین و تحریف را از مقوله ی نقد نمی دانیم.

تحریف سخنان آقای دولت آبادی در این مصاحبه فقط به تیتر و سوتیتر محدود نمی شود. مصاحبه کنندگان در چندین جا در گیرودار گفت وگو با کج و معوج کردن سخنان دولت آبادی کوشیده اند چیزی را که وی نگفته است القا کنند تا شاید او منظور آنها را بر زبان آورد. به این سوال و جواب توجه کنید:

 

….

 

-  تفهیم اتهام شما چه بود؟ اتهام شما ارتباط با گروه خاصی بود؟

 

-  به هیچ وجه. بنا بود اعلیحضرت را بردارند، دنبال چهار تا اسم قلمبه می گشتند در زبان اروپایی ها بیندازند، بگویند این شاه چقدر شریر است، هنرمند و نویسنده را می گیرد می اندازد زندان و می گیرد زیر شکنجه؛ البته سازمان امنیت هم بلد بود کاری کند با اشخاص که آن ادعا واقعی باشد.

 

-  یعنی به این دلیل، سلطان پور و دیگرانی که بازداشت شده بودند، شما را الکی لو دادند؟

 

-  هیچ کس مرا یا دیگری را لو نداد؛ چیزی برای لو دادن وجود نداشت….

 

می بینیم که دولت آبادی بر این باور است که سقوط رژیم شاه توطئه ای از سوی ارباب قدرت بوده که با هم رقابت داشتند و می خواستند شاه را بردارند؛ و برای اجرای این توطئه، هنرمندان و نویسندگان را قربانی کردند. اما مصاحبه کننده، که انگار همیشه در کمین است تا از سخنان دولت آبادی بُل بگیرد، طوری سوال می کند که گویا بازداشت شدگان (سعید سلطان پور و دیگران) او را لو داده اند!! استنتاجی یکسره بی ربط با سخن دولت آبادی. آیا نباید این مصاحبه گر خبیث را به باد انتقاد گرفت که آخر از کجای سخن دولت آبادی این نکته درمی آید که سعید سلطان پور او را لو داده بوده است؟!

 

گفتیم که تجربه ی نشریاتی از نوع اندیشه ی پویا نشان داده است که شائبه ی تفتین آنها برای به جان هم انداختن اعضای کانون نویسندگان ایران به هیچ وجه منتفی نیست. برای آن که به تهمت زنی بی اساس متهم نشویم به یک نمونه از این نوع فتنه گری در همین مصاحبه ی مورد بحث بسنده می کنیم. در این پرسش و پاسخ دقت کنید:

 

 - شما سال ۵۵ از زندان آزاد شدید. به هر حال عضو کانون نویسندگان بودید. اما برنامه ی «ده شب» که برگزار شد و شما هم به این برنامه رفتید، باز در آنجا در حاشیه نشستید؛ در نقش تماشاگر. چرا کسی که عضو کانون نویسندگان است، زندان هم رفته، خودش را از این افراد کنار می کشد؟

 

 - کنار نکشیدم. من پای سعید سلطان پور را گرفتم کشیدمش پایین….

 

چنان که پیداست، هم در این مورد و هم در مورد قبلی، محمود دولت آبادی با پاسخ های خود در واقع نقشه ی پرسشگر را نقش بر آب کرده و به دام او نیفتاده است. اما شرم هم چیز خوبی است. ما که هر چه بالا و پایین این سوال و جواب و به طور کلی تمام مصاحبه را زیر و رو کردیم کمترین اشاره ای از سوی دولت آبادی دال بر این که او در سال های ۵۵ و ۵۶ از اعضای کانون نویسندگان کنار کشیده بوده است، نیافتیم. به راستی این «کشف و شهود» شیطنت آمیز را به چه چیز دیگری می توان نسبت داد جز تفتین به قصد بر هم زدن میانه ی دولت آبادی و کانون نویسندگان ایران؟ این دیگر ژورنالیسم نیست؛ شارلاتانیسم است.

 

اما دو کلام هم با آقای محمود دولت آبادی 

 

می شد افاضات آقای دولت آبادی در باره ی ورود «زبانک های سیاست بازی» به کانون نویسندگان ایران (در دوره ی سوم فعالیت اش) و «پولیتیک بازی» کانون در این دوره را بی جواب گذاشت. می شد به این سخن سست و بی مایه ی او که «برای من سیاسی بودن همیشه نازل بود و هست» پاسخ نداد. می شد از ایشان نپرسید که اگر واقعاً چنین بوده و هست، فعالیت سیاسی آشکارش به صورت دفاع تمام قد از هاشمی رفسنجانی در انتخابات سال ۱٣٨۴ و فراخواندن مردم به انتخاب او به عنوان رئیس جمهوری اسلامی چه صیغه ای بود؟! می شد از او نپرسید که آیا سخنرانی در ستاد میرحسین موسوی در سال ۱٣٨٨ برای حمایت از کاندیداتوری او «سیاسی بودن» آن هم از نوع «نازل» اش نبود؟ می شد به ایشان نگفت که آخر، دوست عزیز، قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را؟! می شد به دولت آبادی یاد آور نشد که او در دوره ی اخیر فعالیت کانون نویسندگان نه تنها کانون را «رها» نکرد بلکه برای دو دوره به عضویت هیئت دبیران کانون درآمد و در اکثر جمع های مشورتیِ کانون شرکت داشت. خلاصه می شد به خیلی از حرف های دیگرِ دولت آبادی جواب نداد و خیلی سوال های دیگر را از او نکرد. اما این یکی را دیگر نمی شد بی جواب گذاشت که «علت» آن «اتفاقات بد» که برای نویسندگان افتاد ورود «زبانک های سیاست بازی» به کانون نویسندگان و «پولیتیک بازی» کانون بود. این حد از وارونه نمایی حقایق و جفای تأسف انگیز در حق آن جان باختگان، که در عین حال به معنای تلاشی است – هر چند ناخواسته – برای تبرئه ی قاتلان، دیگر کارد را به استخوان انسان می رساند و سکوت در برابر آن را به وهنی خفت بار بدل می کند که تحمل آن به راستی از ما ساخته نیست.

 

از آقای دولت آبادی می پرسیم و اصرار داریم که به این پرسش پاسخ دهد که مگر غیر از این است که وقتی ایشان به سانسور کتاب «کلیدر» یا ندادن مجوز نشر به کتاب «کلنل» از سوی [دستگاه سانسورِ موسوم به] «وزارت ارشاد» اعتراض می کند، در واقع دارد به دولت جمهوری اسلامی اعتراض می کند؟ اگر چنین است، که لاجرم چنین است، آیا اعتراض به دولت یک عمل سیاسی هست یا نه؟ پاسخ منفی به این پرسش فقط از کسی ساخته است که بخواهد خود را فریب دهد، که فکر نمی کنیم آقای دولت آبادی خواهان چنین چیزی باشد. بسیار خوب، اگر اعتراض به سانسور یک عمل سیاسی است، آیا نویسندگانی که در سال ۱٣۷۷ به قتل رسیدند کاری جز این کرده بودند؟ آیا آقای دولت آبادی میتواند حتا یک مورد را نشان دهد که مثلاً محمد مختاری و جعفر پوینده، که در آن سال ها در چهارچوب کانون فعالیت می کردند و به قتل رسیدند، غیر از مبارزه با سانسور و دفاع از آزادی بیان فعالیت سیاسیِ دیگری داشته اند؟ بدیهی است که فعالیت سیاسی به معنای حزبیِ آن در بیرون از چهارچوب کانون حق مسلم تک تک آن نویسندگان بود، و آنان حتا به این معنا نیز به هیچ وجه مستحق آن [توحش مرگبار] نبودند. اما واقعیت این است که آن جان های شیفته ی آزادی فقط و فقط به علت مخالفت با سانسور و مبارزه برای آزادی بیانِ بی هیچ حصر و استثنا جان باختند و لاغیر. اگر جز این بود، قاتلان تا کنون هزاران بار آن را در بوق و کرنا کرده بودند تا، به زعم خود، برای عمل ننگین شان توجیهی دست و پا کرده باشند.

 

وانگهی، درک این نکته به ذکاوت چندانی نیاز ندارد که در این سرزمین [بلادیده لازم نیست کسی حتماً فعالیت سیاسی داشته باشد تا به عقوبتی نابسزا گرفتار آید. حتا] فعالیت یکسره مسالمت آمیزِ فرهنگی و اجتماعی افراد نیز ممکن است برای آنان هزینه های [گزاف] داشته باشد. خودِ آقای دولت آبادی در همین مصاحبه می گوید در زمان رژیم سابق صرفاً به دلیل نویسنده بودن به زندان محکوم شده و هیچ گونه فعالیت سیاسی نکرده است. همین اعتراف، گواه نادرستیِ نظر ایشان درباره ی آن «اتفاقات بد» است و نشان می دهد که سرکوب نویسندگان ایران لزوماً معلول«سیاست بازی» نبوده و نیست.

 

در پایان، بیجا نیست اگر این نکته را به محمود دولت آبادی یادآوری کنیم که برخی از کسانی که نام ناروا و بی مسمای «اصلاح طلب» بر خود گذاشته اند در سال های اخیر راهِ پیداکردن جایگاهی امن و امان از دست یورش بی امان رقیب [سرکوبگر] را از جمله در آزادی ستیزی و به طور خاص در حمله به کانون نویسندگان ایران و تلاش برای لکه دار کردن آن جسته اند. گویی دیواری کوتاه تر از کانون نویسندگان نیافته اند. در مقابل، ما البته همیشه سرکوب این جماعت را محکوم کرده و بی هیچ قید و شرط از آزادی بیان شان دفاع کرده ایم، بی آن که کوچک ترین توهمی به آنها داشته باشیم یا به حال شان تأسفی بخوریم. درد و تأسف ما از بابت دوستانی است که نه فقط به این افراد و رسانه های رنگارنگ شان اجازه می دهند آنها را آلت دست قرار دهند بلکه گاه حتا – ناخواسته و نسنجیده – در حمله به کانون نویسندگان ایران با آنان همسو می شوند. نه ما حلاج ایم و نه دولت آبادی، شبلی. اما راست آن است که این شباهت شگفت چندان هم تصادفی نیست: «پس هر کسی سنگی می انداختند. شبلی موافقت را گِلی انداخت. حسین بن منصور آهی کرد. گفتند: «از این همه سنگ چرا هیچ آه نکردی؟ از گِلی آه کردن چه سرّ است؟ گفت: «از آن که آنها نمی دانند، معذورند. از او سختم می آید که می داند که: نمی باید انداخت».

 

کانون نویسندگان ایران

خرداد ۱٣۹۲

-------------------

توضیح وبلاگ

- اطلاعیه فوق بطور کامل منتقل شده، علائمی نظیر ( ) و [ ] و محتوای درونی آنها، تماماً به اصل متن تعلق دارند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ