بازسازی

دوشنبه، تیر ۲۲، ۱۳۸۸

اعتراض به جنایت آتی رژیم اسلامی در سیستان و بلوچستان

اکبر تک دهقان
22 تیر 1388- 13 ژوئیه 2009

دستگاه آدمکشی رژیم اسلامی، بقصد ممانعت از پیوستن مردم سیستان و بلوچستان به مبارزات آزادیخواهانه در این منطقه، قصد دارد، فردا روز سه شنبه، 23 تیرماه دست به اعدام 14 نفر از زندانیان سیاسی این منطقه، از جمله برادر مسئول یک سازمان مخالف رژیم بزند. وحشیانه تر اینکه، زندانیان سیاسی نامبرده، در روز روشن و در محوطه یک پارک به دار آویخته خواهند شد. جانیان حاکم در این استان، حتی از همه مردم دعوت شده نموده اند، تا در این بربریت علنی شرکت کنند.

اقدام وحشیانه مسئولین این ماشین کشتارجمعی، نه فقط در رابطه با منطقه مورد بحث، بلکه به ویژه در رابطه با شرایط کنونی کشور هم قرار میگیرد. راهپیمایی های اعتراضی پس از 22 خرداد و دفاع شجاعانه مردم از خود در برابر حملات سرکوبگران، هراس مرگ را در دل همه تبهکاران حاکم انداخته است. امروز بیش از همیشه، از احتمال سرنگونی، حتی از سوی عناصر اصلی حکومت، علناً از امکان " فروپاشی درونی" رژیم سخن میرود. قتل گروهی از مبارزین بلوچستان، که تمام مراحل بازداشت و بازجویی و زندانی شدن آنها، ضد بدیهی ترین نرمهای دموکراتیک بوده است، اقدامی آگاهانه برای مرعوب ساختن همه مردم ایران هم بوده، باید به هرترتیب ممکن، از اجرای آن جلوگیری شود.

رژیم اسلامی در استان سیستان و بلوچستان، دست به وحشیگریهای غیرقابل تصوری زده، تاکنون دهها تن از مخالفین خود و مردم فقیر کشور را در این منطقه، بشیوه بربرمنشانه ای به جوخه اعدام سپرده است. این حق دموکراتیک و اولیه شهروندان تحت سرکوب فاشیستی در این منطقه است، که با توسل به مبارزه مسلحانه، برای نابودی رژیم اسلامی دست به مبارزه مرگ و زندگی بزنند.

www.j-shorie.blogspot.com pouyane50@yahoo.de

آرشیو: www.j-shoraii.blogspot.com
--------------------------------

جمعه، تیر ۱۹، ۱۳۸۸

در صورت شکست مبارزات، سرنوشت جامعه، نابودی است!

اکبر تک دهقان
19 تیر 1388- 10 ژوئیه 2009

" ایالات متحده‌ی آمریکا نمی‌تواند به یک کشور مستقل دیگر دیکته کند چه کاری را می‌تواند انجام دهد و چه کاری را نه." به گفته‌ی بایدن: " تنها اسرائیلی‌ها می‌توانند تعیین کنند که برنامه‌ی اتمی ایران موجودیت آنها را تهدید می‌کند یا نه؟" *1

جمله بالا به معاون رئیس جمهور آمریکا، جو بایدن Joe Biden تعلق دارد، که در روز 5 ژوئیه جاری پس از ورود به اسرائیل، در تل آویو بر زبان آورد. این جمله تاکنون تفاسیر و واکنشهای متعددی را، از سوی منابع کاخ سفید، رئیس جمهور آمریکا، ، دولت اسرائیل، رسانه های بین المللی، مسئولین سیاسی و نظامی حکومت اسلامی بدنبال داشته است. آنچه که قطعی است، گوینده آن بهیچ وجه دچار تپق سیاسی نشده، نظر شخصی خود را بیان نکرده، و یا به یک تهدید توخالی علیه رژیم اسلامی، پس از بخاک و خون کشیدن جنبش اعتراضی رادیکال مردم در هفته های اخیر، دست نزده است. بر زمینه قدرت گیری جناح راست و جنگ طلب در اسرائیل طی ماههای اخیر، واعلام سرعت گیری امکان دست یابی رژیم اسلامی به سلاح هسته ای حتی در فاصله کمتر از 1 سال از یکطرف، نتایج انتخاباتی تحمیل شده به مردم ایران، ناکامی مردم از پیشروی مبارزات انقلابی بشیوه روزهای اول و بی اعتباری سیاسی هر چه بیشتر رژیم اسلامی در داخل از سوی دیگر، چنین اظهاراتی از سوی یک مقام پرنفوذ آمریکایی، مفهوم خاصی پیدا میکند. اخبار متعدد بعدی حتی، از آماده گی عربستان و مصر برای نوعی همراهی با حمله نیروی هوایی و موشکی اسرائیل به ایران، حکایت میکنند.

شرایط بین المللی انقلاب ایران و وضعیت حکومت اسلامی، از طریق عامل استراتژیک برنامه هسته ای رژیم، با هدف تولید سلاح هسته ای، مشخص میشود. آنچه از اواسط دوره دوم ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش واضح گشت، کنارگذاشتن نقشه درگیری نظامی با رژیم اسلامی از سوی دولت آمریکا و سپردن حل این مسئله، به دولت اسرائیل بود. یکی از دلایل اصلی برسرکار آمدن دولت نتانیاهو نیز، بمثابه دولتی عمدتاً راست و راست افراطی، نه فقط مقابله با حملات روزمره دسته جات وابسته به حماس، بلکه سنگینی مداوم سایه برنامه هسته ای رژیم اسلامی بر اسرائیل، و چاره جویی احزاب سیاسی و مردم این کشور، برای اتفاقات آتی در این زمینه بود. موضع گیری صریح معاون رئیس جمهور آمریکا، تردیدی در این حقیقت باقی نگذاشت، که دولت آمریکا عاقبت، " حق" دولت اسرائیل، برای توقف برنامه هسته ای حکومت اسلامی را به رسمیت شناخته است. روشن است عامل مهم در علنی ساختن این تفاهم نسبی از پیش موجود، عقب نشینی اصلاح طلبان در ایران، و واگذاری نهادهای قدرت سیاسی و تصمیم گیریهای نظامی به جناح حاکم در کشور بود.

اقدام رژیم اسلامی در دست یابی به سلاح هسته ای، نه امری اتفاقی و ابتدا به ساکن، بلکه از فردای قدرت گیری این رژیم جنایتکار آغاز گردیده، و اخیراً بنا به اعلام حسن روحانی( اصللاح طلب!!)، مأمور سابق مذاکره با غرب و آژانس بین المللی انرژی هسته ای، در دوران حکومت 8 ساله اصلاح طلبان تا سال 1384، به پیشرفتهای کنونی دست یافته است. این یک برنامه استراتژیک دستگاه سرکوب و مراکز اصلی قدرت رژیم است، که بساده گی، تحت فشار عوامل داخلی و خارجی، به کناری پرتاب نخواهد شد. حکومت اسلامی از فردای پیدایش آن، حکومت واردکننده گان کالا، دلالان و تجار بازار، پاسدار و بسیجی و لباس شخصی ها بوده، ادامه جنگ به مدت 8 سال و کشتارمخالفان سیاسی نیز، باید در خدمت تثبیت آن قرار گرفته، به ایجاد ساختارهای سیاسی، اقتصادی، نظامی، و فرهنگی کنونی منجر میگشت. کسی که این هیولای خون و کثافت را، مشتی آخوند " شپشو"، و یا چماقدار هالو و احمق و " لبنانی؟" معرفی میکند، در تحمل فلاکت ناشی از تبعات این درک بدوی از سلطه گری فاشیستی حاکم، خود هم مقصر است. گرداننده گان این دستگاه بربرمنشی سازمانیافته، با بکارگیری تجارب همه رژیمهای فاشیستی در جهان معاصر، با توسل به قتل عام چندین میلیون انسان در ایران وعراق و فلسطین و لبنان واسرائیل، با اتکاء به ترور جسمی و روحی روزمره مردم در کوچه و خیابان، آنهم طی 30، جهنمی آفریده اند که نابودی آن، طبق محاسبات آنها، باید با نابودی کل بشریت همراه گردد. رجوع مداوم به تئوری ظهور" امام زمان"، و تبدیل دستگاه دولتی بورژوایی کلاسیک به دولت " امام زمان" و چاقوکشان خیابانی، چیزی جز بازتاب اهداف این دارودسته جانی تر از هیتلر، برای کشاندن کشور به سوی نابودی کامل، در لحظات احساس خطر موجودیت خود نیست. درست بهمانگونه که هیتلر و ماشین آدمکشی آن، هیچ ضرورتی برای بقاء کشور و مردم آلمان نمی دیدند، اگر خود در جنگ جهانی دوم شکست میخوردند.

ادامه حیات حکومت اسلامی، نه فقط خطر جنگ با اسرائیل را در همین دوره افزایش میدهد، بلکه اساساً در این جهت قرار دارد. اینکه رژِیم در بالاترین سطوح هم، هرگونه عقب نشینی از طرحهای نظامی خود را رد کرده، بجای آن مداوماً از پیشرفتهای اتمی و موشکی خود خبر میدهد، نه فقط امتیازگیریهای کوچک، بلکه حتی تحت پوشش امتیازگیری، تحمیل خود به جهان بمثابه یک قدرت اتمی، در عین حال بشدت سرکوبگر و جنگ طلب را، مد نظر دارد. تفاوت این رژیم وحشی با رژیم کره شمالی، که حتی دست به تولید سلاح هسته ای زده در آنجاست، که نقش و تأثیر روسیه، چین و موقعیت خاص شبه جزیره کره، وقوع یک جنگ هسته ای را غیر ممکن ساخته، از این رو، سلاحهای هسته ای کره شمالی عمدتاً نقش بازدارنده گی از تهاجم به این کشور را ایفا میکنند؛ از این گذشته، نظام حاکم بر کره شمالی، یک سیستم ناسیونالیست آسیایی، غیرمذهبی و مدرن بوده، در لحظات حساس ناچار به تکیه بر عقلانیت زمینی، بمثابه پایه سیاست گذاریهای خود خواهد بود. هیچیک از موارد فوق در مورد رژیم فاشیستی اسلامی اما، صدق نمیکند.

در هفته های اخیر نیز، دستگاه سرکوب اسلامی، پس از غلبه موقتی بر اعتراضات خیابانی، فوراً دست به اعدام 20 نفر زندانی زد، که عزم رژیم علیه مردم و جنگ طلبی در سیاست خارجی را بنمایش گذاشت. حکومت اسلامی با سیاست سرکوب افسارگسیخته و ترور روزمره مردم شکل گرفته و قوام یافته، سیاست خارجی آن هم بر این مبنا، بر روی آوری مداوم به جنگ و کشتارهای دسته جمعی گرایش دارد؛ تنها باید موقعیت مناسب و اهمیت آن در حفظ و تثبیت دوباره رژیم فرا برسد. نقش سلطه گرانه و مسلط اسرائیل در منطقه، ادامه جنگ و حضور ارتشهای غربی در کشورهای همسایه ایران، پیدایش قدرتهای امپریالیستی رقیب آمریکا و اروپا، که در بازار فروش سلاح وارد شده اند، زمینه های مساعد ظهور جنگ بزرگ دیگری در خاورمیانه را تسهیل ساخته، فرصتی" طلایی" برای تضمین بقاء این رژِم خون آشام، فراهم ساخته اند. ممانعت از ادامه چنین روندی، تنها با حضور یک نیروی توده ای بسیار موثر، سازمانیافته و فوق العاده مصمم و پیگیر، یعنی جنبش انقلابی بینان کن مردم ایران، امکان پذیر است.

در دوره کنونی مبارزات، از یکطرف عزم مردم برای سرنگونی رژیم، از سوی دیگر اما، موانع بزرگی که جریانات ارتجاعی در داخل و خارج، علیه تلاش مردم ایجاد میکنند، قرار دارند. جناح ارتجاعی اصلاح طلبان، مردمی را که بصورت میلیونی به خیابانها آمده بودند، با تاکتیکهای بدوی، نظیر " سکوت" و یا شعار فاشیستی " الله اکبر" بر بالای پشت بامها، به خانه های خود کشاندند. این اما همه بدبختی نیست. مرتجعین خارج از کشوری، نظیر طیف " توده ای- اکثریتی" و خیل ملی گرایان دروغین، ریاکار و جیره خوار قدرتهای امپریالیستی، همدستان دیروز و امروز این و یا آن جناح رژیم اسلامی، مداوماً از طریق دستگاه گسترده تبلیغات اینترنتی خود، که عمدتاً نیز بوسیله دولتهای غربی تأمین میشوند، مردم را از مبارزه رویارو و توسل به " خشونت" میترسانند؛ در حالیکه علیرغم نابینایی سیاسی اما می بینند، مردم نه دست به "خشونت"، بلکه بعضاً بطور محدود، محافظه کارانه، پراکنده و غیرسازمانیافته، در برابر حملات جانیان رژیم دست به مقاومت میزنند، و این طبق قوانین همان کشور لعنتی غربی هم که" اکثریتی" نیمه انسان ساکن آن است، حق دموکراتیک مردم محسوب میگردد. عناصر افراطی این دارودسته بیگانه با حقوق انسان، نظیر علی کشتگر، فرخ نگهدار و جمشید طاهری پور، در همهمه جنگ و گریز خیابانی، مداوماً درس عدم خشونت به مردم داده، به شور و امید و کار و تلاش جامعه، برای به گورسپردن این باند آدمکش آسیب زدند. بخش بزرگی از صفحات سایتهای اینترنتی نظیر، " پیک نت" " ایران امروز" ، " گویا نیوز"، " ایران گلوبال"، " میهن"، " عصر نو"، " جمهوریخواهان"، و حتی سایت ظاهراً متفاوت " اخبار امروز"، به انتشار مقالات چندش آور و عمیقاً ضدانقلابی این طیف تبهکار تعلق دارد. حتی در مقاله ای- احتمالاً در چندین مورد دیگر هم- در یکی از سایتهای ذکرشده، نویسنده الدنگ خارج از کشوری، میرحسین موسوی را متهم میکند که مرتکب رادیکالیسم شده است.!! تردیدی نیست، که این دارودسته شبه روشنفکر سرکوبگر و بی احساس نسبت به سرنوشت مردم، هدفی جز مقبول ساختن خود نزد شکنجه گران حاکم و اربابان بین المللی آنها، کسب پست و مقام در نظام اسلامی و یا کشور کنونی محل سکونت خود، و ایجاد تسهیلات برای رفت و آمد به ایران، بقصد تضمین موقعیتهای آکادمیک و" صادرات و واردات" نحس خود ندارند.

مردم ایران بطور غریزی، از سرنوشت فاجعه بار آتی کشور مطلع شده، برای جلوگیری از تحقق این کابوس هولناک، یعنی جنگ و کشتار و ویرانی تا حد جنگ اتمی و مرگبارتر شدن زندگی در همه حال، به خیابانها آمده، خود را به آب و آتش میزنند. آنها نه فقط در این مبارزات، دستگاه سرکوب را به عقب میرانند، بلکه شجاعت شخصی، جرئت تهاجم کردن، ارزش با هم بودن، فداکاری برای نجات یکدیگر، و نابودی روحیه ترس و محافظه کاری را هم یاد گرفته، تمرین میکنند. توده های مردم، برای هر میزان پیشروی در مبارزات سرنوشت ساز با فاشیستی ترین رژیم جهان طی چندین قرن اخیر، به جسارت و اعتماد بنفس، به باور به قدرت خود، به آموزش استقامت و پایداری، به یادگیری سازماندهی مبارزات و ایجاد ارتباطات بعدی خود نیاز حیاتی دارند. مگر همه این خصوصیات، در جامعه گسیخته و در خطر فروپاشی، فرورفته در باطلاق اعتیاد، کلیه فروشی و تن فروشی، بیکاری و افسرده گی، و در کاراکتر سیاسی شهروند ایرانی موجود است؟ مردم باید طی همین مبارزات روزمره، بویژه جنگ و گریز خیابانی، روانشناسی خاص یک انسان آگاه، شجاع و متکی بخود را کسب نموده، رشد کنند، تا کل کشور را به گردونه مبارزات روزمره بکشانند. هنوز که بخش اعظم تحرکات به تهران، آنهم مناطق شمالی شهر محدود مانده، از ورود بخشهای دیگر جامعه نظیر کارگران و روستاییان خبری نیست. جوانان تهرانی بویژه زنان اما، این حقیقت سیاسی را درک میکنند، که آنها باید بکوبند و ادامه دهند، تا همه شهرها و اکثریت جامعه برخیزند. شبه روشنفکر پست و آخوند صفت خارج از کشوری، این " مردک" و " مرتیکه " تحصیل کرده، بزدل و ریاکار، درست شکل گیری، توسعه و تکامل همین پروسه تعیین کننده و غیرقابل دور زدن را مانع شده، آن را تخریب میکند.

شبه روشنفکر ایرانی*2، که هنوز پاسخ قضایی جنایات سالهای 58 تا 61 خود را دریافت نکرده است، که در خارج از کشور فرش فروش و آکادمیسین شده، به طبقات صاحب امتیاز پیوسته، و" نفسش از جای گرمی بلند میشود"، به مردم اسیر و درمانده ای که به نبرد آخر برخاسته اند، تحکم کرده، به آنها درس پرهیز از " خشونت"، یعنی پرهیز از توسل به انجام یک تحول انقلابی میدهد؛ انقلابی که هدف آن، جز قابل تحمل ساختن زندگی برای 70 میلیون گروگان این رژیم پلید، چیز دیگری نیست. چنین شبه روشنفکران رذلی، که از حسابرسی به اعمال خود در یک جامعه دموکراتیک، یا از کاهش امتیازات کنونی و تنزل موقعیت اجتماعی خود در غرب وحشت میکنند، نباید قادر شوند از انقلاب توده ای آتی در کشور، جان سالم بدر ببرند.

www.j-shoraie.blogspot.com pouyane50@yahoo.de
----------------------------------

توضیحات

*1- رادیو آلمان ( دویچه وله Deutsche Welle ) بنقل از خبرگزاری آلمان dpa - 6 ژوئیه 2009 – 15 تیر 1388
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,4460464,00.html

*2- از این پس در ادبیات گروه وبلاگهای جمهوری شورایی، عبارت " شبه روشنفکر" بصورت استاندارد و ثابت، برای تبهکاران و خائنینی که از شناخت و دانش خود، برای برده ساختن مردم و جنایت علیه آنان استفاده میکنند، بکار خواهد رفت. روشنفکر، مفهومی مثبت بوده، بر منطق، عقلانیت و پیشرو بودن فرد، حداقل در دوران تاریخی پیدایش آن دلالت میکند، و باید در همین چهارچوب هم باقی بماند. این همچنین شامل بحثهای تئوریک مارکسیستی نیز گشته، باید بار منفی تحمیل شده به این عبارت را از دوش آن برداشت. حریف فرصت طلب سیاسی و ایدوئولوژیک در درون یک حزب سیاسی چپ را، نه یک روشنفکر، باید یک " شبه روشنفکر" نامید؛ خیلی ساده، روشنفکر برای خود شرف دارد. به اینترتیب، دو عنوان " روشنفکر" و " شبه روشنفکر"، که در محتوا کاملاً متضاد بوده، نفی یکدیگر محسوب میشوند، مورد استفاده قرار خواهند گرفت. این بویژه از این جهت مهم است، که اکثریت فعالین، تئوریسین ها، سازماندهان و بنیانگذاران جنبش کمونیستی در جهان، از طیف روشنفکران و عمدتاً از میان روشنفکران بورژوازی متوسط برخاسته اند. این جدا از عبارات استاندارد دیگری است که بجای خود صحیح و قابل دفاع محسوب میگردد؛ نظیر روشنفکران بورژوازی. یعنی صفی از روشنفکران، که با تعهد عملی به سطحی از حقوق توده های مردم، در عین حال بطور کلی در کنار نظامات حاکم در کشورهای صنعتی قدیمی قرار دارند. یک آخوند پلید نظیر فرخ نگهدار و یا علی کشتگر، روشنفکر بورژوازی در مفهوم حقیقی آن نبوده، تبهکاری است که شناخت و دانش در دستان او، تنها بمثابه وسیله ای برای تحمیل بی حقوقی محض به توده های مردم بکار رفته و امروز چه بسا بدتر از سابق، همین کارکرد را در اشکال متناسب با وقایع کنونی دارد.
----------------------

نقل مطالب این وبلاگ، در سایتهای خارج از کشور، آزاد است.

نقل مطالب این وبلاگ در سایتها و نشریات داخل کشور، بدون ذکر منبع، بدون نام نویسنده، و یا با نام مستعار، بشرط عدم تغییر در محتوای آنها آزاد است. نگارنده این سطور، به این دلیل علیه فرد و یا مؤسسه ای، دست به اعتراض و افشاءگری نخواهد زد.
www.j-shoraie.blogspot.com pouyane50@yahoo.de

-------------------
سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها

کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، و موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند
----------------------------

طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراه
اwww.toumaj.blogfa.com
-------------------------

یکشنبه، تیر ۰۷، ۱۳۸۸

رسانه های طیف «توده ای»؛ خبررسانی یا تبهکاری؟!

شنبه، تیر ۰۶، ۱۳۸۸

پس از کودتای انتخاباتی؛ جامعه ایران به کدام سو میرود؟ -9

اکبر تک دهقان
6 تیر 1388- 27 ژوئن 2009

شهروند ایرانی ساکن خارج از کشور!

میرحسین موسوی هم، عنصری از رژیم فاشیستی اسلامی است. برای کسانی که بیکباره در " جنبش سبز" او، علائمی از ترقیخواهی کشف کردند، باید موضع گیری جدید او علیه مخالفین سیاسی رژیم در خارج، حتماً آموزش دهنده باشد. متنی که در پایین میخوانید، پیام جدید او، در صفحه رسمی خود در " فیس بوک" است. در انتهای این پیام، او با وقاحت یک آخوند درنده خو، به توده ایرانیان خارج از کشور پیام میدهد، که خود را از مخالفین سیاسی رژیم جدا کنند. مخالفینی که اکثریت قریب به اتفاق آنها، یا زندانی سیاسی و یا از فعالین سیاسی در ایران بوده اند. از این گذشته، او به خود حق میدهد، اکثریت ایرانیان خارج از کشور و عاصی از سلطه این رژیم وحشی را، طرفداران " نظام مقدس" نحس اسلامی خود معرفی کند. این بخش باید روشن کند، که مردم مبارز و آزادیخواه، چه در داخل و چه در خارج، باید به صف مستقل خود شکل داده، از بارکشی برای دارودسته تبهکار " اصلاح طلبان" خودداری کنند.

میرحسین موسوی، کاملاً آگاهانه و ریاکارانه، با انتخاب رنگ سبز برای شرکت در جنگ قدرت، تلاش میکند برای خود در خارج، هم میان ایرانیان و هم مدافعین آزادیهای اجتماعی، حفظ محیط زیست و بویژه نسل جوان ایرانی و غیرایرانی جوامع غربی، دلسوزی و سمپاتی ایجاد کند. اما دیگران باید بدانند، موسوی هم بخشی از این ماشین آدمکشی بوده، هم اکنون هم، هدف مقدم او، حفظ هر چه بهتر و باثبات تر این نظام لعنتی است. او همین امروز حتی، برای مخالفین این رژیم ترور، سهمی از زندگی در کشور خود و ابراز وجود سیاسی قائل نیست.

اصل پیام در این نشانی، و به زبانهای فارسی، انگلیسی و فرانسوی موجود است. بزرگ نویسی جملات آخر دراینجا، در اصل مطلب موجود نیست.
http://www.facebook.com/note.php?note_id=100822597605&ref=mf

تاریخ پیام: 24 ژوئن 2009 – 3 تیر 1388
------------------------------------------

قبل از خواندن توجه داشته باشید که در این هفته ها دیدیم که چگونه تغییر واقعی از درون می جوشد

بسم الله الرحمن الرحیم

هموطنان عزیزایرانیان شرافتمند دور از وطن

حضور گسترده و پرشور شما هموطنان در انتخابات 22 خرداد امسال نمایانگر دلبستگی شما عزیزان به ایران عزیز و دغدغه هاي قابل تحسین شما نسبت به آینده کشورتان است و همانطور که در پیام انتخاباتی به شما عزیزان اعلام کردم ایران متعلق به همه ایرانیان است و همه آحاد ملت در داخل وخارج نسبت به آینده آن مسئول و در آن از حقوق یکسان برخوردارند.ابر خود فرض میدانم که از حماسه حضور شما در تعیین سرنوشت کشورتان قدردانی نمایم .ااستقبال گسترده شما عزیزان از این انتخابات و حضور سبز و بانشاط تان در پاي صندوق هاي ر أي آنچنان وسیع بود که حتی منابع دولتی و برگزار کنندگان انتخابات ر ا وادار نمود که به افزایش سیصد درصدي مشارکت هموطنان خارج از کشور در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوري اعتراف نمایند.اعتماد وسیع شما به این خادم کوچک ملت و رأي قاطعتان به اینجانب در اکثریت حوزه هاي رأي گیري خارج از کشور مسئولیت سنگینی را بر دوش من گذاشته است. مایلم به همه شما اطمینان دهم به عهدي که با شما عزیزان و تمامی آحاد ملت بزرگ و حماسه ساز کشورمان بسته بودمپایبند بوده و با استفاده از تمامی راهکارهاي قانونی حقوق حقه شما را، که در صندوق هاي ر أي متجلی شده بود پیگیري خواهم کرد. امتأسفانه چنانچه شما نیز از طریق رسانه هاي بین المللی مشاهده میکنید ، بر خلاف نص صریح قانون اساسی و آزادي هاي مصرح در جمهوري اسلامی کلیه امکانات ارتباطات من با ملت و از جمله شما عزیزان قطع شده و اعتراضات مسالمت آمیز مردم سرکوب می شود . رسانه ملی که از بیت المال کشور اداره میشود با سیاه نمایی مشمئز کننده اي به قلب حقایق پرداخته و راه پیمایی مسالمت آمیز قریب به سه میلیون نفر در تهران را به اغتشاش گران نسبت میدهد و روزنامه هایی که از منابع دولتی اداره میشود به بوق و کرناي غاصبان رأي مردم تبدیل شده اند. اینجانب ضمن تشکر مجدد از اعتراضات مسالمت آمیز شما هموطنان خارج از کشور که انعکاس وسیعی در جهان داشت از شما میخواهم که با استفاده از کلیه راهکارهاي قانونی و وفاداري به نظام مقدس جمهوري اسلامی، صداي اعتراض خود را در تقلب گسترده انتخابات به گوش مسئولین کشور برسانید. من کاملاً بر این نکته واقفم که خواسته مشروع و برحق شما هیچ ارتباطی با فعالیت گروههایی که معتقد به نظام مقدس جمهوري اسلامی ایران نیستند، ندارد. بر شماست که صفوف خود را از آنان جدا کرده و اجازه سوء استفاده از موقعیت کنونی را به آنان ندهید.

میرحسین موسوي

1388/4/3

-----------------

پنجشنبه، تیر ۰۴، ۱۳۸۸

پس از کودتای انتخاباتی؛ جامعه ایران به کدام سو میرود؟ - 8

" رهبری " جنبش به شیوه رفرمیست ها؛ بازگویی یک تجربه ساده

اکبر تک دهقان
4 تیر 1388- 25 ژوئن 2009

در پیش از ظهر یکی از روزهای تابستان سال 1358، گروهی از بی خانمانان و اعضاء خانواده های کم در آمد جنوب تهران، با سازماندهی فرد و یا افرادی، از طریق 2 مینی بوس به تهران منتقل شدند. آنها در سمت راست خیابانی موازی با خیابان آزادی و در مسیر غرب تهران، از مینی بوسها پیداشده، با یک حرکت غافلگیرانه، یک ساختمان تجاری نوساز و چندین طبقه را، به اشغال خود در آوردند. بسرعت هر کس اتاقی را به تصرف خود در آورده، کمیته ای بمنظور سازماندهی امور صنفی داخلی، همچنین ایجاد آماده گی برای مقاومت در برابر تهاجم پاسداران، شکل گرفت. در رأس این کمیته چند نفری، فردی که نفر اصلی در این اقدام بوده، و یکی از چهره های آشنا در محیط سیاسی اطراف دانشگاه محسوب میشد، قرار داشت. او همچنین از افراد علنی، به اصطلاح " توده ای" یک سازمان چپ، با نام پرطمطراق" ... کمونیستهای ... " بود.

بتدریج با گذشت مدتی و حوالی ظهر، با شکایت مالک ساختمان، پاسداران در محل حاظر شدند. آنها خیابان را در این مسیر کاملاً بسته، و تلاش داشتند، جمعیت حاضر را متفرق کنند. بسرعت حدود 100 نفر از دانشجویان دانشگاه تهران که از موضوع مطلع شده بودند، در حالیکه اکثراً کیف و کتاب در دست داشتند، کلاس و درس را قطع کرده، خود را به محل رسانده، از طریق شعار دادن دست به حمایت از اشغال کننده گان ساختمان زدند. دانشجویان مزبور، تقریباً همگی به هواداران بزرگترین سازمان چپ دوره فوق تعلق داشته، هنوز از عدم تطابق خط سیاسی خود با عناصر رهبری کننده این جریان، مطلع نبودند. هر چند که بتدریج و بطور کم و بیش غریزی پی بردند، که " اینها از ما نیستند"!. این اما از حمایت صمیمانه آنها از این اعتراض، چیزی کم نکرد.

با حضور دانشجویان در محل و راه بندان وسیع در میدان انقلاب، مسئولین اصلی دولتی در تهران از ماجرا مطلع شده، گروهی از پاسداران، همچنین " لباس شخصی " های چاقو بدست و زنجیر بکف را به محل اعزام کردند. در رأس گروه فوق، فرماندهی بنام " ابوشریف"، با ریش و سبیل انبوه، قرار داشت. او ظاهراً مامور بود، موضوع را نه با سرکوب عریان، بلکه به کمک " شرینی و چماق " حل و فصل کند. ساعاتی از زمان فوق به درخواست از اشغالگران از طریق بلندگوی دستی، مبنی بر ترک ساختمان گذشته، در صورت عدم پذیرش آن، دست به تهدید به تهاجم به ساختمان زدند. در همانحال بتدریج مذاکرات با مسئول کمیته اشغال ساختمان، که او هم از فرط تصادف، فردی با ریش و سبیل انبوه و کاملاً " اسلامی" بود، آغاز شد. پس از آن، چندین بار با انجام تهدیدات و تلاش برای ورود قهرآمیز به داخل ساختمان، ساعاتی سپری شد. حتی یکبار، همه اشغال کننده گان ساختمان، به پشت بام طبقه دهم رفته، در کنار لبه بام و رو به بیابان ایستاده، اعلام کردند، در صورت تهاجم پاسداران به ساختمان، خود را به پایین پرتاب خواهند کرد. با قول شفاهی مثبت از سوی پاسداران، جمعیت بازهم به پایین آمده، در طبقه همکف تجمع کردند.

عاقبت فکر بکر جدیدی، مبنی بر جداساختن اشغال کننده گان ساختمان از حامیان خیابانی آنها در میان پاسداران، قوت گرفت؛ احتمالاً به این دلیل که ابوشریف طی گپ زدن با رئیس کمیته اشغال ساختمان، از این موضوع مطلع شد، که او از مدافعین سازمان فدایی نبوده، حتی به ضدیت با آن سازمان شهرت داشت؛ از این رو، او برای انعقاد یک قرارداد نانوشته، علیه دانشجویان پیشگام حامی اشغال کننده گان در مقابل ساختمان مساعد بود! ابوشریف، از مسئول کمیته اشغال ساختمان درخواست کرد، خود را از " کمونیستها "، یعنی همان دانشجویان خوب و صمیمی مقابل ساختمان، جدا کنند. در این صورت طبق گفته او، اشغال کننده گان میتوانستند ساختمان را در اختیار گرفته، در آن سکونت کنند!؟ به اینمنظور، اشغال کننده گان باید در بیرون و جلوی ساختمان صف کشیده، شعار " مرگ بر کمونیست" سر میدادند! پس از طرح آن در میان چند نفر، بسرعت حضرات " انقلابی"، این کاشفان نابغه " کار سیاسی " بجای مبارزه مسلحانه در رژیم سلطنتی و " منتقدین مشی چریکی"، در مقابل درب ساختمان همراه با مردم مستأصل صف کشیده، رودروی دانشجویان پیشگام تجمع کرده در برابر خود، با حدت و شدت و صدای بلند، شعار " مرگ بر کمونیست" سردادند! و این فضاحت دقایقی ادامه پیدا کرد. حال این حضرات، خود مثلاً " کمونیست"، آنهم از اعضاء تصمیم گیرنده سازمان شان بودند. " کمونیستهای" قبل از ظهر و ضد کمونیستهای بعد از ظهر، در ضمن شعاردادن، هر از گاهی با ایماء و اشاره و لبخند مسخره و توام با احساس گناه و لوده گی نوع ایرانی، به دانشجویان حامی خود حالی میکردند، که این پرنیسپ فروشی و لگد زدن به پشتیبانان خوب و دلسوز خود، مثلاً یک" تاکتیک سیاسی" است، و دانشجویان نباید این را به دل بگیرند.! در ادامه این تبهکاری بعنوان " کار توده ای"، دانشجویان حامی این جمع بدبخت و مفلوک هم که هدایت خود را به دست ابلهان سپرده بودند، بتدریج، بعد خیلی سریع، محوطه مقابل ساختمان را ترک کردند. به این ترتیب تجمعی که قرار بود با حمایت بخش پیشرو و مبارز جامعه، به هدف خود دست پیدا کند، با گلد زدن به مدافعین خود، تنها و تنها و تنها ماند! در این حالت دیگر مغزی به حجم مغز مگس هم کافی است، تا انسان حدس بزند، این مبارزه " توده ای" چه سرنوشتی پیدا کرد. فرمانده پاسداران ابوشریف، بتدریج از حاضران خواست، حال سر به زیر و آرام، ساختمان را ترک کنند و او تضمین میکند، که اتفاقی برای آنها رخ نخواهد داد!

لحظات انتظار، انجام کارهای ساده صنفی و فشار پاسداران برای ترک ساختمان، که بویژه از طریق بلند گوی دستی اخطار میدادند، تا حوالی اواخر شب ادامه یافت. با ظاهر شدن آثار ناامیدی و ترس از بازداشت، روشن شد که عمل اشغال ساختمان به شکست کشیده شده، راهی بجز پذیرش دستور سرکرده پاسداران موجود نیست. سپس جمعیت حاضر، یک به یک، از دالانی که حزب اللهی ها ساخته بودند، در ترس و دلهره پله ها را پایین آمده، به خیابان پای گذاشتند. حزب اللهی ها، برای ایجاد وحشت در میان متحصنین، هر کدام یک چاقو، زنجیر و یا میله آهنی در دست گرفته، به چشمان خارج شونده گان خیره شده، ضمن خرخر کردن و فحش دادن، آنها را به حمله تهدید میکردند.

در نمونه ذکر شده بالا، مستقل از اینکه سازماندهان، چه تحلیل اولیه ای از ظرفیتهای اقدام خود برای موفقیت داشتند، آنچه که در شکست حرکت بطور مشخص نقش داشت، بی اعتنایی مسئولین، به نیروهای حامی این اعتراض بود. با شعار " مرگ بر کمونیست"، توسط عناصر تصمیم گیرنده و وادار ساختن حاضرین به تکرار آن، آنها خود را از حمایت مردم در بیرون از ساختمان محروم ساخته، بلافاصله پس از آن، به طعمه ساده ای برای پاسداران مبدل شدند.

----------------------------

نقل این مطلب، در سایتهای خارج از کشور، با ذکر منبع آزاد است.

نقل این مطلب در سایتها و نشریات داخل کشور، بدون ذکر منبع، بدون نام نویسنده، و یا با نام مستعار، بشرط عدم تغییر در محتوای آن آزاد است. نگارنده این سطور، به این دلیل علیه فرد و یا مؤسسه ای، دست به اعتراض و افشاءگری نخواهد زد.

www.j-shoraie.blogspot.com pouyane50@yahoo.de

---------------------

سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها

کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، و موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.

---------------------

طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراهاwww.toumaj.blogfa.com

--------------------------

پس از کودتای انتخاباتی؛ جامعه ایران به کدام سو میرود؟ - 7

یادداشتهایی پیرامون شرایط کنونی

اکبر تک دهقان
3 تیر1388- 24 ژوئن 2009

1- یک دولت، قبل از هر چیز، یک نهاد سیاسی است. اگر وحدت سیاسی رژیم فروریخته، قادر به تصمیم گیری واحد نگشته، در مقابل مبارزات روزمره مردم، تضعیف شود، از قدرت بسیج نیروی سرکوبگر آن، دیگر کاری ساخته نیست. رژیم سلطنتی هم در مقطع سرنگونی، دارای هزاران تانک و توپ و هواپیمای جنگی بود، اما بلحاظ سیاسی قادر به اعمال سلطه نبوده، در هم شکست. رژیم اسلامی در ادامه مبارزات کنونی، به شرط سازماندهی و ارتقاء سطح کیفی این مبارزات، سرنگون خواهد شد، حتی اگر هنوز چندین میلیون بسیجی و پاسدار در اختیار داشته باشد.
2- ادامه مبارزات فعلی کشور را به سوی جنگ داخلی، از نوع کلاسیک آن، نخواهد کشاند. اما قوی ترین احتمال، تبدیل تاکتیک " جنگ و گریز خیابانی"، به روش مبارزاتی غالب و تعیین کننده فضای سیاسی کشور است. در تاریخ معاصر ایران، بجز در کردستان سالهای 63 تا 67 میان کومه له و حزب دموکرات، سنت جنگ داخلی وجود ندارد و دو حزب بالا و جریانات ارتجاعی- قومی هم، در موقعیتی نیستند که آتش آن را برافروخته، از حمایت داخلی و خارجی برای ادامه جنگ برخوردار گردند. طبقه کارگر سراسری ایران، نیروی بزرگی است که بتدریج متشکل شده، وقوع جنگ داخلی را، حتی اگر در حال شکل گیری باشد، خنثی خواهد ساخت. آنچه زندگی مردم را به سمت هر چه غیرقابل تحمل شدن سوق میدهد، ادامه حیات رژیم اسلامی است. حتی یک روز هم این باند آدمکش بر سر کار باقی بماند، گسیختگی درونی کشور در اشکال گوناگون افزایش می یابد.

3- مبارزات روزمره مردم، همه قدرت سرکوب رژیم را به مصاف می طلبد. بسیجیان، پاسداران و انواع دسته جات ترور که تاکنون فعال مایشاء خیابانها بوده اند، با یک نیروی مصمم و مبارز سر و کار پیدا میکنند. مردم به آنها نشان میدهند که قادرند افسانه قدرقدرتی امروزی شان را درهم بشکنند. این وضعیت هنوز قدرت عظیم سرکوب رژیم را نابود نمیسازد؛ اما بحران سیاسی در کشور را دامن زده، به توانایی سیاسی رژیم اسلامی در توسل به اقدامات یکپارچه، صدمات محسوس میزند. تشدید بحران سیاسی و عدم انسجام رژیم بنوبه خود، مردم را در کوچه و خیابان تقویت کرده، این به سهم خود، بسیجیان جانی را هر چه بیشتر به عقب نشینی وامیدارد.

4- مبارزات توده های بجان آمده برای سرنگونی کامل رژیم اسلامی در همین مرحله کنونی، یعنی با سطح اندک وحدت سیاسی – تشکیلاتی طبقه کارگر، میتواند به استقرار یک نظام پارلمانی متکی بر رعایت حقوق دموکراتیک توده های مردم منجر شود.

5- کشمکش دو جناح اصلی اصلاح طلب و راست افراطی حاکم، در چهارچوب یک رژیم قانوناً فاشیستی. این به تقسیم سهم و جایگاه هر یک از دو جناح در مناسبات قدرت و مالکیت مربوط است. هدف هر دو جناح، بهیچوجه تضعیف " نظام" نیست، بلکه حتی تحکیم هر چه بهتر آن است. آنطور که عطاءالله مهاجرانی مرتجع، بمثابه نماینده مهدی کروبی در خارج از کشور میگوید: این نظام تا چندین صد سال بر سر کار خواهد ماند.

6- تضاد در رأس هرم رژیم، قبل از همه میان مجلس خبرگان، رفسنجانی و " مصلحت" جویان از یکسو، خامنه ای، دستگاه دولت و ماشین سرکوب آن، از سوی دیگر است. کشمکش در بالاترین سطح قدرت، یعنی رهبری و مجلس خبرگان، مداوماً شدت میگیرد. کوچکترین تغییری در این حوزه، منجر به برکناری خامنه ای وتحمیل چهره ای ظاهراً اصلاح طلب خواهد شد. از آنجا که " مجلس خبرگان"، اصلی ترین نهاد تضمین امتیازات روحانیت اسلامی در دولت و کل سیستم حاکم است، تضعیف و یا حذف این ارگان، منافع همه آخوندها و نهادهای مذهبی را بر باد میدهد.

7- تأثیرات مقاومت مردم، همه رده ها و تضادهای شمرده شده در بالا را در بر میگیرد. در میان مردم آنچه که مداوماً تغییر میکند، سطح مطالبات، روانشناسی سیاسی وتقویت روحیه مبارزه جویی آنهاست. نه فقط اعتمادی به حفظ رژیم درمیان اکثریت مردم باقی نمانده، بلکه امکان فروریزی آن هر روز آشکارتر میگردد. توده های معترض روز به روز با چشمان باز می بینند، این کل ساختار رژیم اسلامی است که باید سرنگون شود و نه اینکه فقط انتخابات تجدید گردد.

8- خیل غارتگران اموال " بیت المال" در دستگاه مذهبی، چاره ای جز اقدام سریع برای آرام کردن مردم نخواهد داشت. این در ساده ترین شکل، حذف رهبر بی اعتبار فعلی، در همانحال اما، شکستن پشتوانه سیاسی- مذهبی جناح احمدی نژاد است. یک احتمال به منظور مقدمه سازی برای ابطال " انتخابات" پرتقلب 22 خرداد، برکناری خامنه ای و اعلام انتخابات جدیدی از سوی مرتجع جدیدی خواهد بود.

9- مبارزات تاکنونی در شکل جنگ و گریز خیابانی، در عین حال پوشالی و مسخره بودن، و حماقت سردمداران لمپن و بی مغز سرکوبگر را هم رسوا کرد. آنها تاکنون تصور میکردند، میتوان بساده گی، با چند موتورسوار، میلیونها مردم را مرعوب ساخت. در مقابل چشمان همگان، در حالیکه مردم همه خیابان را پوشانده بودند، بیکباره چند موتورسوار به داخل جمعیت هجوم برده، مرتب گاز داده، دود و هیاهو راه انداخته، تصور میکردند مردم را به وحشت انداخته، آنها فوراً به خانه های خود میروند. این همچنین همه نبوغ نظامی و مهارت " ضد شورش" این جنایتکاران در دوران جنگ 8 ساله را هم به نمایش گذاشت. در حالیکه تنها چند دقیقه، چه بسا چند ثانیه بعد، جمعیت خشمگین آنها را روی زمین کشیده، موتورسیکلت آنها را هم به آتش سپردند. این همه ذخایر ترفندها و استادی، تاکتیک و استراتژی سرکوب خیابانی این دسته وحشی، در عین حال بدبخت و مفلوک، برای غلبه بر یک جنبش توده ای است. دستگاه سرکوبی که سه دهه است، با این فرض بر خود میبالد، و مانورهای آنها در خیابانهای خالی، برخوردهای تحقیرآمیز به زنان و جوانان، به آنها این تصور را داده بود که گویا شکست ناپذیرند و اینکه، کسی را یارای مقابله با آن نیست.

10- حکومت اسلامی، در طی دو دهه اخیر، بویژه دوره احمدی نژاد، تکیه گاه اصلی خود را عمدتاً بر قدرت ارعاب خیابانی، بسیج و لباس شخصی های خود قرار داده است. این اما نه فقط نتیجه ای برای این رژیم بدست نداده است، بلکه به تشدید مبارزات مردم، پیدایش و تحکیم تشکلهای مستقل و افزایش درگیریهای روزمره با ماشین سرکوب خیابانی آن منجر شده است. نتیجه آنکه، ادامه حیات رژیم، هر روز بیش از روز پیش به نقش و سلطه گری این دارودسته و ایدوئولوگهای آن، سازماندهان و تغذیه کننده گان آن، یعنی رهبری، هیئتهای موتلفه، و انجمن حجتیه وابسته گشت. امروز دیگر وضع طوری است، که رژیم اسلامی حتی یک روز بر سر کار باقی نمیماند، اگر همان روز، بسیجیان در کوچه و خیابان به مردم لگد نزنند یا به سوی آنها شلیک نکنند. روشن است، آنچه که در سطوح بالای سیاسی در این جهت منعکس خواهد گشت، تمرکز مطلق سیاسی در این راستا و هر چه بیشتر به حاشیه رانده شدن جناحهای دیگر حکومت است.

11- بنظر میرسد، نیروهای اصلی نقش آفرین حوادث کنونی، یعنی مردم و اصلاح طلبان، که در ائتلافی نانوشته قرار دارند، بر یک نقطه متمرکز شده اند: وادار ساختن رژیم به فراخوانی مجلس خبرگان، بمنظور چاره اندیشی برای کل نظام. روشن است، تنها در این صورت، انتخابات ریاست جمهوری تجدید شده، فرصتی در اختیار اصلاح طلبان برای حفظ این رژیم به شیوه خود، و مفری برای مردم، بمنظور تبدیل آن به یک پله پرش بعدی مبارزات خود قرار خواهد گرفت. اما آنچه که جناحهای مختلف رژیم آن را در محاسبات خود وارد نکرده اند، موقعیت سیاسی و فکری مردمی است، که بعد از به پایان رساندن یک مبارزه پیروزمندانه و کم و بیش قهرآمیز، در آن قرار خواهند داشت. وقتی مردم از اصلاح طلبان خواهان تأمین همه حقوق خود، یعنی برچیدن این ماشین خون و کثافت گردند، چه پیش خواهد آمد؟ آیا بسیجیان و پاسداران، اینبار به فرمان میرحسین موسوی به خیابانها سرازیر خواهند گشت؟

12- میرحسین موسوی، به شیوه کم و بیش جدی بر خواست اصلی خود، یعنی ابطال انتخابات تأکید میکند. حتی او در این راه، " شهادت" را هم می پذیرد. آیا او از پوسیده گی رژیم اسلامی و امکان عقب نشینی آتی حریف خود، مطلع است؟ آیا ایجاد این اعتماد به پیگری خود در میان هواداران، بمنظور تحکیم موقعیت و تأمین حقانیت برای او، برای مقابله با مطالبات بعدی هواداران احتمالی اوست؟

13- جناح حاکم قصد دارد، هر چه زودتر مردم را از خیابانها به خانه ها بکشاند. جناح موسوی اما قصد دارد تا زمانی که قادر است، از شور و شوق مبارزاتی مردم در خیابانها، برای رسیدن به هدف اصلی کنونی، و ایجاد اتوریته ای سیاسی- اخلاقی برای حفظ بهتر رژیم اسلامی، بهره ببرد. جناح موسوی کاملاً بجا مطمئن است، که اگر این رژیم به همین شیوه اعمال سلطه کند، سقوط آن، مداوماً به یک واقعیت تبدیل میشود. نتیجه اینکه، نه فقط امتیازات کنونی اصلاح طلبان، بویژه موقعیتهای اداری و آکادمیک آنها از دست میرود، بلکه حتی به دلیل شرکت در جنایات دهه 60 و ادامه جنگ بمدت 8 سال، باید به مردم حساب پس بدهند.

14- مبارزات کنونی مردم، تحت شدیدترین سرکوب هم متوقف نشده، تا تعیین تکلیف جدی پیرامون " کودتای انتخاباتی" ادامه خواهد یافت. شرایط کشور و رژیم اسلامی، هرگز دیگر به روزهای پیش از 22 خرداد باز نخواهد گشت. توازن قوای سیاسی در کشور، بطور واقعی و بسیار مؤثر به نفع مردم تغییر کرده است. جامعه باید خود را برای مدتی نامشخص، به زندگی در شرایط جنگ و گریز خیابانی عادت دهد.
--------------------------------

نقل این مطلب، در سایتهای خارج از کشور، با ذکر منبع آزاد است.

نقل این مطلب در سایتها و نشریات داخل کشور، بدون ذکر منبع، بدون نام نویسنده، و یا با نام مستعار، بشرط عدم تغییر در محتوای آن آزاد است. نگارنده این سطور، به این دلیل علیه فرد و یا مؤسسه ای، دست به اعتراض و افشاءگری نخواهد زد.
www.j-shoraie.blogspot.com pouyane50@yahoo.de

--------------------

سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها

کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، و موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.
---------------------
طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراهاwww.toumaj.blogfa.com
-------------------------------

چهارشنبه، تیر ۰۳، ۱۳۸۸

پس از کودتای انتخاباتی؛ جامعه ایران به کدام سو میرود؟ - 6

فدراسیون روسیه و حمایت از رژیم اسلامی

اکبر تک دهقان
3 تیر 1388- 24 ژوئن 2009

دولت روسیه، طی چندین موضع گیری مستقیم و غیرمستقیم و حتی افراطی، از قدرت گیری مجدد احمدی نژاد در ایران، حمایت نموده است. تردیدی نیست، این اقدام، معنایی بجز ضدیت با مبارزات و خواسته های مردم، بویژه در روزهای اخیر ندارد. کشوری که خود را دموکراتیک و مدرن و متعلق به جهان متمدن میداند، دست به موضع گیریهایی میزند، که تنها از دارودسته جنایتکار طالبان و دسته جات و دولتهای نظیر آن ساخته است. برخورد دولت روسیه، نه از نیاز های مردم ایران به حفظ امنیت، آرامش و حکومت " قانون"، آنطور که خود ادعا میکند، بلکه از نیازهای روسیه در حفظ رژیم اسلامی، بمثابه رژیمی متحد خود در کشمکش با قدرتهای غربی، ناشی میگردد.

در دنیای شرایط جنگ سرد تا بهمن ماه سال 1357 ( فوریه 1979) ، جایگاه ایران، بعنوان یک موقعیت ژئوپولیتیک بسیار حساس، برای هر دو ابرقدرت آمریکا و اتحاد شوروی، حائز اهمیت ویژه ای بود. وقوع انقلاب بهمن و سرنگونی رژیم سلطنتی، تبدیل ایران از کشوری تحت سلطه امپریالیسم آمریکا به کانونی ظاهراً بی طرف، اما عملا در جانب شوروی، معادلات سیاسی سابق را کاملاً بر هم زد. فروپاشی اتحاد شوروی در سال 1991، نه فقط تغییری در این صف بندی جدید سیاسی بوجود نیاورد، بلکه بدلیل تقویت ناسیونال- شوینیسم روسی، حتی آن را از صراحت بیشتری نیز برخوردار ساخت. از این گذشته، بازار داخلی ایران نیز، که پیش از سقوط رژیم پهلوی، کم و بیش ملک طلق کنسرنهای آمریکایی بود، از این پس میان اروپا، ژاپن، چین و روسیه تقسیم شد. به اینترتیب، هر تغییری در شرایط سلطه، بویژه احتمال بروز یک وضعیت انقلابی در کشور، نه فقط با منافع طبقات حاکمه در ایران، بلکه حتی با منافع طبقات حاکمه در روسیه نیز در تماس قرار میگرفت. حمایت فعالانه حزب توده و دارودسته راهزن " اکثریت " از رژیم اسلامی در سال 1360، حتی ارتکاب جنایات آشکار علیه مردم از سوی این دسته جات شبه فاشیستی، بدون تردید، با خطر فروپاشی رژیم اسلامی و از دید شوروی*1، امکان یک چرخش سیاسی به زیان آن نیز در ارتباط بود. در اثر چنین روندی، توازن قوای سیاسی بین المللی میتوانست، به زیان شوروی و بعدها، روسیه کنونی، تغییر کند. تأکید بر این واقعیت بی اهمیت نیست که رژیم اسلامی و همه جناحهای آن، حتی چماقداران خیابانی آنها، از چنین واقعیاتی و موجودیت آنها در متن چنین شرایط بین المللی و منطقه ای آگاهی داشته، آن را در تمام محاسبات دوران سلطه گری 30 ساله، در تحلیل اوضاع و اتخاذ تصمیمات مهم خود، مد نظر قرار داده اند.

این شرایط و نقش عوامل بین المللی در معادلات سیاسی در ایران، تا زمانی ادامه خواهند داشت که:

1- غرب و قبل از همه آمریکا، قادر به توقف برنامه هسته ای رژیم اسلامی گردیده، از این طریق، وزنه نفوذ سیاسی خود را در جامعه ایران نسبت به وزنه روسیه در نزد طبقات حاکمه در کشور، ارتقاء دهد.

2- موضوعاتی نظیر کیفیت توسعه مناسبات روسیه و غرب، در حوزه علائق امنیتی هر طرف، نظیر نوع رابطه غرب با گرجستان، ایجاد و یا توقف ساخت پایگاههای ضد موشکی آمریکا در اروپای شرقی، توافق جدی برای کاهش حجم زرادخانه های هسته ای دو طرف، ادامه گسترش و یا توقف روند افزایش اعضاء ناتو، موضوع افزایش سهم روسیه در بازار گاز اروپا، بطور کلی، میزان ادغام و یا عدم ادغام روسیه در مجموعه سیستم سیاسی، نظامی و اقتصادی غرب، از دقایق مهم تغییر نگاه روسیه و غرب به منافع خود در ارتباط با ایران و رژیم اسلامی خواهند بود.

3- رشد شرایط دموکراتیک در روسیه که جامعه بجای مانده از اتحاد شوروی را از سلطه باندهای مافیایی فعلی خارج نموده، حکومت قانون و حساب پس دادن به حریفان سیاسی و جامعه، در مفهوم رایج آن برقرار گردیده، از این مسیر، به نزدیکی هر چه بیشتر روسیه به اروپا منجر گردد. شکل گیری چنین امکانی همچنین، به میزان آماده گی اروپا به پذیرش نقش ویژه روسیه، که از هر لحاظ قدرتمند ترین کشور اروپایی است، بستگی دارد. رابطه اروپا و روسیه، همواره نظیر یک "استخوان لای زخم" باقی مانده، هرگز نمی توان از ادغام کامل روسیه در اروپا سخن گفت.

4- جنبش انقلابی در ایران، هر چه بیشتر رشد کرده، تعمیق پیدا کند. در نتیجه آن، طبقه کارگر از وحدت سیاسی- تشکیلاتی برخوردار شده، در تئوری و عمل به قدرت اصلی اپوزیسیون رژیم اسلامی تبدیل گشته، مبارزات دموکراتیک- انقلابی را به سوی یک اعتصاب سیاسی عمومی و قیام مسلحانه سوق دهد. در این حالت، یک نظام دموکراتیک- شورایی قادر است، تعیین سرنوشت کشور را به مردم سپرده، آن را از عنصر محاسبات سیاسی قدرتهای امپریالیستی و فدراسیون روسیه، خارج سازد.

-----------------------------
توضیحات
*1- نیروی سیاسی اصلی اپوزیسیون در سال 1360، ظاهراً مجاهدین و سازمانهای چپ بودند. اما در عمل، قدرت جناحهای لیبرال در درون و بیرون حاکمیت اسلامی طوری بود، که امکان جایگزینی رژیم اسلامی با دولتی لیبرال ( بنی صدر، جبهه ملی، نهضت آزادی، حزب دموکرات کردستان) یعنی از دید حزب توده و شوروی، دولتی در جانب غرب، بمراتب محتمل تر بود. به این ترتیب حمایت حزب توده و " اکثریت" از رژیم اسلامی دارای کیفت ویژه ای بوده، که در چهارچوب منافع شوروی در مقابله با نفوذ غرب در ایران قابل ارزیابی است.
----------------------

---------------------

سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها

----------------------

طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراهاwww.toumaj.blogfa.com
----------------------

تیتر مقاله از "امپریالیسم روسیه ... " به "فدراسیون روسیه ... " تغییر یافت. دلیل آن ابهامات بسیار در تشخیص دقیق ماهیت اقتصادی و سیاسی فدراسیون روسیه است. نویسنده قادر نیست در شرایط فعلی به این ابهامات پاسخ بگوید. 31 ژانویه 2024

ــــــــــــــــــــــــــــــ