توسعه متمرکز و سریع اقتصادی، بکمک قراردادهای ویژه همه جانبه

رژیم بدبختانه حاکم بر سرنوشت مردم ایران، همانطور که موظف به تنظیم ترافیک شهرها است، همانطور هم موظف به تلاش برای تخفیف آثار طاقت فرسای تحریمهای امپریالیستی علیه مردم و کشور ایران است.

قطعه زیر بنقل از یک "برنامه سیاسی" است،*1 که نگارنده این سطور، در سالهای 2006 و 2009/ 1385 و 1388، در وبلاگی بنام "برنامه سیاسی" منتشر کرده است. قول انتشار تصحیح و تکمیل شده سوم آن، بدلایل شخصی همچنین سیاسی، هنور عملی نشده است. بخش نامبرده و همه برنامه، بدون تغییر در نشانی ذیل این یادداشت، موجود است:

"برنامه سیاسی، 11- مالکیت، اقتصاد، سیاست اقتصادی

... 

6-11، قطعنامه پیرامون: تعیین هدف توسعه اقتصادی سریع، بر اساس انعقاد قراردادهای ویژه همه جانبه با کشورهای معین، بمنظور توسعه متمرکز و سریع اقتصادی، ایجاد گسترده محل کار، و بهبود و نوسازی زیرساختهای صنعتی کشور."*2

بند بالا از برنامه سیاسی منتشره در تاریخ آن، هدف توسعه اقتصادی کشور در فردای سرنگونی رژیم اسلامی را مد نظر دارد. هنر زیادی لازم نیست، تا درک شود، پس از این رژیم سرکوبگر و راهزن، مردم ایران چه ویرانه ای را به ارث خواهند برد. بازسازی سریع اقتصاد و تولید، که براساس حداقل های رایج در جهان عمل کند، و اندکی قاتق نان مردم شود، نمی تواند از هم اکنون برای نیروی وابسته  به تاریخ چپ انقلابی ایران،*3 موضوعی بی اهمیت تلقی شود. سوال اساسی همواره زندگی مردم است و تصور اینکه نیروهای ضد مردمی نظیر لیبرال ها، سلطنت طلبان و امثال آنها، برای زندگی مردم ارزشی قائل باشند، تصوری بکلی نادرست است. آنها به توده ای له شده و برده و نیمه برده نیاز دارند، که به کمک نحوستهایی نظیر "شاهزاده" و "شهبانو"، بر گرده آنها سوار شوند، و مردم برای آنها در بهترین حالت نظیر برده و رعیت، موضوعی برای ترحم و بخشش، محسوب میشوند. 

بند فوق در این برنامه، امروز در سایه جنجال رسانه ای دسته جات راست نفتی در انگلستان و سلطنت طلبان ایرانی در خارج، مورد بحث واقع میشود. عجیب نیست که در رأس هیاهوی کنونی علیه انعقاد احتمالی یک قرارداد  بزرگ میان کشور ایران و جمهوری خلق چین، محافل نفتی و بلحاظ سیاسی بشدت راست و ضد چینی و ضد روسی در انگلستان از یکطرف، و سلطنت طلبان با تیپا از قدرت رانده شده از طرف دیگر، قرار دارند. این دو نیروی سیاه، بمدت 57 سال بر سرنوشت مردم ایران مسلط بوده، و با دو کودتای جنایتکارانه در سالهای 1299 و 1332 علیه جنبش ملی-دموکراتیک مشروطیت و دولت ملی-دموکراتیک محمد مصدق، مقدرات کشور را به روزی انداختند، که سرانجام، بدلیل توقف رشد ملی جامعه و فقدان ساختارهای سیاسی،  اقتصادی، اجتماعی، صنفی، فرهنگی ملی و روانشناسی سیاسی رشد یافته ملی از یک سو، و از سوی دیگر، نابودی کامل رهبری سازمان چریکهای فدایی خلق ایران و توطئه گریهای پشت پرده برای جانشینی خود توسط یک حکومت فاشیستی مذهبی، شرایط به استقرار یک حکومت اسلامی ختم شد.

نگارنده در زمان تنظیم و انتشار این بند، به موضوع توسعه سریع اقتصادی و بازسازی هر چه وسیع تر و گسترده تر اقتصاد کشور فکر میکرد. در اینجا انعقاد قراردادهای بزرگ، که حوزه های وسیعی را  شامل شده، هماهنگ و منظم و همه جانبه  طراحی و اجرا شوند، بعنوان همچنین راهی برای کاهش بسیاری از هزینه های مختلف دیگر در نظر گرفته میشد. انعقاد قراردادهای متعدد و در موضوعات مشابه، متضمن هزینه های زیادی است که بدقت قابل محاسبه نیستند. قراردادهای بزرگ اگر از همه طرف بخوبی سنجیده شده باشند، و حوضه های اصلی نظیر صنایع انرژی، صنایع شیمیایی، ساختارهای حمل ونقل و صنایع فلزی و الکترونیک را همزمان در بر بگیرند، توسعه اقتصادی سریع و گسترده را بنحو محسوسی تسهیل خواهند کرد. با عبارت "... انعقاد قراردادهای ویژه همه جانبه با کشورهای معین، ..."، کشورهای چین، کره جنوبی و ژاپن مد نظر بودند.

رژیم بدبختانه حاکم بر سرنوشت مردم ایران، همانطور که موظف به تنظیم ترافیک شهرها است، همانطور هم موظف به تلاش برای تخفیف آثار طاقت فرسای تحریمهای امپریالیستی علیه مردم و کشور ایران است. خراب شده دیپلماسی رژیم اسلامی، نباید در مقابل تبلیغات مغرضانه سلطنت طلبان علیه گسترش روابط اقتصادی با جمهوری خلق چین، دست به عقب نشینی زده، و شرایط معیشتی کنونی مردم ایران را هر چه مشقت بارتر سازد. اکثریت مردم ایران، خواهان برچیدن شدن رژیم اسلامی و استقرار یک دولت پاسخگو در کشور هستند. اما لیبرال ها و سلطنت طلبان و نقشه عراق و افغانستان آنها برای مردم ایران، بمراتب بیش از وضعیت فعلی ضد انسانی تر خواهد بود. اکثریت مردم ایران، از این موضوع هم درک دارند، که رژیم اسلامی، خود، شرایط کشور و روابط بین المللی آن را بسمتی سوق داده، تا سرنگونی آن برای مردم ایران گران تمام شود، و مردم از ترس تبدیل کشور به وضعیتی نظیر افغانستان و عراق و تاخت و تاز دسته جات قومی، در موضوع مبارزه برای سرنگونی رژیم اسلامی، محتاط شوند.

بحث پیرامون پیشنویس قرارداد احتمالی کنونی با جمهوری خلق چین، موضوع تازه ای نیست. این موضوع درست در شکل کلی کنونی آن، از سال 2016 و در جریان سفر رئیس جمهور چین به ایران، روشن است. کسی هم دراین مدت اهمیتی برای آن قائل نشده، و جنجالی هم پیرامون آن بوجود نیامده است. آنچه که به انعقاد احتمالی این قرارداد در شرایط کنونی اهمیت بخشیده، عمدتاً به موارد زیر مربوط است، و نه به خود قرارداد:

1- فضاحت غرب و بویژه آمریکا و انگلستان در مقابله با پاندمی 19-COVID، موفقیت بزرگ چین در مهار کامل این پاندمی، و از این طریق تقویت وزنه سیاسی این کشور در عرصه بین المللی،

2- بدلیل موفقیت سریع دولت چین، زیانهای اقتصادی و مالی بحران کرونا در چین در مقایسه با کشورهای غرب بسیار پایین، و این یک امتیاز اقتصادی و مالی نقد محسوب میشود،

3- تشدید تحریمهای امپریالیستی علیه مردم ایران، و عدم واکنش سیاسی دلخواه غرب به آنها از سوی جامعه ایران،

4- لحظات پایانی حکومت ترامپ، و احتمال توقف سیاست تحریمها از سوی دولت بعدی،

5- احتمال شکست قطعی استراتژی بقدرت رساندن لیبرال ها در ایران در پی سقوط اقتصادی، سپس ضربه نظامی به تأسیسات هسته ای رژیم  اسلامی از سوی اسرائیل و یا آمریکا،

6- آثار متعدد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، مالی و بین المللی این قرارداد بزرگ در بی اثر ساختن تدریجی استراتژی تحریمهای آمریکا و احتمالاً پس از آن در ونزوئلا است.

از دید سلطنت طلبان، انعقاد احتمالی یک چنین قراردادی با جمهوری خلق چین، همه نتایج رشته های تاکنونی غرب و لیبرالهای ایرانی را پنبه خواهد کرد- و این هم احتمالاً کاملاً درست است! این آن راز مخالفت هیستریک و تبلیغات افراطی علیه قرارداد احتمالی از بی  بی سی و رادیو فرانسه و رادیو فردا و یورو نیوز و دویچه وله و بقیه، تا سایتهای اینترنتی راست جیره خوار و سخیفی نظیر "گویا نیوز" و "پیک ایران" و "ایران امروز" است.

رژیم اسلامی در ایران، از روز استقرار آن در روز 23 بهمن سال 1357 تاکنون، یک رژیم فاشیستی و موجودیت آن، نتیجه ای جز سرکوب و غارت برای جامعه ایران، نداشته است. اما سلطنت طلبان ولیبرال ها، به آن شیوه بیرحمانه که همه دستاوردهای انقلاب مشروطیت را نابود کرده، و 57 سال با شکنجه و اعدام و راهزنی آشکار حکومت کرده، کشور را به پایگاهی نظامی- اطلاعاتی علیه اتحاد شوروی سوسیالیستی تبدیل ساخته، و طی 40 سال بعد هم در خارج از کشور، از دهها سال درنده خویی خود بیشرمانه دفاع کردند، نیرویی بمراتب وحشی تر از رژیم اسلامی هستند.

سلطنت طلبان و لیبرالهای هم  نوع آنها، نیرویی اساساً سیاسی و تشکیلاتی نبوده، هیچ تجربه و تاریخی از فعالیت سیاسی بمعنای رایج آن، نظیر ترکیه و پاکستان، در زندگی گذشته خود ندارند. این دارودسته، همواره هسته اصلی، ضد کمونیستی و ضد دموکراتیک افراطی حکومتهای فاشیستی در ایران را تشکیل داده، یک نیروی نظامی و امنیتی محسوب شده، حامیان سیاسی و مالی آنان، همواره و هم امروز هم آشکارا، جناح مالی- نظامی قدرتهای امپریالیستی بوده اند. عجیب نیست که جمله مشهور و رایج در دوران سلطه رژیم پهلوی، یعنی"این ملت آدم نمیشود، باید توی سرشان زد"، پس از سرنگونی رژیم پهلوی و فرار این دسته جات به خارج از کشور، به عبارت "خلایق را هر چه لایق" مبدل شد، و در محتوا هیچ تغییری نکرد. نگاهی کوتاه به کامنت های ذیل اخبار و مقالات سایتهای اینترنتی نظیر "رادیو فردا"، "گویا نیوز"، "ایران پرس نیوز" و "پیک ایران"، فحاشی ها و توهین های مشمئز کننده آنها به مردم و تاریخ چپ ایران، ماهیت بشدت ضد مردمی این دارودسته را آشکار میسازد.

سلطنت طلبان و "دانش آموختگان لیبرال"، و نوع جدید و چندش آور "فرشگرد" آنها، با وقاحت و بیرحمی از قتل عام کمونیستها و مجاهدین تحت استدلال "قوی بودن چپ"، و به این معنا، مقصر بودن خود نیروی چپ و ناچاری رژیم به قتل عام آنان، تا به امروز دفاع کرده اند. بنیانگذار این دارودسته ضد مردمی در خارج از کشور، داریوش همایون، بعد از 16 سال، برای اولین بار در سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی در سال 1367، از این واقعه ضد بشری یاد کرد. او در این مقاله، زندانیان جان باخته را بعنوان عناصری بدتر و سرکوبگرتر از قاتلان خود معرفی کرد. این مقایسه عمیقاً ضد مردمی، حتی موجب اعتراض خانواده های جانباختگان و صدور اطلاعیه ای در این رابطه از سوی آنان گشت.

سلطنت طلبان و لیبرال ها، جزء جناح افراطی جنگ طلبان، طی 8 سال جنگ تجاوزکارانه میان عراق و ایران بودند. این جنگ جنایتکارانه، خود اساساً، همان شرایط سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و مذهبی و سازمانی اصلی و لازم برای نابودی سازمانهای سیاسی و قتل عام نیروی مبارز جامعه را فراهم آورد. جنگ 8 ساله، همه ساختارهای مهم صنعتی و اقتصادی کشور، و بیش از 7 هزار شهر و روستا را نابود کرده، موجب کشتار و معلول شدن بیش از 1 میلیون نفر بویژه نسل جوان، در ایران و عراق شده، بطور قطعی، عامل تثبیت سیاسی رژیم اسلامی گشت. سردسته های سلطنت طلبان و سایتهای اینترنتی خبری آنان، هنوز هم در بحث و انتقال اخبار روزمره، جایگاه ویژه ای برای ارتش اسلامی-شاهنشاهی خود قائل بوده، این حوزه را، ملک خصوصی و حیات خلوت خود تصور میکنند.

***

اکبر تک دهقان

8 ژوئیه 2020-18 تیر 1399

----------

توضیحات

*1- عدالت، آزادی- جمهوری شورایی! طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها، برنامه سیاسی پیشنهادی به پیشروان کارگران، روشنفکران جناح چپ طبقه متوسط، و عموم آزادیخواهان

انتشار اول، 8 شهریور 1385- 30 اوت 2006

انتشار دوم، 8 آذر 1388- 29 نوامبر 2009

http://radikaldemokratik.blogspot.com/2009/11/blog-post_2307.html

*2- نشانی قطعه نقل شده در بالا:

http://radikaldemokratik.blogspot.com/2009/11/11.html

*3- "چپ انقلابی ایران"، یک ترم سیاسی مشخص، و مربوط به دوره های خاص جامعه و جهان، طبقات، اقشار و جنبشهای معین انقلابی و ملی، و احزاب و سازمانهای سیاسی شناخته شده ای در تاریخ سیاسی معاصر ایران بوده، و چهارچوب کلی جهانبینی و ایدوئولوژی سیاسی عام آن، مارکسیسم-لنینیسم بمعنای کلاسیک آن است:

1- انقلاب مشروطیت تا ابراز وجود جنبش جمهوریخواهی و تشکیل جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران در گیلان، 1285- 1299/ 1906-1920؛ 

جمعیت اجتماعیون عامیون، سازمان همت، حزب عدالت و حزب کمونیست ایران، در رأس نیروی انقلابی جامعه دوره فوق قرار دارند. چهره معرف چپ انقلابی ایران در این دوره، حیدر عمواغلی است.

2- مقاومت علیه دیکتاتوری رضاخانی و سلطه امپریالیسم انگلستان، برای احیاء دستاوردهای انقلاب مشروطیت؛  

فعالیت سندیکایی و مخفی حزب کمونیست ایران، روشنگران و فعالین بعدها  مشهور به "گروه 53 نفر"، و از سال 1320 تا 1332، حزب توده ایران، سازمانهای توده ای متعدد کارگران، دهقانان، زنان و جوانان. چهره معرف چپ انقلابی ایران در این دوره، تقی ارانی است.

3- کودتای امپریالیستی 28 مرداد سال 1332، سرنگونی دولت ملی محمد مصدق و نابودی حزب توده و همه سازمانهای اجتماعی دموکراتیک؛

پیدایش تدریجی نسل جدیدی از جوانان مبارز که به نقد نقش حزب توده و جبهه ملی در شکست جنبش ملی و غلبه کودتای 28 مرداد پرداخته، با سازماندهی و انجام عملیات مسلحانه سیاهکل و تشکیل سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، وارد زندگی سیاسی و تأثیرگذاری بر تحولات سیاسی کشور گشتند. چهره معرف چپ انقلابی ایران در این دوره، بیژن جزنی است.

بجز جریانات ذکر شده در دوره های معین تاریخ سیاسی معاصر ایران، جریان دیگری که نقشی مثبت در سرنوشت جامعه در دوره خود ایفا کرده، موجودیت و عمل چپ انقلابی ایران را در ابعاد اجتماعی منعکس کرده باشد، وجود نداشته است. روند بالا، همان روندی است که در چهارچوب آن، چپ انقلابی، یک نیروی اجتماعی تأثیرگذار در تغییر و تحولات سیاسی و کشمکشهای مستقیم قدرت، یک فاکتور واقعی و از این طریق، مؤثر در زندگی فرهنگی و اجتماعی، بوده است. چپ انقلابی ایران، در پی شکست انقلاب بهمن و نابودی سازمان چریکهای فدایی خلق ایران در دهه 60 خورشیدی، قتل عام همه فعالین و تلاشی تمامی سازمانهای سیاسی و اجتماعی، دیگر بعنوان یک جریان متشکل و مؤثر در تحولات سیاسی جامعه ایران، وجود نداشته است.

در فضای بشدت ضد مبارزه و ضد کمونیستی تحت تسلط لیبرال ها و وابستگان شبه چپ آنها در ایران و جهان پس از انحلال اتحاد شوروی از دهه 80 میلادی به بعد، نسل های جدیدی در ایران، برخلاف دهه های 20، 30، 40 و 50 خورشیدی، با فرهنگ، روحیات، احساسات، عادات، چشم اندازها، امید، انگیزه ها و روانشناسی مبارزه و احساس مسئولیت در برابر سرنوشت عمومی جامعه، شکل نگرفتند. برخلاف همه دوران پس از انقلاب مشروطیت، در 40 سال گذشته، چپ انقلابی ایران، فاقد هرگونه موجودیت تشکیلاتی بوده، و نقشی در تغییر و تحولات سیاسی در جامعه ایران ایفا نکرده است. در همه دوره های گذشته، این تنها نیروی چپ انقلابی بود، که دست به سازماندهی نیرو و ایجاد تشکیلات مبارز زده، به جلب حمایت بخشی از طبقه کارگر و طبقه متوسط شهری مبادرت کرده، و محور مبارزه انقلابی و فراقانونی با دیکتاتوری و اختناق پلیسی را بوجود میآورد، و فقدان همین نیرو تاکنون، عامل اصلی تداوم سلطه گری ضد مردمی رژیم فاشیستی اسلامی بوده است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لیبرالیسم ایرانی یعنی دیکتاتوری تروریستی!

هم حکومت پهلوی، دوران سطه لیبرال ها بود، و هم حکومت اسلامی شرایط قدرت لیبرال ها است. هر دو جریان عمیقاً و یکی بیش از دیگری ضد کمونیست بوده، تنها تفاوت آنها در غلظت و نقش سیاسی مؤثرتر قوم گرایی اسلامی و یا نژاد گرایی "پارسی" در برده سازی مجدد انسان آزاد است. 

لیبرالهای ایرانی در خارج از کشور، بشواهد شیوه حکومتگری 57 ساله و تبلیغات سیاسی 40 ساله خود، جریانی بمراتب ضد مردمی تر و ضد کمونیست تر از جانیان حاکم در ایران هستند. این دارودسته شبه سیاسی و عمدتاً نظامی-امنیتی، که هم نیروی حاکم در رژیم جنایتکار پهلوی و هم پشتیبان اصلی حفظ همین رژیم بربرمنش کنونی است، جز جریانی باند سیاهی شایسته عنوان دیگری نیست. این افراد کینه توز و بدطینت بویژه در سالهای اخیر با راه انداختن ارکستر مشمئز کننده "شاهزاده" و "شهبانو"، و "سکولار دموکراسی" دروغین، و این بکمک رسانه های امپریالیستی تحت اختیار خود، به فرهنگ سیاسی و شرایط مبارزه برای سرنگونی ماشین جنایت اسلامی لطمه زده، حیات این حکومت خون آشام را طولانی تر می سازند.

این خیل صاحبان امتیازات و راهزنان ثروتهای مردم ایران، مداوماً از فقدان روابط بین المللی کشور و "عدم تعامل" رژیم اسلامی، -که از نظر آنها "خلق" ایران، خود "لایق" آن است- با کشورهای دیگر، شکایت میکنند. اما وقتی شایعه ای از احتمال وجود یک مذاکره احتمالی برای تنظیم احتمالی یک پیشنویس احتمالی بمنظور انعقاد احتمالی یک قرارداد فرضی منتشر میشود، و آنهم از سوی یک رسانه امپریالیستی و ضد چینی شناخته شده، و بعنوان "گفته میشود" و بدون هیچ  سند و مدرکی، بیکباره همه نصایح "تعامل" با جهان خود را به دور میریزند. در پی صرفاً یک گمان و فرضیه، مهمل بافان و اطلاعیه های "سازمان" و "جنبش" و "شورای مدیریت" آنها، با آب و تاب پیرامون وجود حتمی و مسلم یک قرارداد به ادعای خود: "استعماری" و یک "ترکمانچای" جدید، که  گویا "مخفیانه" بتصویب رسیده، و قرار است، بزودی همراه با آن، حتی 5 هزار نفر "نیروی" حتماً نظامی چینی هم در ایران مستقر شوند، جنجال بپا میکنند.

شرایط بین المللی کشور بشدت سخت و غیرقابل پیش بینی است. نه کشور ایران چشم اندازی برای حضور در بازارهای بین المللی انرژی دارد، و نه طرف مقابل حتی، علائمی از چنین آینده ای را نشان میدهد. جمهوری خلق چین و فدراسیون روسیه، تنها کشورهایی هستند، که بدلیل موقعیت اقتصادی، نظامی و سیاسی خود، بدرجاتی، البته محدود، دارای قدرت مانوری در ارتباط با انعقاد قراردادهای تجاری با کشور ایران هستند. مردم ایران، بویژه توده های زحمتکش، حق دارند و ناچار هستند، ماشین آدم کشی و راهزنی حاکم را تحت فشار قرار دهند، تا از روزنه های ناچیز موجود برای کاهش عوارض فلاکت ناشی از تحریمهای اقتصادی غرب استفاده کند. این غلطیدن به سیاست دنباله روی از  رژیم اسلامی نیست، این توهم داشتن و گردن گذاشتن به حکومت اسلامی نیست. این از سر ناچاری محض و برای حفظ حداقلی از شرایط زندگی است.

امروز، شبه روشنفکر و "دکتر" و "مهندس" مرفه و فاقد هرگونه احساسی نسبت به رنج و آلام مردم، حقوق بگیر مستقیم نهادهای دولتی غرب و تبهکار مزمن، در سایتهای اینترنتی و بنگاههای خصوصی خود، نظیر بی بی سی، رادیو فردا، صدای آمریکا، یورو نیوز، دویچه وله، ایران اینترنشنال، خبرنامه گویا، پیک ایران، ایران امروز، جنبش سکولار دموکراسی، ایران پرس نیوز و عصر نو، نشسته، و با بیرحمی یک شکنجه گر، تلاش میکند، همین روزنه ناچیز ایجاد روابط تجاری با کشورهای چین و روسیه و یا ونزوئلا را هم مسدود کند.

تحریمهای گسترده امپریالیستی برای به استیصال کشاندن شهروند معمولی ایرانی، جامعه را ناچار میسازد، کوچکترین منفذی در روابط بین المللی را بکار بگیرد، تا آثار جهنم نازل شده از سوی لیبرال دموکرسی غربی و نوکران بی وجدان ایرانی آنها را تخفیف دهد. زندگی مردم هر روز سخت تر و عوارض و آسیب های اجتماعی سیاست های لیبرال-امپریالیستی هم، هر چه غیرقابل تحمل تر شده است. برای مردم ایران چاره ای باقی نمیماند، بقصد گریز از بروز شرایط سیاسی هولناک تر ناشی از فشارهای طاقت فرسای اقتصادی، هر چه بیشتر دندان به جگر بگذارند و بسوزند و بسازند.

مصیبت مضاعف مردم ایران در این است، که همین عاقبت سوختن و ساختن هم، جزئی از برنامه سیاسی نیروی باند سیاهی لیبرال های خارج از کشوری است- از آنجا که فعلاً اقبال زیادی برای خود بمنظور سوار شدن بر سکان قدرت در ایران نمی بینند. تنها در شرایط تبدیل کشور به وضعیت دهشتناکی نظیر افغانستان و عراق، که باید از طریق اثربخشی بیشتر تحریمهای اقتصادی و ضربه و یا حمله نظامی خارجی بوجود بیاید، این نیروی پلید دیگر نیازی به صدور اعلامیه و "بی بی سی" و "دویچه وله" و "رادیو فردا" و "گویا نیوز" و "پیک ایران" نداشته، چشم انداز آن برای خیز برداشتن بسوی مراکز قدرت در ایران، به یک سیاست عملی مشخص تبدیل میشود.

***

اکبر تک دهقان

7 ژوئیه 2020-17 تیر 1399

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ   

قدرقدرتی دونالد ترامپ و پاسخ فوری نیروی مبارز جامعه به آن!

دونالد ترامپ طی مراسمی در روز 4 ژوئیه/14 تیر در پای مجسمه های 4 رئیس جمهور مشهور گذشته آمریکا، در شهر کوچکی در پای کوهی در ایالت داکوتای جنوبی، شرکت کرد. این مراسم بمناسبت روز استقلال ایالات متحده آمریکا (13 مستعمره اولیه از انگلستان) در سال 1776 میلادی، برگزار شده بود. رئیس جمهور آمریکا طی سخنانی، به تظاهرکننده گان ضد راسیست در آمریکا بشدت حمله کرده، گفت:

"اکنون ما در حال تجربه کمپینی هستیم، که تلاش میکند، تاریخ ما را حذف کند. قهرمانان ما را بدنام کند. ارزشهای ما را سرکوب کند و دست به تجدید تربیت و القاء ارزشهای خود به فرزندان ما بزند. تظاهر کننده گان خشمگین تلاش میکنند، مجسمه های پدران بنیانگذار کشور ما را سرنگون کنند. مقدس ترین مجسمه های ما را تخریب و آلوده کرده، و موجی از خشونت در شهرهای ما راه بیندازند."

لینک سخنرانی ترامپ در پای Mount Rushmore

https://www.waz.de/politik/trump-hetzt-in-rede-zum-4-juli-gegen-black-lives-matter-id229447482.html  

... و درست در شامگاه همان روز در شهر بالتیمور، شهری با جمعیت نزدیک به 3 میلیون نفر و بزرگترین شهر ایالت مریلند، در سواحل شرق آمریکا، یعنی همانجایی که "پدران" بنیانگذار ترامپ از کشتی ها پیاده شده و بجان ساکنان اولیه آمریکا افتادند، معترضین شجاع، پاسخ ترامپ را کف دستش میگذارند.

جمعیت معترض به مرکز شهر سرازیر شده، مجسمه کریستف کلمب را از سکو بزیر کشیده، آن را بر روی اسفالت وسنگفرش خیابانها کشانده، و به درون آب کنار بندرگاه پرتاب کردند.

لینک واژگونی مجسمه کریستف کلمب و پرتاب آن به درون آب کنار بندرگاه بالتیمور

https://www.spiegel.de/politik/denkmalsturz-in-baltimore-demonstranten-stuerzen-kolumbus-vom-sockel-a-5df059bd-2058-4cc8-bf11-0c7e52679690

 معترضین همه کار را انجام داده اند. اندکی رفت و روب و کندن سکوی مجسمه مانده، که این هم وظیفه شهرداری بالتیمور است!

***

اکبر تک دهقان

5 ژوئیه 2020- 15 تیر1399

--------------------  

توضیحات

اعلام استقلال 13 مستعمره انگلستان و برای اولین بار ذکر "ایالات متحده آمریکا" در اسناد نشستهای سران آن در ژوئیه 1776، همزمان با دوران سلطنت سلسله زندیه در سرزمین کشور کنونی ایران است.

سلسله زندیه از سال 1750-1794/ 1129-1173 دربخشی از سرزمین فعلی ایران، منهای استان خراسان و بعلاوه بخشی از منطقه قفقاز و نواحی کوچکی از مناطق مرزی با عراق، حکومت کردند. سال 1776، یعنی سال اعلام استقلال 13 مستعمره انگلستان در آمریکا، سال شروع جنگ میان حکومت سلسله زندیه و امپراطوری عثمانی در موضوع شهر کنونی بصره در عراق است. پس از شکستهای اولیه عثمانی، نیروهای آن پس از 3 سال، دوباره بر بصره مسلط شدند.

ــــــــــــــــــــــــــــــ

رسانه های ضد کمونیستی، و کشف ضد چینی جدید آنها!

لیبرال ایرانی در سایتهای فارسی خود، مدام بدنبال خبر و حادثه ای برای بدنام کردن چین و یا روسیه است. از جمله اینکه گویا اخیراً یک بیماری جدید در چین ظاهر شده، که ممکن است همه جهان را بگیرد! سایتهای رادیو فردا، بی بی سی، یورو نیوز، و بویژه دو سایت فارسی و غلام حلقه بگوش نهادهای تبلیغاتی ضد کمونیستی غربی، یکی از دیگری سخیف تر و مواجب بگیرتر، یعنی "خبرنامه گویا" و "پیک ایران"، خود را برای کشف و تبلیغ چنین خبری، هلاک کردند. دو روز بعد اما سازمان بهداشت جهانی اعلام کرد، موضوع مزبور از سال 2011 شناخته شده، و از سوی پژوهشگران چینی و یا وابسته به این سازمان، تحت نظر است. هیچیک از سایتهای نامبرده، این خبر را پخش نکردند.

ترجمه فارسی تویت WHO با هدف فرورفتن در جمجمه سیمانی لیبرال ایرانی:

سازمان بهداشت جهانی در روز چهارشنبه (1 ژوئیه/11 تیر) اخبار مبنی بر ظرفیت همه گیری یک ویروس [دیگر] در چین را توضیح داده و اعلام کرد، که موضوع بر سر یک ویروس جدید نیست، بلکه ویروس مزبور از سال 2011 شناخته شده، و جریان آن [نیز] تحت نظر است.

https://twitter.com/i/status/1278440586433921025

حال اما برای ترساندن لیبرال دروغپرداز ایرانی، که دنیای درونی و بیرونی او، تنها از ضدیت با کمونیستها، چین فوبیا، خصومت ورزی با فدراسیون روسیه، بویژه مردم روسیه و تنها بدلیل تاریخ سوسیالیستی آنها، تشکیل شده، تماشای این ویدوئو میتواند مفید باشد. او در پناه انحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و تغییر مقطعی توازن قوای بین المللی بنفع امپریالیسم و به زیان کمونیسم، با چاپلوسی، نوکر صفتی و "شاهزاده" و "شهبانو" بازیهای چندش آور و حرافی های مضحک خود، سر از رادیوهای فارسی در خارج در آورد، و تاکنون هم، جز دروغ و تحریف و ژورنالیسم بی کیفیت و عمدتاً گمراه کننده، چیزی تحویل شنونده و بیننده خود نداده است:

https://twitter.com/i/status/1279384470303330304

خیابانهایی تو در تو در استان Guizhou در جنوب چین، و مشهور به مجموعه خیابانهای هوایی Qianchun، که بعضا در قسمتهایی در ارتفاع 55 متری سطح زمین قرار دارند، و از این طریق، بار ترافیک شهر بویژه در مرکز آن، تخفیف پیدا میکند. تصویر مربوط به روز 4 ژوئیه، یعنی امروز است.

***

اکبر تک دهقان

4 ژوئیه 2020- 14 تیر 1399

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ  

مردم ایران در روابط گسترده با چین ذینفع هستند

نویسنده ساکن خارج از کشور، شکوه میرزادگی، طی برخوردی شعارگونه و ظاهراً "میهن پرستانه"، به موضوع احتمال وجود طرح کلی گفتگو برای انعقاد یک قرارداد اقتصادی بزرگ میان رژیم اسلامی و جمهوری خلق چین برخورد کرده، آن را "خرید و فروش غیر انسانی و ضد ملی"، معرفی نموده است.

نویسنده مطلب کوتاه، بدون استدلال و صرفاً ضد چینی "نگذاریم ایران را بفروشند و ایرانی را به بردگی بکشانند"، یک قرارداد خارجی مؤثر در اقتصاد کشور را که میتواند متضمن منافعی محسوس برای مردم ایران در اوضاع سخت کنونی باشد، بشدت دراماتیزه کرده، شرایط معیشتی هولناک مردم عادی و فقیر را بفراموشی سپرده، عملاً به صف مبلغان رژیم ساواک، مجاهدین و قوم گرایان، یعنی مدافعین تحمیل هر چه بیشتر تحریمهای ظالمانه امپریالیستی و جهنمی تر ساختن زندگی توده های زحمتکش، پیوسته است.

ادعای نویسنده که گویا رژیم اسلامی "بخش هایی از ثروت‌های فیزیکی و غیرفیزیکی ایرانیان را «سخاوتمندانه» به حکومت هایی بخشیده‌اند که مدافع عملیات انسان ستیزانه و ضد ایرانی این رژیم هستند"، صرفاً ادعایی هیجان ساز، گمراه کننده و بدون استدلال است. دولت چین و هیچ دولت دیگری که میتواند موضوع خطاب شکوه میرزادگی باشد، از هیچ یک از جنایات این رژیم بربرمنش علیه مردم ایران حمایت نکرده اند. به این دلیل ساده که به ماهیت ضد انسانی چنین سرکوبگریهایی آگاه بوده، پیدایش جنبش سیاه اسلامی را بخشی از استراتژی سیاسی غرب علیه کمونیسم شناخته، و در کنار آن: اصلاً دارای تجربه مهمی در روابط بین المللی "بورژوایی"، و دارای انگیزه هایی در سطح کشورهای غربی، برای دخالت در امور داخلی کشورهای دیگر نیستند. سیاست خارجی دو کشور چین و روسیه، البته با تفاوتهایی نسبت به یکدیگر، سیاستی عمدتاً دفاعی بوده، در ابعاد بین المللی جایگاه مهمی کسب نکرده، آثار و عواقب احتمالی منفی آن برای کشورهای معمولی نظیر ایران، هنوز قابل توجه نبوده، نباید موجب هول و هراس از نوعی که نویسنده هشدار نامه بالا مروج آن است، گردد.

نه جمهوری خلق چین و نه روسیه، نمیخواهند و نمیتوانند با مسائل داخلی کشورهای دیگر بطور گسترده درگیر شوند؛ نه بلد هستند و نه بطور جدی، و این در معنای ساختاری و اقتصادی-اجتماعی، به آن نیاز حیاتی دارند. روشن است، این موضوع متفاوت از روابط رایج در سطح جهان، با اهداف و منافع مشخص و متقابل، و یا تقویت نوعی از توازن قوای سیاسی بین المللی جدید و کنترل قدرقدرتی جهان غرب است.

سیاست خارجی امپریالیستی در جهان کنونی، به تبعیت از الگوی کلاسیک خود، یعنی کشورهای  غربی، بازتاب کنشها و کشمکشهای داخلی و پاسخ به توسعه نیازهای مالی و اقتصادی آنها است، و توسل به جهانگیری و جنگ طلبی، نتیجه منطقی این روندها بوده است- و این طی 600 سال اخیر! شکوه میرزادگی حتماً از موضوعات حقیقتاً هولناکی نظیر دوران استعمار و برده گی بیش از دو سوم بشریت، جنگهای امپریالیستی اول و دوم، بربرمنشی فاشیستی- راسیستی علیه یهودیان، سیاه پوستان و غیرنظامیان، و کودتاهای متعدد نظامی علیه دولتهای منتخب در کشورهای تحت سلطه، از جمله ایران دوران دولت ملی محمد مصدق، خبر دارند. چین و روسیه دارای چنین تاریخ توسعه سیاست بین المللی خود نیستند، و اخبار ساده هرروزه از مراودات بین المللی هم، نباید فوراً بمثابه علائم پیدایش چنین تغییرات بزرگی در ماهیت سیاست خارجی این کشورها تعبیر گردد.

چین و روسیه اما بطور واقعی در ایجاد یک توازن قوای بین المللی جدید، ذینفع بوده، و این وجهی، هرچند ضعیف، از سیاست خارجی این دو کشور است. توازن قوای سیاسی بین المللی میان کمونیسم و امپریالیسم تا آغاز دهه 90 میلادی، بیان وجود چنین وضعیتی بود، که بر شرایط توسعه اقتصادی-اجتماعی جهان قرن پانزدهم به بعد، و بویژه، نتایج دو جنگ ویرانگر امپریالیستی اول و دوم بنا شده بود. صدها میلیون نفر از مردم جهان، که تجربه قدرقدرتی غرب در دهه 90 میلادی و جنگهای داخلی بی پایان در افغانستان، عراق، سوریه و یمن و لیبی و اوکراین و کشورهای دیگر، و سلاخی بربرمنشانه غیرنظامیان را بچشم دیده و یا تحمل کرده اند، از جمله نگارنده این سطور، بطور جدی در همین صف قرار دارند. شکوه میرزادگی، خود علاقمند به تاریخ جوامع باستان در فلات ایران، حتماً از مفهوم، وجود، اهمیت، اجتناب ناپذیری و دینامیزم "طبیعی" پیدایش توازن قوای سیاسی بین المللی در دوره های گذشته تاریخ خاورمیانه و اروپا مطلع هستند و نباید به پند و اندرز کسی نیازی داشته باشند.

هشدار نامه متکی بر China-phobia از سوی شکوه میرزادگی، کمکی به روشنگری ضد رژیمی در شرایط سخت کنونی زندگی مردم ایران نمیکند. برعکس، با امید و انگیزه و تلاش، و استفاده از روزنه ناچیز روابط بین المللی، برای قابل تحمل تر ساختن زندگی غیرقابل تحمل اکثریت مردم در تناقض قرار دارد. این هشدارنامه تنها به بازارگرمی ضد چینی و ضد کمونیستی کسانی خدمت میکند، که 57 سال با مردم ایران نظیر برده گان دوران باستان رفتار کرده، 57 مولکول حق و حقوق برای مردم ایران، حداقل نظیر ترکیه و پاکستان، برسمیت نشناختند. شکوه میرزادگی تنها به بازار گرمی تبلیغات سیاسی کسانی خدمت میکند، که 40 سال است، نه رژیمهای فاشیستی پهلوی و اسلامی، بلکه خود مردم ایران را برای مصائب غیرانسانی موجود مقصر شناخته، با بیشرمی غیرقابل توصیفی، استراتژی فرسوده ساختن و استیصال هرچه بیشتر جامعه برای تحمیل اهداف سیاسی خود به آن را در پیش گرفته اند.

نمیتوان هم با تحریمهای طاقت فرسای امپریالیستی موافق بود، و هم با تلاش جامعه، حال تحت یک رژیم بربرمنش و فاشیستی، برای ایجاد حداقلی از روابط اقتصادی بین المللی، که اندکی از فشارهای معیشتی سخت را کاهش داده و فروپاشی اقتصادی کشور را مانع شود، مخالفت کرد. اگر سیاست نوع اول، یعنی خواست انجام تحریمهای گسترده مرتبط با زندگی مردم را غیر انسانی تلقی کنیم، سیاست دومی، یعنی ممانعت از کاهش این فشارها از طریق ایجاد روابط اقتصادی با جمهوری خلق چین، بمراتب غیر انسانی تر است.

***

اکبر تک دهقان

1 ژوئیه 2020-11 تیر 1399

---------- 

توضیحات

- نشانی و تاریخ انتشار مطلب شکوه میرزادگی: https://news.gooya.com/2020/06/post-40341.php

30 ژوئن 2020

- مادر روستایی و 92 ساله نگارنده این سطور و در سالهای اخیر ساکن شهر کوچکی در نزدیکی تهران، در تماسی تلفنی، با نوعی احساس و دلسوزی و خوشحالی، به من امید میداد که: مثل اینکه، میخواهند دوباره از ایران نفت بخرند! اکثریت نویسنده گان لیبرال و شبه چپ و مرفه خارج از کشوری، هیچ رابطه ای با دنیای واقعی شهروند ساده این کشور ندارند. فعالیت سیاسی فعلی آنها، فشردن گلوی این شهروند اسیر و گروگان یک رژیم راهزن و جنایتکار است. آنها عمدتاً خودنمایی و خودستایی در سایتهای اینترنتی و محافل شبه سیاسی را دنبال کرده، و رد و بدل کردن تعارفات توخالی بخش مهمی از مشغولیت شان را تشکیل میدهد.

- در پی سخنرانی هوچیگرانه سرلمپن سابق رژیم در گیلان در روز 7 تیر، که به قول شکوه میرزادگی، حال "دهان به راستگویی گشوده" است، چند مقاله بی محتوا و صرفاً ضد چینی، تماماً متکی بر شایعات و پیش داوری و ادعاهای بدون بررسی و استدلال، در سایتهای اینترنتی منتشر شدند. نظیر همیشه، سایت سخیف "پیک ایران" و سردسته مرتجع راست افراطی قوم گرای آن، یدی شیشوانی، آنها را در هوا قاپیده،  بعضاً دو تا دوتا و در کنار یکدیگر منتشر کرده، و بسیار بیش از سایر سایتهای اینترنتی راست کلاسیک، برای تکثیر و تبلیغ آنها گلو پاره کرد. در فرصتی دیگر به این موضوع، از جمله مقاله سال قبل اتاق فکر استراتژیک و قدیمی صنایع انرژی کشورهای غربی، یعنی مجله "پترولیوم اکونومیست" انگلستان، که بقول نویسنده هشدار نامه بالا، گویا سال گذشته در رابطه با موضوع بحث در اینجا کشف مهمی کرده است، خواهم پرداخت.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من برگ را سرودی کردم!

یاد رهبر سازمان رفیق حمید اشرف و همرزمان او گرامی باد!

روز 8 تیر سال 1355، روز جانباختن رفیق حمید اشرف و 10 همرزم او، از مسئولین اصلی سازمان چریکهای فدایی خلق ایران از سراسر کشور، در منطقه مهرآباد جنوبی تهران است. نشست سازمان در این تاریخ، برای بررسی علل ضربات پی در پی ساواک، که از اواخر سال 1354 بویژه اردیبهشت سال 1355، لطمات سنگینی به تشکیلات وارد آورده بود، برگزار گردیده بود. در این درگیری 4 ساعته، که ساواک از زمین و هوا به درهم کوبیدن محل تجمع رفقای سازمان دست زد، طی مقاومتی حماسی تا آخرین لحظه زندگی، 11 کمونیست رزمنده جانباختند. جانیان رژیم پهلوی، تنها 2 سال پس از کشتار رفقای فدایی، خود با اوجگیری مبارزات توده ای در کشور، در دریای خشم مردم گرفتار شده، بعضاً به سزای جنایات خود رسیدند.

حمید اشرف در سال 1325 در تهران متولد شده و بدلیل مأموریت شغلی پدر، کارمند راه آهن تهران، به همراه خانواده خود به شهر تبریز نقل مکان میکند. او از سن 7 سالگی در میان آهن و سنگ و خاک خطوط آهن و محوطه اطراف آن، با فرزندان کارگران خطوط آهن همبازی میشود. دوران زندگی کودکی و نوجوانی در محیط سیاسی و فرهنگی پیشرو تبریز، هنوز متأثر از نتایج اقدامات انقلابی دولت پیشه وری، و تماس هر روزه با کار سخت و زندگی فقیرانه کارگران خطوط آهن، به شخصیت عدالتخواه، آشتی ناپذیر و جسور او شکل میدهد.

حمید اشرف در اوائل دهه 40 و در سن 17 سالگی، از اولین اعضاء گروه جزنی – ضیاء ظریفی، یکی از گروههای تشکیل دهنده سازمان چریکهای فدایی خلق ایران بود. طی ملاقات میان رفقا حمید اشرف و مسعود احمدزاده در انتهای سال 1349 در تهران، تصمیم نهایی برای ادغام 2 گروه و شروع عملیات مسلحانه اتخاذ میگردد. پس از ضربات مهلک اسفند سال 49 و اوائل سال 1350 و جانباختن مسعود احمدزاده، امیرپرویز پویان و رفقای بنیانگذار دیگر، حمید اشرف بخش اعظم مسئولیت رهبری سازمان را بر دوش کشیده، نقش اصلی را در بازسازی و تبدیل آن به نیروی بسیار مؤثر اپوزیسیون رژیم سلطنتی ایفا نمود. از این رو، در ادبیات سازمان فدایی، حتی همه جناحهای انشعابی، از او بمثابه "رهبر سازمان"، نام برده شده است.

مرگ حمید اشرف در دوره خود، بویژه یک سال پس از اعدام رفیق بیژن جزنی، تأثیری کاملاً محسوس بر روحیات بخش پیشرو جامعه ایران باقی گذارده، جزئی از روانشناسی جامعه دوره فوق را تشکیل میدهد. اکثریت آنهایی که اندکی حساسیت سیاسی و یا هنری نسبت به جامعه و کمترین احساسات ترقیخواهانه و چپ داشتند، مرگ حمید اشرف را با اندوه و تلخی غیر قابل توصیفی، نظیر تهاجم به شخصیت فردی، تحقیری نابودکننده و خرد شدن غرور انسانی، زخمی عمیق و کاری تا اعماق روح خود، و برباد رفتن رؤیاها و آرزوهای جوانی لمس کردند.

جانباختن حمید اشرف، که به سمبل شجاعت و مبارزه جویی نسل جوان مبدل شده بود، تحت شرایط آغاز تدریجی اعتلاء مبارزات توده ای، تأثیری متضاد و دوگانه برجای گذاشت. این رویداد مهلک، از یکطرف سازمان فدایی را بطور کامل فلج ساخته و رهبری جنبش انقلابی- دموکراتیک را در بوته ای از ابهام فرو برد. از سوی دیگر و درست در جهت عکس آن، اندوه بزرگ و بغض فروخورده نسل جوان را به کینه ای بنیان کن ارتقاء داده، راه پیوستن قطعی میلیونها نفر از جوانان کشور به مبارزه علیه رژیم پهلوی را هموار ساخته، نقش تیر آخر را برای حیات سراسر جنایت رژیم ساواک ایفا کرد.

---

رفقای جانباخته در درگیری بزرگ روز 8 تیر سال  1355

حمید اشرف، طاهره خرم، محمدرضا یثربی، غلامعلی خراطپور، یوسف قانع خشکه بیجاری، عسگر حسینی ابر ده، فاطمه حسینی، محمد حسین حقنواز، محمد مهدی فوقانی، غلامرضا لایق مهربانی، علی اکبر وزیری.

***

اکبر تک دهقان

انتشار اول: 15 تیر 1386- 6 ژوئیه 2007، (وبلاگ جمهوری شورایی)

انتشار دوم: 6 تیر 1399- 26 ژوئن 2020

--------------------

توضیحات

بی بی سی در نشانی زیر، از نمایشگاه "فوتو لندن"، که هنرمند خلاق و شجاع و توانا، آزاده اخلاقی، در آن حضور یافته، و از میان 17 عکس مربوط به بازسازی مرگ چهره های موضوع کار خود، تنها با عکس بازسازی صحنه مرگ حمید اشرف در درگیری بزرگ مهرآباد تهران در روز 8 تیر سال 1355، شرکت کرده، گزارشی را منتشر کرده است:

آزاده اخلاقی با تک عکس حمله ساواک به خانه تیمی حمید اشرف، از مجموعه "به روایت یک شاهد عینی"، در این نمایشگاه حضور داشت. او ایده این کارهای خود را وام گرفته از بهار عربی می داند و می گوید:

"مواجهه من با تصاویری از مرگ مردم به خاطر آزادی در خیابان های قاهره و تونس این ایده را به ذهنم رساند. اینکه آن تصاویر چنان قدرتی داشتند که توجه جهانیان را به خود جلب کردند. در مقابل میتوان گفت رخدادهایی که از آن ها تصویری وجود ندارد مورد توجه قرار نمی گیرند و سوگواری به موقع برایشان انجام نمی شود. به یاد تمام آزادیخواهان ایرانی از مشروطه تاکنون افتادم که در راه رسیدن به آزادی به شکل تراژیکی کشته شده اند و تصویری از مرگ آن ها در خاطره جمعی ایرانیان وجود ندارد."

آزاده اخلاقی می گوید: "برای اینکه تصویر این آدم ها را با دقیق ترین شیوه بازسازی کنم خاطرات شفاهی افرادی که در آن دوران زندگی می کردند را خواندم و به آرشیو روزنامه و رادیو ها و مجلات و ساواک رجوع کردم و با مصاحبه با شاهدان عینی سعی کردم چگونگی مرگ آن ها را با یک تیم سینمایی و بازیگران بازسازی کنم." به گفته این عکاس، در بازسازی موقعیت ها عکس های فتوژورنالیسم و آرشیوهای متعدد داخلی و خارجی به او کمک کرده است.

اصل گزارش بی بی سی، "باز آفرینی مرگ 'حمید اشرف' در نمایشگاه عکس لندن"، از آرش انیسی در تاریخ 26  مهٔ 2018 - 05 خرداد 1397 و در نشانی زیر:

https://www.bbc.com/persian/arts-44267982

آزاده اخلاقی، هنرمند خلاق و حساس به سرنوشت مبارزات مردم و تاریخ سیاسی معاصر کشور، تاکنون در مجموع، 17 تصویر از مرگ چهره هایی را که از دید او اهمیت داشته اند، طی فعالیتی سه ساله، حرفه ای و فشرده، بهمراه گروهی از هنرمندان و سینماگران، در مجموعه ای بنام "به روایت یک شاهد عینی"، بازسازی کرده است:

صوراسرافیل و ملک‌المتکلمین (۳ تیر ۱۲۸۷)، محمدتقی‌خان پسیان (۱۵ مهر ۱۳۰۰)، میرزاده عشقی (۱۲ تیر ۱۳۰۳)، محمد فرخی‌یزدی (۲۵ مهر ۱۳۱۸)، تقی ارانی (۱۴ بهمن ۱۳۱۸)، آذر شریعت‌رضوی، مصطفی بزرگ‌نیا، احمد قندچی (۱۶ آذر ۱۳۳۲)، فروغ فرخزاد (۲۴ بهمن ۱۳۴۵)، محمد مصدق (۱۴ اسفند ۱۳۴۵)، غلامرضا تختی (۱۷ دی ۱۳۴۶)، صمد بهرنگی (۱۲ شهریور ۱۳۴۷)، مرضیه احمدی اسکوئی(۶ اردیبهشت ۱۳۵۳)، بیژن جزنی (۲۹ فروردین ۱۳۵۴)، حمید اشرف (۸ تیر ۱۳۵۵)، علی شریعتی (۲۹ خرداد ۱۳۵۶)، محمود طالقانی (۱۹ شهریور ۱۳۵۸)، مهدی باکری (۲۵ بهمن ۱۳۶۳) و سهراب شهیدثالث (۱۰ تیر ۱۳۷۷).

در نشانی زیر، همه عکسهای مجموعه آزاده اخلاقی را می بینید:

https://ishiq.net/inc%C9%99-s%C9%99n%C9%99t/10735/%D8%A8%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%DB%8C%DA%A9-%D8%B4%D8%A7%D9%87%D8%AF-%D8%B9%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87.html

در بخش نظرات همین نشانی بالا، مسئول این سایت، نکته زیر را در مورد پروژه عکاسی آزاده اخلاقی توضیح میدهد:

"ایشیق گفت:

دوست گرامی

همانطور که در نوشته همراه این آثار آورده شده است، «به روایت یک شاهد عینی» یکی از عظیم‌ترین پروژه‌های عکاسی‌ای است که در چند سال گذشته در ایران انجام شده است: پروژه‌ی سه‌ساله‌‌ای که شامل تحقیق فراوان هم بوده، ثبت هفده فریم است که اجرای بسیار خوب و دقیق و پُر از جزئیاتی هم دارند. در اجرای این عکس‌ها گروه بزرگی به خانم اخلاقی یاری رسانده‌اند؛ از جمله ساسان توکلی‌فارسانی (عکاس و مجری جلوه‌های بصری) و ژیلا مهرجویی (طراح صحنه و لباس). بنابر این این صحنه‌ها بازسازی شده است، نه واقعی."

دوشنبه 26 خرداد 1399

- در نشانی زیر، مطلبی در مورد رفیق حمید وجود دارد. در همین نشانی، تصویری از اورکت رفیق در روزهای مبارزات چریکی او در تهران، نقش بسته است:

https://fa-ir.facebook.com/manjanighreview/photos/%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D9%84-%D8%A7%D9%88%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B4%D8%B1%D9%81/1180540828676803/

- تاریخ و نشانی مطلب در انتشار اول آن:

15 تیر 1386- 6 ژوئیه 2007، وبلاگ جمهوری شورایی

http://j-shoraii.blogspot.com/2007/07/blog-post_06.html

- در انتشار اول، دو پاراگراف فعلی در آخر، بصورت یک پاراگراف آمده اند؛ همچنین نام جانباختگان این روز تلخ از بخش "توضیحات" ذیل، به انتهای اصل مطلب منتقل شده اند. این تنها تغییرات صورت گرفته و صرفاً شکلی در متن فوق است. همچنین برای مطالعه مطالب ذیل "توضیحات" در انتشار اول، میتوان به نشانی انتشار اول مراجعه نمود:

 https://j-shoraii.blogspot.com/2007/07/blog-post_06.html

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ