سه‌شنبه، مرداد ۰۷، ۱۳۹۳

تغییر نام وبلاگ به "بازسازی" -1

اکبر تک دهقان
7 مرداد 1393- 29 ژوئیه 2014
 
همانگونه که پیش از این در یادداشتی اعلام گردید، نام وبلاگ "جمهوری شورایی"، به عنوان "بازسازی" تغییر می یابد. این تغییر نه دارای دلائل ایدوئولوژیک و فرصت طلبانه رایج در میان عناصر سابقاً چپ، بلکه دارای دلایل سیاسی مشخص، همچنین، شخصی است.   
 
عنوان "جمهوری شورایی"، تداعی کننده این تصور است، که گویا در کشور تحت سلطه نظام برده داری "ولایت مطلقه فقیه" و بدون وجود هیچگونه زمینه های اقتصادی، تولیدی، تکنولوژیک، مدیریت و رهبری، سطح نزدیک به صفر سازمانیافتگی سیاسی- اقتصادی طبقه کارگر، و فقدان فرهنگ سیاسی عمومی در این رابطه، تأسیس یک دولت شورایی از نوع کلاسیک اروپایی، یعنی در جوامع امپراطوری روسیه و مستعمرات آن در اوائل قرن بیستم، امکانپذیر است. نگارنده این سطور خود هرگز دچار چنین تصوری از محتوای بیش از یک قرن مبارزات سوسیالیستی در ایران نبوده و نیست، اما واکنش فوری یک بازدید کننده این وبلاگ در این زمینه، همان است که در بالا ذکر شد. تغییر نام وبلاگ باید در وحله اول، به ایجاد تشتت در ذهنیت بازدیدکننده خاتمه دهد.
 
یک هدف سیاسی انقلابی- دموکراتیک، بمعنای ملی و قابل حصول، باید:
 
1- بر ظرفیتها و توانایی های سیاسی- تشکیلاتی عناصر و نیروهای انقلابی- دموکراتیک بطور کلی،
2- بر قدرت عمل سیاسی- تشکیلاتی و تأثیرگذاری قابل محاسبه چپ انقلابی بطور مشخص،
3- بر توازن قوای سیاسی میان طبقات اجتماعی،
4- بر سطح سازمانیافتگی عمومی جامعه،
5- بر درجه رشدیافتگی اقتصاد تولیدی،
6- بر سطح توسعه یافتگی علمی- تکنولوژیک کشور،
7- بر نقش تجارب سیاسی تاریخ اخیر در محتوای خود-آگاهی ملی توده مردم،
8- بر نقش و سطح دوستی و رابطه های انسانی در جامعه، شور زندگی، اعتماد، همیاری و پتانسیل فداکاری،
9- و بر درک صحیح از موقعیت کشور در میان کشورهای همسایه، منطقه خاورمیانه و قدرتهای بزرگ جهانی، همچنین بر توازن قوای سیاسی بین المللی بطور عینی، متکی شود.
 
اگر یک شعار سیاسی استراتژیک، بویژه شکل حکومت و نوع ساختارهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی جامعه، بر واقعیت و کمیت و کیفیت عناصر برشمرده متکی نگردد، در اینصورت یک شعار ذهنی و غیرجدی محسوب شده، براساس تجارت غیرقابل انکار سالهای 1358 تا 1360، موجب ترساندن اکثریت مردم از شرکت در مبارزه عملی برای سرنگونی رژیم ترور اسلامی خواهد گشت. اعلام هدف تأسیس یک نظام شورایی از "نوع کمون" و دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در سال 1921، دارای چنین مختصاتی است. کسی که خود را به تاریخ چپ انقلابی ایران و چهره های ماندگار آن: حیدر عمواغلی، تقی ارانی، جعفر پیشه وری و بیژن جزنی، متعلق میداند، نمیتواند و نباید به دام چنین شعارهای ذهنی و غیرواقعی نسبت به مجموعه شرایط حاکم بر ایران و جهان کنونی بغلطد. نگارنده نمیخواهد، با عنوان "جمهوری شورایی" بعنوان نام وبلاگ، به ذهنی گرایی و شعارپردازیهای بدون زمینه های عملی، دامن بزند.
 
امروزه برخی از عناصرغیردموکراتیک، با دیدگاههای سیاسی خصمانه علیه توده مردم و با فرهنگ کار تشکیلاتی بشدت تبهکارانه، نظیر گروه توکل (تحت عنوانی غیرسیاسی، خنثی و بی معنا: "سازمان فداییان-اقلیت؟!!") و شعبات نزدیک به آن، که تعداد اعضاء آنها بعضاً به تعداد انگشتان  یک دست هم نمیرسند، از عنوان "جمهوری شورایی"، "حکومت شورایی" و یا "جمهوری فدراتیو شورایی"، استفاده میکنند. روشن است، چنین عناوینی برای افراد فوق، جز سوء استفاده افراطی، چپ نمایی بدوی و فریب مردم از یک طرف، و کمک به حفظ وضع موجود و ترساندن جامعه از توسل به عمل سرنگونی رژیم ترور اسلامی از طرف دیگر، هدف دیگری دنبال نمیکنند. برای چنین دسته جاتی، طرح شعار "حکومت شورایی"، تلاشی آگاهانه و حساب شده برای بالابردن "نرخ" سرنگونی رژیم ترور در ایران است. مردم فرسوده و پراکنده و بی چشم انداز، باید از عاقبت استقرار "حکومت شورایی" از نوع "دیکتاتوری پرولتاریا"ی این افراد، وحشت کرده، از متشکل شدن و اتخاذ تصمیم جدی برای تعیین تکلیف با رژیم اسلامی منصرف شوند. به این طریق، ادامه زندگی شبه سیاسی و گیاهی چنین افراد مدعی "حکومت شورایی" در خارج از کشور، که بقدر کافی هم بار خود را از هر نظر بسته اند، تضمین خواهد شد. نگارنده نمیخواهد با چنین افرادی و شعارهای مجازی توخالی آنها در محیط اینترت، مبنی بر باور و مبارزه برای تأسیس بلاواسطه یک "حکومت شورایی" در کشور کنونی ایران، یکسان شمرده شود.   
 
یک فعالیت سیاسی- ترویجی فردی در محیط اینترنت و در شرایط ملی و بین المللی کنونی را نمیتوان با فعالیت مبارزاتی متشکل نظیر "سازمان چریکهای فدایی خلق ایران" در دوران سلطه دیکتاتوری تروریستی رژیم پهلوی مقایسه کرد. فعالیت سازمان فدایی در دوران خود، تا به امروز نیز منحصر بفرد و غیرقابل مقایسه باقی مانده است. اما این به این معنی نیست، که فعالیت تبلیغی- ترویجی فردی در محیط اینترنت، دارای هیچ ارزشی نبوده، و رعایت معیارهای سیاسی و اخلاقی معینی در این رابطه ضروری نیست. باور به معیارهای اخلاقی و پرنسیپ حفظ سلامت محیط سیاست حکم میکند، که تحت نام و تاریخ سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، از طرح دیدگاهها و یا آلترناتیوهای سیاسی ناروشن و یا غیرعملی پرهیز گردد.
 
دیدگاه این نگارنده پیرامون محتوای نظام "جمهوری شورایی"، همان است، که در "برنامه سیاسی"، بویژه در دو بخش "9 - مردم و قدرت سیاسی" و "11- مالکیت، اقتصاد، سیاست اقتصادی" بیان شده است.
"برنامه سیاسی"، همچنین کوششی برای ارائه یک تعریف مشخص از مختصات یک نظام سیاسی دموکراتیک-شورایی، دقیقتر: یک نظام رادیکال-دموکراتیک در شرایط کنونی و آتی ایران است- نظامی که کارکرد کنونی جمهوری پارلمانی دموکراتیک در جهان با نقش شوراها و سازمانهای اجتماعی مردم بعنوان بخشی از ساختار سیاسی قدرت، یک مجموعه بهم پیوسته ارگانیک، کارآ، کم هزینه تر، قابل کنترل، و دموکراتیک همچنین بمعنای اقتصادی را میسازند.
 
عنوان جدید وبلاگ، "بازسازی"، باید برای مشخص ساختن تلاشی فردی، سیاسی و اجتماعی، بکار برود. هم فرد مبارز در این روند یعنی "بازسازی" قرار دارد و هم چپ انقلابی از تاریخ سازمان چریکهای فدایی خلق ایران و هم بخش پیشرو جامعه در مسیر آگاهی به وضعیت خود و مبارزه برای متشکل شدن. عنوان "بازسازی"، همچنین به تاریخ جدید و آتی ایران، که روندی اجتناب ناپذیر در مفهوم بازسازی دموکراتیک همه عرصه های جامعه است، اشاره میکند.
 
--------------------


دوشنبه، تیر ۳۰، ۱۳۹۳

پیرامون تغییر نام این وبلاگ


بازدید کننده گرامی

عنوان این وبلاگ بزودی از "جمهوری شورایی" به وبلاگ "بازسازی" تغییر می یابد. همچنین شعار ذیل نام سابق از "سرنگونی رژیم ترور اسلامی- اعلام آزادیهای عمومی- فراخوان کنگره شوراها"، به شکل "سرنگونی رژیم ترور اسلامی- اعلام آزادیهای عمومی- فراخوان کنگره دموکراتیک شهروندان"، تغییر داده میشود. طی هفته های آینده، دلایل این تغییر در همین وبلاگ توضیح داده خواهد شد. آرشیو قدیمی "جمهوری شورایی" مربوط به سالهای 2005 تا 2007، بعلت عدم دسترسی فنی به آن، تحت عنوان سابق باقی می ماند.

پیش از این همچنین، انتشار دوم یک "برنامه سیاسی" تحت همین عنوان و در وبلاگی با همین نام، بمثابه طرح پیشنهادی به "پیشروان کارگران، روشنفکران جناح چپ طبقه متوسط و عموم آزادیخواهان" درج گردیده بود. این برنامه مفصل، پس از انجام تصحیحات ضروری املائی و شکلی، حذف موارد کم اهمیت و یا غیرضروری، همچنین تکمیل برخی موارد، تحت عنوان انتشار سوم در وبلاگ فوق درج خواهد شد.

اکبر تک دهقان
30 تیر 1393- 21 ژوئیه 2014
--------------------


شنبه، تیر ۲۸، ۱۳۹۳

اطلاع به بازدید کنندگان


 
بازدید کننده گرامی!

وبسایت "دموکراسی اقتصادی" با انتشار ترجمه و توضیح مصاحبه ای از یک مقام مهم تجاری دولت آمریکا، در موضوع پیمان تجارت آزاد اروپا و آمریکا، تحت عنوان "دیدگاه دولت آمریکا پیرامون پیمان تجارت آزاد با اروپا"، در نشانی زیر به روز گردیده است:

--------------------


شنبه، تیر ۲۱، ۱۳۹۳

اطلاع به بازدید کننده گان



بازدید کننده گرامی!

وبلاگ "دموکراسی اقتصادی" با انتشار ترجمه و توضیح مقاله ای پیرامون شرایط اقتصادی اروپا تحت عنوان "نیاز اروپا به سرمایه گذاری"، در نشانی زیر به روز شده است:
--------------------

جمعه، مرداد ۱۸، ۱۳۹۲

اطلاع به بازدید کنندگان


 

بازدید کننده گرامی!

وبلاگهای "جمهوری شورایی"، "دموکراسی اقتصادی" و "بیژن جزنی"، برای مدت نامعلومی فعال نخواهند بود.
9 اوت 2013
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 
 


سه‌شنبه، مرداد ۰۸، ۱۳۹۲

اطلاع به بازدید کنندگان

 
 
بازدید کننده گرامی!
 
وبسایت "دموکراسی اقتصادی"، با انتشار ترجمه و توضیح مقاله ای مربوط به نتایج انتخابات اخیر در ژاپن، تحت عنوان "چراغ سبز برای ادامه سیاست اقتصادی دولت ژاپن"، در نشانی زیر به روز شده است:
 
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یکشنبه، مرداد ۰۶، ۱۳۹۲

"همه شما تجدید محاکمه و اعدام میشوید"


 
اکبر تک دهقان
6 مرداد 1392- 28 ژوئیه 2013
 
 
در شکل گیری محتوای خودآگاهی سیاسی یک نیروی انقلابی در جامعه ایران، جایگاه قتل عامهای زندانیان سیاسی در دهه 60، باید اهمیتی محوری کسب کند- در غیراینصورت چنین نیرویی، نه مبارز، نه دموکراتیک و نه ملی است.
----------
25 سال از ارتکاب بربرمنشی رژیم اسلامی علیه زندانیان سیاسی بی دفاع در تابستان سال 1367 گذشت. جنایت بزرگ رژیم که در حدود 5000 هزار نفر از شهروندان مبارز و آگاه این کشور را طی دو ماه و به ضدانسانی ترین شکلی نابود ساخت، محصول تصمیمی ناگهانی و بدون زمینه های قبلی نبود.
 
سران حکومت اسلامی با آغاز ترور و کشتار مخالفین خود از روز 30 خرداد سال 60، طرح نابودی نهایی همه زندانیان مبارز را هم ریخته بودند و تنها در پی یافتن فرصت مناسب برای انجام آن بودند- شکست قطعی در جنگ تجاوزکارانه 8 ساله و حمله مسلحانه ناکام سازمان مجاهدین خلق از مرزهای غربی کشور در روز 3 مرداد سال 1367، که چشم اندازی برای موفقیت آن قابل تصور نبود، این لحظه مساعد را بوجود آورد. رهبری سازمان مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت، هم در طراحی و تصویب یک ماجراجویی نظامی بیهوده و از پیش محکوم به شکست، و هم در دادن فرصت قتل عام زندانیان سیاسی به دژخیمان آماده در زندانها، نقشی جنایتکارانه ایفا کردند.
 
جمله عنوان مطلب حاضر در بالا را، دادستان انقلاب اسلامی مرکز رژیم در اوائل تیر ماه 1360 خطاب به تک تک زندانیان سیاسی قدیمی در حال انتقال از زندان اوین به زندان قزلحصار بر زبان می آورد.
 
زندانیان بند 2 عمومی زندان اوین، در حالیکه برای اولین بار چشم بند به چشم داشتند، پشت سر هم و دست روی شانه نفر جلویی به سمت راهرو اصلی هدایت شده، و در دو طرف راهرو قرار میگرفتند. سپس یک پاسدار آنها را یک به یک به داخل اتاقی که درسمت چپ راهرو قرار داشت برده، و از  زندانیان خواسته میشد، چشم بند خود را بردارند. در مقابل آنها اسدالله لاجوردی دادستان انقلاب اسلامی مرکز و حاج محسنی رئیس جدید زندان اوین ایستاده بودند. پس از پاسخ به سوال مربوط به نام و اتهام، سوال بعدی لاجوردی این بود:
 
"آیا حاضر به انجام مصاحبه تلویزیونی و محکوم نمودن سازمان هستید؟ پاسخها تقریباً از سوی همگان "نه" بود. در جمله دوم، لاجوردی اضافه میکرد: "میدانی که همه شماها تجدید محاکمه و اعدام میشوید؟" *1
 
گذشته از مورد بالا، در مراحل مختلف بازداشت و بازجویی، برای بسیاری از زندانیان سیاسی روشن میشد که رژیم اسلامی، زندانیان سیاسی را علیرغم پایان دوران محکومیت هم رها نکرده، بلکه بطور قطعی با آنها تسویه حساب خواهد کرد.
 
اما حقیقت تلخی که اهمیت آن کمتر از فاجعه بزرگ تابستان سال 67 نیست، روی دیگر سکه این رویداد غیرقابل تصور را میسازد: جامعه ایران، طی تمام 25 سال گذشته، قادر نشده است حکومت اسلامی را در هیچ عرصه ای حتی اندکی به عقب براند، بلکه برعکس، موقعیت سلطه گری گستاخانه آن علیه مردم ایران تحکیم شده است. این عجیب نیست:
 
هر سطحی از پیشرفت مبارزه بر ضد رژیم اسلامی، به وجود درجه ای از سازمانیافتگی تشکیلاتی مبارزین در داخل کشور نیاز دارد. اما هیچ نیروی انقلابی حتی کوچک نیز در جامعه ایران شکل نگرفته، قدرتی آلترناتیو که قادر به اعمال فشار به این دستگاه ستمگری محض و ایجاد امید و پناهگاهی برای مردم باشد، بوجود نیامده است. نتیجه اینکه هنوز حتی اعضاء هیئت های مرگ و قاتلان زندانیان سیاسی در دهه 60 و بویژه تابستان سال 67 و مدافعین "اصلاح طلب" پست تر از آنها، در سطوح مهم دولتی، قضایی، قانونگذاری، اقتصادی، بازرگانی، دیپلماسی، رسانه ای و ورزشی، نقش تعیین کننده ای دارند.
--------------------
توضیحات
 
*1- موضوع برخورد لاجوردی و حاج محسنی در زندان اوین، تجربه شخصی نگارنده این سطور بوده، و با دقت کامل نقل شده است.
 
- در منبع زیر، ایرج مصداقی یکی از زندانیان سیاسی سابق، اطلاعات نسبتاً جامعی در معرفی عناصر و چهره های شریک در قتل عام زندانیان سیاسی منتشر نموده است:
 
- در ویدوئوی زیر، گوشه ای از احساسات و بغض و اندوه خانواده های جانباختگان سال 67 را احساس خواهید کرد:
 
http://www.youtube.com/watch?v=NP_cTdCZoiY ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ